Христос адепттері: Қалпына келтіруші, үштікке қарсы христиан діні

Кіріспе

Христадельфиандар (/k/r/ɪ/s/t/ə/'d/e/l/f/i/ən/z/) – қайта қалпына келтіруші және үштік емес христиан діні. Атау грек тіліндегі «Христос» (Christos) және «бауырлар» (adelphoi) сөздерінен құралған, «Христостағы бауырлар мен қарындастар» деген мағынаны білдіреді. Христадельфиандар Киелі кітаптың құдайлық шабытпен жазылғанына, Мариядан Иса Мәсіхтің тууына, Оның Алланың Ұлы екеніне, сенушілердің суға батыру арқылы дұрысталуына, өлгендердің қайта тірілуіне, Мәсіхтің екінші келуіне және болашақта жер бетіндегі Құдайдың патшалығына сенеді. Дегенмен, олар христиандық ілімдердің көптеген негізгі түсініктерін, мысалы, Үштік пен жанның өлмейтіндігін қабылдамайды, оларды христиан дінінің бастапқы тұжырымдамаларын бұрмалау деп санайды. Бұл қозғалыс 19 ғасырда Ұлыбритания мен Солтүстік Америкада Джон Томас атымен байланысты дамыды және бастапқыда ағылшын тілінде сөйлейтін дамыған елдерде кең таралды, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін дамушы елдерде өріс алды. Бүгінде шамамен 120 елде 50 мыңға жуық Христадельфиан бар. Қоғамдар дәстүрлі түрде «экклесиялар» деп аталады.

Өмірбаян

Көптеген наным-сенімдер, кейіннен Христадельфиандармен байланысты болған, радикалды реформация кезінде пайда болды. Мысалы, Үштік ілімін және Мәсіхтің алдын ала бар екенін жоққа шығару социнизмнің ерекшелігі болды. Алайда, Ұлыбританиядағы діни бостандыққа шектеулер салдарынан, дәстүрден тыс көзқарастарды ұстанатындар көбінесе негізгі шіркеулерде қалып қойды. 1813 жылғы Үштік ілімі заңы қабылданғаннан кейін, 1697 жылғы Құдайға қарсы сөйлеу туралы заңнан бері қолданылып келген Үштікке қарсы жазалар алынып тасталды. Сонымен қатар, АҚШ-та Екінші Ұлы ояну Мәсіхтің екінші келуіне баса назар аударатын адвентизм мен христиандықты оның "алғашқы" бастауларына қайтаруға ұмтылған қалпына келтірушілік қозғалысын тудырды.

19 ғасыр

Христиандық қозғалыстың бастауы Джон Томасқа (1805–1871) жатады. Ол бастапқыда АҚШ-тағы дамып келе жатқан Жаңару қозғалысымен байланысты болды, бірақ кейіннен олардан бөлініп кетті. Ұлыбританиядағы Христадельфиялық қауым Томас Британиядағы алғашқы лекциялық сапарынан (1848 жылдың мамырынан 1850 жылдың қазанына дейін) бастау алады. Осы кезеңде ол «Эльпис Израил» еңбегін жазды, онда Киелі кітаптың негізгі доктриналарын түсіндірді. Оның өзгерістер енгізу құралы – баспа және пікірталастар болғандықтан, Христадельфиялық бірлестіктің пайда болуы Томасқа тиесілі кітаптар мен журналдармен, мысалы, «Патшалық жаршысымен» байланысты болуы заңды. Оның үгіті Шотландияда ерекше құрметке ие болды, ал Кэмпбелликтер, унитарийлер және адвентистер «Шынайы сенушілер» топтарын құру үшін бөлініп кетті. Киелі кітаптағы шындықты табу және тәуелсіз зерттеу арқылы дәстүрлі христиандық сенімдерді сынау ниетімен ол жалғыз болған жоқ. Басқа шіркеулермен қатар, ол адвентистер қозғалысымен және Бенджамин Уилсонмен (кейіннен 1860 жылдары Ыбырайымдық сенімнің Құдай шіркеуін құрған) байланыста болды. Христадельфиялық қозғалыс Джон Томас әрекеттері арқылы пайда болғанымен, ол өзін жеке шәкірттер дайындаушы деп санамады. Ол, керісінше, өзі Киелі кітаптан ғана бірінші ғасырдың сенімдерін қайта ашты деп сенді және оны сынау, пікірталас және журналдар жазу арқылы дәлелдеуге тырысты. Осы процестің нәтижесінде көптеген адамдар осы ұстанымға көндігіп, осы позицияға жақын түрлі бірлестіктер құрды. Джон Томаспен байланысты топтар түрлі атаулармен жиналды, соның ішінде «Сенушілер», «Шынайы сенушілер», «Сенушілердің патшалық қауымдастығы», «Құдай Патшалығына шомылдырылған сенушілер», «Назарейлер» (немесе Назареттіктер) және 1869 жылы ол құрған «Антипас». Ол 1898 жылы қайтыс болғанға дейін журналдың редакторы болып қызмет етті. Шіркеу мәселелерінде Робертс 1871 жылы Джон Томас қайтыс болғаннан кейін маңызды рөл атқарды және Христадельфиялық бірлестіктің құрылысын қалыптастыруға көмектесті. Бастапқыда, конфессия ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде, әсіресе Англияның орталық аймақтарында және Солтүстік Американың кейбір бөліктерінде өсті. 1864 жылға дейін Ұлыбританиядағы экклесиялардың және мүшелердің үштен екісі Шотландияда болды. Джон Томас қайтыс болғаннан кейінгі алғашқы күндері топтың бірнеше бағытта дамуы мүмкін еді. Доктриналық мәселелер туды, пікірталастар өтті, жаңа мәселелер туындаған сайын сенім туралы мәлімдемелер жасалып, түзетілді. Көптеген адамдар бұл әрекеттерді жаңа конфессияның доктриналық позициясын бекіту және қателіктерге жол бермеу үшін қажет деп санады. Осы пікірталастардың нәтижесінде бірнеше топтар Христадельфиялықтардың негізгі бірлестігінен бөлінді, ең ірілері – 1885 жылғы Саффолк-стрит бірлестігі (мүшелері Киелі кітаптың толығымен шабыттандырылмағанына сенді) және «Түзетілмеген» бірлестік.

The Christadelphian movement traces its origins to John Thomas (1805–1871). He initially associated with emerging Restoration Movement in the United States but later separated from them. The Christadelphian community in the United Kingdom effectively dates from Thomas's first lecturing tour of Britain (May 1848 – October 1850). During this period, he wrote Elpis Israel in which he laid out his understanding of the main doctrines of the Bible. Since his medium for bringing change was print and debate, it was natural for the origins of the Christadelphian body to be associated with books and journals, such as Thomas's Herald of the Kingdom. His message was particularly welcomed in Scotland, and Campbellite, Unitarian and Adventist friends separated to form groups of "Baptised Believers". In his desire to seek to establish Biblical truth and test orthodox Christian beliefs through independent scriptural study he was not alone. Among other churches, he had links with the Adventist movement and with Benjamin Wilson (who later set up the Church of God of the Abrahamic Faith in the 1860s). Although the Christadelphian movement originated through the activities of John Thomas, he never saw himself as making his own disciples. He believed rather that he had rediscovered 1st century beliefs from the Bible alone, and sought to prove that through a process of challenge and debate and writing journals. Through that process a number of people became convinced and set up various fellowships that had sympathy with that position. Groups associated with John Thomas met under various names, including Believers, Baptised Believers, the Royal Association of Believers, Baptised Believers in the Kingdom of God, Nazarines (or Nazarenes), and The Antipas which he did in 1869. His editorship of the magazine continued with some assistance until his death in 1898. In church matters, Roberts was prominent in the period following the death of John Thomas in 1871, and helped craft the structures of the Christadelphian body. Initially, the denomination grew in the English speaking world, particularly in the English Midlands and in parts of North America Two thirds of ecclesias, and members, in Britain before 1864 were in Scotland. In the early days after the death of John Thomas, the group could have moved in a number of directions. Doctrinal issues arose, debates took place, and statements of faith were created and amended as other issues arose. These attempts were felt necessary by many to both settle and define a doctrinal stance for the newly emerging denomination and to keep out error. As a result of these debates, several groups separated from the main body of Christadelphians, most notably the Suffolk Street fellowship in 1885 (with members believing that the whole of the Bible wasn't inspired), and the Unamended fellowship.

