Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвин Сэмюэл Монтагю (6 ақпан 1879 – 15 қараша 1924) – британдық саясаткер, либерал. 1917–1922 жылдары Үндістанның мемлекеттік хатшысы қызметін атқарды. Монтагю – "радикалды" либерал және британдық үкіметте қызмет еткен үшінші яһуди (Сэр Герберт Сэмюэл мен Сэр Руфус Исаакстан кейін).
British politician (1879–1924)
Edwin Samuel Montagu PC (6 February 1879 – 15 November 1924) was a British Liberal politician who served as Secretary of State for India between 1917 and 1922. Montagu was a "radical" Liberal and the third practising Jew (after Sir Herbert Samuel and Sir Rufus Isaacs) to serve in the British cabinet.
Өмірбаян және білім
Монтегю – Сэмюэл Монтегюдің екінші ұлы және алтыншы баласы, 1-ші барон Свейтлингтің әйелі Еллен, Луи Коэннің қызы. Ол Дорек колледжінде, Клифтон колледжінде, Лондон қаласы мектебінде, Лондон университеті колледжінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алған. Кембридж университетінде ол 1902-1903 жылдары Кембридж университеті Либералдық клубының тұңғыш студенттік президенті болды. 1902 жылы ол Кембридж одағының президенті де болды.
Montagu was the second son and sixth child of Samuel Montagu, 1st Baron Swaythling, by his wife Ellen, daughter of Louis Cohen. He was educated at Doreck College, Clifton College, the City of London School, University College London and Trinity College, Cambridge. At Cambridge, he was the first student president of the Cambridge University Liberal Club from 1902 to 1903. In 1902, he was also president of the Cambridge Union.
Саяси мансап
Монтегю 1906 жылы Честертон округінен парламент мүшесі болып сайланды және 1918 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды, содан кейін 1922 жылға дейін Кембриджширді өкілдік етті. Ол Х.Х. Асквиттің басшылығымен 1910-1914 жылдары Үндістан істері жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары, 1914-1915 жылдары және қайта 1915-1916 жылдары Қаржы министрлігінің қаржы хатшысы, ал 1915 және 1916 жылдары Ланкастер герцогтығының канцлері (Кабинет құрамында) қызметін атқарды. 1915 жылы ол Жеке кеңес мүшесі болып бекітілді. 1916 жылы ол Оқ-дәрі министрі болып тағайындалды. Монтегю Асквит, Гертруда Белл, Лорд Ллойд, Морис Хэнки және Дафф Купердің досы болды, олармен ол жиі бірге тамақтанатын. Хэнки жаңадан құрылған Кабинет хатшысы лауазымына көтерілген кезде, ол Монтегюді Ұлттық қызмет министрі лауазымына ұсынды, осы мәселе 1916 жылдың желтоқсанында қарастырылды (бірақ ақырында бұл лауазым Невилл Чемберленге берілді). Оның орнына, ол 1916 жылдың желтоқсанында Дэвид Ллойд Джорджтың коалициялық үкіметіне бастапқыда енгізілмеді, бірақ 1917 жылдың тамыз айында Үндістан істері жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Ллойд Джордж премьер-министр болған кезде Монтегю бастапқыда оның жақын шеңберіне кірмеді, бірақ ол 1922 жылдың наурыз айында отставкаға кеткенге дейін қызметін жалғастырды. Мемлекеттік хатшы ретінде Монтегю Британ империясының мүдделерін қорғады және ең радикалды үнді ұлтшылдарына қарсы тұрып, С. Субрамания Айерді «Оңтүстік Үндістанның ұлы адамы» деп атады. Монтегю 1919 жылы Париж бейбіт келісімдері конференциясында Үндістан делегациясын басқарды, онда ол Түркияны бөлу жоспарларына қарсы болды (оның ішінде гректердің Смирнаны басып алуы және Сұлтанды Константинопольден қуып шығару). Осы мәселе бойынша 1919 жылдың 17 мамырында өткен Төрттік кеңесте ол мұсылмандық Үндістанның өкілдерін (оның ішінде Ага Ханды) таныстырып, мұсылман халықтары конференцияны «исламға қарсы тұрған жақ» деп қарастыра бастағанын айтты. Ол негізінен Монтегю-Челмсфорд реформаларына жауапты болды, олар 1919 жылғы Үндістан үкіметі заңына әкелді, бұл британдықтарды Үндістанның доминион мәртебесіне қарай дамуына міндеттеді.
