Кіріспе
Калшот қамалы – 1539 және 1540 жылдар аралығында Англияның Гэмпшир графтығында, Калшот шұңқырында Генри VIII салған артиллериялық қамал. Ол Франция мен Киелі Рим империясының басып кіруінен қорғану және Солент арқылы Саутгемптон суын қорғау мақсатындағы корольдік құрылыс бағдарламасының бір бөлігі болды. Қамалда орталықта сақшы мұнарасы, оны қоршайтын қабырға және ор қазбасы болды. Бастапқыда күшті қаруланған, онда 16 сарбаздық гарнизон және 36 артиллериялық зеңбірек болды. Қамал көптеген жылдар бойы қолданыста болды, Англия азаматтық соғысынан зардап көрмей шықты және 1770 жылдары кеңінен жаңартылды. 19 ғасырда Калшот қамалын жағалау күзетшілері барымташылықпен күресу үшін база ретінде пайдаланды. 1894 жылы француз шапқыншылығының жаңа қаупі оны артиллериялық қамал ретінде қайта қолдануға себеп болды: ескі қамалдың қасында үлкен жағалау батареясы салынды және Саутгемптон суының бойына бум орнатылды, оның басқаруы қамалдан жүзеге асырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Калшот қамалы негізінен дирижабльдерге арналған база ретінде пайдаланылды, олар Ла-Манш каналында суасты қайықтарына қарсы патрульдеуге жіберілді; соғыс аяқталғанға дейін оның қарулары алынып тасталды, мүмкін Францияда пайдалану үшін. Кейін RAF Calshot деп аталған әуе базасы соғыстар аралығында кеңейді және Шнайдер кубогы әуе жарыстарын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Калшот неміс шапқыншылығына қарсы қайта қаруландырылды. Соғыстан кейін станция пайдалануын жалғастырды, бірақ әскери дирижабльдер ескіргендіктен 1961 жылы жабылды. Ұзақ уақыт бойы жағалау күзетшілері пайдаланғаннан кейін, 1980 жылдары English Heritage компаниясы қамалды жұртшылыққа ашты. 1914 жылға дейінгі түріне келтірілген қамалға 2010 жылы 5 751 келуші келді. Historic England Калшотты Генри патшаның құрылыс форттарының «жақсы сақталған мысалы» деп санайды. Оңтүстік-батыста және Сассекс жағалауында қарапайым блокхаустар мен мұнаралар негізіндегі шағын қорғаныс құрылыстары болды, Англияның солтүстігінде тағы бірнеше әсерлі нысандар салынды, бірақ жалпы алғанда бекіністердің аумағы шектеулі болды. 1533 жылы Генри Папа Павел III-мен Арагондық Екатеринаға үйленгеніне қатысты ажырасу мәселесі бойынша келіспеді. Екатерина Киелі Рим императоры Карл V-тің қарындасы болды, ол ажырасуды жеке қорлық ретінде қабылдады. Нәтижесінде 1538 жылы Франция мен Империя Генриге қарсы одақ құрды, ал Папа екі елді Англияға шабуыл жасауға шақырды. Англияға шабуыл жасау әлдеқашан анық болды. Жауап ретінде Генри 1539 жылы «құрылыс» деп аталатын жарлық шығарды, онда «басып кіру кезінде мемлекетті қорғау» және Англия жағалауында форттар салу туралы нұсқаулар берілді. Калшот қамалы Солентті қорғау үшін салынды, ол Англия арналынан Портсмуттегі теңіз базасына және Саутгемптон сулары арқылы Саутгемптонның маңызды портына дейін жететін су жолы болды. Қамал Уильям Фитцуильям, адмирал және Уильям Паулет Солент бойындағы қорғанысты жақсарту үшін салуға шешім қабылдаған төрт қамалдың бірі болды; қалғандары Шығыс және Батыс Коуста және Хёрстте орналасқан. Бастапқыда қамалда капитанның басшылығындағы сегіз зеңбірекші, бес сарбаз және бір лейтенанттан тұратын гарнизон болды. 1584 жылы испандықтардың басып алу қаупіне байланысты жұмыс жүргізілді, бірақ сол кезде оның гарнизоны сегіз адамға дейін азайды. 1640 жылдардағы Англия азаматтық соғысы кезінде Калшотты король Карл I-ге қарсы парламенттік күштер ұстады және оны жылдық құны 107 фунт стерлинг болатын 15 сарбаздық гарнизонмен қорғады. Парламент қамалды маңызды деп санады және оны оқ-дәрімен қамтамасыз етті; басқа бірнеше жергілікті қамалдардан айырмашылығы, Парламент қамалды жұмыс істеп тұрды, мүмкін оның Саутгемптон суын қорғаудағы үздіксіз рөліне байланысты. XVIII ғасырдың басында Испания мұрагерлік соғысы кезінде ол 25 зеңбірекпен жабдықталған. Қамал 1770 жылдары орталық сақшы мұнарасының айналасында жаңа парапетпен, сыртқы қабырғаның айналасындағы зеңбірек тесіктерінің өзгеруімен және қақпаның кеңейтілуімен, қамал капитаны үшін қосымша бөлмелермен жаңартылды. Алайда 1793 жылғы есептерде қамалдың қарулары нашар күйде екені және бекіністің дені сау емес, қарт зеңбірекшінің басшылығында екені айтылды. Мүмкін, сол жылы революциялық соғыстардың басында жақсартулар жасалды, бірақ 1809 жылы географ Джеймс Плейфейр қаланы «гарнизонды блокхаус» деп сипаттады. 