20 ғасыр

Бірінші дүниежүзілік соғыстағы әскерге шақырумен байланысты, ар-ожданға қарсылық білдіру мәселесі христиандықтардың назар аударуына түсті. Ұлыбритания, Канада, Австралия, Жаңа Зеландия және АҚШ-та христиандықтарға әскери қызметтен түрлі деңгейде босату берілді. Екінші дүниежүзілік соғыста босатуды сұраған адамдардың көпшілігі биліктің басшылығымен азаматтық жұмыстар атқаруға міндеттелді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританиядағы христиандықтар "Киндертранспорт" жобасына көмектесіп, бірнеше жүз еврей баласын нацистік қудалаудан құтқарып, олар үшін "Эльпис" атты жатақхана құрды. Германияда Альберт Майер құрған шағын христиандық қауым 1940 жылдан 1945 жылға дейін жасырын жұмыс істеді, ал қауымның жетекшісі Альберт Мерц ар-ожданға қарсылық білдіргені үшін түрмеге қамалып, кейіннен өлім жазасына кесілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұрынғы топтарды қайта біріктіруге әрекеттер жасалды. 1950 жылдардың соңына қарай христиандықтардың көп бөлігі бір қауымдастыққа бірікті, бірақ жеке қалған шағын топтары әлі де бар.

Бүгін

Соғыстан кейінгі және қайта біріккеннен кейінгі кезеңдерде шіркеулер арасындағы ынтымақтастық пен өзара әрекеттесу артып, бірнеше апталық Библия мектептері ашылды. Сонымен қатар, Христадельфия Библия миссиясы (шет елдерде уағыздау және пасторлық көмек көрсету үшін), Христадельфия қолдау желісі (кеңес беру үшін) және Христадельфия күндізгі тамақ қоры (қайырымдылық және гуманитарлық жұмыстар үшін) сияқты ұлттық және халықаралық ұйымдар құрылды. Қайта біріккеннен кейінгі кезеңде дамушы елдерде кеңейіс орын алды, қазір Христадельфиялықтардың шамамен 40% осы елдерде қоныстанған.

Нанымдар

Христадельфиялық қауымдаста стандартты нанымдар жиынтығын орнату және сақтау үшін орталық билік немесе үйлестіруші ұйым жоқ, бірақ көптеген христадельфиялықтар қабылдайтын негізгі доктриналар бар. Нанымның ресми мәлімдемелерінде одан да толық тізім кездеседі; мысалы, Бірмингемге түзетулер енгізілген Наным мәлімдемесінде 30 доктрина қабылдауға, ал 35 доктрина қабылдамауға тиіс.

Киелі кітап

Христиандықтар өздерінің сенімдерінің толығымен Киелі кітапқа негізделгенін мәлімдейді және басқа еңбектерді Құдайдан шабыттанған деп санамайды. Олар Киелі кітапты Құдай шабыттандырған деп есептейді, демек, оның бастапқы түрінде, көшіру немесе аудару қателіктерінен туған қателерден басқа, қателер жоқ деп сенеді.

Құдай

Христадельфиялықтар Құдайдың, Яхвенің, барлық нәрсені жаратқандығына және нағыз сенушілердің әкесі екеніне сенеді, Ол Ұлы Исадан (Оған бағынышты) бөлек жаратылыс. Олар үштік туралы ілімді жоққа шығарады.

Иса

Христиандықтар Исаны уәде етілген яһудилердің Мәсіхі деп санайды, Онда Ескі Ғидаттың пайғамбарлықтары мен уәделері орындалады. Олар Исаның Адам Ұлы екеніне сенеді, яғни анасынан адамның күнәге бейім табиғатын мұра еткен, ал Құдайдың күшімен керемет түрде туғандықтан Құдайдың Ұлы екеніне сенеді. Христиандықтар Мәсіхтің бұрыннан бар болғаны туралы доктринаны жоққа шығарады. Олар Исаның бастапқыда Құдайдың жоспарының бір бөлігі болғанын, Ескі Ғидатта оның алдын ала бейнеленгенін, бірақ жер бетіне туғанша тәуелсіз жаратылыс болмағанын үйретеді. Әлдеқимге ұшырағанымен, Иса ешқандай күнә жасаған жоқ, сондықтан күнәлі адамзатқа құтқару әкелетін мінсіз құрбандық болды. Олар сондай-ақ, «Киелі Рух» сөзі кейде Құдайдың сипаттамасына/ой-санасына қатысты дейді, аталған сөздің қолданылу контексіне байланысты, бірақ христиандық өмірді сүру үшін адамдарға Киелі Рухтан күш, басшылық және нығмет қажет деген пікірді қабылдамайды, керісінше, сенушінің ішіндегі рух – Құдайдың санасы/сипаттамасы, ол Киелі кітапты оқу арқылы (олардың пікірінше, онда Құдай Өз Рухымен берген сөздер бар) және өмірлік оқиғалар кезінде оның айтқандарына сәйкес өмір сүруге тырысу арқылы сенушіде дамиды, осы оқиғаларды Құдай олардың мінезін қалыптастыру үшін пайдаланады. Христадельфийлер Киелі Рухтың жеке тұлға екенін жоққа шығарады. Бұл болашақ Патшалықтың Дәуіт пен Сүлейменнің билігінде болған Құдайдың алғашқы Израиль Патшалығының қайта жаңғыруы екеніне сенуді қамтиды. Христадельфийлер үшін бұл Иса мен апостолдар уағыздаған Ізгі хабардың орталық мәні. Олар Патшалық Израильде орналасады деп сенеді, бірақ Иса Мәсіх жер бетіндегі барлық басқа ұлттардың үстінен де билік етеді. Ескі жолдарды ұстанатын Христадельфийлер Құдайдың Патшалығы Ыбырайымға уәде етілген Израиль жеріне қайта оралады және бұрын Дәуіт билегендей, бүкіл әлемді қамтитын империя болады деп жалғастырады сенеді.

Ібіліс

Христадельфиялықтардың сенуінше, "шайтан" деген сөз – Құдайға қарсы күнә мен адамның табиғаты туралы жазбалардағы сілтеме, ал "саттан" деген сөз – жай ғана қарсылас немесе оппонентті (жақсы немесе жаман) білдіреді және көбінесе адамдарға қатысты қолданылады. Христадельфиялықтар пікірінше, бұл терминдер тәуелсіз рухани жанға немесе құлаған періштеге емес, қарсылық немесе қақтығыстағы нақты саяси жүйелерге немесе жеке тұлғаларға сілтеме ретінде қолданылады. Осыған сәйкес, олар тозақты күнәкарлар үшін мәңгілік азаптау орны деп емес, дене мен сананың жойылғаннан кейінгі мәңгілік өлім және болмау күйі ретінде қарастырады.

