Мартин Фельдштейн: Американ экономисінің өмірбаяны мен ғылыми еңбектері
Martin Feldstein
Мартин Фельдштейн (1939-2019) – Американдық экономист, Гарвард профессоры, NBER президенті. Рейганның экономикалық кеңесшісі болды. Экономика сарапшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мартин Стюарт Фельдштейн (ағылш. Martin Stuart Feldstein; 25 қараша 1939 – 11 маусым 2019) – американдық экономист. Ол Гарвард университетінің экономика профессоры және Ұлттық экономикалық зерттеулер бюросының (NBER) экс-президенті болды. 1978 жылдан 2008 жылға дейін (1982–1984 жылдарды қоспағанда) NBER президенті және бас атқарушы директоры қызметін атқарды. 1982–1984 жылдары Фельдштейн Экономикалық кеңесшілер кеңесінің төрағасы және президент Рональд Рейганның басты экономикалық кеңесшісі болды (оның бюджеттік тапшылыққа қатысты қатаң көзқарастары Рейган әкімшілігінің жоғары әскери шығындар саясатымен келіспеді). Фельдштейн 2003 жылдан бастап Вашингтондағы қаржылық кеңесші орган – «Thirty Group» мүшесі болды.
American economist (1939–2019)
Martin Stuart Feldstein ('/f//ɛ//l//d//s//t//aɪ//n/ FELDstyne; November 25, 1939 – June 11, 2019) was an American economist. He was the George F. Baker Professor of Economics at Harvard University and the president emeritus of the National Bureau of Economic Research (NBER). He served as president and chief executive officer of the NBER from 1978 to 2008 (with the exception of 1982 to 1984). From 1982 to 1984, Feldstein served as chairman of the Council of Economic Advisers and as chief economic advisor to President Ronald Reagan (where his deficit hawk views clashed with the Reagan administration's large military expenditure policies). Feldstein was also a member of the Washington based financial advisory body the Group of Thirty from 2003.
Ерте өмір және білім
Фельдштейн Нью-Йорк қаласында еврей отбасында дүниеге келді және Нью-Йорк штатының Роквилл-Центр қаласындағы Саут-Сайд орта мектебін бітірді. Ол Гарвард университетінде бакалавр дәрежесін (AB, summa cum laude, 1961) алып, Адамс Хаусымен байланысты болды, содан кейін Оксфорд университетінің Нюфилд колледжінде (B. Litt., 1963; M. A., 1964; D. Phil., 1967) оқыды. Бұл жүлде 40 жасқа толмаған және экономика ғылымына ең үлкен үлес қосқан экономистке беріледі. Сол жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1989 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. IDEAS/RePEc бойынша ол әлемдегі ең беделді он экономисттің біріне кірді. Ол экономика саласында 300-ден астам ғылыми мақала жазды және денсаулық сақтау экономикасы, халықаралық экономика және ұлттық қауіпсіздік экономикасына үлес қосты. Дегенмен, ол макроэкономика, мемлекеттік қаржы және әлеуметтік сақтандыру салаларындағы еңбегімен танымал болды. Ол қоғамдық зейнетақы жүйелерінің жұмыс істеу механизмі мен тұрақтылығын зерттеуде алғашқы қадамдар жасады және әлеуметтік сақтандырудың әсерін түсінуді дамытты. Фельдштейн әлеуметтік қамсыздандыру реформасын жақтады және бұрынғы президент Джордж Буштің әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін ішінара жекешелендіру бастамасын итермеледі. Мемлекеттік сектор экономикасына қосқан үлесінен бөлек, ол макроэкономика саласында да маңызды мақалалар жариялады. Бұл саладағы ең танымал еңбектерінің бірі – Чарльз Хориокамен бірлесіп түрлі елдердегі инвестициялық мінез-құлықты зерттеуі. Олар капиталдың ұзақ мерзімде өз елінде қалуға бейім екенін анықтады, яғни ұлттың жинақтары инвестициялық мүмкіндіктерін қаржыландыруға жұмсалады. Бұл құбылыс "Фельдштейн-Хориока жұмбағы" деп аталады. 