16 ғасырдағы Англия бекінісі - Кэмбер қамалы

Кіріспе

16 ғасырдағы ағылшын форты

Камбер қамалы, бұрын Винчелсия қамалы деп те аталатын, 16 ғасырдағы құрылғы форты. Ол король Генри VIII Англияның Суссекс жағалауын француз шабуылынан қорғау үшін Рай қаласының жанында салған. Бұл жердегі алғашқы бекініс – Генридің 1512 және 1514 жылдар аралығында Камбер бекінісі мен Рай портының кіреберісін бақылап тұрған шағын дөңгелек артиллерия мұнарасы. 1539 жылы Франциямен қарым-қатынастың шиеленісуі Генриді жағалау қорғау жоспарларын қайта қарастыруға итермеледі. Камбер қамалы келесі жылы моравиялық инженер Стефан фон Хашенпергтің басшылығымен қайта салынды және кеңейтілді. Бірақ нәтижелер қанағаттандырмайтын болды, сондықтан 1542 жылдан 1543 жылға дейін үлкен шығындармен қосымша жұмыстар жүргізіліп, кемшіліктер түзетілді. Соның нәтижесінде ішкі бөлігінде төрт дөңгелек бастион және дөңгелек кіреберіс бастионы бар үлкен концентрлі артиллериялық форт салынды. Форт тас пен кірпіштен тұрғызылды. Аяқталған қамал бастапқыда 28 мыс және темір артиллериялық зеңбіректермен және капитан басқаратын 28 сарбаздан тұратын гарнизонмен жабдықталды. 1545 жылы француз флоты жағалауға шабуыл жасағанда, қамалға қатысқан болуы мүмкін, бірақ оның операциялық маңызы ұзаққа солмады. Камбер және айналасындағы порттар лайланып, кемелерге қолдануға жарамсыз болды, ал жағалау сызығы форттан алыстап, оны ішкі аймаққа орналастырды. Сонымен қатар, қамал әлі толыққаннан бұрын жаңа еуропалық әскери жобалармен алмастырылды, ал ғасыр соңында Франциямен бейбітшілік орнату қамалды қажет етудің көп бөлігін жойды. Қамал 1637 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін король Карл I оны жапты. 1642 жылы азамат соғысы басталғанда, парламенттік күштер қамалды роялистердің пайдалануына жол бермеу үшін көп бөлігін бұзды. 18 және 19 ғасырларда қираған қамал пикниктерге танымал орынға айналды және оны Ж.М.У. Тернер суретке түсірді. Қамалды Мартелло мұнарасы ретінде немесе жергілікті гольф алаңына арналған клуб үйі ретінде қайта жаңарту жоспарлары іске аспады, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыста мүлік ерте ескерту орны ретінде пайдаланылған болуы мүмкін. Соғыстан кейін қамалға археологиялық қызығушылық артып, 1967 жылы ол мемлекеттік қамқорлыққа алынды, ал 1977 жылы жеке меншік иелерінен сатып алынды. Қазір оны English Heritage басқарады, ол 1968-1994 жылдар аралығындағы кең ауқымды консервация бағдарламасынан кейін келушілерге қайта ашты. Бұл форт өзгертілмеген құрылғы фортының сирек мысалы және Ұлыбритания заңдары бойынша I санаттағы ескерткіш ретінде қорғалады.

Camber Castle, also known formerly as Winchelsea Castle, is a 16th century Device Fort, built near Rye by King Henry VIII to protect the Sussex coast of England against French attack. The first fortification on the site was a small, round artillery tower, constructed by Henry between 1512 and 1514, overlooking the Camber anchorage and the entrance to Rye Harbour. In 1539, increasing tensions with France encouraged Henry to rethink his coastal defence plans, and Camber Castle was rebuilt and extended over the next year under the direction of the Moravian engineer, Stefan von Haschenperg. The results were considered unsatisfactory and further work was carried out from 1542 to 1543, at great expense, to rectify the problems. The result was a large, concentric artillery fort, with a central keep, surrounded by four circular bastions and a circular entrance bastion, built from stone and brick. The finished castle was initially equipped with 28 brass and iron artillery guns and a garrison of 28 men, commanded by a captain. It may have seen service in 1545 when a French fleet attacked the coast, but its operational value was short lived. The Camber and the surrounding harbours began to silt up, becoming unusable by shipping, and the coastline receded away from the fort, eventually placing it well inland. Furthermore, the fort had been superseded by newer European military designs even before it had been completed, and peace with France later in the century removed much of the requirement for the fort. The castle still remained operational up until 1637, when it was closed by King Charles I. With the outbreak of civil war in 1642, much of the fortification was dismantled by Parliamentary forces to prevent it being used by the Royalists. The ruins became a popular spot for picnics in the 18th and 19th centuries, and was painted by J. M. W. Turner. Plans to redevelop the castle as a Martello tower or as a clubhouse for a local golf course came to nothing, although the property was used in the Second World War, probably as an early warning site. Archaeological interest in the fort increased after the war and in 1967 it was taken into the guardianship of the state, the property being bought from the private owners in 1977. It is now operated by English Heritage, who reopened it to visitors after an extensive programme of conservation between 1968 and 1994. The fort is an unusual example of an unmodified Device Fort and is protected under UK law as a Grade I listed building.