Montagu was elected Member of Parliament for Chesterton in 1906, a seat he held until 1918, and then represented Cambridgeshire until 1922. He served under H. H. Asquith as Under Secretary of State for India from 1910 to 1914, as Financial Secretary to the Treasury from 1914 to 1915 and again from 1915 to 1916 and as Chancellor of the Duchy of Lancaster (with a seat in the Cabinet) in 1915 and 1916. In 1915 he was sworn of the Privy Council. In 1916 he was promoted to Minister of Munitions. Montagu was a friend of Asquith, Gertrude Bell, Lord Lloyd, Maurice Hankey and Duff Cooper, with whom he dined frequently. When Hankey was promoted to the newly created post of Cabinet Secretary, he recommended Montagu as Minister for National Service, for which he was considered in December 1916 (the job was given in the end to Neville Chamberlain). Instead he was initially left out of David Lloyd George's coalition government in December 1916, but in August 1917 he was appointed Secretary of State for India. Montagu was not initially part of Lloyd George's inner circle, when he became Prime Minister, but he remained in office until his resignation in March 1922. As Secretary of State, Montagu represented the interests of the British Empire and opposed the most strident Indian nationalists, calling S. Subramania Iyer the "Grand old man of South India." Montagu led the Indian delegation at the Paris Peace Conference in 1919, where he opposed plans for dividing Turkey (including the Greek occupation of Smyrna and the projected removal of the Sultan from Constantinople). On this subject, at the Council of Four on 17 May 1919, he introduced representatives of Muslim India (including the Aga Khan) and urged that Muslim peoples were beginning to see the Conference as "taking sides against Islam". He was primarily responsible for the Montagu–Chelmsford Reforms which led to the Government of India Act 1919, committing the British to the eventual evolution of India towards dominion status.
Сионизмге қарсылық
Монтегю сионизмге күшті қарсылық танытты, оны «зияратты саяси наным» деп атады және 1917 жылғы Бальфур декларациясына қарсы болды, оны антисемиттік деп есептеді және оның шарттарын өзгертуге үлес қосты. Кабинетке жолдаған хатында ол сионизм бойынша өз пікірін былай баяндады: Менің түсінігімше, мұсылмандар мен христиандар еврейлерге орын беруі керек, ал еврейлер барлық жеңілдіктерге ие болуы керек және Англия ағылшындармен немесе Франция французбен байланысты болғандай, Палестинамен ерекше байланыста болуы керек. Палестинадағы түріктер мен басқа мұсылмандар да еврейлер Палестинадан басқа елдерде болашақта шетелдіктерге қалай қараса, солай шетелдіктер ретінде қарастырылады. Бәлкім, азаматтық тек діни сынақтан өткендерге ғана берілуі керек. Оған оның туысы Герберт Сэмюэл, орташа сионист, қарсылық көрсетті, ол Британдық Палестина Мандатының алғашқы Жоғары комиссары болды.
Montagu was strongly opposed to Zionism, which he called "a mischievous political creed", and opposed the Balfour Declaration of 1917, which he considered anti Semitic and whose terms he managed to modify. In a memo to the Cabinet, he outlined his views on Zionism: I assume that it means that Mahommedans [Muslims] and Christians are to make way for the Jews and that the Jews should be put in all positions of preference and should be peculiarly associated with Palestine in the same way that England is with the English or France with the French, that Turks and other Mahommedans in Palestine will be regarded as foreigners, just in the same way as Jews will hereafter be treated as foreigners in every country but Palestine. Perhaps also citizenship must be granted only as a result of a religious test. He was opposed by his cousin Herbert Samuel, a moderate Zionist, who became the first High Commissioner of the British Mandate of Palestine.
