Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сторт-навигация – Сторт өзенінің Бишопс-Стортфорд қаласынан (Гертфордшир) басталып, Ходдесдон (Гертфордшир) маңындағы Фейлдс-Вейрде Ли навигациясымен қосылғанға дейінгі каналданған бөлігі.
The Stort Navigation is the canalised section of the River Stort running from the town of Bishop's Stortford, Hertfordshire, downstream to its confluence with the Lee Navigation at Feildes Weir near Rye House, Hoddesdon, Hertfordshire.
Тарих
Он сегізінші ғасырдың басында Бишопс-Стортфордта бал саудасының өсуімен бірге, көліктік мүмкіндіктерді жақсартуға назар аударылды. Сторт өзені Ли өзенімен қосылды, ал Уэрдегі бал саудасы сол өзенде жасалған жақсартулардан үлкен пайда көрді. Сондықтан Сторт өзені үшін де ұқсас шешім іздестірілді және 1758 жылдың 11 желтоқсанында қоғамдық жиналыс өткізілді. Басты демеуші Томас Аддерли болды. Заң жобасы парламентке ұсынылып, 1759 жылдың наурыз айында Парламент актісіне айналды. Акт Гертфорд және Эссекс округтерінде, Бишопс-Стортфорд қаласындағы Жаңа көпірден бастап Гертфорд округіндегі Рай деп аталатын жерге жақын Ли өзеніне дейін Сторт өзенін кеме жүзуге қолайлы ету туралы болды. Жұмысты бақылау және жобаны қаржыландыру үшін капитал жинау үшін комиссарлар тағайындалды. Олар бұл міндетті орындамады, ал бірінші актінің күші жойылды, себебі ол жұмысты аяқтау үшін белгілі бір мерзімдерді қойды. Үш адам комиссарларға жол ақысын төлеу шартымен жобаны қаржыландыруды ұсынғаннан кейін, екінші Парламент актісі қабылданды. Бұл ұсыныс комиссарлардың мақұлдауына ие болды және жаңа акт 1766 жылдың 30 наурызында бекітілді. Кеме қатынасы жеке қаржыландырылғандықтан, нақты құны туралы ешқандай жазба қалмаған, бірақ 1812 жылы сөйлеген Джексон, ол кезде сэр Джордж Дакетт аталған, бұл тиімді бизнес емес екенін айтты. Ли навигациясы 1774 жылы екі өзеннің қосылған жерін жақсарту үшін меншік иелеріне 105 фунт стерлинг төледі. Сауда біртіндеп өсіп, 1791 жылы шамамен 18 000 немесе 19 000 тоннадан 1811 жылы 40 000 тоннаға дейін жетті.
With the growth of the malt trade in Bishop's Stortford in the early eighteenth century, attention turned to providing better transport facilities. The River Stort joined the River Lea, and the malt trade at Ware had benefitted from improvements made on that river. A similar solution was therefore sought for the Stort, and a public meeting was held on 11 December 1758. The chief promoter seems to have been Thomas Adderley. A bill was duly submitted to parliament, and became an Act of Parliament in March 1759. It was entitled An Act for making the River Stort navigable, in the counties of Hertford and Essex, from the New Bridge, in the town of Bishop Stortford, into the River Lea, near a Place called the Rye, in the county of Hertford. Commissioners were appointed to oversee the work and to raise the capital to fund the project. They failed in this duty, and the powers of the first act lapsed, as it imposed time limits during which the work had to be completed. A second Act of Parliament was sought after three men proposed to the Commissioners that they would fund the scheme in return for the tolls. This met with the Commissioners' approval, and the new Act was obtained on 30 March 1766. Because the navigation was privately funded, there is no record of the actual cost, but Jackson, speaking in 1812 and by then named Sir George Duckett, stated that it had not been a good business proposition. The Lee Navigation paid the proprietors £105 in 1774, for improvements made to the junction between the two rivers. Trade increased gradually, rising from around 18,000 or 19,000 tons in 1791 to 40,000 tons in 1811.
