Кіріспе

Коаксиалды кабельдегі сигналдар арқылы берілетін теледидар мазмұны. Кабельдік теледидар – тұтынушыларға радиожиіліктік (RF) сигналдар арқылы, коаксиалды кабельдер немесе жаңа жүйелерде талшықты-оптикалық кабельдер арқылы теледидар бағдарламаларын жеткізу жүйесі. Бұл, радио толқындар арқылы ауамен беріліп, теледидарға қосылған теледидар антеннасымен қабылданатын теледидар сигналы (жердегі теледидар деп те аталады) немесе Жерді айналатын байланыс спутнигінен радио толқындар арқылы ауамен беріліп, шатырдағы спутниктік антеннамен қабылданатын спутниктік теледидардан өзгеше. Осы кабельдер арқылы FM радио бағдарламалары, жоғары жылдамдықты интернет, телефон қызметтері және теледидар емес, осыған ұқсас қызметтер де ұсынылуы мүмкін. 20-шы ғасырда аналогтық теледидар стандартты болды, бірақ 2000-шы жылдардан бастап кабельдік жүйелер цифрлық кабельдік режимге жаңартылды. Кабельдік арна (кейде кабельдік желі деп те аталады) – кабельдік теледидар арқылы қол жетімді теледидар желісі. Көптеген арналар спутниктік теледидар арқылы да таратылады. Балама терминдерге телеарна немесе бағдарламалық қызмет жатады, соңғысы көбінесе құқықтық контексте қолданылады. CATV аббревиатурасы АҚШ-та кабельдік теледидарды білдіреді және бастапқыда 1948 жылы кабельдік теледидар пайда болған кезде «қоғамдық антенналық теледидар» деген мағынаны білдірген; ауа арқылы теледидар қабылдауын таратушылардан немесе таулы жерлерден қашықтық шектеген аймақтарда үлкен қоғамдық антенналар салынып, кабель олардан жеке үйлерге тартылды. 1968 жылы американдықтардың 6,4%-ы кабельдік теледидарға қол жеткізді. 1978 жылы бұл көрсеткіш 7,5%-ға өсті. 1988 жылы барлық үй шаруашылықтарының 52,8%-ы кабельдік теледидарды пайдаланды. 1994 жылы бұл көрсеткіш 62,4%-ға дейін өсті.

Тарату

Белгілі бір жерде кабельдік теледидарды қабылдау үшін жергілікті пайдалы қондырғылардың тіректерінде немесе жер астындағы пайдалы қондырғылардың желілерінде кабельдік тарату желілері болуы керек. Коаксиалды кабель сигналды тұтынушының ғимаратына қызметтік желі арқылы, әуе немесе жер асты кабелі арқылы жеткізеді. Егер абоненттің ғимаратында кабельдік қызметтік желі болмаса, кабель компаниясы оны орнатады. АҚШ-та қолданылатын стандартты кабель RG 6 болып табылады, оның 75 Ом кедергісі бар және F типті жалғауышпен қосылады. Кабель компаниясының сымдарының бөлігі әдетте ғимараттың сыртында орналасқан тарату қорабында аяқталады, ал қабырғалардағы кабельдік сымдар әдетте теледидар қосылған әртүрлі бөлмелердегі ұяларға сигналды таратады. Әртүрлі бөлмелерге бірнеше кабель кіретін кабельді бөлгіш деп аталатын кішкентай құрылғымен бөлінеді. Кабельдік теледидар үшін екі стандарт бар: ескі аналогты кабель және жаңа цифрлық кабель, ол цифрлық теледидар қабылдағыштары, мысалы жоғары сапалы теледидар (HDTV) құралдары пайдаланатын дерек сигналдарын жеткізе алады. АҚШ-тағы барлық кабельдік компаниялар 1990 жылдардың соңында алғаш рет енгізілгеннен бері цифрлық кабельдік теледидарға ауысты немесе ауысу үстінде. Көптеген кабельдік компаниялар өздерінің кабельдік арналарын көру үшін, тіпті цифрлық кабельдік QAM тюнерлері бар жаңа теледидарларда да, теледидар құрылғысын (кабельдік түрлендіргіш қорабын) немесе шартты қолжетімділік модулі карталары үшін ұяны қажет етеді, өйткені көптеген цифрлық кабельдік арналар қазір кабельдік қызметтің ұрлануын азайту үшін шифрланған немесе бұрмаланған. Қабырғадағы ұядан шыққан кабель қораптың кірісіне, ал қораптан шыққан кабель теледидарға, әдетте RF IN немесе ескі теледидарлардағы композиттік кіріске қосылады. Әр теледидарға жеке қорап қажет, себебі қорап тек қана қаралып жатқан арнаны декодтайды. Кейбір шифрланбаған арналар, әдетте эфир арқылы таратылатын арналар, қабылдаушы қорапсыз көрсетілуі мүмкін. Кабель компаниясы клиент сатып алған қызмет деңгейіне байланысты, стандартты коаксиалды қосылым арқылы қосылған стандартты сападағы суреті бар қарапайым қораптардан бастап, HDMI немесе компоненттік қосылым арқылы қосылған жоғары сапалы сымсыз цифрлық бейне жазғыш (DVR) қабылдағыштарына дейін қораптарды ұсынады. Ескі аналогты теледидарлар кабельге дайын және қорапсыз ескі аналогты кабельді қабылдай алады. Анологиялық теледидар құрылғысында цифрлық кабельдік арналарды, тіпті шифрланбағандарды қабылдау үшін басқа типтегі қорап қажет, кабель компаниясы ұсынған немесе абонент сатып алған цифрлық теледидар адаптері. Тұрғын үй аумақтарына арзан және жоғары сапалы DVB таратуды пайдаланатын тағы бір жаңа тарату әдісі, үйдегі IP желісі арқылы теледидарды тарату үшін DVB C, DVB C2 ағынын IP форматына түрлендіру үшін теледидар шлюздерін қолданады. Көптеген кабельдік компаниялар DOCSIS арқылы интернетке қол жеткізуді ұсынады.