1804 жылы қамал француз шапқыншылығының қатеріне қарсы ерікті теңіз күштері ретінде пайдаланылатын балық аулау қайықтары – теңіз фенциблдері үшін оқ-дәрілерді сақтауға пайдаланылды. Француздардың шабуылдарынан қорғану үшін қамалдың арсеналына жеті зеңбірек қосылды. Ғсырдың ортасына қарай онда екі офицер мен қырық екі сарбаз орналасқан. 1850 жылдарға қарай орынға әскери қызығушылық жаңадан оянды және оны 32 артиллериялық зеңбірек орнату үшін қайта құру туралы бірнеше ұсыныстар жасалды; жоспарлар іске аспады және 16 ғасырлық тас сақшы мұнарасының болуы жау артиллериясының оқтары тиген жағдайда қауіпті сынықтарға әкелуі мүмкін екені айтылды. 1880 жылдары Саутгемптон француз шабуылына ұшырауы мүмкін екеніне қатысты алаңдаушылықтар туды, олар үшін шағын кемелер торпедалармен қаруланған. Нәтижесінде 1894 жылы Әскери министрлік қамалды жағалау күзетшілерінен қайтарып алды, Саутгемптон суының бойына үш катермен жылжытылатын бум салды. 16 ғасырлық қамал бумды қорғау үшін зеңбірек батареясын орналастыруға тым кішкентай болды, сондықтан 1895 жылы ескі қамалдың оңтүстігіне үлкен батарея салынды, онда екі және төрт 12 фунттық (5,4 кг) жылдам атуға арналған зеңбіректер және ескі қамал қабырғаларына орнатылған үш іздеу шамдары болды. Бумды екі «дельфин» деп аталатын мұнаралардан басқарылды, біреуі қамалдың жанында, екіншісі судың қарсы жағында, әрқайсысы өздерінің екі 12 фунттық жылдам атуға арналған зеңбірегімен және өз кезегінде пулеметтермен қолдау көрсетілді. Бұл қорғаныстың құрылысы нәтижесінде жақын жердегі яхта клубы шұңқырдың оңтүстік жағына көшуге мәжбүр болды. 1907 жылы Саутгемптон суының бойына жаңа, жеңіл «баспақыш» бум орнатылды, бірақ екі жыл ішінде бұл тәсіл суды жүзбелі корпустардан жасалған буммен жабу жоспарымен ауыстырылды. 1910 жылғы жоспарда соғыс кезінде қамал 10 офицер мен 154 сарбазбен гарнизонға ие болады, олардың 75-і фортта емес, жақын жерде орналастырылуы керек еді; бумды қолдаушы кемелерді басқару үшін қосымша теңіз қызметкерлері де қажет болар еді. 1913 жылы қамалдың жанында Корольдік Әскери-теңіз әуе станциясы салынды, онда Арнабойындағы Корольдік теңіз флотын қолдауға арналған он екі тәжірибелік дирижабль орналастырылды. Калшот дирижабльдер үшін өте қолайлы болды, өйткені айналасындағы сулар мен жағалау салыстырмалы түрде тыныш болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс 1914 жылы басталды, сол кезде Калшот қамалының пайдалылығы туралы әскери пікірлер айтарлықтай өзгерді. Калшоттың екі зеңбірегі келесі жылы жаңа торларды қорғау үшін алынып тасталды. Сол жылы Калшоттан 3 500 сағаттан астам ұшу орындалды, 1917 жылы 3 500 сағаттан астам және 1918 жылдың үш айында 9 000 сағаттан астам ұшу орындалды. Бембридж, Ньюхейвен, Поулгейт және Портлендте бағынышты әуе станциялары құрылды. Әуе операцияларын бақылау үшін сақшы мұнарасының үстіне кабина салынды, Касл Яхта клубы офицерлердің тамақтану орны ретінде пайдаланылды және әуе станциясы Калшот шұңқырына тарады, соның ішінде 1895 жылғы батареяны да қамтыды. Калшоттың қалған зеңбіректері алынып тасталды және, әдетте, Франциядағы майданға жіберілді. Соғыстар аралығында Калшот Корольдік әуе күштеріне берілді, RAF Calshot атанды. Ол 1918 жылдан бастап Теңіз ынтымақтастығы және әуе навигациясы мектебі ретінде пайдаланылды және 1931 жылы дирижабльдерді оқыту эскадрильясын орналастыра бастады. 1895 жылғы батарея кеңейтілген станция үшін қосымша орын жасау үшін бұзылды және шұңқыр бойында тар рельстік теміржол салынды. Қамалдың ор қазбасының бір бөлігі ұшақтарды тоқтатуға арналған паркинг жасау үшін бетонмен жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Калшот қамалы...