Жол ақысының кестесі
Парламент заңына сәйкес жол ақысы төмендегідей болды. Джон Филлипс 1785 жылы жоспарды қайта жаңғыртуға тырысты, бірақ бұл Лондонды Кингс-Линнмен байланыстыратын үлкен жобаның шағын бөлігі ғана болды. Ол бұрынғы қарсылықтан қашу үшін Бишоп Стортфордтан Кембриджге созылатын каналын Шотгроув және Одли Энд иеліктерінен батысқа қарай жүргізуді жоспарлады. Бірақ оның есептеулері тым оптимистік деп есептелгендіктен, оған қолдау көрсетілмеді. Джордж Джексон 1788 жылы Темза және канал комитетіне маршрут ұсынды, ол Аудли Эндтің артынан және Сафрон Уолден қаласынан өтетін. Бұл маршрутты Самуэль Уэстон зерттеді, себебі Уитворт Шотландияда жұмыспен болған. Лорд Хауард та, Бедфорд деңгейлік корпорациясы да осы маршрутқа қарсы шықты. 1789 жылы Джон Ренни ұсынған тағы бір жоба қарастырылды, ол Сафрон Уолден арқылы өтіп, Уилтон Ферри маңында Кіші Оуз өзенімен қосылатын. Заң жобасы Парламентке ұсынылды, бірақ күшті қарсылық туындағандықтан кері тартылды. Келесі әрекет 1811 жылы жасалды, онда Жексон, енді сэр Джордж Дакетт аталды, жоспарды іске асыруға жетекшілік етті. Парламентке заң жобасы енгізілді, бірақ комитетте қабылданбады. 1812 жылдың қаңтар айында кейбір түзетулермен екінші заң жобасы ұсынылды және ұйымдасқан қарсылыққа қарамастан, 1812 жылдың 9 маусымында Парламент актісіне айналды. Акт жобаны іске асыру үшін 870 000 фунт стерлинг жинауға рұқсат берді, оның ішінде негізгі каналда 52 шлюз, Уаддонға созылатын тармақта 13 шлюз және үш туннель болды. Жұмыс 425 250 фунт жиналғанға дейін бастала алмады. Алайда, тек 121 300 фунт жиналды, сондықтан 1814 жылы екінші акт (54 Geo. 3. c. clxviii) қабылданды, ол тек Кам өзенінен Сафрон Уолденге және Уаддонға созылатын бөлімдерді жүзеге асыруға рұқсат берді. Рұқсат берілгеніне қарамастан, ешқандай жұмыс істелмеді және Лондон мен Кембридж арасындағы канал құру туралы идея жойылды.
The tolls specified by the enabling Act of Parliament were as follows. John Phillips was next to revive the plan in 1785, although it was a small part of a grand scheme to link London to Kings Lynn. He hoped to avoid the opposition experienced previously by routing his Bishop's Stortford to Cambridge link to the west of the Shotgrove and Audley End estates. He did not find favour because his costings were thought to be wildly optimistic. George Jackson proposed a route to the Thames and Canal Committee in 1788, which passed behind Audley End and through Saffron Walden. This was surveyed by Samuel Weston, as Whitworth was busy in Scotland. Lord Howard opposed this route, too, as did the Bedford Level Corporation. In 1789, a line proposed by John Rennie was considered, which would have passed through Saffron Walden to join the River Little Ouse near Wilton Ferry. A bill was presented to Parliament, but was withdrawn in the face of serious opposition. The next attempt was made in 1811, with Jackson, now called Sir George Duckett, driving the plan. A bill was introduced to Parliament, but was defeated in committee. A second bill was introduced in January 1812, with some modifications, and despite organised opposition, became an act of Parliament on 9 June 1812. It authorised the raising of £870,000 for the project, which included 52 locks on the main line, 13 on a branch to Whaddon, and three tunnels. Work could not be started until £425,250 had been raised. However, only £121,300 was subscribed, and so a second act (54 Geo. 3. c. clxviii) was obtained in 1814, to authorise just the sections from the River Cam to Saffron Walden, and the branch to Whaddon. Despite the authorisation, no work was ever done, and the idea of the London and Cambridge Junction Canal faded away.