Жұмыс істеу принципі

Ең көп таралған жүйеде бірнеше телеарналар (500-ге дейін, бірақ бұл провайдердің қолжетімді арна сыйымдылығына байланысты өзгереді) абоненттердің үйлеріне коаксиалды кабель арқылы таратылады. Бұл кабель кабель компаниясының жергілікті тарату орталығынан – бас станциясынан (headend) бастау алатын, коммуналдық бағаналарға орнатылған магистральдық желіден келген болады. Бір коаксиалды кабель арқылы көптеген арналарды жиілік бөлісу мультиплекстеуі (frequency division multiplexing) деп аталатын техника арқылы таратуға болады. Бас станциясында әр телеарна әртүрлі жиілікке түрлендіріледі. Әр арнаға кабельдегі әртүрлі жиілік диапазоны бөліну арқылы, телесигналдар бір-біріне кедергі келтірмейді. Абонент үйінің сыртындағы кабельдік қорапта компанияның абоненттік желісі ғимараттың әртүрлі бөлмелеріне сигнал тарататын кабельдерге қосылады. Әрбір теледидарда абоненттің теледидары немесе кабель компаниясы ұсынған топ-бокс (set top box) қажетті арнаны бастапқы жиілігіне (негізгі жолаққа – baseband) қайта түрлендіреді, содан кейін ол экранда көрсетіледі. Бұрынғы аналогтық жүйелерде кабельдерді ұрлау жиі кездесетін болғандықтан, қазіргі заманғы цифрлық кабельдік жүйелерде сигналдар әдетте шифрланады. Топ-бокс кабель компаниясы жіберген белсендіру кодымен (activation code) ғана іске қосылады, ал код абонент тіркелгеннен кейін ғана жіберіледі. Егер абонент төлем жасамайтын болса, кабель компаниясы абоненттік қорапты өшіруге сигнал жібере алады, бұл сигналды қабылдауға мүмкіндік бермейді. Кабель желісінде клиенттік қораптан бас станцияға деректерді жіберуге арналған жоғары көтерілетін арналар да бар. Бұл арналар көруге ақы төлеуді сұрату, фильмдер мен бағдарламаларға тапсырыс беру, кабельдік интернетке қол жеткізу және кабельдік телефон қызметі сияқты қосымша мүмкіндіктерді қамтамасыз етеді. Төменгі көтерілетін арналар шамамен 50 МГц-тан 1 ГГц-қа дейінгі жиілік диапазонын алып жатыр, ал жоғары көтерілетін арналар 5-тен 42 МГц-қа дейінгі жиілік диапазонын алып жатыр. Абоненттер ай сайынғы төлем арқылы төлейді. Абоненттерге әртүрлі қызмет деңгейлері ұсынылады, премиум пакеттерге көбірек арналар кіреді, бірақ олардың құны жоғары. Жергілікті бас станциясында жеке телеарналардан келетін сигналдар байланыс спутниктерінің тарелка антенналарымен қабылданады. Кабельдік қызметке қосымша жергілікті арналар да кіреді, мысалы, жергілікті телеарналар, жергілікті колледждердің білім беру арналары және жергілікті билік органдарына арналған қоғамдық арналар (PEG арналары). Жергілікті бизнеске арналған коммерциялық жарнамалар да бас станциясында бағдарламаға енгізіледі (ұлттық деңгейде таратылатын жеке арналардың да өздерінің ұлттық бағыттағы жарнамалары бар).

