Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс саясаткері (туған 1943)
German politician (born 1943)
Оскар Лафонтейн (; 16 қыркүйек 1943 жылы туған) – неміс саясаткері. Ол 1985–1998 жылдары Саарланд штатының премьер-министрі болды және 1995–1999 жылдары Социал-демократиялық партияның (СДП) федералды жетекшісі болды. 1990 жылғы Германиядағы федералды сайлауда ол СДП партиясының жетекші үміткері болды, бірақ үлкен айырмамен жеңілді. 1998 жылғы федералды сайлауда СДП жеңіске жеткеннен кейін канцлер Герхард Шредердің басқаруымен қаржы министрі қызметін атқарды, бірақ алты айдан кейін министрліктен де, Бундестагтан да отставкаға кетіп, Шредердің саясатына қарсы оппозиционер ретінде таблоидтық баспасөзде танылды. 2005 жылғы федералды сайлауға дейін Шредердің «Агенда 2010» реформаларына жауап ретінде Лафонтейн «Еңбек және әлеуметтік әділет – Сайлау альтернативасы» солшыл партиясын құрды. 2007 жылғы маусымда Демократиялық социализм партиясымен біріккеннен кейін ол «Сол» партиясының тең төрағасы болды. 2009 жылғы Саарланд штатындағы сайлауда партияның Саарланд бөлімшесінен жетекші үміткер ретінде қатысып, 20%-дан астам дауыс жинады. 2009 жылы простата қатерлі ісігі анықталғаннан кейін ол барлық федералдық саяси лауазымдарынан бас тартты. Саарланд заң шығарушы органының депутаты қызметін сақтап, 2012 жылдың мамырынан 2022 жылға дейін Саарландтағы оппозицияның басшысы болды. Лафонтейн 2022 жылдың 17 наурызында «Сол» партиясынан кетті, себебі ол енді «әлеуметтік тұрақсыздық пен теңсіздік саясатына балама емес» екенін мәлімдеді.
Oskar Lafontaine (; born 16 September 1943) is a German politician. He served as Minister President of the state of Saarland from 1985 to 1998, and was federal leader of the Social Democratic Party (SPD) from 1995 to 1999. He was the lead candidate for the SPD in the 1990 German federal election, but lost by a wide margin. He served as Minister of Finance under Chancellor Gerhard Schröder after the SPD's victory in the 1998 federal election, but resigned from both the ministry and Bundestag less than six months later, positioning himself as a popular opponent of Schröder's policies in the tabloid press. In the lead up to the 2005 federal election, as a reaction to Schröder's Agenda 2010 reforms, Lafontaine co founded the left wing party Labour and Social Justice – The Electoral Alternative. Following a merger with the Party of Democratic Socialism in June 2007, he became co chairman of The Left. He was the lead candidate for the Saarland branch of the party in the 2009 Saarland state election where it won over 20% of the vote. He announced his resignation from all federal political functions after being diagnosed with prostate cancer in 2009. He retained his position as a member of the Saarland legislature, and from May 2012 to 2022, he was the leader of the opposition in Saarland. Lafontaine resigned from the Left Party on 17 March 2022 because it was no longer an "alternative to the politics of social insecurity and inequality," he said.
Отбасы және білім
Лафонтен Саарлаутернде (қазіргі Саарлуи) қолөнершілер отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Ханс Лафонтен кәсіби нан пісіруші болған және Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан. Балалық шағын анасы Катарина (құрметті аты Фернер) және егіз інісі Ханспен Дилинген қаласында өткізді. Ол Прумдағы католик епископ интернатына оқуға түсіп, Регино гимназиясында білім алды. 1962 жылы мектепті бітіріп, Германиядағы католик шіркеуінің стипендиялық ұйымы Кузанусверктен стипендия алып, Бонн және Саар университеттерінде физиканы оқыды. Лафонтен 1969 жылы бітірді; оның дипломдық жұмысы монокристаллды барий титанатын өндіруге қатысты. Ол 1974 жылға дейін Versorgungs und Verkehrsgesellschaft Saarbrücken компаниясында жұмыс істеді, 1971 жылдан бастап оның басқарма мүшесі болды. Лафонтен төрт рет үйленген және екінші және үшінші әйелінен екі ұлы бар. Лафонтен 1967 жылдан 1982 жылға дейін Ингрид Бахертке үйленген. 1982 жылдан 1988 жылға дейін суретші Маргрет Мюллермен тұрмыста болды. Олардың бір ұлы бар (Фредерик, 1982 жылы туған). 1993 жылдан 2013 жылға дейін ол Криста Мюллермен тұрмыста болды. Олардың ұлы бар (Карл Морис, 1997 жылы туған). 2011 жылдың қарашасында Лафонтен өзінің 26 жас кіші әріптесі Сахра Вагенкнехтті жаңа өмірлік серігі ретінде ресми түрде таныстырды. 2014 жылдың 22 желтоқсанынан бастап олар үйленді. Ол дінге адалмаған католик.