Операция
1832 жылы Дюкет, Морленд және компания банкирлері банкротқа ұшырады, сондай-ақ бастапқы үш қаржыгердің бірінің ұлы, сэр Джордж Дюкет те банкротқа ұшырады. Ол кезде жылдық түсім шамамен 5000 фунт стерлинг болды, ал барлық кәсіптің құны 150 000 фунт стерлинг деп бағаланды. Ол «Бирбекс» атты фирмаға өтті, олар компанияға 40 000 фунт стерлинг қарыз берген, бірақ кейін ипотеканы өндіріп алды. Содан кейін олар оны Норвичте орналасқан «Гурни және компания» банкирлеріне өткізді. 1842 жылдың мамыр айында Солтүстік және Шығыс темір жолы Бишоп Стортфордқа қарай жаңа желі ашты, ол Сторт өзенінің аңғарымен өтіп, кеме жүретін арнаның жағасында станциялар салынды. Бұл саудаға зор әсер етті, 1838 мен 1848 жылдар аралығындағы он жыл ішінде түсім 5477 фунттан 2593 фунтқа дейін төмендеді. Содан кейін төмендеу тоқтады, ал Ли навигациясы көршісін сатып алу мүмкіндігін қарастырды. Олар 1868 және 1874 жылдары Парламенттен сатып алуға рұқсат беретін заңдар қабылдады, бірақ зерттеулер жүргізілді және қажетті жөндеулер мен арнаны тереңдету жұмыстарына жұмсалатын қаржы мөлшері оларды тек шағын сома ұсынуға итерді, бірақ ол қабылданбады. «Гурни және компания» 1873 жылы оны Шпиталфилдстен шыққан пиво қайнатушылар фирмасына – «Триман, Ханбури және компанияға» сатты. Сэр Уолтер Гилби оны келесі кезекте сатып алып, 1905 жылы «Stort Navigation Company Ltd» компаниясын құрды, оның директорларының көп бөлігі оның отбасы мүшелері болды. Түсім азайып бара жатқандықтан, Гилби Ли навигациясымен келіссөздер жүргізе бастады. Бишоп Стортфорд қалалық округі оны сатып алуға 170 фунт стерлинг көмектесуге дайын болды, бірақ басқа жергілікті билік органдары да қаржы жұмсауы керек еді. Содан кейін сол жылы Ройдон қаласындағы «Брик-Лок» шлюзінің бір жағы құлады. Лимен тоғысқан жерден жоғары орналасқан екінші шлюз болғандықтан, навигациямен жұмыс істейтін баржалардың көп бөлігі оның үстінде тоқтатылды. Гилби навигацияны Ли навигациясына аз ақыға ұсынды. Келісімге қол жеткізілмесе де, олар шлюзді қайта құруға көмектесу үшін қосымша жұмысшылар жіберді, ол 1909 жылдың 4 қазанында қайта ашылды. Ли консервациялық кеңесі жасаған тағы бір бағалау бойынша, оны жақсы жағдайға келтіру үшін 10 800 фунт стерлинг қажет болды және 1901 мен 1907 жылдар аралығында түсім 927 фунттан 319 фунтқа дейін төмендегені анықталды. Ақырында Гилби бас иіп, Ли консервациялық кеңесі 1911 жылдың 1 маусымында оны иелігіне алды, оған бар болғаны бес шиллинг (25 пенс) төледі. Иелігіне алғаннан бұрын Ли консерваторлары 1909 жылғы Даму және Жолдарды Жақсарту Қоры туралы заңға сәйкес несие сұраған және пайда түскен кезде қайтарылатын 2500 фунт стерлингтік бес жылдық төлемдерді алған. 1913 жылы шлюздерді қайта құру жұмыстары басталды, бірақ 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, шұғыл жөндеу жұмыстарынан басқа барлық жұмыстар тоқтатылды. Соғыс аяқталғаннан кейін жұмыс қайта басталды және навигация 1924 жылдың 4 шілдесінде қайта ашылды, салтанатты шараны көлік министрі Гарри Гослинг жүргізді. Ағаш, астық және сыра саудасы өскендіктен, навигацияға қызмет көрсету қайта жанданды, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін тоқтады, ал соңғы коммерциялық тасымал 1972 жылы жасалды. Алайда, демалыспен саяхаттау өркендеп, навигация жаңа өмірге ие болды.
