Кіріспе

Генрих VIII-нің бұйрығымен Англияның оңтүстік жағалауын қорғау үшін салынған артиллериялық бекіністер. Дәстүр бойынша, жағалау қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтардың қолында қалдырған, бірақ француз және испан басқыншылығының қаупінен патша 1539 және 1547 жылдар аралығында маңызды жұмыс бағдарламасын жүзеге асыру үшін «құрылғы» деп аталатын жарлық шығарды. Бұл бекіністер Кенттегі Даунс бекінісін қорғауға арналған үлкен тас қамалдардан бастап, Пемброкширдегі Милфорд-Хейвенге кіреберісті бақылайтын кішкентай блокхаустарға және Эссекс жағалауындағы топырақ қоршауларға дейін әртүрлі болды. Кейбір форттар дербес жұмыс істесе, ал кейбіреулері бір-бірін күшейтуге арналған. «Құрылғы» бағдарламасы өте қымбатқа түсті, жалпы құны 376 000 фунт стерлингті құрады (қазіргі ақшамен 2 мен 82 миллиард фунт стерлинг аралығында бағаланады); оның көп бөлігі бірнеше жыл бұрынғы монастырларды таратудан түскен табыс есебінен қаржыландырылды. Бұл практикалық бекіністер артиллериямен жарақтандырылды, олардың мақсаты жау кемелеріне қарсы күш түсіруге немесе портода тұрған кемелерге шабуыл жасауға дейін қолданылуы еді. 1539 және 1543 жылдар арасындағы жұмыстардың бірінші кезеңі дөңгелек бастиондар мен көп деңгейлі қорғаныстарды, сондай-ақ көптеген дәстүрлі ортағасырлық элементтерді пайдаланумен сипатталды. Алайда, бұл жобаларда әскери кемшіліктер болды, ал 1547 жылға дейінгі екінші құрылыс кезеңінде бұрышты бастиондар және Еуропалық құрлықтағы заманауи ойлаудың ықпалымен енгізілген басқа да жаңалықтар пайда болды. Форттарды патша тағайындаған капитан басқарды, олар кәсіби артиллеристер мен сарбаздардың шағын тобын бақылады, ал төтенше жағдайларда жергілікті халықтың әскері қосылатын болды. 1545 жылы Уайт аралына француз шабуыл жасағанына қарамастан, 1546 жылы бейбітшілік орнағанға дейін «Құрылғы» форттарында іс-қимыл болған жоқ. Кейбір қорғаныс құрылыстары уақытымен тозып, бірнеше жылдан кейін ғана пайдалануға берілді. 1569 жылы Испаниямен соғыс басталғаннан кейін, Елизавета I қалған көптеген бекіністерді, соның ішінде 1588 жылғы испан армадасының шабуылы кезінде де жақсартты. Ғасырдың соңына қарай қорғаныс құрылыстарының уақыты өтіп кеткен, ал 17 ғасырдың басында көптеген форттар қирауға тасталды. Көптеген форттар 1640 жылдардағы Ағылшыл азаматтық соғыстарының бірінші және екінші кезеңдерінде қызмет етті және Интеррегнум кезінде гарнизонға айналды, 1660 жылы II Карл таққа қайта оралғаннан кейін Голландияға қарсы Англияның жағалау қорғанысын нығайтуды жалғастырды. 18 ғасырда қайтадан қирауға тасталған көптеген «Құрылғы» форттары Наполеон соғыстары кезінде жаңғыртылып, қайта қаруланды, 1815 жылы бейбітшілік орнағанға дейін. 19 ғасырда француз басқыншылығының қаупі бірнеше рет туды, сонымен қатар технологияның қарқынды дамуымен байланысты, мысалы, 1840 жылдары бу кемелері мен жарықшақтар, 1850 жылдары оқталған зеңбіректер мен темір қапталған соғыс кемелері, ал 1880 жылдары торпедалық қайықтар пайда болды. Бұл әлі де әскери маңызы бар деп саналған «Құрылғы» форттарына жаңа инвестициялар құйылып, басқаларын жабуға себеп болды. Алайда, 1900 жылға қарай қару-жарақ пен броньдағы жетістіктер қызметте қалған «Құрылғы» форттарының көпшілігін қазіргі заманғы жағалау қорғанысында пайдалану үшін тым кішкентай етті. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде қайтадан пайдалануға берілгеніне қарамастан, 1950 жылдары бекіністер ақыры пайдасыз деп танылып, тоқтатылды. Ғасырлар бойында жағалау эрозиясы салдарынан кейбір нысандар қатты зақымдалды немесе толығымен жойылды. Алайда, көптеген нысандар қалпына келтіріліп, туристерге ашық нысандар ретінде пайдалануға берілді.

Өмірбаян

Құралдық бекіністер 16 ғасырдың басында Англияның әскери архитектурасы мен сыртқы саясатындағы өзгерістердің нәтижесінде пайда болды. Орта ғасырдың соңында Англия қамалдарды әскери бекініс ретінде пайдаланудың маңызы азайды. Соғысқа ұңғылдың енгізілуі бастапқыда қорғаушыға көмектессе де, көп ұзамай дәстүрлі тас қабырғалар алғашқы артиллериямен оңай қиратылатын болды. Осы кезеңде салынған жаңа қамалдардың көпшілігі ескі қақпа үйлері мен қабырғалардың элементтерін сақтап, оларды практикалық әскери қорғаныс емес, әскери символизм ретінде қарастырды. Көптеген ескі қамалдар қарапайым түрде тасталып, немесе күйреуге ұшырады. Бекіністер соғыс кезінде құнды болғанымен, Розалар соғысында олардың ролі шектеулі болды. 1485 жылы Генрих VII таққа отырғанда, ол ешқандай қамал немесе қаланы қоршауға алуға мұқтаж болған жоқ. Генрих өзінің билігін ел ішінде тез нығайтып, континенттен келген жауапты күтпеді, сондықтан ол өзінің билік ету кезеңінде жағалау қорғанысына аз инвестиция жасады. Жағалау бойында қарапайым блокпосттар мен мұнаралар орналасқан, негізінен оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында, Англияның солтүстігінде де бірнеше маңызды нысандар болды, бірақ олардың көлемі шектеулі болды. Оның ұлы Генрих VIII 1509 жылы таққа отырып, Еуропа істеріне белсенді араласа бастады. 1512-1514 жылдары Франциямен, ал 1522-1525 жылдары Испаниямен және Киелі Рим империясымен одақтасып соғыс жүргізді. Франция мен Империя өзара қақтығысқа түскен кезде, Англия жағалауына шабуылдар жиі бола берсе де, толыққанды басқыншылықтың болуы екіталай болды. Дәстүрлі түрде, тәж жағалау қорғанысын жергілікті феодалдар мен қауымдастықтарға жүктеді, бекіністерді салу және күтіп ұстауға шамалы ғана араласты. 1533 жылы Генрих әйелі Арагондық Екатеринамен ұзақ жылдардан бері жалғасып келе жатқан некесін бұзу және қайтадан үйлену үшін Папа Павел III-тен айырылды. Екатерина Испания королі Карл V-тің қарындасы болғандықтан, ол бұл әрекетті жеке қорлық ретінде қабылдады. Осының салдарынан 1538 жылы Франция мен Империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға үндіді. Англияға шабуыл жасау енді анық көрінді; сол жазда Генрих жақында картаға түсіріліп, зерттелген жағалаудағы бекіністерін жеке тексерді және оларды маңызды және шұғыл түрде жақсартуға бел буғандай болды.