Құтқарылу

Христиандықтар адамдардың күнәлары себепті Құдайдан алшақтағанын, бірақ Иса Мәсіхтің шәкірттері болу арқылы адамзаттың онымен қайта табыса алатынына сенеді. Бұл – Жақсы Жаңалыққа сену, тәубе ету және толық суға батырып шомылу арқылы жүзеге асырылады. Олар құтқарылудың кепілдігін мойындамайды, оның орнына құтқарылудың "Мәсіхте" қалудың нәтижесі екеніне сендіреді. Өлгеннен кейін сенушілер ешқандай өмір жоқ күйде болады, Мәсіх қайта келгендегі тірілуге дейін ештеңе білмейді. Сол кездегі соттан кейін, қабылданғандар өлмейтін сыйлықты алады және Мәсіхпен бірге жаңадан құрылған Жерде өмір сүреді, Оған Құдайдың Патшалығын орнатуға және мың жыл бойы (Мыңжылдық) өлшеулі адамдарды басқаруға көмектеседі. Христиандықтар жанның өлмейтініне қарсы тұрады.

Мәсіхпен бірге өмір сүру

Мәсіхтің өсиеттері қауымның мораль туралы Киелі кітаптағы үйретілімнің маңыздылығын тануын көрсетеді. Неке және отбасылық өмір маңызды. Көптеген Христиандықтар жыныстық қатынасты әдеттеге келтірілген, некедегі әйел мен еркек арасында ғана болуы керек деп санайды, мүмкіндігінше, шомылдырылған сенушілердің арасында.

Жалпы ұйым

Орталықтандырылған ұйым болмағандықтан, христадельфиялықтардың арасында наным және тәжірибе мәселелерінде кейбір айырмашылықтар бар. Бұл әрбір қауымның (көбінесе «ecclesias» деп аталады) дербес түрде ұйымдастырылуының салдары, олар әдетте 19-шы ғасырдан бері көп өзгермеген ортақ тәжірибелерді ұстанады. Көптегендер «шіркеу» деген сөзден қашып жүреді, себебі ол бағыттық христиандықпен байланысты және ғимаратқа, қауымға қарағанда көбірек назар аударады. Көптеген ecclesias-тар конституцияға ие, оның ішінде «Иман туралы мәлімдеме», «Қабылдамайтын ілімдер» тізімі және «Христостың пәрмендері» ресми тізімі бар. Орталық билік болмағандықтан, әрбір қауымның сенім мен тәжірибеде дұрыстықты сақтау жауапкершілігі бар, ал көптегендер иман туралы мәлімдемені осы мақсатқа пайдалы деп санайды. Иман туралы мәлімдеме ecclesias-тар ішіндегі және олардың арасындағы бірліктерді анықтаудың ресми стандарты болып табылады, сондай-ақ ecclesias-тар арасындағы ынтымақтастықтың негізі ретінде қызмет етеді. Қауымдық тәртіп пен дауларды шешу кеңесу, делдалдық және талқылаудың әртүрлі формаларын қолдана отырып жүзеге асырылады, ал дәстүрсіз тәжірибелері немесе сенімдері барларға соңғы жауап – қауымнан шығару (экскомуникацияға ұқсас). Ұйымдастыру мен тәжірибедегі салыстырмалы біркелкілік, сөзсіз, Роберт Робертс жазған «Христадельфиялық ecclesias-тарды құру және басқару бойынша нұсқаулық» атты кітапшаның ықпалынан туындайды. Ол қауым мүшелері ұйымдастыру және қызмет ету міндеттерін орындайтын «бауырларды» сайлайтын, негізінен демократиялық жүйені ұсынады, сондай-ақ комитеттерді ұйымдастыруға және қауым мүшелері мен қауымдар арасындағы дау-дамайларды шешуге арналған нұсқауларды қамтиды. Христадельфиялықтарда жалақы алатын дін қызметкерлері жоқ. Еркек мүшелер (ал кейбір жерлерде әйелдер де) қауымның оларды оқытуға және басқа міндеттерді орындауға жарамдылығын бағалайды, бұл міндеттер әдетте тұрақты уағызшы тағайындалғаннан гөрі, кезекпен беріледі. Қауымдық басқару әдетте демократиялық үлгіге сәйкес келеді, әрбір ecclesias үшін ұйымдастыру комитеті сайланады. Бұл төлемсіз комитет ecclesias-тың күнделікті жұмысын басқарады және ecclesias мүшелерінің қалған бөлігіне жауап береді. Ecclesias-тар аралық ұйымдар басқалармен қатар, христадельфиялық мектептер мен қарттар үйлерін, христадельфиялық оқшауланғандар лигасының (қашықтық немесе денсаулықтың нашарлауына байланысты ecclesias-қа үнемі қатыса алмайтындарға көмек көрсетеді) және христадельфиялық журналдарды шығаруды үйлестіреді.

In the absence of centralised organisation, some differences exist amongst Christadelphians on matters of belief and practice. This is because each congregation (commonly styled 'ecclesias') is organised autonomously, typically following common practices which have altered little since the 19th century. Many avoid the word "church" due to its association with mainstream Christianity, and its focus on the building as opposed to the congregation. Most ecclesias have a constitution, which includes a 'Statement of Faith', a list of 'Doctrines to be Rejected' and a formalised list of 'The Commandments of Christ'. With no central authority, individual congregations are responsible for maintaining orthodoxy in belief and practice, and the statement of faith is seen by many as useful to this end. The statement of faith acts as the official standard of most ecclesias to determine fellowship within and between ecclesias, and as the basis for co operation between ecclesias. Congregational discipline and conflict resolution are applied using various forms of consultation, mediation, and discussion, with disfellowship (similar to excommunication) being the final response to those with unorthodox practices or beliefs. The relative uniformity of organisation and practice is undoubtedly due to the influence of a booklet, written early in Christadelphian history by Robert Roberts, called A Guide to the Formation and Conduct of Christadelphian Ecclesias. It recommends a basically democratic arrangement by which congregational members elect 'brothers' to do arranging and serving duties, and includes guidelines for the organisation of committees, as well as conflict resolution between congregational members and between congregations. Christadelphians do not have paid ministers. Male members (and increasingly female in some places) are assessed by the congregation for their eligibility to teach and perform other duties, which are usually assigned on a rotation basis, as opposed to having a permanently appointed preacher. Congregational polity typically follows a democratic model, with an elected arranging committee for each individual ecclesia. This unpaid committee is responsible for the day to day running of the ecclesia and is answerable to the rest of the ecclesia's members. Inter ecclesial organisations co ordinate the running of, among other things, Christadelphian schools and elderly care homes, the Christadelphian Isolation League (which cares for those prevented by distance or infirmity from attending an ecclesia regularly) and the publication of Christadelphian magazines.