Бастапқы мұнара, 151214

Камбер қамалы Англияның оңтүстік жағалауындағы Рай және Винчелси порттары арасында, Бред, Ротер және Тиллингхэм өзендерінің құйылысында, Камбер деп аталатын су айдынына қарай салынды. Екі қала да патшаның теңіз флотына кемелермен қамтамасыз етуге жауапты болған Бес Порттың стратегиялық тізбегінің бөлігі болды. Алайда, Винчелси порты 16 ғасырға дейін толып, оның пайдалылығы шектелді, ал Рай порты да ұқсас проблемаларға тап болды. Камбердің аузы орта ғасырдың соңында да толуды бастады, бірақ бұл ретте кемелер үшін маңызды жаңа тұрақ құрылды. Дегенмен, Гулдефорд уәделегендей мұнараның салынғанын көрсететін ешқандай дәлел жоқ, және Генрих VII өзінің билігінің қалған бөлігінде жағалау қорғанысына көп инвестиция жасаған жоқ. Англиядағы көптеген қамалдар нашар күйде қалды, көбінесе ескірген және күтіп ұстауға тым қымбат деп есептелді. Генрих VIII 1509 жылы таққа отырып, әкесінен гөрі көршілес Францияға қатысты күшті саясатты қолға алды. Шиеленіс күшейді және 1512 жылы Генрих Камберде артиллерия мұнарасы мен жаңа көпір салуға бұйрық берді. Салынған дөңгелек тас мұнараның ені 20 метр, ал биіктігі шамамен 9 метр болды. Ол Кевилл мүйісінің құмды тілігінде орналасып, Камбер мен Рай портын бақылады. Мұнарада салыстырмалы түрде шектеулі жайлар мен тұрғын үйлер болды және оған тұрақты гарнизон қойылмады. Ауыр қаруларды орналастыруға арналған жалпақ шатыры болғанына қарамастан, мұнара бастапқыда артиллериямен жабдықталмады, сондықтан 1520 жылдары жағалауға шабуыл жасаған жауынгерлік теңіз экспедицияларынан Райді қорғай алмады. Гулдефордтан лорд-канцлер, кардинал Томас Уолсиге көптеген хаттар келгеннен кейін, 1536 жылы құйылған темір жыланшалар (серпентиналар) түрінде біраз қару келді.