Гибридті талшықты коаксиалдық

Қазіргі заманғы кабельдік жүйелер кең ауқымды, бір желі мен бас станциясы көбінесе бүкіл қалалық аймаққа қызмет көрсетеді. Көптеген жүйелер гибридті талшықты-коаксиалды (HFC) таратуды қолданады; яғни, бас станциядан жергілікті аудандарға сигналды жеткізетін магистральдық желілер үлкен өткізу қабілеті мен болашақта кеңейтуге мүмкіндік беру үшін оптикалық талшықтан жасалған. Бас станцияда электр сигналы оптикалық сигналға түрлендіріліп, талшық арқылы жіберіледі. Оптикалық магистраль бірнеше тарату орталықтарына жетеді, олардан бірнеше талшықтар сигналды жергілікті қауымдастықтардағы оптикалық түйіндер деп аталатын құрылғыларға жеткізу үшін тармақталады. Оптикалық түйінде оптикалық сигнал қайтадан электр сигналына түрлендіріліп, электр бағаналарындағы коаксиалды кабельді тарату желілерімен тасымалданады, олардан кабельдер сигнал күшейткіштер мен желі кеңейткіштерге бөлінеді. Бұл құрылғылар сигналды пассивті радиожиілікті құрылғылар арқылы тұтынушыларға жеткізеді.

Тарих

Алғашқы кабельдік желілер жергілікті түрде жұмыс істеді, атап айтқанда 1936 жылы Ұлыбританиядағы Лондонда Rediffusion компаниясымен, сондай-ақ сол жылы Германиядағы Берлинде, әсіресе Олимпиада ойындары үшін, ал 1948 жылдан бастап АҚШ және Швейцарияда. Осы типтегі жергілікті кабельдік желілер негізінен жер үсті телеарналарын географиялық аймақтарда тарату үшін қолданылды, онда жер үсті телесигналдары нашар қамтамасыз етілді.