Бастапқы кезең, 15391543

Генрих VIII 1539 жылы Парламент арқылы Англияның жағалауында жаңа қорғаныс құрылыстарын салуды бұйырды, бұл 1547 жылға дейін жалғасатын ірі жұмыс бағдарламасын бастады. Бұл бұйрық "құрылғы" деп аталды, яғни құжатталған жоспар, нұсқау немесе схема, нәтижесінде кейіннен бекіністер "құрылғы форттары" деп аталды. "Басқыншылық кезінде мемлекетті қорғау" жөніндегі бастапқы нұсқаулар Англияның оңтүстік жағалауында бекіністер салуға, сондай-ақ Франциядағы Кале және Гизнес қалаларының қорғанысын күшейтуге қатысты. 1539 жылы алғашқы нәтиже ретінде әртүрлі өлшемдегі 30 жаңа бекініс салынды. Дил, Сандаун және Уолмердегі тас қамалдар шығыс Кенттегі Даунс аймағын қорғау үшін салынды, ол Дил жағалауына қол жеткізуге және жау әскерлерінің шабуылдық күштерін тез орналастыруға мүмкіндік берді. Бұл қорғаныстар Доунс қамалдары деп аталды және олар Ұлы шөптік қорған, Кіші шөптік қорған, Ұлы ақ саз қорғаны және Уолмер қорғанынан тұратын төрт жер қамалының желісімен, сондай-ақ 4 километрлік қорғаныс ормен және жағалаумен толықтырылды. Кент жартастарындағы өткел арқылы ішкі жолды Сэндгейт қамалы күзетті. Жұмыстың бастапқы кезеңдерінде, негізгі тас жұмыстары аяқталмас бұрын, артиллериялық батареялар үшін уақытша қорғандар көбінесе салынды. Лондоннан шығатын Темза сағасы, Англия экспортының 80 пайызы өткен жер, өзеннің оңтүстік жағындағы Грейвсенд, Милтон және Хигемде, ал қарсы жағындағы Батыс Тилбери және Шығыс Тилбериде бір-бірін күшейтетін блокхаустар желісімен қорғалды. Камбер қамалы Рай және Винчелси порттарының сыртындағы тұрақ орнын қорғау үшін салынды, Харвич портында қорғаныс құрылыстары жүргізілді және Дувердің маңында үш жер қорғаны салынды. Солентті қорғау үшін Фоулидегі Калшот қамалының және Уайт аралындағы Шығыс және Батыс Коустың блокхаустарының құрылысы басталды, олар Саутгемптон сауда портына әкелді. Дорсеттегі Портленд жолы Портленд және Сэндсфут қалаларындағы жаңа қамалдармен қорғалды, ал Пемброкширдегі Милфорд Хейвен су жолының қорғалуы үшін екі блокхаус салынды. 1540 жылы Корнуоллды қорғау үшін қосымша жұмыстар тапсырылды. Каррик Роудс Фал өзенінің сағасындағы маңызды тұрақ болды және бастапқы жоспарлар оны қорғау үшін бес жаңа бекініс салуды көздеді, бірақ шын мәнінде, сағаның қарама-қарсы жақтарында Пенденнис және Сент-Мауес есімді екі қамал ғана салынды. 1541 жылы Солентті қорғау үшін Хёрст қамалының құрылысы басталды, ол Мұрын өткеліне қарап тұрды, ал Саутгемптонның сыртында Нетли қамалы салынды. Англияның солтүстігіне патша сапарынан кейін 1542 жылы Халл қаласының айналасындағы жағалау қорғаныстары қамалмен және екі ірі блокхаустармен жаңартылды. 1543 жылы Эссексте жеті бекініс салынды, олардың үшеуі Гарвичте, үшеуі қалаға апаратын сағаны қорғады, ал екеуі Колчестермен байланысты сағаны қорғады. Сент-Эндрю қамалы Солентті одан әрі қорғау үшін салынды. Жұмыс қарқынды жүргізілді, 1540 жылдың соңына дейін 24 нысан аяқталды және гарнизонмен жабдықталды, ал қалғандарының көп бөлігі 1543 жылдың соңына дейін аяқталды. Алайда, олар аяқталған кезде Карл мен Франциск арасындағы одақ бұзылып, жақын арада шабуыл жасау қаупі сейілді.

Екінші кезең, 15441547

Генрих 1543 жылы Еуропаға шабуылға қайта оралып, Францияға қарсы Испаниямен қайтадан одақтасты. Генрихтің солтүстік Франциядағы Булонь маңындағы алғашқы табыстарына қарамастан, король Чарльз бен Франциск 1544 жылы бейбітшілікке келді, бұл Англияны Шотландиядағы одақтастарымен қолдау көрсеткен Францияның басып алу қаупіне ұшыратты. Жауап ретінде Генрих 1544 жылы елдің қорғанысын жақсарту үшін, әсіресе оңтүстік жағалау бойында, тағы бір шара қолданды. Солентті одан әрі қорғау үшін 1544 жылы Портси аралында Саутси қамалының, ал келесі жылы көршілес Уайт аралында Сандаун қамалының құрылысы басталды. Дорсеттегі Браунси қамалы 1545 жылы салынды, ал 1545 жылдан бастап Херст қамалының қарсы жағында Шарпенрод бекінісі бой көтерді. Француз шабуылы 1545 жылы басталды, адмирал Клод д’Анбоульт Каналды кешіп, 19 шілдеде 200 кемемен Солентке келді. Генрихтің флоты қысқа мерзімге шабуыл жасап, содан кейін қорғаныс бекіністерінің артына қауіпсіз шегінді. Д’Анбоульт Ньюхейвенге жақын жерге десант түсірді, осы кезде Камбер қамалы француз флотына оқ атқан болуы мүмкін, ал 23 шілдеде олар Уайт аралына төрт отрядты десантқа шығарды, олардың бірі әлі салынып жатқан Сандаун қамалының орнын басып алды. Француз экспедициясы 25 шілдеде жағалау бойымен жылжыды, бұл дереу басып алу қаупін тоқтатты. Сонымен қатар, 22 шілдеде француздар Сифордқа шабуыл жасады, ал Камбер қамалы француз флотына қарсы қимылдар жасаған болуы мүмкін. 1546 жылдың маусымында бейбіт келісімге қол қойылды, соғыс аяқталды. Генрихтің келесі жылы қайтыс болуына дейін, «Құрылғы» жобаларына барлығы 376 000 фунт стерлинг жұмсалды.

