Портсмут қаласының Саутси қалысының тарихы

Кіріспе

Портсмут қаласы, Гэмпшир, Ұлыбритания

Саутси қамалы, тарихи түрде Чадертон қамалы, Оңтүстік қамалы және Портси қамалы деп те аталады, 1544 жылы Генрих VIII-нің Гэмпширдегі Портси аралында салған артиллериялық бекініс. Ол Франция мен Киелі Рим империясының басып кіруінен қорғану мақсатындағы Корольдің бекініс жобасының бір бөлігі болды және Солент пен Портсмуттың шығыс жағын қорғады. Қамалда төртбұрышты орталық мұнара, шығыс және батысқа қарай екі тіктөртбұрышты қару платформасы, алдыңғы және артқы жағынан екі бұрышты бастион болды. Бұл бекініс континентте танымал болған итальяндық үлгідегі бекіністің алғашқы ағылшын үлгісі еді. 1545 жылғы Солент шайқасының Коудрей гравюрасында Генрих VIII қамалды аралап көргені бейнеленген. Бірнеше ауыр өртке ұшырағанға қарамастан, қамал қызметте болды және 1642 жылы Англия азамат соғысының басында парламенттік күштер шабуыл жасаған кезде қысқаша қақтығысқа қатысты. 1680 жылдары сэр Бернард де Гомме қамалды кеңейтті. 18 ғасырда ұмытылғаннан кейін, 1814 жылы Наполеон соғыстары кезінде қайта жаңартылды. 1840 жылдары қысқа мерзімге әскери түрме ретінде пайдаланылғаннан кейін, 1850 және 1860 жылдары шығыс және батыс жақтарына қосымша қару батареялары салынды. Француз шапқындығынан қауіптеніп, ғасыр бойы қорғаныс жүйесі жаңартылды және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Портсмутты қорғау жоспарының бір бөлігі болды. Соғыс аралық жылдары кейбір бекіністер тоқтатылды, бірақ қамал Екінші дүниежүзілік соғыста қайтадан қолданылды, ол Портсмут портындағы француз теңіз кемелерін басып алу операциясы – «Грасп» операциясына қатысты. 1960 жылы, қазір ескірген Саутси қамалы Портсмут қалалық кеңесіне сатылды. Ол 1850 жылға дейінгі түріне келтіріліп, туристік орталық ретінде ашылды және 2011–2012 жылдары 90 000-нан астам келушіні қабылдады.