Calshot Castle is an artillery fort constructed by Henry VIII on the Calshot Spit, Hampshire, England, between 1539 and 1540. It formed part of the King's Device programme to protect against invasion from France and the Holy Roman Empire and defend Southampton Water as it met the Solent. The castle had a keep at its centre, surrounded by a curtain wall and a moat. Initially heavily armed, it had a garrison of 16 men and as many as 36 artillery guns. The castle continued in use for many years, surviving the English Civil War intact and being extensively modernised in the 1770s. During the 19th century, Calshot Castle was used by the coastguard as a base for combating smuggling. In 1894, however, fresh fears of a French invasion led to it being brought back into use as an artillery fort: a large coastal battery was constructed alongside the older castle and a boom built across Southampton Water, controlled from the castle. During the First World War, Calshot Castle was primarily used as a base for seaplanes, deployed on anti submarine patrols in the English Channel; its guns were removed before the end of the war, probably for use in France. The air base, by then called RAF Calshot, grew in size during the inter war years, hosting the Schneider Trophy air races. With the outbreak of the Second World War, Calshot was re armed in the face of a possible German invasion. The station continued in use after the war, but as military seaplanes became obsolete, it was finally closed in 1961. After a short period of use by the coastguard, the castle was opened to the public by English Heritage in the 1980s. Restored to its pre 1914 appearance, the castle received 5,751 visitors in 2010. Historic England considers Calshot a "well preserved example" of King Henry's Device Forts. Modest defences based around simple blockhouses and towers existed in the south west and along the Sussex coast, with a few more impressive works in the north of England, but in general the fortifications were limited in scale. In 1533, Henry broke with Pope Paul III over the annulment of his long standing marriage to Catherine of Aragon. Catherine was the aunt of Charles V, the Holy Roman Emperor, who took the annulment as a personal insult. This resulted in France and the Empire declaring an alliance against Henry in 1538, and the Pope encouraging the two countries to attack England. An invasion of England appeared certain. In response, Henry issued an order, called a "device", in 1539, giving instructions for the "defence of the realm in time of invasion" and the construction of forts along the English coastline. Calshot Castle was designed to protect the Solent, a body of water that led from the English Channel to the naval base at Portsmouth and, through Southampton Water, to the important port of Southampton. The castle was one of four forts that William Fitzwilliam, the Lord Admiral, and William Paulet decided to build to improve the defences along the Solent; the others were at East and West Cowes, and Hurst. The castle initially had a garrison of eight gunners, five soldiers and a lieutenant, under the command of a captain. The work was carried out in 1584, prompted by the threat of a Spanish invasion, but by that time its garrison had shrunk to eight men. During the English Civil War of the 1640s, Calshot was held by Parliamentary forces against King Charles I, and protected with a 15 strong garrison at an annual cost of £107. Parliament considered the fortress important and kept it supplied with ammunition; unlike several other local forts, Parliament kept the castle operational, probably because of its ongoing role in defending Southampton Water. During the early 18th century War of Spanish Succession it was equipped with up to 25 guns. The castle was modernised in the 1770s with a new parapet around the central keep, alterations to the gun embrasures around the outer wall and an expansion of the gatehouse with an additional set of rooms for the castle's captain. Reports in 1793, however, showed the castle's guns to be in a poor condition and complained that the fortification was under the command of an infirm, elderly master gunner. Improvements were probably made at the start of the Revolutionary Wars that year, but in 1809 the geographer James Playfair described the