Концентрикалық конструкция, 153940

1539 жылы Франция мен Испания тарапынан шапқышылық қаупі күшейді және Генрих жағалаудағы қорғанысын күшейтуге бұйрық берді, соның нәтижесінде Англия бойынша «Құрылғы форттары» деп аталатын бекіністер тізбегі құрылды. Осы жұмыс бағдарламасының аясында Камбер қамалы 5 660 фунт стерлинг сомасында едәуір кеңейтілді. Бұл жұмыстың бірінші кезеңі 1539 жылдан 1540 жылдың күзіне дейін жалғасты. Форттың жобасын моравиялық инженер Стефан фон Хашенперг жасады, оған осы және басқа да ұқсас жобалар үшін жылына 75 фунт стерлинг жалақы төленді, соның ішінде Калшот, Хёрст, Сэндгейт және Сандаун. Филип Чьют, Джон Флетчер және Уильям Оксенбридж, бәрі де белгілі жергілікті тұлғалар, жобаның комиссарлары болды, ал Оксенбридж – төлем жөніндегі уәкіл. Жұмысшыларды табу қиын болды, сондықтан кейбіреулерін күшпен жұмысқа тартуға тура келді. Көптеген артиллериялық қарулар құрылыс аяқталмас бұрын қамалға жеткізілді және, әдетте, қамал аумағында уақытша артиллериялық позицияларға орнатылды. Алғашқыда ескі мұнара артиллериялық қаруларды орналастыруға мүмкіндік беретін мықты бекініске айналдырылды, оның қасында қақпа салынып, пішініне байланысты «жая» деп аталған төрт мұнара, қамалдың сыртында қоршау қабырғасы және қабырға бойында бастиондар тұрғызылды. Бұл кезеңнің соңында қамал жұмыстың қарбалас кезеңінде өзгертілді, мүмкін патшаның өзі қысым көрсеткен болуы мүмкін. Қоршау қабырғасының биіктігі арттырылды, қақпа бастионға дейін кеңейтілді, жаңа жер асты жолдары салынды және бастиондардың сыртына қосымша құрылыстар орнатылды. 1540 жылдың соңына қарай қамал 17 сарбазбен гарнизондық құрамға ие болды және артиллериямен жабдықталды, ал Чьют оның капитаны болып тағайындалды. Нәтижесінде концентрлі бекініс құрылды, фон Хашенперг оның итальяндық әскери сәулет өнерінің ең жақсы үлгілерін біріктіретініне үміттенген, ауыр қаруларды орналастыруға қабілетті, бірақ келіп жатқан артиллериялық оқтан қорғану үшін төмен профильді. Бірақ көп ұзамай әртүрлі кемшіліктер байқалды. Қамалдың дизайны қорғанысқа бағытталғандықтан, қаруды жау кемелеріне тиімді бағыттау қиын болды, бұл Камберде бекініс салудың бастапқы мақсаты болған еді. Қорғаныстан атылатын оқтардың кейбір бұрыштары кіреберіспен жабылған, ал жоғары жер асты суы деңгейі ең төменгі қабатта ылғалдылық мәселесін тудыруы мүмкін. Сонымен қатар, бұл жоба аймақтағы басқа «Құрылғы форттарынан» ерекшеленді және корольдің форттар тізбегіне қатысты жалпы ниетіне сәйкес келмейтін ерекше құрылыс болып көрінді.

In 1539 the threat of invasion from France and Spain grew and Henry issued orders for his coastal defences to be improved, creating a sequence of fortifications called the Device Forts across England. As part of this programme of work, Camber Castle was considerably expanded at a cost of £5,660. The first phase of this work took place from 1539 until autumn 1540. The Moravian engineer Stefan von Haschenperg was responsible for the design of the fort, being paid the substantial salary of £75 a year for his work on this and other similar projects, including Calshot, Hurst, Sandgate and Sandown. Philip Chute, John Fletcher and William Oxenbridge, all prominent local men, served as the commissioners for the project, Oxenbridge becoming the pay master. Finding sufficient numbers of workmen was difficult and some had to be pressed into service unwillingly. More artillery pieces were sent to the castle ahead of the work being completed, and were probably installed in temporary battery positions around the castle site. Initially the old tower was converted into a stronger keep which was able to support artillery guns on its roof, a gatehouse was built alongside it, four stirrup towers – so called because of their shape – a curtain wall was constructed around the outside of the castle, and bastions erected around the wall. Towards the end of this phase of work the castle was altered in a frantic burst of work, possibly driven on by pressure from the King himself. The height of the curtain wall was increased, the gatehouse extended into an entrance bastion, a new network of underground passages installed, and foreworks added around the outside of the bastions. By the end of 1540 the castle was garrisoned with 17 men and equipped with artillery, with Chute appointed as its captain. The result was a concentric fortress, which von Haschenperg had hoped would combine the best of Italian military architecture, able to carry heavy guns but with a low profile to protect against any incoming artillery fire. Various flaws rapidly became apparent. The castle's design had focused on defence, with the result that the guns could not easily be brought to bear on enemy vessels, which had been the original intent of building the fortification by the Camber; some of the angles of fire from the defences were blocked by the entrance and the high water table may have caused serious damp problems on the ground floor. Furthermore, the design was different from the other Device Forts constructed across the region and would have stood out as unusual and not in keeping with the King's general intent for the chain of forts.