1997 жылы алдағы Еуропалық валюталық одақ және евро туралы жазған Фельдштейн, "бір валютаның жұмыссыздық пен инфляцияға тигізетін жағымсыз экономикалық салдары сауда мен капитал ағынын жеңілдетуден туындайтын пайдадан асып кетеді" деп ескертті және "Еуропадағы келесі соғыстың қаупін азайту мақсатымен құрылса да", "керісінше әсер ететініне" және "Еуропа ішінде және Еуропа мен АҚШ арасындағы қақтығыстардың күшеюіне" әкелуі мүмкін екенін айтты. 2005 жылы Фельдштейн Федералдық резервтің төрағасы Алан Гринспенді алмастыруға басты үміткер деп есептелді. Бұл оның Рейган әкімшілігіндегі беделі мен Буштің президенттік науқанындағы экономикалық кеңесші лауазымымен байланысты болды. "Нью-Йорк Таймс" газеті Буштің Фельдштейн немесе Бен Бернанкині олардың біліктілігіне байланысты таңдауын қолдады, ал номинация аптасында "Экономист" журналы екі үміткердің де таңдалу ықтималдығы ең жоғары екенін болжады. Ақырында, лауазым Бернанкиге берілді, мүмкін, Фельдштейннің AIG компаниясының директорлар кеңесінің мүшесі болғандықтан, сол жылы бұрынғы бес жылдық қаржылық есептерін 2,7 миллиард долларға түзету туралы хабарлағандықтан. Кейіннен AIG 2007-2008 жылдардағы әлемдік экономикалық дағдарыста және одан кейінгі әлемдік рецессияда маңызды рөл атқарды. Компания АҚШ Федералдық резервтік банкінің 182,5 миллиард долларлық несие желісін ұсынған арқасында ғана құтқарылды. Фельдштейн есептік тәжірибелермен тікелей байланысты болмаса да, ол 1988 жылдан бері AIG директоры болып қызмет еткен. 2007 жылдың наурыз айында Линд және Гарри Брэдли қоры Фельдштейнге ең үлкен жетістіктері үшін 2007 жылғы төрт Брэдли жүлдесінің бірін беру туралы хабарлады. 2007 жылдың 10 қыркүйегінде Фельдштейн 2008 жылдың маусымынан бастап NBER президенті лауазымынан кететінін мәлімдеді. Фельдштейн 2006-2009 жылдар аралығында Президенттің Сыртқы барлау жөніндегі кеңесші кеңесінің мүшесі болды. AIG Financial Products директорлар кеңесінің мүшесі ретінде Фельдштейн 2008 жылдың қыркүйегінде компанияның дағдарысына себеп болған халықаралық сақтандырушы бөлімін бақылағандардың бірі болды. 2009 жылдың мамыр айында Фельдштейн AIG директоры лауазымынан кететінін мәлімдеді. Ол "Эли Лилли" компаниясының директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол сонымен қатар JPMorgan және TRW сияқты бірнеше басқа да компаниялардың директорлар кеңесінде қызмет еткен. 2009 жылдың 6 ақпанында Фельдштейн АҚШ президенті Обаманың Экономикалық жаңару кеңесші кеңесінің кеңесшілерінің бірі ретінде тағайындалды. Ол 2009-2011 жылдар аралығында Президенттің Экономикалық жаңару кеңесші кеңесінің мүшесі болды. Фельдштейн 1996, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2005-2008 және 2010-2015 жылдары Bilderberg Group жылдық конференцияларына қатысуға шақырылды. Ол сонымен қатар JP Morgan Chase International Council мүшесі, American Enterprise Institute Academic Advisory Council мүшесі және British Academy мүшесі болды. 2011 жылы ол Bloomberg Markets Magazine журналының "Global Finance-тағы ең беделді 50 адам" тізіміне енді. 2017 жылы Фельдштейн "Республикалық саяхатшылардың" шағын тобына қосылып, көміртегі салымын енгізуді және барлық кірістерді біржолғы дивидендтер түрінде қайтаруды ұсынды, бұл жаһандық климаттық өзгерістермен күресу саясаты ретінде қарастырылды. Топқа Джеймс А. Бейкер III, N. Грегори Мэнкью, Генри М. Полсон және Джордж П. Шулц та кірді.