Lafontaine was born in Saarlautern (now Saarlouis) into a family of craftsmen. His father, Hans Lafontaine, was a professional baker and was killed serving in World War II. He spent his childhood living with his mother, Katharina (née Ferner), and his twin brother, Hans, in Dillingen. He attended a Catholic episcopal boarding institution in Prüm and there was educated at the Regino Gymnasium, a public school. He left school in 1962 and received a scholarship from Cusanuswerk, the scholarship body of the Catholic Church in Germany, to study physics at the universities of Bonn and Saarland. Lafontaine graduated in 1969; his thesis concerned the production of monocrystalline barium titanate. He worked for Versorgungs und Verkehrsgesellschaft Saarbrücken until 1974, serving on its board from 1971. Lafontaine has been married four times and has two sons by his second and third wives. Lafontaine was married to Ingrid Bachert from 1967 to 1982. From 1982 to 1988 he was married to the artist Margret Müller. Together they have a son (Frederic, born 1982). From 1993 to 2013 he was married to Christa Müller. They have a son together (Carl Maurice, born 1997). In November 2011, Lafontaine officially presented fellow politician Sahra Wagenknecht as his new girlfriend, who is 26 years his junior. Since 22 December 2014 they have been married. He is a non practising Catholic.
Саяси өрлеу
Лафонтейн Саарбрюкен қаласының әкімі ретінде жергілікті деңгейде көзге түсті және канцлер Хельмут Шмидттың Германияда Першинг II зымырандарын орналастыру жөніндегі НАТО жоспарын қолдауына сыншы ретінде кеңінен танылды. 1985 жылдан 1998 жылға дейін ол Саарландтың премьер-министрі қызметін атқарды. Осы лауазымда ол сталь өндірісі мен көмір өндіруге субсидиялар беріліп, негізделген штаттың өнеркәсіптік базасын сақтап қалуға тырысты және 1992/93 жылдары Бундесрат төрағасы болды.
Lafontaine rose to prominence locally as mayor of Saarbrücken and became more widely known as a critic of chancellor Helmut Schmidt's support for the NATO plan to deploy Pershing II missiles in Germany. From 1985 to 1998 he served as Minister President of the Saarland. In this position he struggled to preserve the industrial base of the state, which was based on steel production and coal mining with subsidies, and served as President of the Bundesrat in 1992/93.
Канцлерлікке үміткерлік және адам өлтіруге әрекет
Лафонтейн 1990 жылғы Германия федералды сайлауында SPD партиясынан Канцлерлікке кандидат болды. Ол өте қиын жағдайға тап болды. Сайлау Германияның бірігуінен кейін екі ай өткен соң өтті, ал Хельмут Коль басқаратын үкіметтің орны берік еді. Науқан барысында Кельн қаласында сөз сөйлегеннен кейін психикалық ауруы бар әйел оған пышақпен шабуыл жасады. Оның мойын артериясы кесілді және бірнеше күн бойы өміріне қауіпсіз жағдайда болды.
Lafontaine was the SPD's candidate for Chancellor in the German federal election of 1990. He faced nearly impossible odds. The election had been called two months after the reunification of Germany, and the incumbent government of Helmut Kohl was in a nearly unassailable position. During the campaign he was attacked with a knife by a mentally deranged woman after a speech in Cologne. His carotid artery was slashed and he remained in a critical condition for several days.
Саяси қайта оралу
1995 жылы «Маннхайм конгресінде» ол күтпеген оқиғамен Рудольф Шарпингтің орнына СДПК төрағасы болып сайланды. Ол басты назарды Коль мен оның ХДС партиясына қарсы СДПК-ның саяси күшін жұмылдыруға бөлді, көп жылдар бойы Германия саясатын сипаттаған екі партиялық ынтымақтастықты қабылдамайтын болды. Лафонтейн Кольге көрсетілген кез келген көмек оның сөзсіз құлдырауын ғана баяулатады деп сақты. 1998 жылдың қыркүйегінде сайлауда СДПК күтпеген үлкен жеңіске жеткеннен кейін, ол Герхард Шредердің алғашқы үкіметінде Федералдық қаржы министрі болып тағайындалды.