Қайта жасалынған концентрикалық дизайн, 154243

Бастапқы жобадағы мәселелердің нәтижесінде 1542 жылдың жазында қамалдың құрылысы қайта басталды, алғашқы шабуыл қаупі сейілгеннен кейін, 1543 жылдың тамызына дейін жалғасты. Қамалмен байланысты мәселелерді түзету туралы шешімді король Генрихтің өзі қабылдаған болуы мүмкін. Оксенбридж жалақы төлеуші ретінде қызметін жалғастырды және жұмыстардың басшысы болды, ал фон Хашенперг өзінің бұрынғы жұмысындағы қиындықтарға қарамастан, жобаның соңына дейін инженер ретінде қызметін атқаруын жалғастырды. Жұмыстың екінші кезеңі бірінші кезеңге қарағанда едәуір қымбатқа түсті, шамамен 10 000 фунт стерлингке бағаланды. Жаңа жоба фон Хашенпергтің алғашқы қамалынан мүлдем өзгеше болды. Қамалдың жалпақ шатыры еңіс шатырға айналдырылды, ал оған орналасқан зеңбіректер шеткі бекіністерге көшірілді. Қамалдың ауданы азайып кеткенімен, жаңа жоба гарнизон үшін көбірек тұрғын кеңістік ұсынды. Бірақ іс жүзінде, жаңартылған жобада да Еуропада енгізілген тік бұрышты бастиондар ескерілмеді, дөңгелек мұнаралар қамалдың айналасында зеңбіректердің оққа түсе алмайтын көптеген "өлген аймақтарды" құрады; биік қабырғалар үлкен нысана ұсынды, ішкі құрылымы күрделі болды және қамал ішінде жылжу қиын болды. Тарихшы Питер Харрингтон соңғы жобаны тіпті "алдыңғысына қарағанда көнерек" деп сипаттады. Чуттың қызметі 1544 жылдың қаңтарында кеңейтіліп, Камбердің сақшысы және капитаны, сондай-ақ Камбер және Пудл суларының сақшысы болып тағайындалды, осы қызметі үшін ол күніне екі шиллинг алды. Хашенперг 1544 жылы Англияны ұятпен тастап кетті, оған қарсы "білгенінен артық білетінін көрсетуге тырысатын адам" деген шағымдар айтылды. Жобаның екі кезеңі үшін қажетті тас көбінесе Винчелсидегі монастырь ғимараттарын бұзу арқылы және жақын орналасқан Фэрлайт және Гастингс карьерлерінен сатып алу арқылы алынды. Әк жасау үшін Доверден саз әкелінді, ал қажетті пештерді салу үшін бастапқыда кем дегенде 16 000 кірпіш сатып алынды, ал жұмыс барысында жергілікті жерде 500 000-нан астам кірпіш қосымша өндірілген болуы мүмкін.

As a result of the problems with the original design, in summer 1542 work recommenced on the castle, well after the initial invasion scare was over, lasting until August 1543. The decision to rectify the problems with the castle may have been taken by King Henry himself. Oxenbridge appears to have stayed on as the pay master and acted as the master of the works, with von Haschenperg remaining in his role as engineer almost until the end of the project, despite the difficulties with his earlier work. The cost of the second phase of work was much higher than the first, around £10,000. The design was rather different to von Haschenperg's first castle. The keep's flat roof was altered to a pitched design, and the guns that it had supported moved into the outlying bastions. Although the size of the castle had slightly decreased, the new design had much more domestic space available for the garrison. In practice, even the revised design ignored the acute angled bastions which had been introduced in Europe, the round towers creating numerous patches of dead ground around the castle into which its guns could not fire; the high walls presented a greater target, the internal design was complicated and it remained difficult to move around inside the fort. Indeed, the historian Peter Harrington describes the final design as even "more archaic than its predecessor". Chute's role was extended to become the Keeper and Captain of Camber, and the Keeper of the Waters of Camber and Puddle in January 1544, for which he was paid two shillings a day. Haschenperg left England in disgrace in 1544, facing complaints that he was "a man who will pretend more knowledge than he hath indeed". The bulk of the stone for the two phases of the project was acquired by demolishing monastic buildings in Winchelsea, and by purchasing it from the nearby Fairlight and Hastings quarries. Chalk was brought from Dover to manufacture lime, and at least 16,000 bricks initially purchased to make the necessary kilns, with possibly over 500,000 further bricks being manufactured locally as the work progressed.