Feldstein was born in New York City to a Jewish family and graduated from South Side High School in Rockville Centre, New York. He completed his undergraduate education at Harvard University (AB, summa cum laude, 1961), where he was affiliated with Adams House, and then attended Nuffield College, Oxford (B. Litt., 1963; M. A., 1964; D. Phil., 1967). It is awarded to the economist under the age of 40 who is judged to have made the greatest contribution to economic science. That same year, he was elected to the American Academy of Arts and Sciences. In 1989, he was elected to the American Philosophical Society. He was among the ten most influential economists in the world, according to IDEAS/RePEc. He was the author of more than 300 research articles in economics and made contributions to health economics, international economics, and the economics of national security. However, he was known primarily for his greater contributions to macroeconomics, public finance and social insurance. Pioneering much of the research on the working mechanism and sustainability of public pension systems, he advanced the current understanding of the effects of social insurance. Feldstein was an avid advocate of Social Security reform and was a main driving force behind former President George W. Bush's initiative of partial privatization of the Social Security system. Aside from his contributions to the field of public sector economics, he also authored other important macroeconomics papers. One of his more well known papers in this field was his investigation with Charles Horioka of investment behavior in various countries. He and Horioka found that in the long run, capital tends to stay in its home country — that is to say, a nation's savings is used to fund its investment opportunities. This has since been known as the "Feldstein–Horioka puzzle." In 1997, writing about the upcoming European monetary union and the euro, Feldstein warned that the "adverse economic effects of a single currency on unemployment and inflation would outweigh any gains from facilitating trade and capital flows" and that, while "conceived of as a way of reducing the risk of another intra European war", it was "more likely to have the opposite effect" and "lead to increased conflicts within Europe and between Europe and the United States." In 2005, Feldstein was widely considered a leading candidate to succeed chairman Alan Greenspan as Chairman of the Federal Reserve Board. This was in part due to his prominence in the Reagan administration and his position as an economic advisor for the Bush presidential campaign. The New York Times wrote an editorial advocating that Bush choose either Feldstein or Ben Bernanke due to their credentials, and the week of the nomination The Economist predicted that the two men had the greatest probability of selection out of the field of candidates. Ultimately, the position went to Bernanke, possibly because Feldstein was a board member of AIG, which announced the same year that it would restate five years of past financial reports by $2.7 billion. Subsequently, AIG suffered a serious financial collapse that played a central role in the worldwide economic crisis of 2007–2008 and the ensuing global recession. The firm was rescued only by multiple capital infusions by the U. S. Federal Reserve Bank, which extended a $182.5 billion line of credit. Although Feldstein was not explicitly linked to the accounting practices in question, he had served as a Director of AIG since 1988. In March 2007, the Lynde and Harry Bradley Foundation announced that one of four 2007 Bradley Prizes to honor outstanding achievement would be awarded to Feldstein. On September 10, 2007, Feldstein announced that he would be stepping down as president of NBER effective June 2008. Feldstein served as a member of the President's Foreign Intelligence Advisory Board from 2006 to 2009. As a member of the board of AIG Financial Products, Feldstein was one of those who had oversight of the division of the international insurer that contributed to the company's crisis in September 2008. In May 2009, Feldstein announced he would step down as a director of AIG. He served as a board member for Eli Lilly and Company. He also previously served on the boards of several other public companies including JPMorgan and TRW. On February 6, 2009, Feldstein was announced as one of U. S. President Obama's advisors on the President's Economic Recovery Advisory Board. He served as a member on the President's Economic Recovery Advisory Board from 2009 to 2011. Feldstein was invited to participate in the Bilderberg Group annual conferences in 1996, 1998, 1999, 2001, 2002, 2003, 2005–2008 and 2010 through 2015. He was also a member of the JP Morgan Chase International Council, a member of the Academic Advisory Council of the American Enterprise Institute, and a member of the British Academy. In 2011 he was included in the 50 Most Influential People in Global Finance ranking of Bloomberg Markets Magazine. In 2017, Feldstein joined a small group of "Republican elder statesmen" proposing that conservatives embrace carbon taxes, with all revenue rebated with lump sum dividends, as a policy to deal with global climate change. The group also included James A. Baker III, N. Gregory Mankiw, Henry M. Paulson Jr., and George P. Shultz.
"Үйдегі жинақ пен халықаралық капитал ағыны"
1980 жылы жарық көрген «Үй шаруашылығының жинақтары және халықаралық капитал ағындары» атты мақала халықаралық экономикаға маңызды үлес қосты. Фельдштейн Чарльз Хориокамен бірге әлемдік капитал нарығындағы капитал ағынының мәнін ашып, халықаралық капитал нарығын түсінуге көмектесті. 21 ЭЫДҰ елдерінің ішкі инвестициясы мен ішкі жинақтары арасындағы қатынасты зерттеу арқылы Фельдштейн мен Хориока статистикалық деректер келтірді, олар елдің барлық қосымша жинақтары шетелде инвестициялауға қолайлы жағдайлар болғанына қарамастан, сол елде қалатынын көрсетті. Ішкі жинақ пен инвестиция арасындағы күтпеген тікелей байланысқа таңырқаған Фельдштейн мен Хориоканың бұл тұжырымдары «Фельдштейн-Хориока жұмбағы» деп белгілі болды.
