Кіріспе

Американдық актриса және әнші (1926–2000)
1964 жылғы альбом

Джули Лондон (туған тегі Пек; 1926 жылдың 26 қыркүйегі – 2000 жылдың 18 қазаны) – 40 жылдан астам мансапқа ие болған американдық әнші және актриса. Контральто дауысымен танымал әнші Лондон 1955 және 1969 жылдар аралығында поп және джаз стандарттарының отыздан астам альбомын жазды. Оның "Cry Me a River" әнін жазған нұсқасы, ол өзінің тұңғыш альбомы "Julie Is Her Name" арқылы таныстырған болатын, 2001 жылы Grammy даңқы залына енгізілді. Музыкалық жетістіктерімен қатар, Лондон 1974 жылы "Тез жәрдем" телесериалында Медсестра Дикси Макколл рөлін сомдағаны үшін "Алтын глобус" сыйлығына ұсынылды. Калифорния штатының Санта-Роза қаласында водевиль актерлерінің отбасында дүниеге келген Лондон, Лос-Анджелес қаласының орталығында лифт операторы болып жұмыс істеген кезде танылды және актриса ретінде мансабын бастады. Лондонның 35 жылдық актерлік жолы 1944 жылы кинода басталды, ол көптеген вестерн фильмдерінде басты рөлдерді ойнады, Рок Хадсонмен бірге "The Fat Man" (1951), Роберт Тейлормен және Джон Кассаветеспен "Желдің құшағында" (1958), Гари Купермен "Батыстың адамы" (1958) және Роберт Митчеммен "Ғажайып ел" (1959) фильмдерінде ойнады. 1950 жылдардың ортасында ол Liberty Records компаниясымен жазбаларға келісімшарт жасады, бұл оның кәсіби музыкалық мансабының бастауы болды. Ол 1969 жылы соңғы студиялық альбомын шығарды, бірақ "Тез жәрдем" телесериалында (1972–1979) Дикси Макколл медбикесінің басты рөлін ойнап, үлкен жетістікке жетті, онда ол күйеуі Бобби Труппен бірге ойнады. Шоуды оның бұрынғы күйеуі Джек Уэбб өндірді.

Ерте өмір

Лондон Джули Пек 1926 жылдың 26 қыркүйегінде Калифорния штатының Санта-Роза қаласында Джозефин Розали Пектің (Тейлор; 1905 – 1976) және Джек Пектің (1901–1977) жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Олар варьетеде ән салып, билейтін дуэт болатын. 1929 жылы, үш жасқа толғанда, отбасы Калифорния штатының Сан-Бернардино қаласына көшіп, ол ата-анасының радио бағдарламасында алғашқы әншілік дебютын жасады. Лондонның өмірінің басында ол да, анасы да Билли Холидейді өте жақсы көретін. Лондонның алғашқы жазбалары (оның аттас ұзартылған пластинкасында жарық көрген) Нью-Йорктегі Bethlehem Records лейблінде аяқталды. Осы жазулар кезінде жазылған төрт қосымша трек кейін 1957 жылы шыққан Bethlehem's Girlfriends альбомына енгізілді. Бобби Труп осы альбомның сессиялық музыканттарының бірі болды. Лондон "Маған үлкен мән берме", "Анасы жоқ бала", "Тұманды күн" және "Сіз бейжайсыз" сияқты стандартты әндерді жазды. Лондонның ең танымал синглы – "Cry Me a River" әнін оның орта мектептегі сыныптасы Артур Гамильтон жазған және Troup продюсерлік еткен. Бұл жазба 1955 жылы оның алғашқы альбомы жарық көргеннен кейін миллионнан астам дана сатылды. Музыкалық мансабы оған үлкен даңқ әкелгенімен, Лондон фильмдерде де түсіп, Crime Against Joe (1956) фильмінде басты рөлді ойнады, ал The Girl Can't Help It (1956) фильмінде өзін-өзі бейнеледі, онда "Cry Me a River" әнін қоса алғанда үш ән орындайды. Фильм кассада сәтті болды және 1956 жылғы ең табысты 30 фильмнің қатарына енді. Кейін Лондон "Марлборо әнін" орындаған Marlboro темекісінің телерекламасында пайда болды. Ол бірнеше вестерн фильмдерінде де түсті: 1957 жылы ол Дрангода қашқындарды жасырған оңтүстік сұлуының рөлін ойнады, содан кейін Гари Купермен бірге Man of the West фильмінде басты рөлді ойнады, онда оның кейіпкері, фильмдегі жалғыз әйел, заңсыз топтың зорлық-зомбылығына ұшырайды. Сол жылы ол "Saddle the Wind" вестернінде күйеу күтіп отырған қалыңдық рөлінде ойнады; Лондонның ойнаған рөлі "Нью-Йорк Таймс" газетінде мақтауға ие болды. 1959 жылы "The Wonderful Country" фильмінде ол армия майорының шаршаған әйелінің рөлін ойнады. 1960 жылы Лондон Лос-Анджелестегі үйінде жазылған "Julie At Home" альбомын шығарды. 1960-шы жылдар бойында ол Liberty Records лейблінде көптеген альбомдар шығарды, олардың ішінде Whatever Julie Wants (1961), Love Letters (1962), The End of the World (1963) және All Through the Night (1965) альбомдары бар, соңғысы Коул Портердің әндерінен құралған жинақ.