Операциялық пайдалану

Қамал аяқталған кезде ескірген еді, себебі еуропалық әскери құрылыс қисық бастиондардан өтіп, кейінірек жұлдызды бекіністерде кездесетін бұрыштық пішіндерді қабылдады. Қамалға бастапқыда қол атыс қарулары үшін тесіктер жасалса да, ол бастапқыда құрлықтан болатын шабуылдардан қорғану үшін көбінесе садақшыларға сүйенді. Мысалы, 1568 жылы он төрт жүз ұзын садақ және 560 садақ жинағы болған, бәлкім, соғыс болған жағдайда жергілікті жасақ қолдану үшін. 1568 жылдан кейін, 16 ғасырдың көп бөлігінде қамал әдетте тоғыз немесе он қаруды сақтады, олардың ішінде зеңбіректер, жартылай зеңбіректер, кульверин және деми-кульверин болды. Мыс қарулар темірден жасалғандарына қарағанда жылдам, сағатына сегіз ретке дейін атылатын және қолдануға қауіпсіз болды. Қамалдың қарулары қаншалықты қашықтыққа жете алатыны белгісіз; 16 және 17 ғасырларда артиллерияның қашықтығын зерттеу көрсеткендей, мысалы, кульверин шамамен және аралыққа дейін нысананы зардап етуі мүмкін. 1545 жылдың шілдесінде француз әскері жақын жердегі Сифордқа шабуыл жасады, және қамал француз флотына қарсы қимылдар жасаған болуы мүмкін. Бірақ көп ұзамай, саз Камердің кіреберісін бітеп, оны тіреуіш ретінде пайдалануға қауіп тудырды. 1548 жылы жағдай туралы Парламентке шағымдар түсті, ал Рай билігі 1573 жылы Камбердің жөндеуге келмейтіндей зақымдануынан қорқыныш білдірді. 1553 жылдан бастап қамал 26-27 адаммен, оның ішінде 17 зеңбірекшімен күзетілді; оларға капитан басшылық етті, Томас Уилфорд 1570 жылға қарай осы лауазымды өз мойнына алды. Ғасырлар өте келе қамалды күтіп ұстау қиынға соқты. 1568 жылы қару платформаларының "толық қирап, шіріген" күйде екені хабарланды, жөндеу шамамен 60 фунт стерлинг тұрады деп болжанды, бірақ жөндеу жұмыстары жүргізілген-жүргізілмегені белгісіз. Испания мен Англия арасындағы шиеленіс күшейді, және 1584 жылы королева Елизавета I жаңадан басылған шабуылдан қорқу себебімен қамалды жөндеуге 171 фунт стерлинг жұмсады. Сондықтан мыс артиллериялық құралдар оңтүстік жағалаудағы форттардан, соның ішінде Камберден жиналды. Солтүстік және оңтүстік бастиондар 1613 және 1615 жылдары қалың қару платформаларын құру үшін толтырылды, ал қамалдың оңтүстік бұрышына қарсы Рэмпир деп аталатын топырақ қоршауы салынды. Мұндай берік бастиондар тұрғын алаңды құрбан етті, ол кіші гарнизонмен онша қажет болмады, бірақ оларды күтіп ұстау әлдеқайда арзан болды. Англияда садақ ату өнерінің төмендеуіне байланысты ұзын садақтар қолданыстан шықты, олардың орнына аркебуз бен мылтықтар келді, олардың 46-сы 1614 жылы қамалда сақталды. Жергілікті қалалар қамалды жұмыс істеуге мәжбүрлеу үшін күш білдірді, бірақ 1636 жылы Чарльз оны бұзуға бұйрық берді; қазір капитан Томас Портер басқарған гарнизон келесі жылы кетіп қалды, содан кейін артиллерия. 1642 жылы Карл мен Парламент жақтастары арасында азаматтық соғыс басталғанда, Камбер қамалы толығымен жабылмады және патшалық оқ-дәрілер қоймасы ретінде пайдаланылды. Рай тұрғындары Парламенттің жағына шықты, ол қамалдағы қару-жарақ пен қоймаларды алып тастап, қалаға қауіпсіз сақтауға әкелуге келісті. 1785 жылы антиквариус Фрэнсис Гроуз бекіністің құлдырауын жергілікті порттардағы өзгерістерге және британдық әскери-теңіз флотының жағалауды қорғаудағы басымдығына байланысты деп түсіндірді, қамалдың сәулеті "16 ғасырдағы Англиядағы әскери сәулеттің төмендігін анық көрсетеді" деп атап өтті. Наполеон соғыстары кезінде Франция тарапынан туындаған қауіпке жауап ретінде подполковник Джон Браун 1804 жылы орталық мұнараны Мартелло мұнарасына айналдыру мүмкіндігін тексеру үшін қамалды зерттеді. Бұл жоспар іске аспады, бірақ үкімет тарапынан айналағы жағалаудың қорғанысы жақсартылды.