XVI ғасыр

Саутси қамалы Англия, Франция және Киелі Рим империясы арасындағы халықаралық шиеленістердің салдарынан VIII Генрих патшаның билігінің соңғы жылдарында салынды. Дәстүрлі түрде, тәж жағалауды қорғауды жергілікті лордтар мен қауымдастықтарға жүктеді, бекіністерді салу және күтіп-ұстау ісінде шағын рөл атқарды. Франция мен империя арасындағы қақтығыс кезінде теңіз шабуылдары жиі болғанмен, Англияға басып кіру ықтимал емес көрінді. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізіндегі қарапайым қорғаныс құрылыстары болды, ал Англияның солтүстігінде бірнеше әсерлі нысандар салынды. Бірақ, жалпы алғанда, бекіністердің көлемі шектеулі болды. 1533 жылы Генрих, Папа Павел III-мен Арагондық Екатеринаға қатысты ұзақ жылдардан бері жалғасып келе жатқан некесін жою мәселесі бойынша келіспеді. Екатерина – Киелі Рим императоры Карл V-тің тәтесі болды, ол некені жоюды жеке қорлық ретінде қабылдады. Осының нәтижесінде 1538 жылы Франция мен империя Генрихке қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға ынталандырды. Англияға басып кіруге дайындық жүргізіліп жатқандай көрінді. Жауап ретінде Генрих 1539 жылы «құрылғы» деп аталатын жарлық шығарды, онда «басып кіру уақытында мемлекетті қорғау» және Англия жағалауы бойында бекіністер салу жөнінде нұсқаулар берілді. Тәуекел сейілді, бірақ 1544 жылы қайта жанданды, Франция Шотландиядағы одақтастарының қолдауымен Ла-Манш арқылы шабуыл жасаумен қорқытты. Сондықтан Генрих елдің қорғанысын одан әрі жақсарту үшін тағы бір жарлық шығарды, әсіресе оңтүстік жағалауда. Қамал Портси аралының оңтүстік шетіне, Солент арқылы Портсмут корольдік теңіз базасына қарай ағатын терең су жолын қорғау үшін салынды. Жұмыс 1544 жылдың басында Портсмут губернаторы сэр Энтони Кнайветтің басшылығымен, Чичестер деканы Ричард Каварден және Портсмут гарнизонының капитаны Джон Чаттертонның қолдауымен басталды. Томас Берти бас құрылысшы болып тағайындалды. Қамалдың жобасын кім жасағаны белгісіз, бірақ Кнайвет оны «Оның Ұлылығының құрылғысы» деп сипаттады, бұл әдетте корольдің жеке қатысқанын көрсетеді. Жобада бұрын қолданылған жартылай дөңгелек бастиондардан бас тартылды, оларды қолдау қабырғаларынан жақтаумен толық жабу мүмкін болмады. Оның орнына бұрышты дизайн қолданылды, бұл континенттік Еуропада қолданылып жүрген итальяндық бекініс стилінің ерте, бірақ толық емес нұсқасы болды. Француздардың шабуылдау қаупіне байланысты жұмыс жылдам жүргізілді, шілде айына дейін екі мыс сакер зеңбірегі орнатылды. Оның құны кем дегенде 3100 фунт стерлинг болды, оның 1300 фунты монастырларды таратудан түскен кірістерден төленді, ал крейда, тас және ағаш көршілес Уайт аралынан әкелінді. Қамал қазан айына дейін аяқталды және төртбұрышты қалпақ, шығыс және батысқа қарай созылған төртбұрышты зеңбірек платформалары және алдыңғы және артқы жағында бұрышты бастиондары бар бекініс құрады. Чаттертон жаңа капитан болып тағайындалды, оның құрамында сегіз сарбаз, он екі зеңбірекші және бір күзетші болды. Француздық шабуыл 1545 жылы басталды, адмирал Клод д'Анбоульт Ла-Манш арқылы өтіп, 19 шілдеде 200 кемемен Солентке келді және Уайт аралына әскерлерін түсірді. Генрихтің флоты қысқа мерзімді шабуыл жасады, нәтижесінде Солент шайқасы болды, онда ағылшын флагманы «Мэри Роза» жоғалып, қорғаныс бекіністерінің артына қауіпсіз қайтты. Генрих сол кезде Портсмутте болды және Коудрей гравюрасында оның Саутси қамалына сапар шеккені бейнеленген. Француз экспедициясы 25 шілдеде жағалау бойымен жылжып, шабуыл жасау қаупі сейілді, бірақ Генрих сол жазда бекіністі қосымша жақсартуға бұйрық берді, оның ішінде жаяу әскер шабуылына қарсы қорғану үшін тас флангерлер мен ағаш капонерлер салуды тапсырды. Эдуард VI 1552 жылы Портсмуттың қорғанысын тексеріп жатқанда, қалада бір түнді өткізді.

Southsea Castle was built as a consequence of international tensions between England, France and the Holy Roman Empire in the final years of the reign of King Henry VIII. Traditionally the Crown had left coastal defences to local lords and communities, only taking a modest role in building and maintaining fortifications, and while France and the Empire remained in conflict, maritime raids were common but an actual invasion of England seemed unlikely. Modest defences based around simple blockhouses and towers existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III over the annulment of his long standing marriage to Catherine of Aragon. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, who took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. The immediate threat passed, but resurfaced in 1544, with France threatening an invasion across the Channel, backed by her allies in Scotland. Henry therefore issued another device to further improve the country's defences, particularly along the south coast. The castle was built on the southern end of Portsea Island to protect a deep water channel running through the Solent to the royal naval base at Portsmouth. Work began in early 1544, under the overall direction of Sir Anthony Knyvett, the Governor of Portsmouth, supported by Richard Cawarden, the Dean of Chichester, and John Chatterton, the captain of the Portsmouth garrison; Thomas Bertie was appointed as the master mason. It is uncertain who designed the castle, although Knyvett described it as being "of his Majesty's own device", which typically indicated that the King had taken a personal role. The design abandoned the earlier use of semi circular bastions, which could not be fully covered by flanking fire from the supporting walls, and instead used an angular design, forming an early, if imperfect, adoption of the trace italienne style of fortification already in use in Continental Europe. The work was carried out quickly due to the risk of a French attack, and by July two brass saker guns were mounted on the site. It cost at least £3,100, £1,300 of which came from the proceeds of the Dissolution of the Monasteries, with chalk, stone and timber being brought across from the neighbouring Isle of Wight. The castle was completed by October and formed a fortification with a square keep, rectangular gun platforms to the east and west, and angled bastions to the front and rear. Chatterton was appointed the new captain, with a team of eight soldiers, twelve gunners and a porter. The French invasion emerged in 1545, when Admiral Claude d'Annebault crossed the Channel and arrived off the Solent with 200 ships on 19 July, landing troops on the Isle of Wight. Henry's fleet made a brief sortie, resulting in the Battle of the Solent, in which the English flagship, the Mary Rose, was lost, before retreating safely behind the protective fortifications. Henry was present in Portsmouth at the time and the Cowdray engraving of the battle depicts him visiting Southsea Castle. The French expedition moved further on along the coast on 25 July, bringing an end to the immediate invasion threat, but Henry gave orders for additional improvements to the fortification to be made that summer, including the construction of stone flankers and timber caponiers, to guard against a potential infantry attack. Edward VI spent a night at the castle in 1552 while inspecting the defences of Portsmouth.