Published in 1980, "Domestic Saving and International Capital Flows" article made a significant contribution to international economics. Feldstein along with Charles Horioka contributed to the overall understanding of the international capital market by revealing the essence of the flow of capital in the world capital market. By examining the relationship between domestic investment and domestic savings of 21 OECD countries, Feldstein and Horioka provide statistical estimates revealing that almost all incremental savings of a country will remain in that country despite greater investment opportunities abroad. Puzzled by the unexpected direct relationship between domestic savings and investment, Feldstein and Horioka's findings have become known as the "Feldstein Horioka Puzzle".
"Әлеуметтік қамсыздандыру, зейнеткерлік зейнетақы және жиынтық капитал жинақтау"
1974 жылы жарық көрген "Әлеуметтік қамсыздандыру, ерте зейнеткерлікке шығу және жиынтық капитал жинақтау" еңбегі әлеуметтік сақтандыру саласына маңызды үлес қосты. Фельдштейн әлеуметтік қамсыздандырудың үй шаруашылықтарының тұтынуы мен жинақтарына тигізетін әсерін жақсырақ түсінуге мүмкіндік берді. Мақалада әлеуметтік қамсыздандырудың жеке тұлғаның зейнеткерлікке шығу шешіміне және осыған қажетті жинақтардың көлеміне қатысты әсерін теориялық тұрғыдан талдау жасалған. Фельдштейн әлеуметтік қамсыздандырудың адамдардың зейнеткерлікке аз жинақтап, ертерек зейнеткерлікке шығуына себеп болатынын айтты. Фельдштейннің зерттеуінен кейін сегіз жыл өткен соң, АҚШ Әлеуметтік қамсыздандыру басқармасының қызметкерлері Дин Леймер мен Селиг Лесной оның нәтижелерін қайта көруге тырысып, Фельдштейннің талдауындағы бағдарламалық қателерді анықтады, бұл оның бұрынғы нәтижелерін күштен шығарды. Фельдштейн бұл қателерді мойындап, нәтижелерін қайтарып алды. Олар сонымен қатар әлеуметтік қамсыздандыру капиталы айнымалысының құрылымындағы негізсіз болжамдарды да анықтады. Бұл мәселелерді түзегеннен кейін Леймер мен Лесной Фельдштейннің алғашқы тұжырымына қарағанда әлеуметтік қамсыздандыру мен жеке жинақтар арасындағы байланыстың әлсіз екенін анықтады. Шындығында, олардың нәтижелері әлеуметтік қамсыздандырудың жинақтарды арттыруға ықпал еткенін көрсетті.
Published in 1974, "Social Security, Induced Retirement, and Aggregate Capital Accumulation" made a significant contribution to social insurance. Feldstein facilitated a greater understanding of the effects of social security upon household consumption and savings. The article provides a theoretical analysis of the impact of social security on an individual's decision regarding retirement and the amount of savings necessary for such retirement. Feldstein claimed that Social Security results in individuals deciding to save less for retirement and to retire earlier. Eight years after Feldstein's study, Dean Leimer and Selig Lesnoy of the U. S. Social Security Administration attempted to replicate his results and uncovered programming mistakes in Feldstein's analysis that invalidated his earlier results, which Feldstein acknowledged and issued a retraction. They also found what they deemed unreasonable assumptions in the construction of the social security wealth variable. After correcting these issues, Leimer and Lesnoy found a much weaker relationship between Social Security and personal savings than Feldstein had originally suggested. In fact, their results indicated that Social Security may have contributed to increased savings.
Еуропалық Одақ, еуро және мемлекеттік қарыз дағдарысы
Фельдштейн Еуропалық Одақ (ЕО) және еуропалық ортақ валюта туралы академиялық және қоғамдық пікірталасқа оның бастапқы кезеңдерінен қатысып, мемлекеттік қарыз дағдарысы кезінде оған қызығушылық күшейді. Саяси экономика тұрғысынан қарастыратын Фельдштейн, жалпы Еуропалық Одақ жобасы және Экономикалық және Монетарлық Одақ (ЭМО) құруы еуропалық интернационализм мен қатаң ұлттық мүдделерді іздеудің ерекше үйлесімінен туындады деп санайды. ЕО-да тауарлар мен қызметтердің бірыңғай нарығын жақтаған Фельдштейн, осы мақсатқа монетарлық одақтың қажеті жоқ екенін айтты. Сонымен қатар, ЕО-да бірыңғай валюта құру одақтағы саяси шиеленісті күшейтеді, себебі барлық елдер Германия саясатшыларының инфляцияға қарсы тұрысын бөліспейді. Әскери және сыртқы саясатта саяси одаққа қол жеткізу (монетарлық бірігу – оның бір бөлігі ғана) халықаралық аренада күш көрсетуге қабілетті ортақ сыртқы және қорғаныс саясатын дамытуға көмектеседі. Мемлекеттік қарыз дағдарысы кезінде Фельдштейн "евроаймаққа демалыс" беруді ұсынды, яғни дағдарып зардап шеккен елдер (мысалы, Грекия) уақытша евроаймақтан шығып, ұлттық валюталарына оралып, оны құнсыздандырып, бірнеше жылдан кейін төменгі бағаммен қайта кіруі керек. Бұл саясат халықаралық бәсекеге қабілеттілікті арттырып, экономикалық төмендеудің алдын алуға мүмкіндік береді.