АҚШ-та

Кабельдік теледидар 1950 жылдары АҚШ-та коммерциялық қызмет ретінде пайда болды. Алғашқы жүйелер әлсіз (эфирлік) арналарды қабылдап, күшейтіп, абоненттерге қорғалмаған сымдар арқылы жіберді, олар бір қауымдастыққа немесе жақын қауымдастықтарға шектелді. Қабылдағыш антенна кез келген абоненттің мүмкіндігінен артық биіктікте орналастырылып, күшті сигналдарды қамтамасыз етті; төбелі немесе таулы жерлерде биікке орналастырылды. Бастапқыда кабельдік жүйелер өз телеарналары жоқ және қашықтық немесе жер бедерінің қиындығына байланысты қалалық станциялардан сигналдарды қабылдауға қиналатын кішкентай қауымдастықтарға қызмет көрсетті. Алайда, Канадада өз сигналдары бар қауымдастықтар американдық сигналдарды қабылдағысы келгендіктен, кабельдік нарыққа өте ыңғайлы болды. Сирек жағдайларда, мысалы, Нью-Йорк штатындағы Альфред қаласындағы колледж қаласында, АҚШ-тың кабельдік жүйелері канадтық арналарды қайта таратуға мүмкіндік берді. Ертедегі (VHF) теледидар қабылдағыштары 12 арнаны (2–13) қабылдаса да, бір қалада таратылатын арналардың максималды саны 7 болды: 2, 4, 5 немесе 6, 7, 9, 11 және 13 арналары, себебі сол кездегі қабылдағыштар бұрмаланусыз көршілес арналардағы күшті (жергілікті) сигналдарды қабылдай алмады. (4 және 5, сондай-ақ 6 және 7 арасында жиіліктердің бос кеңістіктері болды, бұл екеуін де бір қалада пайдалануға мүмкіндік берді). Жабдықтар жақсарған сайын, жергілікті VHF телеарнасы хабар таратса, он екі арнаның барлығын пайдалануға болады. Жергілікті хабар тарату арналары басымдыққа ие деп саналатын сигналдар үшін қолданылмайды, бірақ технология төмен басымдықты сигналдарды олардың бос уақыттарын синхрондау арқылы осындай арналарға орналастыруға мүмкіндік берді. Теледидарлар осы бос уақыттарды және орта арқылы өтуден туындаған шағын өзгерістерді үйлестіре алмады, бұл «көлеңкелердің» пайда болуына әкелді. Күшейткіштердің өткізу қабілеті де шектеулі болды, яғни 250 МГц-тен жоғары жиіліктерді коаксиалдық желінің алыс бөліктеріне жіберу қиын болды, ал UHF арналарын мүлдем пайдалануға болмайды. 12 арнадан асып түсу үшін стандартты емес орта жолақты арналарды пайдалану қажет болды, олар FM жолағы мен 7-арнаның арасында немесе 13-арнадан тыс 300 МГц-ға дейінгі супержолақта орналасқан; бұл арналарға бастапқыда таңдалған арнаны 2, 3 немесе 4-арнадағы теледидарға жіберген жеке тюнерлік қораптар арқылы ғана қол жеткізуге болады. Бастапқыда UHF хабар тарату станцияларының жағдайы нашар болды, өйткені сол кездегі стандартты теледидарлар олардың арналарын қабылдай алмады. 1964 жылы «Барлық арналы қабылдағыштар туралы» заң қабылданғаннан кейін, барлық жаңа теледидарларға UHF тюнерін қосу міндетті болды, бірақ UHF станцияларының бәсекеге қабілетті болуына бірнеше жыл кетті. Бұл орта жолақты арналар кабельдік қорапқа қосылғанға дейін төлемді теледидардың алғашқы түрлерінде, мысалы, «Z Channel» (Лос-Анджелес) және HBO-да қолданылды, бірақ ашық түрде берілді, яғни сол кездегі стандартты теледидарлар сигналды қабылдай алмағандықтан және орташа тұтынушы оны қабылдау үшін қалыпты станцияларды өзгерте алмағандықтан, шифрланбаған. Таңдалған орта және супержолақты арналарды қабылдай алатын тюнерлер стандартты теледидарларға енгізілгеннен кейін, хабар таратушылар осы сигналдарды шифрлау схемасын орнатуға немесе оларды алғашқы кабельдік дайын теледидарлар мен бейнежазба құрылғылары үшін қабылдау ауқымынан тыс жерге жылжытуға мәжбүр болды. Алайда, тұтынушылардың жиіліктері 181 FCC арнасын қабылдай алатын болғаннан кейін, премиум-теледидарлардың басқа амалы қалмады, тек шифрлау ғана. Декриптилдеу схемалары көбінесе «Popular Science» және «Popular Electronics» сияқты электронды хобби журналдарында жарияланды, бұл радиоэлектроника туралы негізгі білімі бар кез келген адамға оларды құруға және бағдарламаны тегін алуға мүмкіндік берді. Кейіннен кабельдік операторлар FM радиостанцияларын таратуды бастады және абоненттерге FM стерео құрылғыларын кабельге қосуға шақырды. Стерео және екі тілді теледидар дыбысы кең таралғанға дейін FM стерео кабель желілеріне Pay TV арнасының дыбысы қосылды. Осы уақытта операторлар 12 арналы диалдан тыс Солтүстік Американың жоғары жолақты 7–13 теледидар жиіліктеріне іргелес орта жолақты және супержолақты VHF арналарын пайдалануға кеңейтілді. Кейбір операторлар, мысалы, Корнуолл, Онтарио, екі кабельдің әрқайсысында 2–13 арналары бар қос тарату желісін қолданды. 