17 ғасыр

1600-шы жылдардың басында Англия Франция және Испаниямен бейбіт қарым-қатынаста болды, сол себепті жағалау қорғанысына көңіл аз бөлінді; сараптама көрсеткендей, Саутси қамалы «қорғануға өте нашар дайындалған», қабырғаларында қару орнатылмаған және оқ-дәрі қоры да жоқ еді. 1626 жылдың наурыз айында қамалдың ішінде ауыр өрт шығып, жақын жердегі кемелерде үрей тудырды. Зақымдар 1635 жылы ғана жөнделді, сол кезде Жаңа Орманнан 210 жүк ағаш жұмысқа жөнелтілді. 1640 жылы тағы бір ірі өрт болды, ол тұрғын үйлерге және қоймаларға зиян келтірді. 1642 жылы Англия азамат соғысының басында полковник Джордж Горинг басқаратын роялистер мен полковник Ричард Нортон басқаратын парламенттік күштер арасында Портсмут маңында шайқас болды. Шабуыл 5 қыркүйек күні таңғы сағаттарда басталды; гарнизон өз қаруларын ішкі жаққа бағыттап қойғандықтан, шабуылдаушылар теңіз жағындағы ордыға шабуыл жасады. Қамалдың алынуы Портсмуттың қорғанысын мүмкінсіз етіп, қала қарсыласудан бас тартты. Қамал патшалар аралық кезеңде және Реставрацияның алғашқы жылдарында негізінен түрме ретінде пайдаланылды. Қаржыландырудың жетіспеуі және нашар ұйымдастыру салдарынан жұмыс 1680-ші жылдарға дейін басталмады. Оған қамалдың айналасына топырақтан жасалған глацис, жаңа қамал қақпасы, төрт ілгекті мұнара және орталық қамалдың қайта жобалануы кірді. 1688 жылы католик король Джеймс II-ге қарсы оппозиция күшейген кезде Портсмут маңындағы әскери құрылым корольдің заңды емес ұлы Джеймс ФитцДжеймс, Бервик герцогының бақылауында болды. Революция басталды және Портсмут пен оның қорғанысы король үшін Францияға қашуға болатын мүмкіндік ретінде маңызды болды; алайда, желтоқсан айының соңында бұл қажеттілік туындаған жоқ. Джордж Легг, Дартмут бароны, ФитцДжеймске 18 желтоқсанда Саутси қамалын протестант капитан Картерге беруге қысым жасады, ал Портсмут екі күннен кейін революцияға бағынды. 1690 жылы қамалға келген саяхатшы Селия Файннс оның «өте әдемі екенін, бірақ оның күші мен пайдасы шамалы екенін» байқады.