The castle was already obsolete by the time it had been completed, as European military design had moved beyond curved bastions, embracing the angular designs seen in the later star forts. Although it had been fitted with gunloops for handguns from the very start, the castle initially relied heavily on archers for its own protection against attack from the land. It had stocks of 140 longbows and 560 sheaves of arrows in 1568, for example, probably for use by the local militia in the event of a war. After 1568, the castle typically held around nine or ten guns for most of the 16th century, including cannons, demi cannons, culverins and demi culverins. Brass guns could fire more quickly, up to eight times an hour, and were safer to use than their iron equivalents. It is uncertain how far the castle's guns could have reached; analysis carried out in the 16th and 17th century on the ranges of artillery suggested that a culverin, for example, could hit at a target up to between and away. In July 1545, the French carried out a raid at nearby Seaford, and the castle may have seen action against the French fleet. Soon, however, silt began to block the entrance to the Camber, threatening its use as an anchorage. Complaints were made to Parliament about the situation in 1548, and the authorities in Rye expressed fears in 1573 that the Camber was damaged beyond repair. The castle was garrisoned from 1553 onwards by between 26 and 27 men, including 17 gunners; they were led by a captain, Thomas Wilford having taken over this role by 1570. As the century went on, the castle became difficult to maintain. By 1568 the gun platforms were reported to be in "utter Ruing and decay", with repairs projected to be likely to cost around £60, although it is unclear whether the repairs were carried out. Tensions between Spain and England rose, and in 1584 Queen Elizabeth I spent £171 on repairs to the castle amid fresh fears of an invasion. Brass artillery pieces were therefore rounded up from the forts along the south coast, including Camber. The north and south bastions were filled in to form solid gun platforms around approximately 1613 and 1615, and an earth rampart called the Rampire was built up against the south corner of the castle. These solid bastions would have sacrificed living space, less in demand with a smaller garrison, but been much cheaper to maintain. Longbows fell out of use in warfare as archery in England declined, and were replaced by arquebuses and muskets, 46 of which were kept at the castle in 1614. The local towns campaigned to keep the castle operational but in 1636 Charles issued an instruction to demolish it; the garrison, by now led by Captain Thomas Porter, left the next year, followed by the artillery. When civil war broke out in 1642 between the supporters of Charles and those of Parliament, Camber Castle had not been entirely closed and was being used as a royal munitions store. The citizens of Rye sided with Parliament, which agreed that the weapons and stores in the castle should be removed and taken to the town for safe keeping. Writing in 1785, the antiquarian Francis Grose attributed the decline of the fortification to the changes in the local harbours and the superiority of the British Navy in protecting the coasts, observing that the castle's architecture "clearly shew the low state of military architecture" during the 16th century in England. In response to the threat posed by France during the Napoleonic Wars, Lieutenant Colonel John Brown surveyed the castle in 1804 to examine whether the central keep could be turned into a Martello tower, a type of circular gun tower popular during this period. The scheme was not taken forward, although the defences of the surrounding coast line were much improved by the government.