Сәулетшілер мен инженерлер

Кейбір қамалдарды ағылшын инженерлері жобалап, салған. Шебер-месон Джон Роджерс Франциядағы жұмысынан қайтарылып, Халл қорғанысында жұмыс істеді, ал корольдің француздық науқандарынан шыққан тағы бір инженері, сэр Ричард Ли, Сандаун мен Саутси қамалының құрылысына қатысқан болуы мүмкін; екеуіне де жылына 30 және 36 фунт стерлингтен төленді. Қару-жарақ шебері сэр Ричард Моррис және Корольдің жұмыстарының бақылаушысы Джеймс Нидхам Темза бойындағы қорғанысқа жетекшілік етті. Генрих өзі бекіністердің жобасына ерекше қызығушылық танытты және кейде нақты егжей-тегжейлер бойынша техникалық кеңесшілерінің пікірін қабылдамады. Мысалы, Саутси қамалы корольдің жеке құралы деп сипатталды, бұл корольдің оның жобасында жеке қатысқанын көрсетеді. Тарихшы Эндрю Сондерс Генрихтің «бекіністердің басты және біріктіруші күші болғанын» болжайды. Шетелдік инженерлердің бірі, Моравиядан келген Стефан фон Хашенперг, Камбер, Пенденнис, Сэндгейт және Сент-Мауэс қамалында жұмыс істеді, көрінеу итальяндық жобаларды қайта жасауға тырысты, бірақ оның мұндай бекіністер туралы жеке білімі жеткіліксіз болғандықтан, нәтижелерге кері әсер етті. Еуропалық континенттен келген техникалық трактаттар да қамалдардың дизайнерлеріне әсер етті, соның ішінде Альбрехт Дюрердің 1527 жылы жарық көрген және 1535 жылы латын тіліне аударылған «Befestigung der Stett, Schlosz und Felcken» еңбегі Германиядағы қазіргі заманғы бекініс әдістерін сипаттады, ал Никколо Макиавеллидің 1521 жылы жарық көрген «Libro dell'art della guerra» еңбегі де әскери қорғаныстың жаңа итальяндық түрлерін сипаттады.

Сәулет

Құрылғы форттары маңызды, радикалды жұмыс бағдарламасын білдірді; тарихшы Маркус Мерриман оны "Римдіктерден бері Ұлыбританиядағы ең ірі құрылыс бағдарламаларының бірі" деп сипаттады, Брайан Сент Джон О'Нил оны "қазіргі заманға дейін Англияда жасалған жаппай жағалау қорғанысының жалғыз жобасы" деп атады, ал Кэткарт Кинг оны Солтүстік Уэльстегі Эдвард дәуіріндегі қамал салу бағдарламасымен салыстырды. Кейбір нысандар қамалдар деп аталғанымен, тарихшылар құрылғы форттарының және ерте ортағасырлық қамалдардың ерекшеліктерін ажыратады. Ортағасырлық қамалдар жеке тұрғын үйлер де, қорғаныс орындары да болды және көбінесе жергілікті жерді басқаруда рөл атқарды; Генридің форттары негізгі әскери орындарға орналастырылған, көбінесе жер иелігінен немесе елді мекендерден бөлінген мемлекеттік органдар болды. Кейбір тарихшылар, мысалы Кинг, осы түсіндірмемен келіспей, екі кезеңнің ұқсастығын атап өтті, ал тарихшы Кристофер Даффи құрылғы форттарын "күшейтілген қамал бекінісі" деп атады. Форттар порттар мен шағын жағалауларды қорғауға орналастырылды және жау кемелеріне артиллерия атысын бағыттауға, сондай-ақ артиллерия экипаждарын олардан қорғауға арналған. Кейбір нысандар, ірі қамалдарды қоса алғанда, Кенттегі Даунс қамалы сияқты, өздігінен қорғанып, құрлықтан болатын шабуылдарға қарсы тұра алатын болды, ал кішігірім блокхаустар теңізден келетін қауіпке бағытталған. Жеке жобалар арасында үлкен айырмашылықтар болғанымен, олардың ортақ ерекшеліктері болды және көбінесе біркелкі стильде салынды. Диль немесе Камбер сияқты үлкен нысандар көбінесе төмен парапеттері мен кіріс оттан қорғау үшін қалың қабырғалары бар төменгі құрылыстар болды. Олардың ортасында ортағасырлық үлгілерді еске түсіретін орталық мұнарасы, ортадан шығып жатқан қисық, концентрлі бастиондары болды. Басты қарулар әртүрлі қашықтықтардағы нысаналарды алуға мүмкіндік беретін бірнеше деңгейге орналастырылды. Қамалдың қақпаларындағы қару тесіктерінің саны, қамалдың өзіндегі қарудан көп болды. Бастион қабырғалары артиллерияға кеңістік беру үшін және атыс бұрыштарын оңай басқаруға мүмкіндік беру үшін кеңейтілген қару тесіктерімен тесілген. Ішкі кеңістікте артиллериялық операциялар үшін жеткілікті орын болды, сондай-ақ, қарудан шығатын қара ұнтақ түтінін шығаруға арналған арнайы жасалған тежеулер болды. Құрлықтан болатын шабуылдардан қорғау үшін, қазбалар көбінесе нысандарды қоршап тұратын, және тарихшы Б. Морли сипаттағандай, "орта ғасырларда дамыған қорғаныс құралдарымен" – порткуллиздермен, кісі өлтіру тесіктерімен және нығайтылған есіктермен қосымша қорғалды. Кішігірім блокхаустар әртүрлі пішіндерде болды, соның ішінде D пішінді, сегізбұрышты және шаршы пішіндерде. Темза бойындағы блокхаустар көбінесе екі жағынан қосымша жер жұмыстарымен және қару-жарақтармен қоршалған. Бұл жаңа бекіністер сол кездегі Англиядағы ең озық құрылыстар болды, бұл ерте ортағасырлық жобалардан жақсырақ, және жау кемелеріне атыс күшін шоғырландыру тұрғысынан тиімді болды. Алайда, олар көптеген кемшіліктеріне ие болды және Еуропадағы аналогтарымен салыстырғанда қарапайым болды. Көп қабатты қарулар фортқа салыстырмалы түрде биік бейінін берді, оларды жаудың шабуылына ұшыратты, ал қуыс бастиондардың қисық беттері артиллерияға осал болды. Концентрлі бастионның дизайны құрлықтан шабуыл жасалса, атыс өрістерінің бір-біріне жабысуын болдырмады, ал қарулардың қатары жау жақындаған сайын, форттың қолдана алатын қарулар саны азайды. Осы мәселелердің кейбірі 1544 жылдан бастап екінші құрылғы бағдарламасында шешілді. Италиялық идеялар енгізіле бастады, бірақ Генридің шетелдік инженерлерінің әсері шектеулі болған сияқты, ал жобалардың өзі оның француздық аумақтарында қолданылғаннан кейін дамыды. Жаңадан пайда болған континенттік тәсіл кез келген шабуылшыны қолдау үшін итальяндық із деп аталатын сызықта байланысқан бұрышты "жебе басы" бастиондарын қолданды. Уайт аралындағы Сандаун қамалы 1545 жылы салынған, дәстүрлі ағылшын және континенттік идеялардың қосындысы болды, бұрышты бастиондар теңізге қарап тұрған дөңгелек бастионмен біріктірілген. Саутси қамалы мен Шарпенод қамалының ұқсас бұрышты бастиондары болды. 1547 жылы аяқталған Ярмут қамалы Англиядағы ең алғашқы қамал болды, ол қарапайым бұрышты бастионға қарағанда артықшылықтары бар жаңа жебе басы бастион дизайнын қабылдады. Алайда, жұмыстың екінші толқынындағы барлық форттар итальяндық тәсілді қабылдаған жоқ, және кейбіреулері, мысалы Браунси қамалы, жаңартылған сәулеттік стильді сақтап қалды. Кішкентай блокхаус құрылысы шамамен 500 фунт стерлинг тұрды, ал орташа өлшемді қамал, мысалы Сэндгейт, Пенденис немесе Портленд, шамамен 5000 фунт стерлингке жететін болды. Әр жобаны басқару үшін әртүрлі лауазымдарға адамдар тағайындалды, соның ішінде жалақы төлеуші, есепші, бақылаушы және жергілікті ақсүйектерден комиссарлар. Кейбір бекіністер жергілікті адамдар мен отбасылар салған; мысалы, Сент-Кэтрин қамалын қала мен жергілікті ақсүйектер салған деп хабарлайды, ал Эджкумбе отбасы Плимут портын қорғау үшін Devil's Point артиллериялық мұнарасын салған. Көптеген шығындар "экипаждар" деп аталатын құрылыс бригадаларына жұмсалды. Білікті жұмысшы күніне 7-8 пенс, жұмысшы 5-6 пенс алды, соның ішінде тас қалаушылар, ағаш шеберлері, көлікшілер, әк өртеушілер, аралап кесушілер, сантехниктер, тазалаушылар, канал қазушылар және кірпіш қалаушылар сияқты мамандықтар бар болды. Жеткілікті жұмысшы табу қиын болды, және кейбір жағдайларда адамдарды күштеп жұмысқа тартуға тура келді. Еңбектік даулар орын алды, 1539 жылы Дильде және 1541 жылы Гинесте жалақының төмендігіне байланысты ереуілдер болды; екеуі де патшалық шенеуніктермен тез басылды. Жұмыс үшін көп мөлшерде шикізаттар да қажет болды, соның ішінде тас, ағаш және қорғасын және басқа да көптеген жабдықтар. Мысалы, Камберге шамамен 500 000 кірпіш қажет болды, Сэндгейтке 44 000 плитка қажет болды, ал Темза бойындағы кішкентай блокхаустың құрылысына заманауақтардың пікірінше, әк ерітіндісін жасау үшін әк тасы қажет болды. Кейбір материалдарды жергілікті жерден алуға болды, бірақ көмір Англияның солтүстігінен тасымалданды және жиналған заттар Лондоннан әкелінді. Құрылғы жұмыстарының бірінші кезеңіне қаражатының көп бөлігі бірнеше жыл бұрын Генридің монастырларды таратуынан түскен, сондай-ақ Аугментациялар және Бірінші жемістер мен ондықтан түскен кірістерден түскен қаражаттан келді. Сонымен қатар, тарату монастырлық ғимараттардың бұзылуынан көптеген құрылыс материалдарын шығарды, және олардың көп бөлігі қайта өңделді. Мысалы, Нетли қамалы ескі аббатқа негізделген және оның көптеген тастарын қайта пайдаланды, Ист-Тилбури блокхаусы Сент-Маргарет шіркеуінің бөліктерін қайта пайдаланды, Калшот қамалы жақын жердегі Болиеу аббаттарынан қорғасын алды, Ист және Уэст Каус қамалы Болиеу және Куаррдан тас алды, ал Сэндвич жергілікті Кармелиттік монастырынан тас алды. Милтон блокхаусы жақында Милтон шіркеуінен тартып алынған жерде салынды. Алайда, бағдарламаның екінші кезеңіне қарай, таратудан түскен ақшаның көп бөлігі жұмсалды, және Генри қарызға алуға мәжбүр болды; үкімет шенеуніктері жұмысқа кем дегенде 100 000 фунт стерлинг қажет екенін атап өтті. Гарнизон ғимараттарды және олардың артиллериясын ұзақ бейбіт кезеңдерде күтіп, қамтамасыз ететін, ал дағдарыс жағдайында қосымша әскерлермен және жергілікті жасақпен толықтырылатын. Қарапайым сарбаздар көбінесе төменгі қабатта, ал бекіністердің капитандығы жоғары қабаттарда, көбінесе мұнаралардың жоғарғы қабаттарында жайлырақ жағдайда тұратын. Әскерлер ет және балық жеді, оның бір бөлігі гарнизон тарапынан ауланып немесе ұсталған болуы мүмкін. Гарнизон жақсы ұйымдастырылған, және 1539 жылы қатаң тәртіп кодексі шығарылды; тарихшы Питер Харрингтон форттағы өмір көбінесе "жалықтыратын" және "оқшауланған" болды деп санайды. Сатылды...