In the early 1600s, England was at peace with France and Spain and as a result the coastal defences received little attention; a survey found Southsea Castle to be "verie ill prepared for defence", with no guns mounted along the walls or any stocks of powder. In March 1626, a serious fire broke out that destroyed the interior of the keep and generated panic among the ships moored nearby. The damage was not repaired until 1635, when 210 loads of timber was sent from the New Forest for use in the work. Another serious fire then broke out in 1640, causing damage to the lodgings and store rooms. At the start of the English Civil War in 1642, fighting broke out around Portsmouth between the Royalist forces, led by Colonel George Goring, and Parliamentarians under the command of Colonel Richard Norton. The assault took place in the early hours of the morning on 5 September; the garrison had positioned their guns to point inland, so the attackers stormed the moat on the seaward side. The capture of the castle left Portsmouth's position untenable and the town surrendered. The castle was primarily used as a prison during the interregnum and the early days of the Restoration. Funding and poor organisation meant that the work did not begin until the 1680s. It included constructed an earthwork glacis around the castle; a new castle gate; four projecting turrets; and a redesign of the central keep. When opposition grew in 1688 against the Catholic King James II, the military establishment around Portsmouth was controlled by the King's illegitimate son, James FitzJames, the Duke of Berwick. Revolution broke out and for a period Portsmouth and its defences were important to the King as a potential exit route for the Royal Family to France; by late December, however, this route was no longer needed. George Legge, the Baron Dartmouth, pressurised FitzJames to hand over control of Southsea Castle to the Protestant Captain Carter on 18 December and Portsmouth surrendered to the revolution two days later. The traveller Celia Fiennes, who visited the castle in 1690, observed that it was "very fine, but I think it is but of little strength and service."

18 19 ғасырлар

1759 жылғы тамыздағы жарылыстан қамалдың шығыс жағы ауыр зақымдалды. Бұл жарылыс 72-ші жаяу полкінің қамал ішінде сақталып тұрған оқ-дәріге тамақ дайындау кезінде ұшқан от кезінде болды, нәтижесінде 17 ер адам, әйел және бала қаза тапты. Осы оқиғаның салдарынан қамалдың солтүстік жағында "Отпені" деп аталатын жаңа оқ-дәрі қоймасы салынды. Ғасырдың екінші жартысында қамалдың жағдайы нашарлап, бір замандас куәлігінде айтылғандай, оны "бір ескі сержант пен торт-сыра сататын үш-төрт адам" ғана күзетіп тұрды. 18 ғасырдың соңында Революциялық және Наполеон соғыстарының басталуымен Саутси қамалының маңызы қайта артты. 1813 жылы генерал-майор Бенджамин Фишердің басшылығымен қаланы кеңейту жұмыстары басталды. Фишер бұл жұмысты әскерилер мен азаматтық мердігерлердің біріктірілген күштерімен жүргізді, бұл шығындарды бақылауға және кәсіби одақтардың әрекетін болдырмауға көмектеседі деп санды, жобаның құны шамамен 18,105 фунт стерлинг болды. Қақпа қайта салынды және оның шетіне қарсы қабырғалы галерея салынды. Шам сперма майымен жанып, бекітілген диоптрияның артына орнатылды; ол кемелерді Ат құмы мен Спит құмы арасындағы қауіпсіз су арқылы бағыттау үшін қызыл және ақ секторларды (1854 жылдан бастап қызыл және жасыл) көрсетті. Маякшы қамалдың ішінде орналасқан ғимаратта тұрды. Маяк 2017 жылға дейін үздіксіз пайдаланылды, содан кейін Портсмут портына жақындау жолдарындағы өзгерістердің бөлігі ретінде, Корольдік теңіз күштерінің жаңа Королева Елизавета класындағы ұшақ тасымалдағыштарының келуіне дайындық ретінде жаңа құрылыммен ауыстырылды. Кейін ауыстырылған түпнұсқа диоптриялық линза қазір қамал ішінде қойылған. 1837 жылы Англияның оңтүстігіндегі әскери қылмыскерлерді басқару туралы сауалдама жүргізілді және 1844 жылы Саутси қамалы мен Форт Кларенсті әскери түрмелер ретінде пайдалануға шешім қабылданды, бұл аймақтағы азаматтық түрмелерге түсетін қысымды азайту және тұтқындар үшін қолайлы әскери ортаны қамтамасыз ету мақсатында жасалды. Саутси 1850 жылға дейін 150 қылмыскерді ұстап тұрды, олар Корольдік артиллерия сержантының қадағалауында болды, сонымен қатар қалған артиллерия қорғанысын да бақылады. 1840 жылдары снарядты қарулар мен бу кемелерінің пайда болуы француздардың оңтүстік жағалауға сәтті шабуыл жасауы мүмкін деген жаңа қауіпті тудырды. 1850 жылы түрме жабылып, қамал қабырғаларына 7 дюймдік (22,3 см) жеті зеңбірек орнатылды, бірақ қорғанысқа қатысты алаңдаушылықтар болды, сондықтан қамалдың жанына қосымша зеңбіректерді орналастыру үшін екі топырақ қорғаныс батареясы салынды. 1856 жылы Қырым соғысының аяқталуымен Солент бойында флоттың кең ауқымды қарауы өтті, оған Виктория патшайымы және көптеген туристер қатысты. Әскери-теңіз канонерлік қайықтары қамалға шабуыл жасады, ол соған жауап ретінде қырық 8 дюймдік зеңбіректен атып, бекіністің негізінде тұрған көрермендер арасында хаос тудырды. Францияға қатысты жаңа алаңдаушылықтар, оқталған зеңбіректер мен темірден жасалған соғыс кемелерінің дамуымен бірігіп, 1860 жылы Ұлыбританияның қорғанысы жөніндегі Корольдік комиссиясына Портсмуттың қауіпсіздігі туралы алаңдаушылық білдірді. 1863 және 1869 жылдар аралығында қамалдың батыс және шығыс жақтарында жер асты қоймалары бар жаңа зеңбірек батареялары салынды, бұл қорғаныс қабырғасымен қоршалған кешеннің бір бөлігін құрады; ескі қамал қару-жарақтарды орналастыруға емес, қашықтық пен бағытты анықтауға пайдаланылды және баяу құлдырауға рұхсат етілді. 1886 жылға қарай бұл жерде 25 зеңбірек орнатылған, оның дизайны Ресейдің әскери инженері жоғары бағалады. 1890 жылдары торпедалық қайықтар мен жақсырақ артқы жүктемелі зеңбіректердің дамуына байланысты қамалдың қорғанысы тағы да ескірді. Бұған жауап ретінде торпедалық қайықтармен күресу үшін бес 6 фунтты тез атуға болатын зеңбірек пен іздеу шамдары орнатылды, ал 1899-1901 жылдар аралығында шығыс батареясы 16,670 фунт стерлингке қайта жабдықталды. Осы арада, 1785 жылы үкімет қамалдың айналасындағы Саутси Комонды иелікке алды, бұл форттың қаруларына ашық және қолжетімді болуын қамтамасыз ету үшін, ал 1831 жылдан бастап сотталғандар саздарды толтыру және тегістеу үшін жұмылдырылды. Лондоннан темір жолдың салынуы Саутси қамалының атымен аталған Саутси елді мекенінің өркендеген курортқа айналуына мүмкіндік берді. Саутси Коммонды жергілікті үкімет 1884 жылы жалға алды, ал халық саны өскен сайын қамалдың зеңбіректерді сынауды жаттығу қиындады.