20 21 ғасырлар

XX ғасырдың басында Камбер қамалы мен оны қоршаған егістік жерлер жеке меншікте болып, келушілерге ашық болды. Виктория округі тарихы жобасының зерттеу тобы 1935 жылы қамалды зерттеді, нәтижесінде екі жылдан кейін бекіністің алғашқы, бірақ беткейлі тарихи талдауы мен зерттеулері жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қамал британдық армия тарапынан қолданылған, мүмкін, әуе шабуылына қарсы іздеу шамдарымен жабдықталған ерте ескерту орны ретінде. Солтүстік бастионға окоптар қазылды, ал қамалдың шетінде әскери жаттығулар өткізілген болуы мүмкін. Соғыстан кейінгі жылдары қамалға археологиялық қызығушылық күшейді. 1951 жылдан бастап Құрылыс министрлігі «Device Forts» зерттеу жобасын жүргізді, ал Камберге қатысты бөлімді тарихшы Мартин Биддл жазды және 1982 жылы жариялады. 1970-ші жылдар мен 1980-ші жылдардың басында қосымша қазба жұмыстары жүргізілді. 1977 жылы Ұлттық мұра департаменті қамалды оның иелерінен сатып алды. Бұл өткен онжылдықтардағы археологиялық жұмыстардың соңғы бағасын қоса алды, ал қамал 1994 жылы қайтадан қоғамға ашылды. 2015 жылғы мәліметтерге сәйкес, қамал Рай Харбор табиғи қорығы ұйымдастырған экскурсиялар арқылы келушілерге ашық. Бұл нысан Ұлыбритания заңдарымен қорғалады және I санаттағы мұражай ретінде тіркелген. Айналасындағы жайылымдық жерлер тегіс, теңіз деңгейінен сәл жоғары орналасқан, ғасырлар бойы шегінген жағалаудың құрамында пайда болған көптеген қыраттармен белгіленген. Бекіністің шығыс жағында 20 ғасырдағы ірі құмды карьер орналасқан, ол қазір су басқан және ылғалды жерді табиғи қорық ретінде құрады. Қорғаушылық жер жұмыстары қамалдың оңтүстік және шығыс жақтарын қоршайды; бұл, әлдебір уақытта тас қабырғамен нығайтылып, теңізден қорғау үшін салынған болуы мүмкін, ол сол кезде жақын болған. Бір кезде оқшауланған қамалды құрлықпен байланыстырған көтерілген жолдың қалдықтары жер жұмысынан оңтүстік-батысқа қарай қысқа қашықтыққа дейін созылады. 17 ғасырдың басында бастиондарды толтыру үшін материалдарды алу үшін қазылған шұңқырлардың іздері қамалдың сыртында сақталған. Сайттағы алғашқы мұнара ұсақ дәнді сары құмтастан салынған, ал кейінгі кеңейтулерде сары және сұр құмтас қолданылған, ал әшекейлеу үшін импортталған Кан тасы пайдаланылған. Қабырғалардың өзегі үшін темір тас, балшық тас және қоңыр құмтас қираған үйінділер мен тас қолданылған, оның бір бөлігі жергілікті жартастардан алынған. Қамалға кіру бастион арқылы жүзеге асырылған. Бұл ғимараттың өзегі қамал жұмыстарының екінші кезеңінде салынған және бастапқыда төртбұрышты, бір қабатты құрылыс болған, кейін дөңгелек бастионды құру үшін кеңейтілген; үшінші кезеңде қосымша қабат салынған. Ішкі қабырғалар көбінесе қираған, бірақ жерүсті бөлмелері әкімшілік жұмыстарына, мүмкін, капитанның орынбасарының тұруына пайдаланылған. Бірінші қабат капитанның пайдалануы үшін жоғары мәртебелі бөлмелер жиынтығынан тұрған, үлкен терезелер, камин және жеке гардероб болған, бірақ бұл қабаттың көп бөлігі жойылған. Бәлкім, қамалдың алғашқы капитаны Филипп Чуте үшін арнайы неміс пеші орнатылған, ол Ландскнехт әскерлері мен протестанттық неміс көшбасшыларының суреттерімен безендірілген; пештен тек фрагменттер сақталған. Бекіністің ортасында 1512-14 жылдары салынған дөңгелек мұнарадан тұрғызылған қорғаныс мұнарасы орналасқан, ал ескі ғимараттың қабырғаларының бір бөлігі жаңа жобаға енгізілген. Бастапқы мұнараның қабырғаларында жер деңгейінде орналасқан он оқ тесігі болған, бірақ олар құрылыстың екінші кезеңінде жабылып тасталған. Жер қабаты кірпішпен қапталған, сумен қамтамасыз ету үшін кірпіш пен таспен жақсы қапталған құдық болған. Қорғаныс мұнарасында екі камин болған, бірақ олар кішкентай болған және тамақ пісіруге арналмаған – шындығында, қорғаныс мұнарасының соңғы нұсқасы ешқашан тұрғын кеңістік ретінде пайдаланылмаған. Бірінші қабаттағы терезелер жұмыстың соңғы кезеңінде қосылған; олар қару-жарақ ретінде пайдалануға арналмаған, бірақ оларда решеттер мен жалюзилер болған, сондықтан шабуыл болған жағдайда оңай қамтамасыз етуге болар еді. Қорғаныс мұнарасын сыртқы қорғаныстан бөліп, солтүстік-батыс бұрышында құдық бар, таспен қапталған аула қоршап тұрды. Жер асты өткелдері кіреберіс бастионыннан қамал қабырғасының сыртына дейін апат жағдайында гарнизонға қашуға немесе қоршауға алынған күшке шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Қамалдың сыртқы бөлігі сегізбұрышты қабырғамен қоршалған, ол төрт жылқы мұнарасын және қамалдың негізгі қорғанысын құрайтын бастиондарды байланыстырған. Бұл қабырға қамал жұмысының екінші кезеңінде салынған, бірақ содан кейін соңғы кезеңде қосымша сыртқы бетпен толықтырылған, ал әр бөлігінде қару тесігі және парапеттер болған. Қабырғаның ішкі жағында гарнизон үшін салыстырмалы кең жатын бөлмелерді ұсынған екі қабатты галерея бар, бірақ қазірде галереяның тек бірінші қабаты ғана сақталған. Галерея аулаға қарап тұрған терезелермен жарықтандырылған. Төрт жылқы мұнарасы ішкі жағынан 12 метрлік, қабырғалары алдыңғы жағынан тегіс, артқы жағынан қисайған. Олардың үстінде оқ ату платформалары орналасқан, ал бекіністің ішіндегі оқ тесіктері қажет болған жағдайда олардың тұрғындарына аулаға оқ атуға мүмкіндік берген. Көптеген бастиондардың үстінде берік қару декімен бір оқ ату бөлмесі болған, бірақ Батыс бастионы ас үй ретінде пайдаланылған және ішкі жағында екі дөңгелек пеш және тамақ пісіруге арналған плита орнатылған. Бастиондар қабырға бойындағы жолмен және парапеттермен байланыстырылған, бірақ олар кейіннен жойылған. Оңтүстік жылқы мұнарасы мен бастионы Рампирдің құрылысы нәтижесінде жартылай көмілген күйде қалған.