Қару-жарақ

Құрал-жарақ фортындағы артиллериялық қарулар Корольдік меншікке тиесілі болды және оларды Лондон мұнарасындағы билік орталықтан басқарды. Қарулардың саны әр орналасқан жеріне қарай айтарлықтай өзгеше болды; 1540 жылдардың соңында Хёрст және Калшот сияқты жақсы қаруланған форттарда тиісінше 26 және 36 қару болды, ал Портлендте болғаны 11 дана ғана. Кейбір форттардағы қару саны тұрақты, бейбіт уақыттағы гарнизонынан көп болды; мысалы, құрамында 13 адам болса да, Милтон Блокхауста 30 артиллериялық құрал болды. Артиллерияның түрлі қарулары қолданылды, оның ішінде оқтар, кальвериндер және деми-пушкалар сияқты ауыр қарулар, сондай-ақ сакерлер, миньондар және сокольдер сияқты кішкентай қарулар. Кейбір ескі қарулар, мысалы, пращалар мен базалар да қолданылды, бірақ олар кальверин сияқты жаңа қаруларға қарағанда тиімділігі төмен болды. Форттар әдетте мыс және темір артиллериялық қарулармен жабдықталған. Мыстан жасалған қарулар темірден жасалғандарына қарағанда жылдам – сағатына сегіз рет дейін – атып, пайдалануға қауіпсіз болды, бірақ қымбатқа түсті және импорттық мыс қажет болды (қорғасынды Корнуолл мен Девоннан алуға болады). 1530 жылдары Генрих Кент және Лондонның Уэльд аймағында жаңа ағылшын қару жасау өнеркәсібін құрды, онда Еуропа материгінен келген мамандар жұмыс істеді. Бұл өнеркәсіп құйма темірден қару жасай алатын, бірақ бастапқыда құрылғы форттарына қажетті барлық артиллерияны жеткізуге мүмкіндігі болмады, әсіресе Генрихке жаңа флоты үшін көп қару керек болғандықтан. Дегенмен, 1543 жылы жасалған техникалық жаңалық вертикальді құюды енгізуге мүмкіндік берді, соның арқасында Генрихтің темір оқтар жасау қабілеті едәуір артты. Осы кезеңнен сақталған қарулардың саны аз, бірақ 1997 жылы қазба жұмыстары кезінде Кингстон-он-Халл қаласындағы Оңтүстік блокхаустың орнынан темір қақпақ табылды. Қазір "Генрихтің қаруы" деп аталатын бұл қару – әлемдегі осындай төрт қарудың бірі және ол Халл және Ист Райдинг мұражайында қойылған. 1540 жылдары ұзын садақтар ағылшын әскерлерінде әлі де қолданыста болды, бірақ олардың танымалдылығы кейіннен тез төмендеді, және оларды, сонымен қатар, найзаларды дағдарыс жағдайында шақырылған жергілікті жасақтар қолданған.