The east side of the castle was badly damaged in an explosion in August 1759, caused after cooking sparks fell onto gunpowder stored in the castle by the 72nd Regiment of Foot; 17 men, women and children were killed. Probably as a consequence of this event, a new powder store called the Firebarn was built outside the north side of the castle. By the second half of the century, the castle was in poor condition and, according to one contemporary account, only garrisoned by "an old sergeant and three or four men who sell cakes and ale". With the outbreak of the Revolutionary and Napoleonic Wars at the end of the 18th century, Southsea Castle's importance increased once again. In 1813, work was begun to expand the castle, under the direction of Major General Benjamin Fisher. Fisher had the work carried out by a mixture of soldiers and civilian contractors, arguing that it made it easier to contain costs and prevent union activity and the project cost an estimated £18,105. The moat was rebuilt and a counterscarp galley was built round the edge. The lamp burned sperm oil and was installed behind a fixed dioptric; it showed red and white sectors (red and green from 1854) to guide ships through the safe water between Horse Sand and Spit Sand. The lighthouse keeper was housed in the castle itself. The lighthouse was in continuous use until 2017, when it was superseded by a new structure as part of changes made to approaches to Portsmouth Harbour in preparation for the arrival of the Royal Navy's new Queen Elizabeth class aircraft carriers. The original dioptric lens, which was subsequently replaced, is now on display inside the castle. An 1837 enquiry had looked into the management of military offenders in the south of England and in 1844 it was decided to bring Southsea Castle and Fort Clarence into use as military prisons, to reduce the pressure on the civilian gaols in the area and to provide a more suitable military environment for the prisoners. Southsea was used as a prison until 1850, holding 150 offenders under the supervision of a Royal Artillery sergeant who also oversaw the remaining artillery defences. The introduction of shell guns and steam ships in the 1840s created a new risk that the French might successfully attack along the south coast. In 1850, with the closure of the prison, seven 8 inch (22.3 cm) guns were mounted along the walls in brick emplacements, but there were concerns about the defences and two earthwork auxiliary batteries were built just alongside the castle to house additional guns. In 1856, at the end of the Crimean War, there was a large review of the fleet along the Solent, attended by Queen Victoria and numerous tourists. Naval gunboats launched a mock attack on the castle, which responded by firing a volley of forty 8 inch guns, causing chaos among the crowds watching around the base of the fortification. Fresh worries about France, combined with the development of rifled cannon and iron clad warships, led to the Royal Commission on the Defence of the United Kingdom expressing fears about the security of Portsmouth in 1860. New gun batteries with underground magazines were constructed on the west and east sides of the castle between 1863 and 1869 to form part of a complex enclosed by a defensive wall; the old castle was used for range and direction finding, rather than to house weapons, and was left to slowly decline. By 1886, the site was well armed, with 25 rifled, muzzle loading guns and the design was praised by a visiting Russian military engineer. By the 1890s, the castle's defences had become obsolete once again due to the development of torpedo boats and superior breech loading guns. In response, five 6 pounder quick firing guns and searchlights were installed to deal with the torpedo boat threat and, between 1899 and 1901, the east battery was converted to hold breech loading guns at a cost of £16,670. Meanwhile, in 1785, the government had taken possession of Southsea Common, the marshland surrounding the castle, to ensure it remained open and accessible to the fort's guns, and convicts were deployed to fill in and flatten out the marshes from 1831 onwards. The construction of a railway line from London enabled the settlement of Southsea, named after the castle, to turn into a prosperous resort. Southsea Common was leased by the local government in 1884 and, as the population grew, practising firing the castle's guns became more difficult.