castle as merely "a blockhouse with a garrison". In 1804, the castle was used to store munitions for the Sea Fencibles, fishing boats used as volunteer naval vessels to counter the threat of a French invasion. Seven guns were added to the castle's arsenal to protect against French attack. By the middle of the century, two officers and forty two men were stationed there. By the 1850s, there was renewed military interest in the site, and several proposals were made to redevelop it to mount as many 32 artillery guns; the plans were not taken forward, and it was noted that the presence of the 16th century stone keep would create dangerous splinters in the event of any enemy artillery fire landing there. During the 1880s, concerns were raised that Southampton might be vulnerable to French attack using small ships armed with torpedoes. As a result, in 1894 the War Office took the castle back from the coastguard, building a boom across Southampton Water which was moved using three gunboats. The 16th century castle was too small to host a gun battery to protect the boom, so a larger battery was built south of the old castle in 1895, armed with two and four 12 pounder (5.4 kg) quick firing guns, supported by three searchlights mounted on the older castle walls. The boom was managed from two towers called "dolphins", one just beside the castle and the other on the far side of the water, each with two 12 pounder quick firing guns of their own, in turn supported by machine guns. The creation of these defences ultimately forced the nearby yacht club to move to the southern end of the spit. A new, lighter "ladder" boom across Southampton Water was installed in 1907, but within two years this approach had been replaced by a plan to block Southampton Water with a boom made up of floating hulks. A 1910 plan proposed that the castle would be garrisoned in wartime by 10 officers and 154 men, 75 of whom would have to be housed nearby rather than in the fort itself; additional naval personnel would also have been needed to man the support vessels for the boom. A Royal Naval Air Station was built alongside the castle in 1913 to house twelve experimental seaplanes which were intended to support the Royal Naval fleet operating along the Channel. Calshot was particularly suitable for seaplanes, as the surrounding waters and coastline were relatively quiet and calm. The First World War broke out in 1914, when military opinions on the utility of Calshot Castle had shifted considerably. two of Calshot's guns were removed the following year to protect the new nets. Almost 3,500 hours were flown by aircraft from Calshot that year, with over 3,500 being flown in 1917 and over 9,000 in just three months of 1918. Subordinate air stations were created in Bembridge, Newhaven, Polegate and Portland. A cabin was built on top of the keep to oversee air operations, the Castle Yacht Club was taken over for use as the officers' mess and the air station spread out across Calshot Spit, including occupying the 1895 battery. Calshot's remaining guns were removed and probably dispatched to the front line in France. During the inter war years Calshot was taken over by the Royal Air Force, becoming RAF Calshot. It was used as the School for Naval Co operation and Aerial Navigation from 1918 onwards and began housing the Seaplane Training Squadron in 1931. The 1895 battery was demolished to create additional space for the growing station, and a narrow gauge railway constructed along the spit. Parts of the castle moat were concreted over to provide parking for planes. During the Second World War, Calshot Castle was initially defended by troops from the Hampshire Regiment, and a barge equipped with two anti aircraft guns and a Bofors gun. The threat of German invasion increased, however, and the defences were expanded in 1940, with two 12 pounder quick firing guns placed on the keep's roof, supported by searchlights. The castle was not damaged during the war and by 1943 was placed on a "care and maintenance" basis, acting as a way station for passing aircraft.