1980 жылдары АҚШ-тың ережелері, қоғамдық, білім беру және үкіметтік қолжетімділікке (PEG) ұқсас, кабельден бастау алған тікелей теледидар бағдарламаларын құруға мүмкіндік берді. Кабельдің таралуы артқан сайын, көптеген кабельдік телеарналар іске қосылды, олардың көпшілігі жақын маңайдағы желілік жаңалықтардан гөрі дереу және жергілікті мазмұн бере алатын өз жаңалықтар бюроларына ие болды. Мұндай станциялар жақын маңайдағы эфирлік желілік серіктес станциясы қолданғандай ұқсас брендтеуді пайдалануы мүмкін, бірақ олар эфирде хабар таратпайтындықтан және FCC ережелеріне бағынбайтындықтан, олардың шақыру белгілері мағынасыз. Бұл станциялар ішінара бүгінгі күнгі эфирлік цифрлық қосалқы арналарына айналды, онда негізгі эфирлік телеарна, мысалы, NBS 37*, жергілікті CNB немесе ABS станциясы болмаған жағдайда, жақын маңайдағы серіктес станциясынан бағдарламаны қайта таратуға мүмкіндік береді, бірақ оның жергілікті жеріне сәйкес өз жаңалықтары мен басқа қоғамдық бағдарламаларымен толықтырады. Көптеген тікелей жергілікті бағдарламалар жергілікті қызығушылықтармен 1980 жылдардың басында АҚШ-тың көптеген ірі теледидар нарықтарында құрылды. Бұл бүгінгі күнгі кабельде ғана көрсетілетін әртүрлі бағдарламалардың, соның ішінде кабельде ғана түсірілген телефильмдер мен мини-сериалдардың көптеген эфирлеріне айналды. Кабельдік арналар, бастапқыда фильмдерді көрсетуге және ірі спорттық немесе өнерлеу шараларын көрсетуге бағытталған арналар, одан әрі әртараптанды, тар аудиторияға бағытталған хабар тарату кең таралды. 1980 жылдардың соңына қарай кабельдік сигналдар кабельдік жүйелерде эфирлік сигналдардан басым болды, олардың кейбіреулері осы уақытқа дейін 35 арнадан асып кеткен. 1980 жылдардың ортасында Канадада кабельдік операторлар реттеушілердің рұқсатымен кабельдік желілермен тарату шарты жасасуға рұқсат алды. 1990 жылдары түрлі деңгейлер кең таралды, клиенттер қосымша арналарды алу үшін әртүрлі деңгейлерге жазыла алады. Қосымша деңгейлерге жазылу арқылы клиенттер арнайы арналарды, фильмдер арналарын және шетелдік арналарды ала алады. Ірі кабельдік компаниялар премиум-арналарға қол жеткізуді шектеу үшін адрестеуге арналған шифрлау құрылғыларын пайдаланды, бірақ жоғарыда аталған журналдар осы технологияға қатысты шешімдерді жиі жариялады. 1990 жылдары ұсынылған ұсыныстардың өсуіне байланысты VHF сигналдық сыйымдылығын тиімді пайдаланатын цифрлық тарату пайда болды. Талшықты-оптикалық кабельдер үйге жақын аудандарға сигналдарды жеткізу үшін кеңінен қолданылды, онда коаксиалдық кабель қалған қысқа қашықтықта жоғары жиіліктерді тасымалдай алады. Бірақ 1980 және 1990 жылдарда теледидар қабылдағыштары мен бейнежазба құрылғылары орта және супержолақты арналарды қабылдауға жабдықталған болса да, осы тюнерлерде декриптилдеу схемасы болғандықтан, кабельдік оператордың кірісінің көп бөлігінен айырылды, сондықтан мұндай кабельге дайын тюнерлер қазір сирек қолданылады, 1970 жылдардан бері қолданылып келе жатқан қораптарға қайта оралу қажет. Цифрлық хабар таратуға көшу барлық сигналдарды – эфирлік және кабельдік – цифрлық форматқа ауыстырды, бұл аналогтік кабельдік теледидар қызметін көбінесе ескірген, таңдамал нарықтарда ғана қолданылатын қызметке айналдырды. Аналогтік теледидарлар әлі де қолданылады, бірақ олардың тюнерлері көбінесе ескірген, көбінесе қорапқа толығымен тәуелді.