A change of ownership occurred in 1832, when the bankers Duckett, Morland and Company failed, and Sir George Duckett, the son of one of the original three funders, became bankrupt. At the time, the annual income from tolls was around £5,000, and the whole concern was estimated to be worth £150,000. It passed to a firm called Birbecks, who had loaned the company £40,000 but then foreclosed the mortgage. They then passed it on to Gurney and Co., who were bankers based in Norwich. In May 1842 the Northern and Eastern Railway opened a line to Bishop's Stortford, which followed the valley of the Stort, and had stations almost on the banks of the navigation. The effect on trade was dramatic, with income dropping from £5,477 to £2,593 in the ten years between 1838 and 1848. The decline then stopped, and the Lee Navigation gave serious thought to purchasing their neighbour. Acts of Parliament obtained by them in 1868 and 1874 included powers to authorise the acquisition, but surveys were made, and the amount of repairs and dredging that would be required persuaded them to only offer a small sum, which was rejected. Gurney and Co. sold it in 1873 to a firm of brewers from Spitalfields called Truman, Hanbury and Co. Sir Walter Gilbey took it over next, and formed the Stort Navigation Company Ltd in 1905, a company in which most of the directors were members of his own family. With income dropping, Gilbey began negotiating with the Lee Navigation. Bishop's Stortford Urban District Council offered £170 towards its purchase, on condition that other local authorities should also contribute. Later that year, one side of Brick Lock at Roydon collapsed. As it was the second lock above the junction with the Lee, nearly all the barges that operated on the Navigation were trapped above it. Gilbey offered the Navigation to the Lee Navigation for a small fee. Although the deal was not finalised, they sent extra men to assist the six already employed on rebuilding the lock, and it reopened on 4 October 1909. Another assessment by the Lee Conservancy Board estimated that £10,800 was needed to put it back into good order, and noted that income had dropped from £927 to £319 between 1901 and 1907. Eventually Gilbey gave in, and the Lee Conservancy Board took ownership on 1 June 1911, having paid just five shillings (25p) for it. Prior to the takeover, the Lee Conservators had applied for a loan under the Development and Road Improvement Funds Act 1909, and were granted five annual payments of £2,500, to be repaid when profits were made. Work began on rebuilding the locks in 1913, but the onset of the First World War in 1914 resulted in all work stopping, except for urgent repairs. It resumed when the war ended, and the navigation was reopened on 4 July 1924, the ceremony being performed by Harry Gosling, the Minister of Transport. Some traffic returned to the navigation, as trade in timber, grain and malt grew, but it died away after the Second World War, and the last commercial traffic was in 1972. However, the growth in leisure boating was already well under way, and the navigation has seen a new lease of life as a result.
Қазіргі күн
15 шлюз (кестеге қараңыз) 86 фут (26 м) ұзындығы және 13,25 фут (4 м) ені бар қайықтарды қабылдауға арналған, бірақ олар бір уақытта екі тар қайықты қабылдау үшін толыққанды кең емес. Navigation енді British Waterways ізбасары Canal & River Trust компаниясымен басқарылады.
The 15 locks (see table) are built to take boats 86 feet (26 m) by 13.25 feet (4 m), which means that they are not quite wide enough to take two narrow boats at a time. The Navigation is now managed by the Canal & River Trust as successor to British Waterways.
Бағыт