Қатысушылары

Мүшелердің ресми саны жарияланбаған, бірақ «Колумбия энциклопедиясы» 120-ға жуық елде таралған 50 000-ға жуық христадельфийліктер бар екенін көрсетеді. Христадельфийліктердің негізгі орталықтары: Мозамбик (17 800), Австралия (9 734), Ұлыбритания (8 200), Малави (7 000), АҚШ (6 500), Канада (3 000), Кения (2 700), Үндістан (2 300) және Жаңа Зеландия (1 785). Христадельфийлік миссионерлік ұйымдардың сандары: Африка (32 500), Азия (4 000), Кариб аймағы (400), Еуропа (Ресейді қоса алғанда) (700), Латын Америкасы (275). «Орталық» термині 1933 жылдары Бирмингем (Орталық) шіркеуімен рухани байланыста болған шіркеулерді анықтау үшін қолданыла бастады. Бұрын бұл қауым «Темперанс Холл» қауымдастығы деп белгілі болған. 1885 жылы Киелі кітаптың шабыттанысы туралы келіспеушіліктерге байланысты «Саффолк-стрит қауымдастығы» құрылды. Австралияда Иса Мәсіхтің мәні туралы дау «Қалқан қауымдастығының» құрылуына әкелді. 1957–1958 жылдардағы талқылаулар нәтижесінде «Орталық», «Саффолк-стрит» және «Қалқан» қауымдастықтары дүниежүзілік бірігуге келді. 1850-ге жуық мүшеден тұратын «Өзгертілмеген қауымдастық» АҚШ-тың шығыс жағалауында, орталық аймағында және Канаданың Онтарио штатында орналасқан. Бұл топ 1898 жылы Мәсіх қайта келгенде сотқа кім тірілетіні туралы әртүрлі пікірлерге байланысты бөлінді. Христадельфийліктердің көпшілігі сотқа Евангелия туралы жеткілікті білімі бар кез келген адамды қамтиды деп санайды және бұл тек крещение алған сенушілермен ғана шектелмейді. Англия, Австралия және Солтүстік Америкадағы көпшілік өз сенімдерін осыған сәйкес өзгертті. Бұл түзетуге қарсы болғандар «Өзгертілмеген қауымдастық» деп аталды және Құдаймен келісімде тұрмағандарды қайта тірілте алмайды немесе қайта тірілте алмайды деген ілімді қабылдады. Бұл мәселеде дау-дамайға дейін қалыптасқан көзқарас әртүрлі болды. «Өзгертілмеген қауымдастық» Солтүстік Америкадан тыс «Саффолк-стрит қауымдастығына» қосылды. Солтүстік Америкада «Орталық (Өзгертілген)» және «Өзгертілмеген» қауымдастықтары арасында ынтымақтастық бар, соңғы кезде Ұлы көлдер аймағында көптеген «Өзгертілген» және «Өзгертілмеген» шіркеулер өз шіркеулерін біріктіру үшін бірлесіп жұмыс істеп жатыр. Солтүстік Америкадағы «Орталық қауымдастық» әлі де көбінесе «Өзгертілген қауымдастық» деп аталады. «Берея қауымдастығы» 1923 жылы Англияда әскери қызметке және Солтүстік Америкада күнәнің құнын өтеуге қатысты әртүрлі көзқарастар нәтижесінде құрылды. Солтүстік Америкадағы береялықтардың көпшілігі 1952 жылы христиандықтардың негізгі құрамына қайта қосылды. Олардың саны бөлек қауым ретінде жалғасуда, олардың саны Техаста – 200, Кенияда – 100 және Уэльсте – 30 адамды құрайды. Бүгінде христиандық қауымның ішінде әлі де бар жік-жіктелулердің көпшілігі «Берея қауымдастығының» одан әрі бөлінуінен туындайды. «Таң қауымдастығы» 1942 жылы Берея қауымы арасында ажырасу және қайта үйлену туралы туындаған мәселенің нәтижесінде құрылды. Талапкерлер тобы «Таң қауымдастығын» құрды, ол 2007 жылы Австралиядағы «Жарқын тұрақ» қауымдастығымен сенімдердің біртілігі негізінде қайта біріккеннен кейін өсті. Қазіргі уақытта Англияда, Австралияда, Канадада, Үндістанда, Ямайкада, Польшада, Филиппинде, Ресейде және Кенияда 800-ге жуық мүше бар деп есептеледі. «Ескі жолдар қауымдастығы» 1957 жылы «Орталық» және «Саффолк-стрит» қауымдастықтарының бірігуіне жауап ретінде құрылды. «Орталық қауымдастықтан» азшылық бөліну себептері сақталды және Киелі кітаптың барлық негізгі қағидаларына қатысты сенімнің толық біртілігі қажет деп есептеді; сондықтан қайта қосылу көпшілік дауыспен емес, барлық мүшелердің толық келісімі мен түсінігімен ғана мүмкін болды. «Ескі жолдар қауымдастығын» құрайтын шіркеулер Англияда, Австралияда, Жаңа Зеландияда және Канадада пайда болды, олардың жалпы саны 500-ге жуық мүше құрады. Қазіргі уақытта олардың саны шамамен 250 мүшеге жетіп отыр, олардың мүшелері Австралияда, Англияда, Мексикада және Жаңа Зеландияда тұрады. Олар 1957 жылғы қайта қосылудан бұрын сақталған «Орталық қауымдастықтың» бастапқы ұстанымын ұстануда. Басқа қауымдарға (ағасы 10 адамнан бастап 200-ден астам мүшеге дейін) «Күзетші қауымдастығы», «Жолдастар қауымдастығы» және «Пионерлер қауымдастығы» кіреді. Брайан Уилсонның айтуынша, христиандық тарихында «қауымдастық» анықтамасы – бұл шіркеулер топтарының өзара немесе біржақты нан үзуден шеттетілуі. Бұл функционалдық анықтама Солтүстік Америкада сақталады, онда «Өзгертілмеген қауымдастық» және «Авраамдық сенімнің Құдай шіркеуі» Солтүстік Америкадағы «Өзгертілген» шіркеулердің көпшілігімен қабылданбайды. Бірақ Солтүстік Америкадан тыс бұл функционалдық анықтама енді қолданылмайды. Қазіргі уақытта қауымдастықтың доктринасы және тәжірибесі туралы көптеген мақалалар мен кітаптар бірдей крещение танығандар арасында жеке «қауымдастықтар» тұжырымын жоққа шығарады, мұндай бөлінулерді діни жікшілдік деп қарастырады. «Орталық» қауымдастығының көптеген шіркеулері азшылық қауымдастығынан крещение алған христианды нан үзуге жол бермейді; көбінесе шеттеу керісінше болады. Олар ұйымдық тұрғыдан біршама ұқсас жұмыс істейді, бірақ әртүрлі басымдықтар бар. Өз айырмашылықтарына қарамастан, «Орталық», «Ескі жолдар», «Таң» және «Берея» қауымдастықтары Бірмингемнің түзетілген сенім мәлімдемесіне (BTSF) көбінесе сүйенеді, бірақ соңғы екеуі өз ұстанымдарын түсіндіру үшін қосымша баптар немесе қолдау құжаттарына ие. Көптеген «Өзгертілмеген» шіркеулері Бірмингемнің өзгертілмеген сенім мәлімдемесін (BUSF) қолданады, онда бір бап өзгеше. «Орталық» қауымдастығында жеке шіркеулердің өз сенім мәлімдемелері де болуы мүмкін, бірақ олар үлкен қауымдастықтың сенім мәлімдемесін қабылдайды. Кейбір шіркеулер өз ұстанымдарына қатысты мәлімдемелер жасайды, әсіресе ажырасу және қайта үйлену туралы, егер осы жағдайда адам олармен «Нанды үзу» қызметіне қатысуға тырысса, наразылық тудыратынын көрсетеді. Басқалары христиандық көзқарастардан шалқаюға белгілі бір дәрежеде төзеді. Кейбір христиандық қауымдары бұрынғы сенім мәлімдемелерін тасқа қашалғандай қарастырса, басқалары заманауи мәселелерге жауап беру үшін, тілді жаңарту үшін немесе қолдау Бібліялық цитаталарды қосу үшін оларды қайта қарау қажет деп ойлайды. Әр қауымдастық үшін, егер олар өз «ана шіркеуінде» жақсы қалыпта болса және мәлімдемеде сипатталған доктриналармен қоғамдық түрде келіссе, олар кез келген шіркеудің қызметіне қатысуға шақырылады.