Отбасы
1912 жылы Монтегю премьер-министрдің Сицилияға демалысқа баруына бірге ілесіп кетті. H. H. Asquith өзінің қызы Вайолетті алып келді, ал ол өз кезегінде Эдвард Стэнлидің қызы, 4-ші Олдэрли бароны Стэнлидің қызы Венеция Стэнлиді әкелді. Осы демалыс кезінде екеуі де Стэнлиге ғашық болғандай көрінеді. Келесі үш жыл ішінде Асквит оған жиі хат жазды, тіпті Министрлер кабинетінің мәжілісі кезінде де. Сонымен қатар, Монтегю оған қол жеткізуге тырысты, бірақ 1913 жылы жасаған неке ұсынысы сәтсіз аяқталды. Ол оны ұнатты, бірақ оның сезіміне жауап бермеді. Монтегю мұрасын сақтау үшін яһуди дініндегі адамға үйленуге міндетті болды. Стэнли еркін ойлы отбасынан шыққан және шыншыл англикан болмаса да, яһуди дініне өту оған тым ауыр болып көрінді. Дегенмен, Асквиттің Венецияға деген хат арқылы білдірілген құштарлығы мен үнемі кеңес сұрауы осы салмақты және көп оқыған, саясатқа қызығушылық танытқан әйелге де ауыр тиді. Соның салдарынан ол 1915 жылдың 28 сәуірінде Монтегюдің ұсынысын қабылдады. Ол яһуди дініне кірді, ал жұбайлар 1915 жылдың 26 шілдесінде үйленді. Неке бақытсыз болды және ол бірнеше махаббат оқиғаларына араласты, соның ішінде баспасөз магнаты Лорд Бивербрукпен болған қарым-қатынасы да бар еді. 1923 жылы бала дүниеге келді: заңды және әлеуметтік тұрғыдан Джудит Монтегюдің қызы болды, бірақ оның әкесі Уильям Хумбл Эрик Уорд болған деп саналады. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ханшайым Маргаретпен дос болып, американдық фотограф Милтон Генделге үйленді, олар Италияда көркемдік орта құрды. Олардың Анна Матиас (Гендель) деген бір баласы болды, ол ханшайым Маргареттың шақыртушы қызы болды. Әйелінің басқа біреулермен қарым-қатынасына қарамастан, Монтегюдің некесі 1924 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Оның 45 жасында денсаулығының нашарлауы мен өлімінің себебі белгісіз болды, бірақ қанның улануы немесе энцефалит болуы мүмкін деп есептелді.
In 1912, Montagu accompanied the prime minister on holiday in Sicily. H. H. Asquith brought along his daughter Violet, and she in turn brought her friend Venetia Stanley, daughter of Edward Stanley, 4th Baron Stanley of Alderley. It appears that during this holiday, both men fell in love with Stanley. During the next three years Asquith wrote more and more frequently to her, even during Cabinet meetings. At the same time, Montagu was attempting to court her, unsuccessfully proposing marriage in 1913. She liked him but did not reciprocate his love. Also, Montagu had to marry within his Jewish faith to keep his inheritance. Although Stanley was from a freethinking family and was not a devout Anglican, conversion to Judaism seemed too great a barrier. However, Asquith's epistolary obsession with Venetia and his constant demands for advice apparently became overwhelming even for this intelligent and well read woman, keenly interested in politics as she was. As a result, she finally accepted Montagu's proposal on 28 April 1915. She converted to Judaism, and the couple were wed on 26 July 1915. The marriage was unhappy and she had several affairs, including one with the press magnate Lord Beaverbrook. In 1923 a child was born: legally and socially Judith was Montagu's daughter, but she was probably fathered by William Humble Eric Ward. She grew up to befriend Princess Margaret during World War II and marry the American photographer Milton Gendel, with whom she created an artistic salon in Italy. They had one child, Anna Mathias (née Gendel), the god daughter of Princess Margaret. Despite his wife's affairs, Montagu's marriage lasted until his death in 1924. The cause of his physical deterioration and death at the age of 45 was unknown, but was thought to be either blood poisoning or encephalitis.