Навигация Бишоп Стортфорд қаласынан басталады, A1250 Хокерилл көпірінің оңтүстігінде. Ол суын Сторт өзенінен алады, ол Лэнгли маңында, солтүстікке қарай 18 шақырым жерде бастау алатын бірнеше арналардан құралған. Жақын жерде және шығыс жақта Бишоп Стортфорд теміржол станциясы орналасқан. Екі жақ та оңтүстікке қарай бағытталған, ал теміржол батыс жағалауына өтеді. Саут Милл шлюзі төменге түсудің басталуын көрсетеді, ал одан әрі сулы далалар мен Rushy Mead Nature Reserve орналасқан, ол Эссекс жабайы табиғат қорының филиалы болып табылады және 1950 жылға дейін ағынды суды сорғылайтын станцияның орны болған. Твифорд шлюзінен кейін өзен шығыс жағалаудағы Уоллбери лагерінің астынан өтеді. Бұл темір ғасырындағы төбе, ол көне ескерткіш ретінде тіркелген. Spellbrook Lock және Tadnambury Lock шлюздері одан кейін орналасқан. Өзен Таднамбери шлюзінің айналасында үлкен иіспен ағып өтеді, оның ішінде Холлингбери диірмені орналасқан. Ол 1874 жылы салынған, ал 1885 жылы қиратылған бастапқы диірменнің орнында астық сақтау қоймасы салынған. Су жұмыс дөңгелегінің ені 2 метр, диаметрі 5 метр. II* санаттағы диірмен 1960 жылдардың соңында қалпына келтірілді, қазір ол қонақ үй және бистро болып табылады. Теміржол шығыс жағалауына қайта өтеді, ал навигация Саубриджворт қаласына кіреді. Саубриджворт шлюзі қаланың солтүстік шетінде орналасқан, мұнда ағаштан жасалған және сыртқы жағы гипстелген диірмен үйі мен жақын маңдағы астық сақтау қоймасы 18 ғасырға дейін сақталған және II дәрежелі мүліктер тізіміне енген. Ширинг Милл шлюзі шығысқа қарай орналасқан, онда навигация Төменгі Ширинг ауылы мен қала арасында өтеді. Мұндағы диірмен үйі 17 ғасырдан сақталған және сыртқы жағы гипстелген ағаштан жасалған. Ол 19- және 20-ғасырларда кеңейтілді және тарихи мәліметтерді анықтауды қиындататын репродукциялық элементтерді қамтиды. Саубриджворттан төмен Фейкс шлюзі орналасқан, онда навигация оңтүстік-батысқа қарай бұрылады. Бұл 16 ғасырдан бері бақтары бар ауылдық үй және ландшафтық саябақтың шығыс шеті болып табылады. II дәрежелі мүліктер тізіміне ресми арналар кіреді, ал ландшафт Капабиллити Браунға жатқызылады. Харлоу қаласының солтүстік жағынан өтетін A1184 тас жолының астынан өтеді, одан кейін дереу Харлоу шлюзі орналасқан. Жақын жердегі диірмен 17 ғасырдан бастау алған болуы мүмкін, бірақ оның жасына қатысты көп мәлімет бермейді. Қазір ол мейрамхана болып жұмыс істейді. Теміржол кеме жолын қаладан бөліп тұрады. Латтон шлюзінде немесе Жіірілген диірмен шлюзінде маңызды ғимараттар жоқ, бірақ Парндон шлюзінде 19 ғасырдың ортасы немесе соңында салынған диірмен ғимараты бар. Ол су және бу күштерін пайдаланған, бірақ су турбинасынан басқа ешбір механизм сақталмаған. Диірмен үйі одан да көне, 18 ғасырдың ортасына дейін сақталған, үш қабатты кірпіштен салынған, ал алдыңғы жағы сырланған. Ханстон Милл шлюзінің жанында 1902 жылы қиратылған су диірменінің кірпіш негіздері және тіректері бар кірпіш көпір орналасқан. 1066 жылы осы жерде диірмен болған. 19 ғасырдың құйма темір шлюздері әлі де осы жердегі су ағынын бақылайды. Жанындағы диірмен үйі, оның қоралары, вагондар үйі және қабырғалары II дәрежелі мүліктер тізіміне енген. Үй 17 ғасырдан сақталған, бірақ кірпішпен қапталған, 19 ғасырда кеңейтілген және 1912 жылы тағы да кеңейтілген. Батысында Бриггенс, 18 ғасырдың үйі, Чарльз Бриджменнің 1720 жылғы жобасы бойынша жасалған көрікті бақтары бар, сонымен қатар кейбір Эдвардтық ойын-сауық бақтары да бар. Үй қазір қонақ үй болып табылады, ал бақтарының бір бөлігінде гольф алаңы орналасқан, бірақ 18 ғасырдың ландшафты ерекшеліктерінің көпшілігі сақталған. Ройдон шлюзінен кейін теміржол оңтүстік жағалаудан солтүстікке қарай төменгі көпір арқылы өтеді. Ройдон теміржол станциясы кеме жолына өте жақын, бірақ 1844 жылдан бері сақталған ағаштан жасалған және гипстелген ғимараттары өзенге қарамайды. Навигация енді Ли аңғарының аймақтық паркіне кіреді және су басқан шағыл ұңғымалары мен солтүстікке қарай Рай-Мидс канализациялық тазарту станциялары арасында өтеді. Брик Лок шлюзінің үстіндегі үш қабатты Ройдон диірмені ғимараты алғашқы екі қабаты сары кірпіштен, ал үшінші қабаты ағаштан жасалған каркастағы weatherboarding-тен салынған. Шлюздің жанында 1830 жылдан бері сақталған құлыпшылардың үйі орналасқан. Ол боялған кірпіштен салынған, шатыры шифермен жабылған, ал бетіне "G. D. 1830" деген жазуы бар овалды тақта орнатылған. Бұл су жолының құрылысына жауапты болған сэр Джордж Дакетттің құрметіне арналған. Соңғы шлюз - Төменгі шлюз, одан кейін навигация Ли навигациясына қосылады, Фельдес Уэйр шлюзінің солтүстігінде.