No official membership figures are published, but the Columbia Encyclopaedia gives an estimated figure of 50,000 Christadelphians, spread across approximately 120 countries. Estimates for the main centers of Christadelphian population are as follows: Mozambique (17,800), Australia (9,734), the United Kingdom (8,200), Malawi (7,000), United States (6,500), Canada (3,000), Kenya (2,700), India (2,300) and New Zealand (1,785),. Figures from Christadelphian mission organisations are as follows: Africa (32,500), Asia (4,000), the Caribbean (400), Europe (including Russia) (700), Latin America (275), The term "Central" came into use around 1933 to identify ecclesias worldwide who were in fellowship with the Birmingham (Central) Ecclesia. These were previously known as the "Temperance Hall Fellowship". The "Suffolk Street Fellowship" arose in 1885 over disagreements surrounding the inspiration of the Bible. Meanwhile, in Australia, division concerning the nature of Jesus Christ resulted in the formation of the "Shield Fellowship". Discussions in 1957–1958 resulted in a worldwide reunion between the Central, Suffolk Street and Shield Fellowships. The Unamended Fellowship, consisting of around 1,850 members, is found in the East Coast and Midwest USA and Ontario, Canada. This group separated in 1898 as a result of differing views on who would be raised to judgement at the return of Christ. The majority of Christadelphians believe that the judgement will include anyone who had sufficient knowledge of the gospel message, and is not limited to baptised believers. The majority in England, Australia and North America amended their statement of faith accordingly. Those who opposed the amendment became known as the "Unamended Fellowship" and allowed the teaching that God either could not or would not raise those who had no covenant relationship with him. Opinions vary as to what the established position was on this subject prior to the controversy. Prominent in the formation of the Unamended Fellowship was Thomas Williams, editor of the Christadelphian Advocate magazine. The majority of the Unamended Fellowship outside North America joined the Suffolk Street Fellowship before its eventual incorporation into Central Fellowship. There is also some co operation between the Central (Amended) and Unamended Fellowships in North America – most recently in the Great Lakes region, where numerous Amended and Unamended ecclesias are working together to unify their ecclesias. The Central Fellowship in North America is still often referred to today as the Amended Fellowship. The Berean Fellowship was formed in 1923 as a result of varying views on military service in England, and on the atonement in North America. The majority of the North American Bereans re joined the main body of Christadelphians in 1952. A number continue as a separate community, numbering around 200 in Texas, 100 in Kenya and 30 in Wales. Most of the divisions still in existence within the Christadelphian community today stem from further divisions of the Berean Fellowship. The Dawn Fellowship are the result of an issue which arose in 1942 among the Berean Fellowship regarding divorce and remarriage. The stricter party formed the Dawn Fellowship who, following re union on the basis of unity of belief with the Lightstand Fellowship in Australia in 2007 increased in number. There are now thought to be around 800 members in England, Australia, Canada, India, Jamaica, Poland, the Philippines, Russia and Kenya. The Old Paths Fellowship was formed in 1957 in response to the reunion of the Central and Suffolk Street Fellowships. A minority from the Central Fellowship held that the reasons for separation remained and that full unity of belief on all fundamental principles of Bible teaching was necessary; thus reunion was only possible with the full agreement and understanding of all members rather than a decision by majority vote. Ecclesias forming the Old Paths Fellowship arose in England, Australia, New Zealand and Canada numbering around 500 members in total. They now number around 250 members in total, with members in Australia, England, Mexico and New Zealand. They maintain that they hold to the original Central Fellowship position held prior to the 1957 Reunion. Other fellowships (ranging in numbers from as few as 10 to over 200 members) include the Watchman Fellowship, the Companion Fellowship and the Pioneer Fellowship. According to Bryan Wilson, functionally the definition of a "fellowship" within Christadelphian history has been mutual or unilateral exclusion of groupings of ecclesias from the breaking of bread. This functional definition still holds true in North America, where the Unamended Fellowship and the Church of God of the Abrahamic Faith are not received by most North American Amended ecclesias. But outside North America this functional definition no longer holds. Many articles and books on the doctrine and practice of fellowship now reject the notion itself of separate "fellowships" among those who recognise the same baptism, viewing such separations as schismatic. Many ecclesias in the Central fellowship would not refuse a baptised Christadelphian from a minority fellowship from breaking bread; the exclusion is more usually the other way. They tend to operate organisationally fairly similarly, although there are different emphases. Despite their differences, the Central, Old Paths, Dawn and Berean fellowships generally subscribe to the Birmingham Amended Statement of Faith (BASF), though the latter two have additional clauses or supporting documents to explain their position. Most Unamended ecclesias use the Birmingham Unamended Statement of Faith (BUSF) with one clause being different. Within the Central fellowship individual ecclesias also may have their own statement of faith, whilst still accepting the statement of faith of the larger community. Some ecclesias have statements around their positions, especially on divorce and re marriage, making clear that offence would be caused by anyone in that position seeking to join them at the 'Breaking of Bread' service. Others tolerate a degree of divergence from commonly held Christadelphian views. While some communities of Christadelphian origin have viewed previous statements of faith as set in stone, others have felt it necessary to revise them in order to meet contemporary issues, update language or add supporting Biblical quotations. For each fellowship, anyone who publicly assents to the doctrines described in the statement and is in good standing in their "home ecclesia" is generally welcome to participate in the activities of any other ecclesia.

Қатынасты топтар

Бірқатар топтар бар, олар ортақ мұра мен көптеген христадельфиялық ілімдерді бөлісе отырып, негізгі христадельфиялық қауымдастықтағы олардың пікірінше, бұрыс ілімдер мен/немесе тәжірибеден өзгешелену үшін балама атауларды қабылдады. Құрамы екі-үш адамнан 50-ге дейін жететін әрбір топ, қауымдастықты тек өз мүшелерімен шектейді. Бұларға Назарет қауымдастығы, Мәсіхтің Екклесиясы, Мәсіхтің Екклесиясының қалдығы, Мәсіхтің Апостольдық қауымдастығы және Апостольдық Екклесия кіреді. Ыбырайымдық сенімдегі Құдай шіркеуі (CGAF) де христадельфиялықтармен ортақ тамырға ие және христадельфиялық сенімдерді бөліседі. Шамамен 400 адамды құрайтын (негізінен Огайо және Флорида штаттары, АҚШ), олар кейбір "Орталық" христадельфиялықтар тарапынан қауымға қабылданып, қазіргі уақытта бірікпеу туралы келіссөздерге қатысуда.