20 21 ғасырлар

20 ғасырдың басында Саутси қамалы Солент теңізін қорғауға арналған "Портсмут бекінісі" жоспарының бір бөлігі болды. Шығыс батареясы екі BL 6 дюймдік (15,2 см) Mark VII және екі BL 9,2 дюймдік (23,3 см) Mark X зеңбірегімен, ал батыс батареясы үш 12 фунттық (5.4 кг) және бір 4,7 дюймдік (11,9 см) QF зеңбірегімен жабдықталған. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қамалды бастапқыда Корольдік гарнизондық артиллерия және Хэмпшир Корольдік гарнизондық артиллериясының 4-ші ротасы күзеткен. Кейін бұл бөлімшелер Францияға ауыстырылып, олардың орнына Хэмпшир Корольдік гарнизондық артиллерия еріктілері келді. Соғыстан кейін де қамал әскери мақсатта пайдаланыла берді, бірақ 1929 жылы ол туристік орынға айналды, келушілер қамал гарнизонының теңізге оқ ату жаттығуларын тамашалай алатын. Southsea Common 1922 жылы Портсмут қалалық кеңесі сатып алып, саябаққа айналдырды, ал батыс батареясы 1927 жылы қарусыздандырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гэмпшир ауыр полкі, Корольдік артиллерия (Территориялық армия) қамалды басып алды, ол Портсмут бекінісінің бас штабы ретінде пайдаланылды. Соғыс кезінде қамалға тұрақты армиядан және жергілікті қарулы күштен жағалау артиллериясының әртүрлі бөлімшелері орналасты, ал шығыс батареясы екі 9,2 дюймдік BL Mark X зеңбірегімен жарақтандырылды. Тұру жағдайы нашар болды, көмекші аумақтық қызметтегі бір адам оны "салқын, ылғалды және қорқынышты" деп сипаттады. Қамал әуе шабуылынан қорғану үшін желкенді шарлармен қоршалған, бірақ кем дегенде екі отты бомбаға түсті, бірақ көп зиян келтірмеді. 1940 жылы Францияның құлауынан кейін француз кемелерінің бір бөлігі Портсмут сияқты британдық порттарға келді, бірақ соғыс кемелері кетіп, неміс қолына түсіп қалуы мүмкін деген алаңдаушылық туды. 23 маусымда қамалға өз зеңбіректерін дайындап, француз флотына оқ атуға дайын болуға бұйрық берілді, олардың кетуіне жол бермеу үшін. Бір зеңбірек, әрекетке толық дайын болмаса да, флотқа бағытталды, ал француз эсминеці Léopard қамалға қаруларын бағыттап жауап берді, бірақ атыс болған жоқ. 3 шілдеде "Табыс" операциясы аясында британдық күштер кемелерге шабуыл жасап, басып алды, осылайша қақтығыс аяқталды. Соғыстан кейінгі жылдары Саутси қамалы қолданыстан шығып, 1960 жылы Портсмут қалалық кеңесіне 35 000 фунт стерлингке сатылды. 1960 жылдары кеңес батыс және шығыс батареяларын жартылай бұзды. 21 ғасырда қамал әлі де туристік орын ретінде кеңес тарапынан пайдаланылуда және 2011-12 жылдары 90 000-нан астам келушіні қабылдады. Қамалдың ішінде түрлі зеңбіректердің жинағы бар. Олардың екеуі, 68 фунттық (30,8 кг) және RML 9 дюймдік 12 тонналық (22,8 см 12,192 кг) зеңбірек, аумақта орналасқан, ал қамалдың ішінде HMS Royal George-дан 24 фунттық (10,8 кг), RML 9 фунттық 8 cwt (4 кг 406 кг) және екі алтыбұрышты витворт 3 фунттық (1,3 кг) оқ-дәрісі 1876 жылдан бері сақталып тұр. Қамал Ұлыбритания заңдарымен қорғалатын Ежелгі ескерткіш ретінде танылған.