Континенттер бойынша орналасуы

Кабельді теледидар негізінен Солтүстік Америкада, Еуропада, Австралияда, Азияда және Оңтүстік Америкада қолжетімді. Африкада кабельді теледидар көп сәттілікке ие болған жоқ, себебі сиреп қоныстанған аймақтарға кабель тарту өте қымбатқа түседі. Оның орнына микротолқынды жүйеге негізделген көп арналы көп нүктелі тарату қызметін қолдану мүмкін.

Басқа да кабельдік қызметтер

Коаксиалды кабельдер сигналдарды екі бағытта тасымалдауға және үлкен көлемде деректерді беруге қабілетті. Кабельдік теледидар сигналдары коаксиалды желілер арқылы қол жетімді жолақтың бір бөлігін ғана пайдаланады. Бұл лицензияланбаған және лицензиялы спектрлерді пайдалана отырып, кабельдік интернет, кабельдік телефония және сымсыз қызметтер сияқты басқа да цифрлық қызметтерге орын қалдырады. Коаксиалды кабель арқылы кең жолақты интернетке қол жеткізу кабельдік модемдерді пайдалану арқылы желілік деректерді коаксиалды кабель арқылы берілетін цифрлық сигналға түрлендіру арқылы жүзеге асырылады. Кейбір кабельдік жүйелердегі мәселе – кабельдік трассалар бойында орналасқан ескі күшейткіштер бір бағытты болып келеді, сондықтан деректерді жүктеу үшін абонентке ағынды қосылымды қамтамасыз ету үшін аналогты телефондық модемді пайдалану қажет. Бұл жоғары жылдамдықты 31,2 Кбит/с деңгейімен шектеді және кең жолақты интернеттің әрдайым қолжетімді болу мүмкіндігін жоққа шығарды. Көптеген ірі кабельдік жүйелер жабдықтарын екі бағытты сигналдарды қолдау үшін жаңартты немесе жаңартып жатыр, бұл жүктеу жылдамдығын арттырады және әрдайым қолжетімділікті қамтамасыз етеді, бірақ бұл жаңартулар қымбатқа түседі. Солтүстік Америкада, Австралияда және Еуропада көптеген кабельдік операторлар кабельдік телефон қызметін енгізді, ол қолданыстағы стационарлық желі операторлары сияқты жұмыс істейді. Бұл қызмет абоненттік үйге арнайы телефондық интерфейсті орнатуды қамтиды, ол абоненттік желідегі аналогты сигналды цифрлық сигналға түрлендіреді, содан кейін ол жергілікті желіге жіберіледі (аналогты соңғы мильді немесе қарапайым телефон қызметін (POTS) компанияның коммутациялық орталығымен алмастыру, онда ол қоғамдық телефон желісіне (PSTN) қосылады). Кабельдік телефон қызметіне ең үлкен кедергі – төтенше жағдайларда шақырулар үшін дерлік 100% сенімді қызметтің қажеттілігі. Цифрлық кабельдік телефония үшін қол жетімді стандарттардың бірі – PacketCable – ең перспективалы болып көрінеді және дәстүрлі аналогты қарапайым телефон қызметінің (POTS) қызмет сапасы (QOS) талаптарымен жұмыс істей алады. Цифрлық кабельдік телефон қызметінің ең үлкен артықшылығы цифрлық кабельдің артықшылығына ұқсас, атап айтқанда, деректерді сығуға болады, нәтижесінде арнайы аналогтық тізбектік қызметке қарағанда әлдеқайда аз жолақ пайдаланылады. Басқа артықшылықтарына дауыс сапасының жақсаруы және үн арқылы Интернет-протокол (VoIP) желісіне интеграциялануы кіреді, бұл арзан немесе шексіз ұлттық және халықаралық қоңырауларды қамтамасыз етеді. Көптеген жағдайларда цифрлық кабельдік телефон қызметі көптеген кабельдік компаниялар ұсынатын кабельдік модем қызметінен бөлек болып табылады және Интернет-протоколы (IP) трафигіне немесе Интернетке сүйенбейді. Традициялық кабельдік теледидар провайдерлері мен дәстүрлі телекоммуникация компаниялары тұрғын үйлерге дауыстық, бейне және деректер қызметтерін ұсынуда бәсекелестікке түседі. Теледидар, телефон және интернетке қол жеткізудің комбинациясы, CATV немесе телекоммуникациялық компаниялар ұсынғанына қарамастан, «үштік ойын» деп аталады.