Тарихи деректері

Христадельфиялық қозғалысты сынға алғандардың бірі Джон Томас пен Роберт Робертстің Жазбалардағы шындықты "қайта ашқан" деген талабы болды. Дегенмен, барлық протестанттық топтар да белгілі бір дәрежеде осыған ұқсас талаптар қояды деуге болады. Екеуі де өздері мен замандастары үшін нағыз ілімдерді "қайта тапқандықтарына" сенсе де, олар әрқашан жолдан тайғандықтан бұзылмаған, шынайы сенушілердің тобы болған деп есептеді. Осы уақыттан бері доктриналық ұқсастығы бар адамдардың сабақтастығын табуға бағытталған ең маңызды христадельфиялық әрекеттер географ Алан Эйрдің "Протестерлер" (1975) және "Мәсіхтегі бауырлар" (1982) атты екі кітабы болды. Онда ол көптеген жеке христадельфиялық ілімдердің бұрыннан бар екенін көрсетті. Эйр ерекше назарды Радикалды реформацияға, сондай-ақ социниандарға, ерте унитарияншыларға және ағылшын диссиденттеріне аударды. Осылайша, Эйр жеке христадельфиялық ілімдер мен тәжірибелерге қатысты маңызды тарихи дәлелдерді көрсетті және христадельфиялық қауымның "асыл дәстүрдің мұрагері" екеніне сенді, онда Ақиқаттың элементтері ғасырлар бойы дау-дамайдың, қиыншылықтың және тіпті азаптың ошағында қалыптасты. Алайда, "Протестерлер" кітабының кіріспесінде автор: "Бұл жерде жазылғандардың кейбірі "барлық шындықты" білмеген болуы мүмкін" екенін еске салды және "Олар сенім мен көзқараста бірінші ғасырдың христиандығының алғашқы өршілдеріне және Исаның өзінің терең рухани шақыруына, соңғы он тоғыз ғасырдағы Назарет діні үшін қабылданған нәрселерге қарағанда әлдеқайда жақын болды" деді. Эйрдің зерттеулерін кейбір христадельфиялық әріптестері сынға алды, нәтижесінде христадельфиялық пікірлер бұл мәселе бойынша көбірек сақтық пен зерделілік танытты, Эйрдің талаптарына қатысты ескертулер жасалды және екі кітап бұрынғы жылдардағыдай кеңінен қолданылмай, жарияланбады. Дегенмен, кейін еретиктер деп танылғандардың көптеген жазбалары жойылғаннан кейін де, біздің заманымыздың басынан бері белгілі бір жеке христадельфиялық сенімдерді немесе оларға ұқсас сенімдерді ұстанған әртүрлі топтар мен адамдар болғандығын дәлелдеуге болады. Мысалы, барлық ерекше христадельфиялық ілімдер (шайтанды есептемегенде), нақты аяттардың түсіндірмелеріне дейін, әсіресе 16 ғасыр социниан жазушыларында кездеседі (мысалы, үштік ілімдерді, Мәсіхтің алдын ала болуын, өлмейтін жандарды, тозақтың отын, түпкі күнәні жоққа шығару). Алғашқы ағылшын унитариян жазулары да христадельфиялықтарға жақын. Сонымен қатар, соңғы кездегі жаңалықтар мен зерттеулер христадельфиялық сенімдер мен Исаак Ньютон ұстанған сенімдердің арасында үлкен ұқсастық бар екенін көрсетті. Ол үштік ілімдерді, өлмейтін жандарды, жеке шайтанды және нақты жын-шайтандарды жоққа шығарды. Тағы да мысалдар келтірейік: Ежелгі Келісімдегі жанның қайта тірілуге дейін санасыз күйде болуына, жанның өлмейтін болуына қарамастан, сенім яһуди және христиан тарихында жиі кездеседі. Мұндай көздерге еврей псевдоэпиграфикалық еңбектері, раввиндік еңбектер, Римдік Климент, үшінші-төртінші ғасырлардағы Арнобиус, үшінші-сегізінші ғасырлардағы араб және сириялық христиандар (Афрахат, Ефрем, Нарсай, Ниневилік Исак (700 ж.ө.), Саругтың Якобы), еврей түсіндірмешілері (Ыбырайым ибн Езра (1092–1167), Маймонид (1135–1204), Жозеф Альбо (1380–1444)), сондай-ақ кейінгі христиандар (Джон Уиклиф, Майкл Саттлер және көптеген анабаптистер) кіреді. Бұл Мартин Лютердің "жан ұйқысы" туралы ілімімен көк пен тозақ туралы католик көзқарастарын сынауынан бұрын болды. Мұндай әрекеттер тек протестанттық реформациядан кейін ғана мүмкін болды. Христадельфиялық христология Лелио Соццинидің Иоаннға жасаған түсіндірмесінен (1561) бастап, 1800 жылдан кейін ағылшын унитарияндары арасындағы кереметке қарсылықтың күшеюіне дейін кездеседі. Христадельфиялық шайтан және/немесе жын-шайтан тұжырымдамасымен байланыстылық ертедегі еврей және кейінгі христиандық көздерінде кездеседі: Джонатан бен Узиел (100-жылдар), Джошуа Бен Карха (135–160), Леви Бен Гершон (1344 ж.ө.), Дэвид Кимхи (1160), Саадия Бен Джозеф (892–942), Шимон Бен Лакиш (230–270), Дэвид Жоррис (1501–1556), Лелио Соццини (1525–1562), Фаусто Соццини (1539–1604), Джеррард Винстанли (1609–1676), Джозеф Мед (1640), Джейкоб Бейли (1650), Томас Хоббс (1651), Лодоуик Ван Дейл (1669), доктор Антони Муглтон (1685), Эммануэль Сведенборг (1688–1772), Бальтазар Беккер (1695), Исаак Ньютон, Кристиан Томазиус (1704), Артур Эшли Сайкс (1737), Натаниэль Ларднер (1742), Линн және Нью-Бедфордтың Жаңа Нұр квакерлары (1800-жылдар), Илайас Хикс (1748–1830), доктор Ричард Мид (1755), Хью Фармер (Исаның тәлкеуілі туралы есептемесінде; 1761), Уильям Эшдаун (1791), Джон Симпсон (1804), Джон Эппс (1842) және Примитивтік Баптист Универсалистер, басқаша айтқанда, "Жоқ" (1907 жылдан қазірге дейін).

One criticism of the Christadelphian movement has been over the claim of John Thomas and Robert Roberts to have "re discovered" scriptural truth. However one might argue that all Protestant groups make the same claims to some extent. Although both men believed that they had "recovered" the true doctrines for themselves and contemporaries, they also believed there had always existed a group of true believers throughout the ages, albeit marred by the apostasy. The most notable Christadelphian attempts to find a continuity of those with doctrinal similarities since that point have been geographer Alan Eyre's two books The Protesters (1975) and Brethren in Christ (1982) in which he shows that many individual Christadelphian doctrines had been previously believed. Eyre focused in particular on the Radical Reformation, and also among the Socinians and other early Unitarians and the English Dissenters. In this way, Eyre was able to demonstrate substantial historical precedents for individual Christadelphian teachings and practices, and believed that the Christadelphian community was the 'inheritor of a noble tradition, by which elements of the Truth were from century to century hammered out on the anvil of controversy, affliction and even anguish'. Although noting in the introduction to 'The Protestors' that 'Some recorded herein perhaps did not have "all the truth" — so the writer has been reminded', and that 'In faith and outlook they were far closer to the early springing shoots of first century Christianity and the penetrating spiritual challenge of Jesus himself than much that has passed for the religion of the Nazarene in the last nineteen centuries'. Eyre's research has been criticized by some of his Christadelphian peers, and as a result Christadelphian commentary on the subject has subsequently been more cautious and circumspect, with caveats being issued concerning Eyre's claims, and the two books less used and publicised than in previous years. Nevertheless, even with most source writings of those later considered heretics destroyed, evidence can be provided that since the first century BC there have been various groups and individuals who have held certain individual Christadelphian beliefs or similar ones. For example, all the distinctive Christadelphian doctrines (with the exception of the non literal devil), down to interpretations of specific verses, can be found particularly among sixteenth century Socinian writers (e. g. the rejection of the doctrines of the trinity, pre existence of Christ, immortal souls, a literal hell of fire, original sin). Early English Unitarian writings also correspond closely to those of Christadelphians. Also, recent discoveries and research have shown a large similarity between Christadelphian beliefs and those held by Isaac Newton who, among other things, rejected the doctrines of the trinity, immortal souls, a personal devil and literal demons. Further examples are as follows:
The typical Old Testament belief in unconsciousness until resurrection, instead of the immortality of the soul, has been held marginally throughout the history of both Judaism and Christianity; such sources include certain Jewish pseudepigraphal works, rabbinical works, Clement of Rome, Arnobius in the third to fourth century, a succession of Arabic and Syrian Christians from the third to the eighth century including Aphrahat, Ephrem, Narsai, Isaac of Nineveh (d.700), and Jacob of Sarug, Jewish commentators such as Abraham Ibn Ezra (1092–1167), Maimonides (1135–1204), and Joseph Albo (1380–1444), and later Christians such as John Wycliffe, Michael Sattler, and many Anabaptists, long before Martin Luther challenged Roman Catholic views on heaven and hell with his teaching of "soul sleep". The Christadelphian denial of the pre existence of Christ, and interpretation of verses such as "I came down from heaven" (John 6:38) as relating to the virgin birth and Christ's mission only, are found in the teachings of: the early Jewish Christians, the Ebionites, the Nazoreans (or Nazarenes), the Theodotians of Theodotus the Cobbler (who believed Jesus was supernaturally begotten but a man nonetheless), Artemon, Paul of Samosata, the Pseudo Clementines, naturally however, given that non Trinitarian beliefs were punishable with death from the fourth century to the seventeenth, it would be foolish to expect to discover any consistent line of people or groups holding such beliefs. Such attempts become possible only after the Protestant Reformation. Christadelphian Christology is found from the publication of Lelio Sozzini's commentary on John (1561) through to the increasing resistance to the miraculous among English Unitarians after 1800. Affinities with the Christadelphian concept of the devil and/or demons are found in a range of early Jewish and later Christian sources such as: Jonathan ben Uzziel (100s AD); Joshua Ben Karha (135–160); Levi ben Gershon (d. 1344); David Kimhi (1160); Saadia ben Joseph (892–942); Shimon ben Lakish (230–270), David Joris (1501 1556), Lelio Sozzini (1525 1562), Fausto Sozzini (1539 1604), Gerrard Winstanley (1609 1676), Joseph Mede (1640), Jacob Bauthumley (1650), Thomas Hobbes (1651), Lodowick Muggleton (1669), Dr. Anthonie van Dale (1685), Emanuel Swedenborg (1688 1772), Balthasar Bekker (1695), Isaac Newton; Christian Thomasius (1704), Arthur Ashley Sykes (1737), Nathaniel Lardner (1742), The New Light Quakers of Lynn and New Bedford (1800s), Elias Hicks (1748 1830), Dr. Richard Mead (1755), Hugh Farmer (at least in the account of Christ's temptation; 1761), William Ashdowne (1791), John Simpson (1804), John Epps (1842) and Primitive Baptist Universalists also known No Hellers (1907 to present)