At the start of the 20th century Camber Castle and the surrounding farmland remained in private ownership and open to visitors. A research team from the Victoria County History project visited the castle in 1935, resulting in the first – albeit cursory – historical analysis and survey of the fortification being published two years later. During the Second World War, the castle was used by the British Army, possibly as an early warning site fitted with anti aircraft searchlights. Trenches were dug in the north bastion, and military training may have been conducted around the outskirts of the castle. In the post war years, archaeological interest in the castle grew. From 1951 onwards the Ministry of Works carried out a long running research project into the Device Forts, the section on Camber being written by the historian Martin Biddle and finally published in 1982. Further excavations followed in the 1970s and early 1980s. In 1977, the Department of National Heritage bought the castle from its owners. This included a final assessment of the archaeological work of the previous decades, and the castle finally opened to the public again in 1994. As of 2015, the castle is open to visitors through guided tours organised by the Rye Harbour Nature Reserve. The site is protected under UK law as a Grade I listed building. The surrounding pasture land is flat and only just above sea level, marked with numerous ridges formed by the retreating coastline over the centuries. On the eastern side of the fortification is Castle Water, a large, 20th century gravel pit that is now flooded to form a wetland nature reserve. A defensive earthwork runs around the south and east sides of the castle; this was probably originally topped by a stone wall and designed to protect the castle from the sea, which would have then been much closer. The remains of a raised causeway, which once linked the isolated castle to the mainland, leads away for a short distance to the south west from the earthwork before petering out. Marks from the holes that were dug to provide the materials for the infilling of the bastions in the early 17th century also survive around the outside of the castle. The first tower on the site was built from fine grained yellow sandstone, with the later expansion making use of both yellow and grey sandstone, with imported Caen stone being used for the finer detailing. Ironstone, siltstone and brown sandstone rubble and boulders was used for the core of the castle walls, some of it taken from the local cliffs. The castle would have been entered through the entrance bastion. The core of this building was constructed in the second phase of work on the castle and was initially a square one storey construct, across, before being extended forward by an additional to form a circular bastion; an additional floor was then added on top in the third phase. The internal walls have mostly been destroyed, but the ground floor chambers would have been used for administration, and possibly as living rooms for the deputy captain. The first floor would have formed a high status set of chambers for the use of the captain, and included large windows, fireplaces and a private garderobe, but most of this storey has been destroyed. A special German cocklestove was probably fitted into the chambers for the use of Philip Chute, the first captain of the castle, and was illustrated with pictures of Landsknecht soldiers and Protestant German leaders; only fragments of the stove have survived. In the centre of the fortification was the keep, built up from the round tower of 1512–14, and of the original building's walls were incorporated into the new design. The original tower had ten gunports embedded at ground level in its walls, but these were blocked up in the second phase of building. The ground floor was laid in brick and had a brick and stone lined well to supply it with water. The keep had two fireplaces, but these were small and not intended for cooking – indeed, the final version of the keep was probably never used as a living space. The first floor windows were added in the final phase of work; they were not intended for use as gunports, but they had bars and shutters, so could have been easily secured in the event of an attack. A cobbled courtyard surrounded the keep, separating it from the external defences, and containing a well in the north west corner. Underground passageways led from the entrance bastion to outside the castle walls, either to allow the garrison to escape in an emergency or to assault a besieging force. The outer part of the castle was defended by an octagonal wall, which linked the four stirrup turrets and bastions that formed the main defences for the castle. This wall had initially been built in the second phase of work on the castle, but was then supplemented in the final phase with an additional exterior facing, and was originally finished with a gun embrasure along each section, and parapets. A two storey gallery, which provided relatively spacious barrack accommodation for the garrison, ran all the way around the inside of the wall, although only the ground floor of the gallery now survives. The gallery would have been lit by windows facing into the courtyard. The four stirrup towers are two storeys tall, across internally, with walls, flat at the front and curved at the back. They would originally have been topped by firing platforms, with gunloops around the inside of the fortification enabling their occupants to fire into the courtyard if necessary. Most of the bastions had a single internal gun room with a robust gun deck on top, but the West Bastion was used as a kitchen and the interior was fitted with two circular ovens and a range for cooking. The bastions would have been connected by a wall walk and parapets, but these have since been lost. The south stirrup tower and bastion remains partially buried as a result of the construction of the Rampire.