Теледидар жұмысы және соңғы жазбалар

Лондон 1960-шы жылдары көптеген телесериалдарда, соның ішінде "Rawhide" (1960), "Laramie" (1960), "I Spy" (1965), "Alfred Hitchcock Presents" (1965) және "The Big Valley" (1968) сериалдарында эпизодтық рөлдерде пайда болды. Ол және екінші күйеуі Бобби Труп 1970-ші жылдары "Tattletales", "Hollywood Squares" және "Masquerade Party" ойын-шоуларында жүйелі түрде қатысты. 1964 жылдың 28 мамырында Труппен бірге Жапонияда жапон теледидары үшін бір сағаттық бағдарлама жаздырды. Лондон "Bye Bye Blackbird", "Lonesome Road" және "Cry Me a River" әндері қоса алғанда, өзінің 13 классикалық әнін орындады. Кейін Уэбб Лондонға болашақ телевизиялық жобалардың атқарушы продюсері лауазымын ұсынды, бірақ ол отбасымен көбірек уақыт өткізу үшін теледидар индустриясынан зейнеткерлікке шығуды жөн көрді. 1981 жылы Берт Рейнольдс фильмі "Sharky's Machine" саундтрегі үшін өзінің соңғы музыкалық жазбасы "My Funny Valentine" әнін аяқтады.

Өнер

Көбінесе шамшырақпен ән салатын әнші болған ол, оның жазбалары сыншылардың көбінесе "жақын" деп сипатталды. Лондон бұқаралық ақпарат құралдарына сирек сұхбат берді және Веббпен некесінің ажырасуы туралы ешқашан сөз қозғамады.

Өлім

Лондон 16 жасынан бастап темекі шегуді жалғастырып, кейде күніне үш қораптан астам темекі шегетін. 1995 жылы ол инсульт алды және келесі бес жыл бойы денсаулығы нашар болды. 1999 жылдың соңында оған өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды, бірақ денсаулығының нашарлығына байланысты емделуден бас тартты. 2000 жылдың 17 қазанында Лондон үйінен Энсино-Тарзана аймақтық медициналық орталығына жедел жәрдеммен жеткізілді, себебі ол тұншығып, тыныс алуға тырысты. Ол 18 қазанның таңертеңгі сағаттарында ауруханада қайтыс болды, кейіннен жүрек тоқтауы деп анықталды; ол 74 жаста еді. Лондонның денесі кремацияланып, Лос-Анджелестегі Forest Lawn Hollywood Hills зиратындағы Провиденс еске алу колумбарийіндегі Труптың қабіріне қойылды. Оның Голливуд Даңқы аллеясындағы жұлдызы (жазу өнері үшін) Лос-Анджелестегі 7000 Голливуд бульварында орналасқан.

Мұра

Лондон "Cry Me a River" әнін "The Girl Can't Help It" (1956) фильмінде орындады, ал оның жазбасы кейін "Passion of Mind" (2000) және "V for Vendetta" (2006) фильмдерінде пайдаланғандары үшін назар аударды. Ол 2001 жылы "Грэмми" атақ-даңқ залына енгізілді. Оның "Julie At Home" және "Around Midnight" альбомдары (екісі де 1960 жылы жарық көрді) "Өлмей тұрып тыңуға тиіс 1000 жазба" кітабына қосылды. Ол Лана Дель Рей мен Билли Айлиш сияқты бірнеше заманауи әртістерге әсер еткен деп аталады. Музыка журналисі Уилл Фридвальд Лондонды "20 ғасырдың басындағы ең ықпалды стиль иелерінің бірі" деп сипаттады. Лондонның қазасынан кейін көп ұзамай Джулс Холланд пен Jamiroquai "I'm in the Mood for Love" әнінің музыкалық видео нұсқасында оған құрмет көрсетті. Оның "Ohio Express" тобының "Yummy Yummy Yummy" әніне жасаған кавері "Six Feet Under" телесериалында ойнатылды және оның саундтрек альбомына енді. Лондонның "Must Be Catchin'" әні 2011 жылы "Pan Am" сериалының тұсаукесер эпизодында пайда болды.