The navigation begins in Bishop's Stortford, just to the south of the A1250 Hockerill Bridge. It receives its water supply from the upper River Stort, which rises as a series of streams near Langley, some 11 mile (18 km) to the north. Nearby and to the east is Bishop's Stortford railway station, on the to line. Both bear south, and the railway crosses to the west bank. South Mill lock marks the start of the descent, and beyond it are watermeadows and Rushy Mead Nature Reserve, an site run by Essex Wildlife Trust which was the location of a sewage pumping station prior to 1950. After Twyford Lock, it passes below Wallbury Camp, on the east bank. This is an iron age hill fort, and is a scheduled ancient monument. Spellbrook Lock and Tadnambury Lock follow shortly afterwards. The river flows around Tadnambury Lock in a large loop, on which Hallingbury Mill is located. It was built in 1874, and there is a granary built on the site of the original mill which was demolished in 1885. The breast shot waterwheel is 7 feet (2 m) wide and 16 feet (5 m) in diameter. The Grade II* listed mill was restored in the late 1960s, and is now a hotel and bistro. The railway crosses back to the east bank, as the navigation enters Sawbridgeworth. Sawbridgeworth Lock is located on the northern edge of the town, where both the timber framed and weatherboarded mill house, and the nearby grain store, date from the 18th century and are Grade II listed. Sheering Mill Lock is to the east, where the navigation is sandwiched between the village of Lower Sheering and the town. The mill house here dates from the 17th century, and is timber framed with exterior plasterwork. It was extended in the 19th and 20th centuries, and contains reproduction features, which make the historical evidence more difficult to decipher. Below Sawbridgeworth is Feakes Lock, where the navigation turns towards the south west. As it does so, it forms the eastern edge of the Pishiobury Estate, a country house and landscaped park containing gardens from the 16th century and later. The Grade II listed grounds include formal canals, and the landscaping is attributed to Capability Brown. On the northern edge of Harlow, it passes under the A1184 road, which is immediately followed by Harlow Lock. The adjacent mill probably dates from the 17th century, but gives few clues to its age. It is now a restaurant. The railway separates the navigation from the town. There are no significant buildings at Latton Lock or Burnt Mill Lock, but there is a mill building at Parndon Lock, dating from the mid or late 19th century. It used both water power and steam power, although none of the machinery survives except a water turbine. The mill house is somewhat older, dating from the mid 18th century, and is a three storey brick building, the front of which is rendered. Near Hunston Mill Lock is the brick base of a watermill, which was demolished in 1902, and a brick bridge with abutments. There was a mill on the site in 1066. Some 19th century cast iron sluices still control water flow through the site. The adjacent mill house with its stables, coach house and walls are all Grade II listed. The house dates from the 17th century, although it was faced with brick and extended in the 19th century, and extended again in 1912. To the west is Briggens, an 18th century house with landscaped gardens designed by Charles Bridgeman around 1720, which also has some Edwardian pleasure gardens. The house is now a hotel, and there is a golf course in part of the gardens, although most of the 18th century landscape features have been retained. Just after Roydon Lock, the railway crosses from the south bank to the north on a low bridge. Roydon railway station is very close to the navigation, although its attractive timber framed and plastered buildings dating from 1844 face away from the river. The navigation now enters the Lee Valley Regional Park and threads its way between flooded gravel pits and Rye Meads sewage treatment works to the north. Just above Brick Lock, the three storey Roydon mill building is constructed of yellow bricks for the first two storeys, while the third storey is made of weatherboarding on a timber frame. At the lock, the lock keepers cottage, dating from 1830, still stands. It is constructed of painted brick with a slate roof, and carries an oval plaque with the text "G. D. 1830". This celebrates Sir George Duckett, who was responsible for the construction of the waterway. The final lock is Lower Lock, after which the navigation joins the Lee Navigation, just to the north of Feilde's Weir Lock.