XVI ғасыр

Генрихтің қайтысынан кейін Франциямен қақтығыс уақытша тоқтады, сол кезде көптеген жаңа бекіністердің құлдырауына рұқсат етілді. Жөндеуге қаражат жеткіліксіз болды және гарнизонның саны азайтылды. Шығыс Коуз шамамен 1547 жылы тасталып, қирады, ал Даунс бойындағы бекіністер зардап шегіп, олардың қарулары алынып тасталды; олар 1550 жылы ресми түрде қызметтен шығарылды. 1552 жылы Эссекс бекіністері демобилизацияланды, содан кейін бірнешеуі бұзылды. Халлдегі бекіністерді күтіп ұстаудың қымбаттығы Корольді олардың басқаруын қала әкімшілігіне беруге келісімге мәжбүр етті. Мильтон мен Хигам 1557 және 1558 жылдар аралығында бұзылды. Мерси форты уақытша демобилизацияланды, бірақ кейін қайтадан қолданысқа енгізілді. Әскери назар елдің өркендеп келе жатқан оңтүстік-батысына төнген испандық қауіпке ауысты; жағдай шиеленісіп, 1569 жылы соғыс басталды. 1588 жылы испан армадасы Англияға бет алды және оған жауап ретінде «Құрылғы» форттары жұмылдырылды. Осы жұмыстың бөлігі ретінде Батыс Тилбери қайта қолданысқа енгізіліп, патшайым Елизавета I басқарып өткен жедел түрде жиналған әскермен күшейтілді, содан кейін итальяндық инженер Федериго Джамбелли басшылығымен одан әрі кеңейтілді. Грейвсенд жақсартылды және Эссекс бекіністерінің бірнешеуі уақытша қолданысқа енгізілді; Халл мен Милфорд-Хейвендегі қорғанысты күшейту туралы пікірлер болды, бірақ ешқандай жұмыс жүргізілмеді. Армаданың жойылғанына қарамастан, испандық қауіп сақталды; Кенттегі қамалдар Елизаветаның билігінің соңына дейін әрекетке дайын күйде болды. 1596 жылы 20 мыңнан астам сарбазды тасымалдаған испандық шабуыл флоты Пенденниске бет алды, ол сол кезде бар болғаны 500 сарбазбен гарнизондықталған. Флот нашар ауа райы салдарынан кері қайтуға мәжбүр болды, бірақ Елизавета қорғанысты қарап шығып, инженер Пол Айв жобалаған, заманауи бастиондармен Генрихтің бастапқы бекіністерін айтарлықтай кеңейтті. Алайда, ғасырдың соңына қарай «Құрылғы» форттарының көпшілігі еуропалық стандарттар бойынша көнеріп қалды.

17 ғасыр

1603 жылы I Жақып Англия тағына отырды, соның нәтижесінде Франция және Испаниямен бейбітшілік орнады. Оның үкіметі жағалау қорғанысына аса қызығушылық танытпады, көптеген құрылғы форттары қараусыз қалды және күйреп, тозығы жетті, гарнизондарының жалақысы төленбеді. Дил сияқты қамалдар мен Грейвсенд сияқты блокхаустарға толық жөндеу қажет екендігі анықталды, ал Сэндгейт өте нашар күйде болғандықтан, "оны тұруға немесе кез келген шабуылдан қорғануға болмайды, тіпті жолдарды бақылауға да жарамсыз" деп хабарланды. Оқ-дәрі мен ұңғыш жетіспей, қаруларының тек бірнешеуі ғана жақсы күйде болғандықтан, Хёрст фламанд кемелерінің Солент арқылы өтуіне тосқауыл қоя алмады. Пенденистің гарнизонының жалақысы екі жылға тоқталды, олар азық үшін жағалаудан иттікқұйрықтарды жинауға мәжбүр болды деген хабар бар. Кейбір форттар пайдаланылмай қалды; жергілікті тіреуішті қорғаудың бастапқы мақсаты жағалаудың өзгеруіне байланысты қажетсіз болған Камбер қамалы 1637 жылы I Карл корольге берілді, ал Шарпенрод қалқасы 1620 жылдары қирады.

Бірінші ағылшын азаматтық соғысы

1642 жылы Англияда король Карл I-нің қолдаушылары мен Парламент арасында азамат соғысы басталды. Қорғау қабырғалары мен артиллерия соғыста маңызды рөл атқарды, және көптеген құрылғы форттары қолданысқа енді. Көп ұзамай Англияның оңтүстігі мен шығысы Парламенттің бақылауына көшті. Грейвсенд және Тилберидегі блокхаустар Парламент гарнизонымен қамтамасыз етілді және Лондонға кіруді бақылау үшін пайдаланылды. Соғыс басталғанда Суссекс және Кент жағалауындағы қамалдар Парламент тарапынан басып алынды, содан кейін Камбер қамалы жаудың пайдалануына берілмеу үшін қолданыстан шығарылды, ал қалғандары гарнизон ретінде сақталды. Даунс бекінісінде орналасқан корольдік флот Парламент жағына қосылды. Солент бойындағы құрылғы форттары да соғыстың басында Парламенттің қолына түсті. Калшот тұрақты түрде гарнизонмен қамтамасыз етілді, сондай-ақ Браунси, ол нығайтылып, қосымша қару-жарақпен жабдықталды. Вест-Коуз Парламент кемесіне оқ атқаннан кейін жылдам басып алынды, ал Ярмуттағы роялист командирі өз кішкентай гарнизонының капитуляциясына тез келісім берді. Саутси қамалындағы сандық артықшылыққа ие емес гарнизонға Парламент күштері түнгі шабуыл жасады. Камбер сияқты, Сент-Эндрю және Нетли де жылдам басып алынып, содан кейін Парламент тарапынан қолданыстан шығарылды. Солтүстік-шығыста Халл да Парламент жағына шықты, және оның қамалы мен блокхаустары қаланың қорғанысының бір бөлігі ретінде бірнеше қоршаулар кезінде қолданылды. Оңтүстік-батырдың көп бөлігі корольге адал болды; Сент-Кэтрин сияқты құрылғы форттары соғыстың басынан бастап роялисттердің қолында болды. 1643 жылы роялисттер Парламент бақылауындағы Дорсетке шабуыл жасап, Портленд пен Сэндсфутты басып алды. Соғыстың бағыты корольге қарсы өзгере бастады, және Дорсет форттары 1644 және 1645 жылдары қоршауға алынды, Сэндсфут Парламентке берілді. 1646 жылдың наурызында Томас Фэрфакс үлкен армиямен Корнуоллға кірді. Қамал капитаны Пенденнис қамалына шегінуге шақырылды, бірақ ол қарсылық көрсетпей дереу капитуляциялады. Пенденнис құрлықтан бомбалауға ұшырады және кемелердің флотилиясымен блокадаланды. Капитан сэр Джон Арунделл 15 тамызда құрметті капитуляцияға келісті, және шамамен 900 аман қалғандар фортты тастап кетті, олардың кейбіреулері нашар тамақтанудан салдарынан ауыр сырқатқа шалдықты. Пенденнис соғыста қарсы тұрған соңғы роялист бекінісі болды, одан кейін Портленд қамалы 1646 жылдың сәуірінде капитуляциялады.