Англияда христадельфиялықтарға ұқсас сенімдерді ұстанатын адамдар үшін ұйымдасқан құлшылық тек 1779 жылы Төзімділік Актісіне (1689) үштік ілімді жоққа шығаруға рұқсат берілгеннен кейін мүмкін болды, ал 1813 жылғы Үштік ілімі туралы актіде мүліктік санкциялар толығымен алынып тасталды. Бұл Джон Томас 1849 жылы Ұлыбританияда өткізген лекциялық сапарына дейін 35 жыл қалғанда болды, ол әсіресе Шотландияда, Ариандық, Социниандық және кіші "u" әрпімен жазылған унитариян көзқарастары басым болған, барған жеріндегі үштік емес адвентисттік базадан маңызды қолдау алды.

Әдет-ғұрыптар мен ғибадат

Христадельфийлер жергілікті қауымдарға ұйымдастырылады, олар өздерін әдетте экклесиас деп атайды, бұл Жаңа Өсиетте қолданылған сөз және грек тілінде шақырылғандардың жиыны деген мағынаны білдіреді. Қауымдық құлшылық, көбінесе жексенбі күні өткізіледі, Иса Мәсіхтің өлімін еске алу және оның қайта тірілуін «естелік қызметіне» қатысу арқылы тойлауға бағытталған. Сонымен қатар, құлшылық, дұға, уағыз және Киелі кітапты зерттеу үшін қосымша жиналыстар ұйымдастырылады. Экклесиалар әдетте Евангелизм (ізгі хабарды уағыздау) қызметімен айналысады, оның ішінде Киелі кітапты оқыту бойынша көпшілік лекциялар, Киелі кітапты оқу семинарлары және Киелі кітапты оқу топтарын өткізеді. Әсіресе, христадельфийлік қатысу жоқ аймақтарда хат-хабар курстары кеңінен қолданылады. Кейбір экклесиалар, ұйымдар немесе жеке тұлғалар бейне және интернет-форумдар сияқты басқа да медиа арқылы уағыздайды. Әлем бойынша Киелі кітапты оқыту/үйрену орталықтары да бар. Экклесиа мүшесі болу үшін тек суға толыққандай батыру арқылы крещение алған сенушілер ғана қабылданады. Көбінесе, крещение алғаннан кейін адам өз сенімін экклесианың екі-үш ақсақалының алдында «жақсы мойындау» (1 Тим. 6:12-ге сәйкес) жасайды. Бұл мойындау қауымның сенімінің негізгі элементтері – «алғашқы қағидалары» туралы негізгі түсінікті көрсетуі керек. Мүшелердің балалары жексенбілік мектептерге және жастар топтарына қатысуға ынталандырылады. Аймақтық және ұлттық жастар жиындары, конференциялар және демалыс лагерьлері арқылы әртүрлі экклесиалардың жастары арасындағы байланыс көтермеленеді. Христадельфийлер Киелі кітапта ерлер мен әйелдердің Құдай алдында тең екендігі және ерлер мен әйелдердің рөлдері арасында ерекшелік бар екендігі туралы үйретілгенін түсінеді. Әйелдер әдетте экклесианың ресми жиналыстарында еркек сенушілердің қатысуы кезінде оқытуға құқылы емес, ресми қызметтер кезінде бас киім (қалпақ немесе шарф және т.б.) киюі және экклесианың негізгі ұйымдастыру комитеттерінде отырмауы керек. Алайда, олар басқа экклесиалық және экклесиааралық комитеттерге қатысады, талқылауларға қатысады, жексенбілік мектептерде және үйде балаларды оқытады, басқа әйелдер мен қауымға мүше емес адамдарды оқытады, музыка орындайды, іскерлік мәселелерді талқылайды және дауыс береді, сондай-ақ көптеген басқа да іс-шараларға қатысады. Әдетте, ресми экклесиалық және экклесиааралық жиналыстарда әйелдер құлшылық пен дұға кезінде бас киім киеді. Уағыздау, жастар және жексенбілік мектеп жұмысы, дін еркіндігі мәселелері, қарттарға қамқорлық және гуманитарлық жұмыс сияқты мәселелер бойынша үйлесімді жұмыс жүргізу үшін экклесиалық жауапкершіліктегі комитеттер құрылған. Олардың заң шығару билігі жоқ және олар толыққандай экклесианың қолдауына тәуелді. Бір аймақтағы экклесиалар жастар топтарын, қарым-қатынасты, уағыздауды және Киелі кітапты зерттеуді біріктіретін бірлескен іс-шараларды үнемі өткізеді. Христадельфийлер ар-ожданға қарсылық білдіретіндіктен (пацифистермен шатастырмау керек) әскери немесе полиция күштеріне қатысудан бас тартады. Киелі кітапты жеке оқу мен зерттеуге ерекше мән беріледі және көптеген христадельфийлер жыл сайын Киелі кітапты жүйелі түрде оқуға көмектесетін «Библия серігі» кітабын пайдаланады.