1945 ХХІ ғасыр
Соғыстан кейін Калшот әуе базасы ретінде қайта қызметке кірісті, 1948 жылғы Берлинге әуе көпіріне қатысқан Сандерленд су ұшақтарының екі эскадрильясын орналастырды, содан кейін 1953 жылы Техникалық басқармаға берілді. Саутгемптон порты басқармасы 1952 жылы қамал аумағында жағалау күзетінің мұнарасын салды, ал келесі жылы олар радар және радио жабдықтарымен жабдықталған, 1958 жылы ашылған қамалдың үстінде сигнал станциясының мұнарасын салуға кірісті. Осы кезде әскери су ұшақтары қолданудан шығып, 1961 жылы Корольдік әуе күштері станциясы жабылды. Хэмпшир округі кеңесі 1964 жылы Корольдік мүліктерден осы аумақты жалға алды; қамалдың өзі мемлекеттік қамқорлыққа берілді, ал ангарлар ойын-сауық орталығы ретінде пайдаланылды. 1971 жылы қамал жанында Корольдік ұлттық құтқару қайықтары институтының станциясы ашылды, екі жылдан кейін 130 фут (40 м) биіктіктегі жаңа жағалау күзеті мұнарасы салынды. English Heritage 1983 жылы қамалдың басқаруын өз қолына алып, оны 1914 жылғы түріне жақын көрсету үшін 20 ғасырлық қосымшаларды жойды, соның ішінде ескі сигнал станциясының мұнарасын бұзды. Аумақ әлі де келушілерге ашық және 2010 жылы 5 751 адам келді. Қамал Ұлыбритания заңдарымен ІІ* санаттағы ескерткіш және қорғалатын ескерткіш ретінде қорғалады, бірақ оның жағалаудағы орналасуы климаттың өзгеруінен туындаған эрозия немесе теңіз деңгейінің өзгеруіне осал етеді. Әуе станциясының бұрынғы ангарлары Хэмпшир округі кеңесінің демалыс орталығы ретінде әлі де қолданылуда.
Сәулет
Калшот қамалы – үш қабатты, дөңгелек нығайтылған құрылыс, ішінде сақшы мұнарасы, қақпа үйі және қоршау қабырғасы бар, көбінесе ашланған Портленд тасынан салынған. 16 ғасырда тұңғыш рет салынғанда, ол үш деңгейлі артиллерияны орналастыруға арналған: екеуі орталық мұнараның екінші қабатында және шатырында, ал үшіншісі сыртқы қоршау қабырғасында орналасқан. 1896 жылы қақпа үйі өзгертілді, оның оңтүстік жағына кірпіштен салынған қосымша ғимараттар қосылды. Қақпа үйі бастапқыда 16 қырлы аулаға апарады, оның қоршау қабырғасында 15 зеңбірек тесігі болған. Қабырға 1770 жылдары қазіргі биіктігіне дейін төмендетілді, ал 1896 жылдан бері салынған бетонды ғимарат, іздеу шамдарын орналастыруға арналған, қазір қамалдағы оңтүстік жағында созылып жатыр. Бастапқыда бұл капитан мен гарнизонды орналастыруға арналған, бірақ ол 19 және 20 ғасырларда кеңінен қайта жаңартылды. Мұнараның бірінші қабаты 20 ғасырдың басындағы казарма бөлмесі түрінде қалпына келтірілді. Мұнараның шатырында екі 12 фунттық зеңбірек орнатылған, олардың түпнұсқалық зеңбірек шкафтары бар; бұрын Корольдік теңіз күштерінің кемесінде қолданылған 12 фунттық зеңбірек қойылған. Мұнараның шатыры бастапқыда жалпақ болған, артиллерия үшін тік бұрыштармен, бірақ 1770 жылдары шатыр мен тік бұрыштар алынып тасталды.