At the "Mannheim convention" in 1995, he was elected chairman of the SPD in a surprise move, replacing Rudolf Scharping. He was mainly responsible for bringing the whole political weight of the SPD to bear against Kohl and his CDU party, rejecting bipartisan cooperation that had characterized German politics for many years. Lafontaine argued that any help given to Kohl would only lengthen his unavoidable demise. After the SPD's unexpectedly clear victory at the polls in September 1998, he was appointed Federal Minister of Finance in the first government of Gerhard Schröder.
Қаржы министрі
Қаржы министрі болған қысқа мерзім ішінде Лафонтейн Ұлыбританияның еуроскептиктерінің басты жауы болды. Бұл оның Еуропалық Одақтың салық жүйесін жылдам үйлестіруді қалауына байланысты еді, бұл Ұлыбританияда салықтардың өсуіне алып келер еді. 1998 жылы ағылшын таблоиді "The Sun" Лафонтенді "Еуропаның ең қауіпті адамы" деп атады. 1999 жылдың 11 наурызында ол барлық ресми және партиялық лауазымдарынан кетіп, кабинеттегі "ынтымақсыздақ жағдайдың" шыдай алмайтын деңгейге жеткенін мәлімдеді. Солшыл партия құрылғанға дейін ол консервативті деп есептелетін Bild Zeitung таблоидында Шредер үкіметін сынап-жарғылауымен белгілі болды.
During his short tenure as Minister of Finance, Lafontaine was a main bogeyman of UK Eurosceptics. This was because, among other things, he had called for the prompt tax harmonisation of the European Union, which would have resulted in an increase in UK taxes. In 1998, English tabloid "The Sun" called Lafontaine "Europe's most dangerous man". On 11 March 1999, he resigned from all his official and party offices, claiming that "lack of cooperation" in the cabinet had become unbearable. Until the formation of the Left Party he was known for his attacks against the Schröder government in the tabloid Bild Zeitung, which is generally considered conservative.
СДПК-дан кетіп, "Солшы" партиясын құрды
2005 жылдың 24 мамырында Лафонтен SPD-дан шықты. Екі апталық күмәндіктерден кейін 10 маусымда ол Германияның батысындағы Еңбек және әлеуметтік әділет партиясы (WASG) мен Сол партиясының (Die Linke) коалициясы – Сол партияның жетекші кандидаттығына түсетіні жарияланды. PDS – бұл партия бұрынғы Шығыс Германияның Социалистік бірлік партиясының (SED) мұрагері еді. Лафонтен 2005 жылдың 18 маусымында WASG-ге қосылды және сол күні Солтүстік Рейн-Вестфалиядағы 2005 жылғы федералды сайлау тізімін басқаруға тағайындалды. Бұған қоса, ол бұрын 1990 жылдан 2002 жылға дейін өкілдік еткен Саарбрюкен сайлау округінен де сәтті сайланбады. Дегенмен, Саар жеріндегі Сол партияның көрсеткіші Батыс Германияның басқа федералды штаттарынан ең жоғары болды. 2007 жылы "Сол партиясы. PDS" және WASG бірігіп, жаңа "Сол партиясы" құрылды, онда Лафонтен Лотар Бискимен бірге төрағалық етті. 2009 жылдың мамырында ол: «Қаржылық капитализм сәтсіздікке ұшырады. Біз экономиканы демократияландыруымыз керек. Жұмысшылардың компаниялардағы үлесі бұрынғыдан әлдеқайда артуы керек» деді. 2022 жылы ол «Ами, енді кетер уақыт келді» атты кітабын шығарды, онда ол НАТО-ның және американдық ықпалдың неміс саясатындағы ролін сынап, Германияның Американың қарауалына айналғанын айтты. Кітап бестселлерге айналды.
On 24 May 2005 Lafontaine left the SPD. After two weeks of speculation it was announced on 10 June that he would run as the lead candidate for The Left party (Die Linke), a coalition of the Labor and Social Justice Party (WASG), which was based in western Germany, and the Left Party. PDS, which was the successor to the ruling East German Socialist Unity Party (SED). Lafontaine joined the WASG on 18 June 2005 and was selected to head their list for the 2005 Federal Election in North Rhine Westphalia on the same day. Moreover, he also unsuccessfully contested the Saarbrücken constituency, which he had previously represented from 1990 to 2002. Nevertheless, the result of the Left party in the Saarland was by far the best in any of the federal states in the West of Germany. In 2007, when the Left Party was formed in a merger between 'Left Party. PDS' and WASG, he became chairman alongside Lothar Bisky. In May 2009, he declared that "Financial capitalism has failed. We need to democratize the economy. The workforce needs to have a far greater say in their companies than has been the case so far." In 2022, he published the book Ami, it's time to go where he criticizes NATO and American influence in German politics, arguing that Germany has become an American vassal state. The book became a bestseller.