Christadelphians are organised into local congregations, that commonly call themselves ecclesias, which is taken from usage in the New Testament and is Greek for gathering of those summoned. Congregational worship, which usually takes place on Sunday, centres on the remembrance of the death and celebration of the resurrection of Jesus Christ by the taking part in the "memorial service". Additional meetings are often organised for worship, prayer, preaching and Bible study. Ecclesias are typically involved in preaching the gospel (evangelism) in the form of public lectures on Bible teaching, college style seminars on reading the Bible, and Bible Reading Groups. Correspondence courses are also used widely, particularly in areas where there is no established Christadelphian presence. Some ecclesias, organisations or individuals also preach through other media like video,
and internet forums. There are also a number of Bible Education/Learning Centres around the world. Only baptised (by complete immersion in water) believers are considered members of the ecclesia. Ordinarily, baptism follows someone making a "good confession" (cf. 1 Tim. 6:12) of their faith before two or three nominated elders of the ecclesia they are seeking to join. The good confession has to demonstrate a basic understanding of the main elements – "first principles" – of the faith of the community. The children of members are encouraged to attend Christadelphian Sunday schools and youth groups. Interaction between youth from different ecclesias is encouraged through regional and national youth gatherings, conferences and camping holidays. Christadelphians understand the Bible to teach that male and female believers are equal in God's sight, and also that there is a distinction between the roles of male and female members. Women are typically not eligible to teach in formal gatherings of the ecclesia when male believers are present, are expected to cover their heads (using hat or scarf, etc.) during formal services, and do not sit on the main ecclesial arranging (organising) committees. They do, however: participate in other ecclesial and inter ecclesial committees; participate in discussions; teach children in Sunday schools as well as at home, teach other women and non members; perform music; discuss and vote on business matters; and engage in the majority of other activities. Generally, at formal ecclesial and inter ecclesial meetings the women wear head coverings when there are acts of worship and prayer. There are ecclesially accountable committees for co ordinated preaching, youth and Sunday school work, conscientious objection issues, care of the elderly, and humanitarian work. These do not have any legislative authority, and are wholly dependent upon ecclesial support. Ecclesias in an area may regularly hold joint activities combining youth groups, fellowship, preaching, and Bible study. Christadelphians refuse to participate in any military or police force because they are conscientious objectors (not to be confused with pacifists). There is a strong emphasis on personal Bible reading and study and many Christadelphians use the Bible Companion to help them systematically read the Bible each year.

Ән мен музыка

Христадельфиялық әндер ағылшын және ағылшын протестанттық дәстүрлерінің әндерін кеңінен пайдаланады (тіпті АҚШ шіркеулерінде де әндер көбінесе американдық емес, ағылшын тілінде болады). Көптеген христадельфиялық әндер кітаптарында әндердің үлкен бөлігі Шотланд Забурларынан және Исаак Уоттс, Чарльз Уэсли, Уильям Каупер және Джон Ньютон сияқты христадельфиялық емес ән жазушыларынан алынған. Дегенмен, христадельфиялық емес әндер енгізілгеніне қарамастан, христадельфиялық әндер қауымның маңызды ілімдерін сақтайды. Алғашқы жарияланған әндер кітабы – 1860 жылы Бенджамин Уилсонның шығарған "Sacred Melodist" жинағы. Одан кейін 1864 жылы Джордж Доуи Эдинбургте Құдай Патшалығына суға батырылған сенушілерге арналған әндер кітабын (христадельфиялықтардың ерте атауы) жариялады. 1865 жылы Роберт Робертс шотландтық жырлар мен әндер жинағын "Алтын арфа" деп атап шығарды (оның тақырыбында "Құдай Патшалығы және Иса Мәсіхтің аты туралы нәрселерге" толысқандарға арналған Забурлар, әндер және рухани әндер жинағы" делінген). Бұл кітап бес жылдан кейін Дж. Дж. және А. Эндрю құрастырған алғашқы "Христадельфиялық әндер кітабы" (1869)мен алмастырылды, ол 1874, 1932 және 1964 жылдары қайта қаралып, кеңейтілді. Христадельфиялық журналдар мен баспа қауымдастығының мұқият қайта қарауы нәтижесінде соңғы (2002) басылымы шықты, ол ағылшын тілді христадельфиялық шіркеулерде кеңінен қолданылады. Сонымен қатар, кейбір христадельфиялық қауымдар өздерінің әндер кітаптарын шығарды. Кейбір шіркеулер "Пайғамбарлық ән" әндер кітабын пайдаланады. Ол христадельфиялық теологияға сәйкес келетін заманауи әндерді кеңінен тарату мақсатымен жасалды. Тағы бір жариялым – "Құдайға құлшылық" кітабы, ол христадельфиялық қауымның мүшелері ғана жазған әндер мен гимндердің жинағы. Бұл кітап қызмет кезінде қауымдық емес музыкалық элементтерге (мысалы, қосымша музыка, медитация және т.б.) қосымша музыка ұсыну үшін жасалды, бірақ ол бүкіл әлемдегі қауымдар тарапынан қабылданып, қазір қауымдық репертуарды толықтыру үшін қолданылады. Ағылшын тілді елдерде құлшылық әдетте органмен немесе фортепианомен сүйемелделеді, бірақ соңғы жылдары бірнеше шіркеулер басқа аспаптарды (мысалы, Забурда айтылғандай, скрипка, үрмелі және мыс аспаптар) қолдануды ынталандырды. Бұл тенденция кейбір христадельфиялық топтардың пайда болуына және христадельфиялық қауымдастықта орындаушылық, бейнелеу және драмалық өнерді қолдау үшін Христадельфиялық өнер қорының құрылуына әкелді. Басқа елдерде әндер кітаптары жергілікті тілдерде шығарылды, кейде бұл жергілікті мәдениетті көрсететін құлшылық стиліне әкелді. Христадельфиялық әндер тарихи тұрғыдан христадельфиялық сенімдерге дәйекті куәлік болғаны және әндер қауымда маңызды рөл атқаратыны айтылады.

Christadelphian hymnody makes considerable use of the hymns of the Anglican and English Protestant traditions (even in US ecclesias the hymnody is typically more English than American). In many Christadelphian hymn books a sizeable proportion of hymns are drawn from the Scottish Psalter and non Christadelphian hymn writers including Isaac Watts, Charles Wesley, William Cowper and John Newton. Despite incorporating non Christadelphian hymns however, Christadelphian hymnody preserves the essential teachings of the community. The earliest hymn book published was the "Sacred Melodist" which was published by Benjamin Wilson in Geneva, Illinois in 1860. The next was the hymn book published for the use of Baptised Believers in the Kingdom of God (an early name for Christadelphians) by George Dowie in Edinburgh in 1864. In 1865 Robert Roberts published a collection of Scottish psalms and hymns called The Golden Harp (which was subtitled "Psalms, Hymns, and Spiritual Songs, compiled for the use of Immersed Believers in 'The Things concerning the Kingdom of God and the Name of Jesus Christ'"). This was replaced only five years later by the first "Christadelphian Hymn Book" (1869), compiled by J. J. and A. Andrew, and this was revised and expanded in 1874, 1932 and 1964. A thorough revision by the Christadelphian Magazine and Publishing Association resulted in the latest (2002) edition which is almost universally used by English speaking Christadelphian ecclesias. In addition some Christadelphian fellowships have published their own hymn books. Some ecclesias use the Praise the Lord songbook. It was produced with the aim of making contemporary songs which are consistent with Christadelphian theology more widely available. Another publication, the "Worship" book is a compilation of songs and hymns that have been composed only by members of the Christadelphian community. This book was produced with the aim of providing extra music for non congregational music items within services (e. g. voluntaries, meditations, et cetera) but has been adopted by congregations worldwide and is now used to supplement congregational repertoire. In the English speaking world, worship is typically accompanied by organ or piano, though in recent years a few ecclesias have promoted the use of other instruments (e. g. strings, wind and brass as mentioned in the Psalms). This trend has also seen the emergence of some Christadelphian bands and the establishment of the Christadelphian Art Trust to support performing, visual and dramatic arts within the Christadelphian community. In other countries, hymn books have been produced in local languages, sometimes resulting in styles of worship which reflect the local culture. It has been noted that Christadelphian hymnody has historically been a consistent witness to Christadelphian beliefs, and that hymnody occupies a significant role in the community.