Екінші ағылшын азаматтық соғысы

Бірнеше жылдық тұрақсыз бейбітшіліктен кейін, 1648 жылы Екінші ағылшын азаматтық соғысы басталды, осы жолы Карлдың роялистеріне шотланд әскері қосылды. Парламенттік флот Даунс аймағында орналасқан, жақын маңдағы Генрихтік қамалдармен қорғалған, бірақ мамыр айында Кент аймағында роялистердің көтерілісі басталды. Сандаун қамалы корольді жақтады, ал әскери қызметкер және бұрынғы теңіз капитаны майор Кем Дил және Уолмердегі гарнизондарды қарсылық көрсетпей тапсыруға көндірді. Сэндгейт қамалы да роялистерге қосылған болуы мүмкін. Жағалаудағы бекіністер мен флот енді роялистердің бақылауында болғандықтан, Парламент шетелдік күштердің жағалауға түсуі немесе шотландтарға әскери көмек жіберуі мүмкін деп қорқып, алаңдады. Эссекс те маусым айында көтеріліске шықты, ал Колчестер қаласын роялистер басып алды. Сэр Томас Фэрфакс қаланы қоршауға алды, ал Мерси фортын парламенттік күштер басып алып, өзен арқылы қалаға жеткізілетін кез келген көмекті тоқтату үшін пайдаланды. Уолмер қамалы бірінші болып қоршауға алынып, 12 шілдеде тапсырылды. Содан кейін Сандаун мен Дилдің арасына жер қамалы салынды, оны әрқайсысы шамамен 150 адамнан қорғаған болуы мүмкін. Роялистер флоты парламенттік позицияларды бомбалады және көтерілісті қолдау үшін 1500 фламанд жалдамалы әскерін уақытша түсірді, бірақ ақша жетіспеуі оларды континентке қайта оралуға мәжбүр етті. Принц Чарльз басқаратын флот тамыз айында жаңа күш түсіруге тырысты, бірақ үш рет әрекет жасағанына қарамастан операция сәтсіз аяқталып, ауыр шығынға ұшырады. Дил 25 тамызда, ал Сандаун 5 қыркүйекте тапсырылды.

Патшалық аралығы мен қалпына келтіру

Көптеген қамалдардан өзгеше, Құрылғылық бекіністер Межбұрақтылық жылдары Парламент тарапынан қасақана бұзылмай немесе жойылмай сақталды. Роялистердің басып кіруінен сескенгендіктен, көптеген бекіністерде жаңа тағайындалған губернаторлардың бақылауымен көптеген сарбаздар гарнизон болып орналасты; Нетли қауіп сейілген соң қайта қолданысқа енгізілді. Көптеген нысандар әскери тұтқындарды немесе саяси ұсталғандарды ұстау үшін пайдаланылды, оның ішінде Халл, Мерси, Портленд, Саутси және Вест-Коуз қамалдары. 1652 мен 1654 жылдар аралығындағы Бірінші ағылшын-голландия соғысы кезінде Диль сияқты қамалдар топырақ жұмыстарымен және сарбаздармен нығайтылды. Портлендте үш күндік теңіз шайқасы болды. Кейбір нысандар қолданыстан шықты: Пенденнис бекінісінің бөлігі болған Кіші Деннис блокпосты және Мерси 1654 және 1655 жылдар арасында қолданыстан шығарылды, ал Браунси қамалы жеке меншікке сатылды. 1660 жылы II Карл таққа қайта келді және бүкіл елдегі гарнизондардың санын және жалақысын азайтты. Құрылғылық бекіністер бастапқыда оңтүстік жағалаудың қорғанысының ортасында болды, бірақ олардың дизайны қазір ескірген болатын. Диль екінші және үшінші голланд соғыстары кезінде жергілікті жаттығудан өткен жасақтардың қолдауымен Даунсты қорғауда маңызды рөл атқарды, ал Хёрст, Портленд және Сэндгейт қамалдары гарнизон болып қалды. Дегенмен, басқалары қолданыстан шығарылды, Sandsfoot 1665 жылы қорғанысты бақылау мәселесіне байланысты жабылды, ал Нетли қирауға тасталды. 1667 жылы Темза бойында күтпеген теңіз шабуылы болғаннан кейін голланд қауіпі туралы алаңдаушылық күшейді, оның барысында Грейвсенд пен Тилбери шабуылдың астанаға жетуіне жол бермеді. Осыған жауап ретінде Карл жағалау қорғанысын күшейте түсті. Осы инвестициялардың нәтижесінде Пенденнис, Саутси және Ярмут нығайтылды, ал Тилбери қамалдар, бастиондар және бекіністердің жаңартылған жүйесімен едәуір шығынмен кеңейтілді. Чарльздың жұмысының соңғы кезеңдерінде 1680 жылдары Халл қаласындағы қамал мен оңтүстік блокпосты Цитадель деп аталатын үлкен жаңа бекініске біріктірілді. Кейбір Құрылғылық бекіністер 1688 жылғы Даңқты революцияда II Карлдың інісі II Джеймс патшаға қарсы рөл атқарды. Диль тұрғындары Оранж Уильямды қолдап, жергілікті қамалды басып алды және ешқашан іске аспаған ирландтық шабуылдан Даунсты қорғау үшін шаралар қабылдады. Саутси қамалын патшаның заңсыз ұлы Джеймс Фитц-Джеймс, Бервик герцогы басқарды, ол әкесінің құлауына байланысты бағынуға мәжбүр болды. Ярмутты Джеймстің жақтасы Роберт Холмс басқарды, бірақ жергілікті тұрғындар мен оның гарнизоны, Уильямның жағында болғандықтан, оның лоялистерді белсенді түрде қолдауына кедергі келтірді.

1700 1791 жыл

Құрал-саймандардың әскери маңызы 18 ғасырда төмендеді. Уолмер Синк Портс Лорд Уорденінің ресми резиденциясына айналды, ал Дорсет герцогы Лайонел Саквилл 1708 жылдан кейін онда кең ауқымды жұмыстар жүргізді. Саквилл мен теңіз офицері сэр Джон Норрис арасында бәсекелестік болған болуы мүмкін, ол сол кезеңде жақын орналасқан Дил қамалын қайта жаңартып, өзі үшін теңізге қараған жағымды ағашпен қапталған бөлмелер жасады. Портленд жағалау эрозиясынан қатты зардап шекті және тек күзетші гарнизонмен қорғалғандықтан, көп жылдар бойы жөнделмеді, ал 1714 жылғы сараптама ұзақ уақытқа дейін ескере алмаған Пенденнис қамалының "өте қираған күйде" екенін көрсетті. Француз әскері Диль, Уолмер және Сандаунды кез келген шабуылға өте осал деп санады және 1767 жылы оларды "өте ескі және енді тек қару платформалары ғана" деп сипаттады. Мерси форты мен Шығыс Тилбери қирап, тасталып кетті, соңғысы Темза өзеніне батып кетті. Дегенмен, бекіністерге белгілі бір шектеулі инвестициялар жасалды, Пенденнис қамалының қорғанысы 1730 жылдары, ал Калшоттің қорғанысы 1770 жылдары жаңартылды.