Feldstein participated in the academic and popular debate on the European Union (EU) and the European common currency from its early stages, with increased interest during the sovereign debt crisis. Taking a political economy perspective, Feldstein argued that the European Union project in general and the creation of the Economic and Monetary Union (EMU) in particular were driven by a strange mix of pro European internationalism and the pursuit of strictly national interests. Feldstein, an enthusiastic supporter of a single market for goods and services in the EU, argued that this goal does not require a monetary union. Furthermore, the creation of a single currency in the EU would increase political tensions in the union, as not all countries share the anti inflationary stance of the German policy makers. In military and foreign policy, the objective of achieving a political union (of which the monetary unification is only one aspect) would promote the development of a common foreign and defense policy capable of projecting strength on the international scene. During the sovereign debt crisis, Feldstein argued in favor of a "eurozone holiday" solution whereby the countries most affected by the crisis (such as Greece) would temporarily leave the eurozone, revert to their national currencies, devalue and re enter at a lower exchange rate a few years later, a policy that would ensure a boost in international competitiveness solid enough to offset the economic recession.
Оқыту
Гарвард университетінің белгілі тұлғасы Фельдштейн 20 жыл бойы «Әлеуметтік талдау 10: Экономика негіздері» атты кіріспе экономика курсын оқытты, кейін оның орнын Н. Грегори Манкиу басты. «Экономика 10» деп қайта аталған бұл курс әдетте Гарвардтағы ең көп студентті курс болып табылды және қазір де солай болып келеді. Ол сонымен қатар Гарвард колледжінде американдық экономикалық саясат және мемлекеттік сектор экономикасы бойынша курстар оқыды. Фельдштейннің ең үлкен ықпалы оның студенттерінің үкімет пен ғылымның жоғары лауазымдарына орналасуында болды, мысалы, Гарвардтың бұрынғы президенті және АҚШ Қаржы министрі Ларри Саммерс, Гарвард Кеннеди мектебінің деканы Дэвид Эллвуд және МТИ профессоры, Буштің салық реформасы жөніндегі кеңесші тобының мүшесі Джеймс Потерба. Бұрын Буштің бас экономикалық кеңесшісі болған Лоренс Линдси және президенттің экономикалық кеңесшілер кеңесінің бұрынғы төрағасы Харви С. Розен, Конгресс бюджеттік кеңсесінің бұрынғы директоры Дуглас Элмендорф, 1980-1981 жылдары Чилиде зейнетақы жүйесі жекешелендірілген кездегі Еңбек және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі Хосе Пиньера, Колумбия университетінің Жер институатының директоры Джеффри Сакс және Буштің кеңесінің бірінші төрағасы, қазір Колумбия бизнес мектебінің деканы Гленн Хаббард – барлығы Фельдштейнтің жетекшілігімен докторлық диссертацияларын қорғады.
A well known figure on the Harvard campus, Feldstein taught the introductory economics class "Social Analysis 10: Principles of Economics" for 20 years and was succeeded by N. Gregory Mankiw. The class, since renamed Economics 10, was usually the largest class at Harvard, which remains the case. He also taught courses in American economic policy and public sector economics at Harvard College. Feldstein may have made one of his greatest impacts by the concentration of his students in top echelons of government and academia, such as Larry Summers, former Harvard president and U. S. Treasury secretary; David Ellwood, dean of Harvard Kennedy School; and James Poterba, MIT professor and member of Bush's tax reform advisory panel. Lawrence Lindsey, formerly Bush's top economic adviser, wrote his doctoral thesis under Feldstein, as did Harvey S. Rosen, the previous chairman of the president's Council of Economic Advisers, Douglas Elmendorf, the former Director of the Congressional Budget Office, José Piñera, Chile's Secretary of Labor and Social Security during its pension privatization in 1980–1981, Jeffrey Sachs, Director of the Earth Institute at Columbia University, and Glenn Hubbard, Bush's first chairman of the council and now dean of the Columbia Business School.