At the start of the 20th century, Southsea Castle formed part of the "Fortress Portsmouth" plan for defending the Solent, the east battery equipped with two BL 6 inch (15.2 cm) Mark VII guns and two BL 9.2 inch (23.3 cm) Mark X guns, and the west battery armed with three 12 pounders (5.4 kg) and one 4.7 inch (11.9 cm) QF gun. During the First World War, the castle was at first manned by Royal Garrison Artillery and Number 4 company of the Hampshire Royal Garrison Artillery Territorials. Later these units were transferred to France and were replaced by the Hampshire Royal Garrison Artillery Volunteers. Even though the castle remained in active military use after the conflict, by 1929 it had become a tourist attraction, and visitors were able to watch the castle garrison carry out practice firings out to sea. Southsea Common was bought by Portsmouth City Council in 1922 and turned into a park, while the west battery was disarmed in 1927. During the Second World War, the Hampshire Heavy Regiment, Royal Artillery (Territorial Army), occupied the castle, which was used as the Headquarters Portsmouth Fixed Defences. During the war, the castle was manned by a range of units including coastal artillery from the regular army and the home guard, and the east battery was armed with two 9.2 inch BL Mark X guns. Living conditions were poor, with the keep described by one member of the Auxiliary Territorial Service as "cold and wet and horrible". The castle was protected by barrage balloons, but it was hit by at least two incendiary bombs which did little damage. After the Fall of France in 1940, some of the French ships had made their way to British ports, including Portsmouth, but fears rose that the warships might leave and fall into German hands. On 23 June, the castle was ordered to man its guns and to be prepared to fire on the French navy to prevent their departure; one gun, albeit not ready for action, was levelled at the fleet and the French destroyer Léopard responded by aiming its guns at the castle, but no shooting ensued. On 3 July, under Operation Grasp, British forces boarded and seized the ships, ending the confrontation. Southsea Castle was obsolete in the post war years and in 1960 it was sold to Portsmouth City Council for £35,000. The west and east batteries were partially demolished by the council in the 1960s. In the 21st century the castle is still operated as a tourist attraction by the council and received over 90,000 visitors from 2011–12. The castle houses a collection of cannon. Two of these, a 68 pounder (30.8 kg) and an RML 9 inch 12 ton (22.8 cm 12,192 kg) gun, are located in the grounds, and within the castle itself is a 24 pounder (10.8 kg) from HMS Royal George, an RML 9 pounder 8 cwt (4 kg 406 kg) and two hexagonally rifled Witworth 3 pounder (1.3 kg) breech loaders dating from 1876. The castle is protected under UK law as a Scheduled Ancient Monument.