Даулар
1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында ол бизнеске қолдау көрсету саясатын ұсынып және иммигранттар мен пана іздеушілер санын азайтуға шақырғандықтан, өзінің солшыл қолдаушылары арасында пікір қақтығысын тудырды. 2005 жылы өткен бір шарада Лафонтейн "Фремдарбайтер" ("шет елдік жұмысшылар", нацистік режиммен байланысты термин) неміс еңбек нарығына қауіп төндіретінін айтты. Кейін ол қате айтқанын мойындады, бірақ "Die Welt" газетінде жарияланған мақалада танымал неміс жазушыларының тобы оны ксенофобиялық және оңшыл сайлаушыларға әдейі шақыру жасады деп айыптады. Лафонтейн "әлеуметтік әділет сарайы" (Palast der sozialen Gerechtigkeit) деп белгілі сарай сияқты үйde тұрады. "Frankfurter Allgemeine Zeitung" газетінің сұрағына жауап берген Лафонтейн, солшыл саясаткерлердің міндетті түрде кедей болуы керек емес, бірақ олар кедейлікпен күресуі керек деді. Осы газетте жарияланған мақаласында Лафонтейн жел энергетикасын кеңейтуді сынап, қарсылығының себебі ретінде "неміс мәдени ландшафтының қирауы" деп атады. "Альянс 90" / "Жасылдар" партиясының жетекші үміткері Барбара Майер Глюхе бұл позицияға қарсы шығып, Лафонтенді "негірленбеген қорқыныш сезімін тудыруда" деп айыптады.
In the late 1980s and early 1990s, he caused controversy among his left wing base with a plea for pro business policies and a call for the reduction of immigrants and asylum seekers. At one event in 2005, Lafontaine described Fremdarbeiter ("foreign workers", a term associated with the Nazi regime) as a threat to German labour. He said afterwards that he had misspoken, but in an article published in Die Welt, a group of prominent German writers accused him of deliberately appealing to xenophobic and far right voters. Lafontaine lives in a manor like house, commonly known as the "palace of social justice" (Palast der sozialen Gerechtigkeit). When asked by the Frankfurter Allgemeine Zeitung about whether this could be in conflict with his socialist ideas, Lafontaine said politicians of the left do not have to be poor, but they have to fight against poverty. In a column published by the same newspaper Lafontaine criticized the expansion of wind power, citing the alleged "destruction of the German Cultural landscape" as a cause for his objection. The Alliance 90/The Greens top candidate Barbara Meyer Gluche pushed back at this stance and accused Lafontaine of "irrational fearmongering".
Шығармалары
"Бөлісу туралы ән". Еңбек және саяси жаңару туралы пікірталас. Heyne, Мюнхен 1989, "Глобализациядан қорқудың қажеті жоқ". Баршаға әл-ауқат және жұмыс. Dietz Verlag, Бонн 1998, (Christa Müller-мен бірге). "Жүрек сол жаққа қарай соғады". Econ Verlag, Мюнхен 1999, Ашу артып келеді. Саясатқа принциптер қажет. Econ Verlag, Мюнхен 2003, Баршаға арналған саясат. Әділ қоғам үшін күрестік жазба. Econ Verlag, Мюнхен 2005, Ами, кетіп қалу уақыты келді! Еуропаның өзін-өзі қорғауы үшін шақыру. Westend Verlag, Франкфурт 2022.
Das Lied vom Teilen. Die Debatte über Arbeit und politischen Neubeginn. Heyne, München 1989, Keine Angst vor der Globalisierung. Wohlstand und Arbeit für alle. Dietz Verlag, Bonn 1998, (zusammen mit Christa Müller). Das Herz schlägt links. Econ Verlag, München 1999, Die Wut wächst. Politik braucht Prinzipien. Econ Verlag, München 2003, Politik für alle. Streitschrift für eine gerechtere Gesellschaft. Econ Verlag, München 2005, Ami, it's time to go! Plädoyer für die Selbstbehauptung Europas. Westend Verlag, Frankfurt 2022, .