1792-1849 жылдар

18-19 ғасырлар аралығындағы Революциялық және Наполеон соғыстары кейбір қамалдардың қайтадан гарнизонмен толықтырылуына және күшейтілуіне әкелді, бұл маңызды жерлердің айналасында түрлі артиллериялық батареялар құрудың бір бөлігі болды. Sandgate, Southsea, Hurst және Pendennis сияқты кейбір бекіністер стратегиялық мақсаттағы жерлерді қорғады және олар кеңінен модернизацияланды. Мысалы, Hurst ауыр 36 фунттық қару-жарақтары бар батареялармен қайта жобаланды, ал Pendennis 48 зеңбірекке дейін жабдықталды. Sandgate қамалының орталық мұнарасы оңтүстік жағалау бойындағы кең ауқымды жұмыстар аясында Мартелло мұнарасын құру үшін қайта салынды. Deal, Kent-тегі Sandown және Tilbury қалаларында жаңа артиллериялық батареялар салынды, ал Fort Mersea да жаңа батареямен бірге қайта қызметке енгізілді. Calshot қамалы жөнделді, ал Southsea және Hull қалаларындағы қорғаныстар, қамал мен оңтүстік блокхаус қайта жабдықталды. Кейбір «Device Forts» (құрылғы форттары) соғыс кезінде француз басқыншылығының қатеріне қарсы тұру үшін шақырылған ерікті жасақтармен бірлесіп жұмыс істеді. Walmer қамалын капитан Уильям Питт Кенже – сол кездегі премьер-министр және Cinque Ports Лорд-Вардені – ерікті атты әскер бөлімі мен «luggers» деп аталатын 35 қарулы балық аулау қайығының базасы ретінде пайдаланды. Жақын жердегі Deal қаласында да «fencibles» деп аталған жаяу әскер мен атты әскер бөлімдері болды, ал 1802 жылы Питт жалдаған бомбардировщиктер қамалда әскери оқулар өткізді. Calshot жақын маңдағы теңіз күзетшілеріне оқ-дәрілерді сақтау үшін қолданылды. Pendennis жаңа ерікті артиллерия бөліміне ие болды, ол Корнуоллдағы басқа гарнизондарды оқыту үшін пайдаланылды. Мемлекеттік жағалау күзетшілері контрабандамен күресу үшін кейбір бекіністерді база ретінде пайдаланды. Calshot тосқауыл кемелері күтіп тұруға ыңғайлы орын болды және ғасырдың ортасына қарай онда екі офицер мен қырық екі сарбаз орналасты; Kent-тегі Sandown қамалы да жағалау күзетшілері контрабандаға қарсы операциялар үшін пайдаланды. Келесі онжылдықтарда кейбір форттар ескірген деп жарияланып, жаңа мақсаттарға ие болды; Portland соғыстан кейін қарусыздандырылып, жеке үйге айналдырылды. Gravesend 1844 жылы New Tavern Fort-пен алмастырылып, бұзылды. Осы арада Netley қамалының қираған жерлері 1826 жылдан бастап готикалық стильдегі үйге айналдырылды.

18501899 жыл

19-шы ғасырдың ортасынан бастап әскери технологиядағы өзгерістер Ұлыбританияның жағалау қорғаныстарының маңыздылығы мен құрамына үнемі күйреу туғызды. Жаңа қарулар мен бу кемелерінің пайда болуы француз армиясының оңтүстік жағалауға сәтті шабуыл жасауы мүмкін деген қауіпті күшейтті, соның салдарынан 1850-ші жылдардың басында соғыс қаупі өсті. Саутси қамалы мен Сент-Маус жаңа артиллериялық батареялармен кеңейтілді, Пенденнис ауыр қарулармен қайта жарақтандырылды, ал Хёрст кеңінен қайта құрылды. Калшотты қайта қаруландыру мәселесі талқыланды, бірақ 16-шы ғасырдың қабырғаларының қазіргі заманғы соғысқа сәйкес келмеуіне байланысты бұл идея қабылданбады. Қырым соғысы жаңадан басып кіру қаупін тудырды және 1855 жылы Англияның оңтүстік жағалауы қайтадан нығайтылды. 1855 жылы Сент-Кэтрин мен Ярмутқа жаңа қарулар орнатылды. Батыс блокгаузының қалдықтары француз қаупіне қарсы арналған жаңа бекініс – Батыс блокгауз фортымен жойылды. Францияға қатысты жаңа алаңдаушылықтар, рифтелген зеңбіректер мен темір қапталған соғыс кемелерінің дамуы 1859 жылы Ұлыбританияны қорғау жөніндегі Корольдік комиссияның құрылуына және оңтүстік жағалаудың қауіпсіздігіне қатысты алаңдаушылықтарды білдіруге әкелді. Осыған жауап ретінде 1859 жылы Sandgate ауыр қарулармен қайта жарақтандырылды, ал Southsea-да кең ауқымды жұмыстар жүргізілді. Хёрст екі үлкен батареямен жабдықталды, олар темір бронямен қорғалған, тез қозғалатын жау кемелеріне қарсы қолданылатын ауыр рифтелген зеңбіректермен жарақтандырылды. Тилбери блокгаузы 1868 жылдан кейін форттағы ауыр қаруларға орын ашу үшін бұзылды. Портленд 1869 жылы басып кіру қаупіне байланысты әскердің гарнизондық базасы ретінде қайтадан қабылданды, бірақ ол қайта қаруланбады. 1880-ші жылдары Францияға қатысты алаңдаушылықтың жаңа толқыны пайда болды, оған одан да қуатты теңіз артиллериясы, жылдам соғыс кемелері мен торпедалық катерлер қосылды, нәтижесінде жаңадан жаңғырту толқыны басталды. 1885 жылы Кэррик жолының үстінен электронды түрде басқарылатын мина алаңы орнатылды, оны Сент-Маус және Пенденнис бірлесіп басқарды. Хёрстқа жаңа, жылдам атуға қабілетті қарулар орнатылды, бұл қамалды жаңа кемелермен күресуге мүмкіндік берді. Калшот жағалау форты ретінде қайтадан қолданысқа енгізілді, жаңа батареясы эстуаридің үстіндегі бумды қорғау үшін жылдам атуға қабілетті қарулармен жарақтандырылды. Алайда, Southsea және Calshot сияқты бекіністердің 16-шы ғасырға дейінгі бастапқы бөліктері заманауи қарулар үшін тым кішкентай және жарамсыз болды, сондықтан олар іздеу шамдарын орнату, қашықтық пен бағытты анықтау үшін пайдаланылды; кейбір жағдайларда олардың құрылысы бірте-бірте құлдырауға ұшырады. Кейбір басқа да нысандар енді тиімді емес деп есептелді. Вест Коуз 1854 жылы қызметтен шығарылды және Корольдік яхталар эскадрильясының клубына айналды. Кенттегі Сандаун қамалы жағалау эрозиясынан қатты зардап шекті, 1863 жылдан бастап бұзыла бастады; Халл цитаделі мен оның 16-шы ғасырға дейінгі бекіністері 1864 жылы доктар салу үшін бұзылды; Ярмут 1885 жылы қызметтен шығарылды, жағалау күзетінің сигнал беру станциясына айналды; және жағалау эрозиясынан зардап шеккен Сэндгейт 1888 жылы Оңтүстік-Шығыс теміржол компаниясына сатылды.

1900-1945 жылдар

ХХ ғасырдың басында қару-жарақ пен бронь жасаудың жетістіктері қызметте қалған құрылғы форттарының көпшілігін пайдалы болу үшін тым кіші етіп жасады. Қазіргі заманғы қару-жарақ жүйелері мен оларды қамтамасыз ететін логистикалық құралдар, мысалы, оқ-дәрілер қоймалары, XVI ғасырдың жобаларына сәйкес келмеді. 1905 жылы Фалмут қорғанысының сараптамасы Сент-Мауестегі теңіз артиллериясының қажетсіз болғанын көрсетті, себебі қажетті қаруларды Пенденнис пен жағалаудағы жаңа орналасқан жерлерге орнатуға болады, ал қамал қарусыздандырылды. 1913 жылғы сараптама Калшотта теңіз артиллериясын ұстаудың да қажеті жоқ екенін көрсетті, және ол орын тәжірибелік гидросамолет стансасына айналдырылды. Осы уақытта, Соғыс министрлігінің тарихи әскери ғимараттарға деген немқұрайлылығына алаңдаушылық артты; Соғыс министрлігі өз бюджетінен осы мүлікті қаржылай қолдауға тура келуінен де қорқыныш білдірді. Ярмут қамалы 1901 жылы Орман және орман шаруашылығы комиссарларына берілді, оның бір бөлігі көршілес қонақ үйге жалға берілді. Соғыс министрлігі Уолмер мен Дилдің әскери құндылығы жоқ екеніне келісіп, 1904 жылы қамалдарды бұрынғы бекіністерді келушілерге ашуға Жұмыс кеңсесіне тапсырды. Портленд қамалы "С" тізіміне енгізілді, яғни армия тарихи мүлікті пайдалануды және басқаруды жалғастырады, бірақ жөндеудің дұрыстығы туралы кеңес алу үшін Өнер кеңсесіне жүгінеді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, теңіз операциялары негізінен оңтүстік-шығыс және оңтүстік жағалауларға шоғырланды. Пенденнис қорғанысы күшейтілді, ал Саутси, зипелинге қарсы қарулармен бірге, Соллентті қорғау үшін Портсмут бекінісі жоспарының бөлігі болды. Калшот су асты кемелеріне қарсы күреске база болды, ал Даунс қалаларының қалғандары Довер патрулінің әрекеттерін қолдау үшін пайдаланылды. Сент-Мауес және Портленд казарма ретінде пайдаланылды, ал Уолмер премьер-министр Асквит үшін демалыс орнына айналды, Франциядағы майданға жақын байланыс мүмкіндігін пайдаланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияның жағалау қорғанысы жағалау бойында салынған кең кедергілерге және әуеден қорғалған көптеген шағын артиллериялық позицияларға тәуелді болды. Осылайша, бірнеше құрылғы форттары қайтадан пайдалануға берілді. Пенденнис, Сент-Кэтрин, Сент-Мауес және Уолмер теңіздік артиллериялық батареялармен жабдықталды, Калшот пен Хёрст теңіздік қарулармен және әуе шабуылына қарсы қорғаныспен қайта қаруланды, ал Sandsfoot әуе шабуылына қарсы батарея ретінде пайдаланылды. Саутси қызметін жалғастырды және 1940 жылы француз флотын басып алған "Граспа" операциясына қатысты. Басқалары қолдау көрсету үшін пайдаланылды; Ярмут әскери мақсаттар үшін тартылып алынды; Портленд тұрғын үй, кеңселер және қару-жарақ қоймасы ретінде пайдаланылды, ал Вест-Коуз D күні қону операциясының бір бөлігі үшін теңіз штабы ретінде пайдаланылды. Камбер жақын маңдағы Райға жасалатын шабуылдарды жаңылыстыру үшін ерте ескерту және тозаңды жабу орталығы ретінде пайдаланылды. Соғыстың басында неміс бомбалаушысы Дилдегі капитандық ғимаратының көп бөлігін қиратты, соның салдарынан Уильям Бёрдвуд Хэмптон-Корт сарайына көшуге мәжбүр болды. Премьер-министр Уинстон Черчилль соғыс кезінде Уолмер қамалының капитаны болып тағайындалды, бірақ оны тұруға рұқсат бермеді, себебі оны ұстау өте қымбатқа түсер еді және ол неміс артиллериясының жете алатын қашықтығында орналасқан еді.

1946 ХХІ ғасыр

Соғыстан кейін жағалау қорғаныстары ядролық қарулар соғыс алаңында басымдыққа ие болғандықтан, маңызсыз болып кетті. Әскери қолданыстағы қалған құрылғы форттары бастапқыда резервтік бөлімдермен гарнизонға орналастырылып, кейіннен әскери мекемелер ретінде жабылды. Сент-Кэтрин мен Портленд 1940 жылдардың соңында, Хёрст, Пенденнис және Ярмут 1950 жылдары, Саутси 1960 жылы, ал оның әуе базасы жабылғаннан кейін Калшот 1961 жылы қолданыстан шығарылды. Содан кейін кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Калшот, Дил, Хёрст, Пенденнис, Портленд, Сент-Кэтрин және Саутсидегі қамалдардың жаңа қосымшалары, олардың тарихының 16-19 ғасырлары аралығындағы алдыңғы кезеңдеріндегі қамалдардың түрін қайта жаңарту мақсатымен жойылды. Осы кезеңде форттарды зерттеу жұмыстары кең ауқымда жүргізілді, 1951 жылы Жұмыс министрлігі тапсырысымен ұзақ мерзімді зерттеу жобасы іске қосылды, ол 1980 жылдары олардың тарихына академиялық қызығушылықты арттырды. Соғыстан кейінгі жылдары бірқатар форттар жұртшылыққа ашылды. Дил, Хёрст, Пенденнис және Портленд 1950 жылдары, ал Саутси 1967 жылы ашылды. Калшот 1980 жылдары, Камбер 1994 жылы ұзақ қалпына келтіру жұмыстарынан кейін, ал Сэндсфут 2012 жылы жөндеу жұмыстарынан кейін қайта ашылды. Саяхатшылар саны сайттар бойынша әртүрлі болды. Мысалы, Саутси қамалы 2011–12 жылдары 90 000-нан астам келушіні қабылдады. Басқа форттар да түрлі мақсаттарда пайдаланылды: Нетли алдымен зейнеткерлер үйі ретінде пайдаланылып, кейін жеке пәтерлерге айналдырылды; Браунси Джон Льюис серіктестігінің қызметкерлері үшін корпоративтік қонақ үй болды; ал Сэндгейт 1970 жылдары жеке үй ретінде қайта жаңартылды. XXI ғасырға қарай көптеген құрылғы форттары жағалау эрозиясынан зақымданды немесе кейбір жағдайларда толығымен жоғалып кетті. Бұл мәселе кейбір жерлерде XVI ғасырдан бері бар және әлі де жалғасуда, мысалы, Хёрстте. Шығыс Коуз қамалы мен Шығыс Тилбери форты толығымен жойылды, ал Шығыс блокхаусы, Мерси және Сэндсфут қатты зақымдалды, Сэндгейттің үштен бірі және Сент-Эндрюстің көп бөлігі суға кетті. Басқа жерлер бұзылып, қайта салынды немесе уақыт өте келе эрозияға ұшырады. Мысалы, Даунс бойындағы бекіністердің ізі қалмады. Қалған жерлер Ұлыбританияның қорғау заңнамасымен қорғалады, олар ескерткіштер тізіміне немесе тізімделген ғимараттар ретінде енгізілген.