Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Довердің батыс биіктіктері – Ұлыбританиядағы ең әсерлі бекіністердің бірі. Олар елді басып алудан қорғау мақсатында салынған қамалдар, нығайтылған бекіністер мен шаңқастардан құралған. Олар 18 және 19 ғасырларда қолданыстағы қорғанысты күшейту және маңызды Довер портын теңіз және құрлықтан болатын шабуылдардан қорғау үшін жасалды. 20 ғасырдың басында Довердің Батыс биіктіктері елдегі «ең мықты және ең күрделі» бекініс деп есептелді. Армия 1956–61 жылдары биіктіктен толығымен шықты, қазір ол жергілікті табиғат қорығы болып табылады.
The Western Heights of Dover are one of the most impressive fortifications in Britain. They comprise a series of forts, strong points and ditches, designed to protect the country from invasion. They were created in the 18th and 19th centuries to augment the existing defences and protect the key port of Dover from both seaward and landward attack; by the start of the 20th century Dover Western Heights was collectively reputed to be the 'strongest and most elaborate' fortification in the country. The Army finally withdrew from the Heights in 1956–61; they are now a local nature reserve.
Кіріспе
1779 жылы жоспарланған шабуылға қарсы алғашқы жер қазбалары жасалған, Англияның Довер қаласының батысындағы биік жатқан аймақ, қазір Довер Батыс биіктіктері деп аталады, 1804 жылы подполковник Уильям Твисске бұрынғы қорғанысты жаңғырту тапсырылғанда толық нығайтылды. Бұл Наполеонның Ұлыбританияға жоспарлаған шабуылына жауап ретінде жүзеге асырылған ірі бекініс бағдарламасының бір бөлігі болды. Бұл Твисс жасаған Довер қамалының бекіністерін жаңарту жұмыстарының (1794–1803) соңынан кейін орын алды.
First given earthworks in 1779 against the planned invasion that year, the high ground west of Dover, England, now called Dover Western Heights, was properly fortified in 1804 when Lieutenant Colonel William Twiss was instructed to modernise the existing defences. This was part of a huge programme of fortification in response to Napoleon's planned invasion of the United Kingdom. It followed a sustained period of related work by Twiss on upgrading the fortifications of nearby Dover Castle (1794–1803).
Қалқа
Цитадель биіктіктердің батыс жағында орналасып, негізгі қорғаныс нүктесі болды. 1804 жылы «Батыс және Шығыс редубттарын» (яғни Цитадель мен Drop Redoubt) қайта жаңарту және биіктіктер бойымен жер қазу арқылы оларды байланыстыру жоспарланды. 1806 жылға қарай қайта салынған Цитадель бекініс ормен қоршалды; ортасында уақытша казармалар (үш күзет үйімен бірге) орналасты. 1809 жылы қоршау жағдайында сумен тұрақты қамтамасыз ету үшін құдық қазылды; (1860 жылы сорғы станциясы салынды). 1807 жылы бекіністердің бір бөлігі құлағаннан кейін, нығайту жұмыстарын жүргізу үшін тағы бір өтініш берілді. 1860 жылы майор Уильям Джервоа салған бомбадан қорғалған офицерлер үйі мен асханасы, Цитадель жаудың шабуылына ұшыраған жағдайда қорғанысқа қолданылу үшін жобаланды. 1890 жылдан кейін Цитадель қорғаныс қызметін тоқтатты және оның орнына ірі казарма және әскер жинау орталығы ретінде жұмыс істеді, жалпы саны 900 сарбазға дейін қосымша тұрақтар ұсынылды. 1956 жылы Цитадель Ұлыбританияның Түрмелер қызметіне берілді; ол Борстал, Жастарды ұстау орталығы және Жас қылмыскерлер мекемесі ретінде қатарынан қызмет етті. Редубттың құрылысы екі кезеңде жүзеге асты: біріншісі – 1804 жылдан 1808 жылға дейін Наполеон соғыстары кезінде, ал екіншісі – 1859 жылғы Корольдік комиссияның ұсыныстары негізінде 1859 жылдан 1864 жылға дейін.
The Citadel, lying at the western end of the Heights, formed its main defensive point. In 1804 plans were made to rebuild both the 'West and East Redoubts' (i. e. the Citadel and Drop Redoubt) and to link them with earthworks along the length of the Heights. By 1806 the rebuilt Citadel was surrounded by an unrevetted defensive ditch; in the centre was a set of temporary barracks huts (along with the three guardhouses). A well was sunk in 1809, to ensure a permanent supply of water in case of a siege; (a pumphouse was added in 1860). Following a collapse of part of the fortifications in 1807 another application was made for revetting to take place. The bomb proof Officers' Quarters and Mess, built by Major William Jervois in 1860, was designed in part to be able to function as a defensible keep in the event of the Citadel being stormed by the enemy. After 1890 the Citadel ceased to have a defensive role and functioned instead as a large barracks and mobilisation centre, with additional hut accommodation provided for up to 900 soldiers in total. In 1956 the Citadel was handed over to HM Prison Service; it served successively as a Borstal, a Youth Custody Centre and a Young Offender Institution. The construction of the Redoubt was in two periods: the first being from 1804 to 1808 during the Napoleonic Wars, and the second from 1859 to 1864 following the recommendations of the 1859 Royal Commission.
Бірінші кезең
Drop Redoubt-тің бастапқы түрі қарапайым бесбұрыш болды, ол төбе беткейіне траншеялар қазу арқылы және оларды кірпішпен нығайту арқылы жасалған. Осылайша, Редукт – казармалары, қоймасы және артиллериясы бар берік "арал" болды. Бастапқыда мұнда 200 сарбаз орналасатын болса, 1893 жылға қарай олардың саны 90-ға дейін азайтылды. Алғашқы кезеңнің ерекшелігі – солдаттардың тұрағы – бес бомбадан қорғалған каземат. Бұл құрылыстар қимасы бойынша парабола тәрізді және минометтердің бомбаларына төтеп беру үшін қалың топырақпен жабылған. Әрбір казематтың арт жағындағы терезелер жарылыстан қорғану үшін траншеяға ашылады.
The original form of the Drop Redoubt was a simple pentagon, formed by cutting trenches into the hillside and revetting (facing) them with brickwork. Thus, the Redoubt was a solid ‘island’ with barracks, magazine, and artillery, on top. Originally, it would have accommodated 200 troops but, by 1893, the numbers had been reduced to just 90. A striking feature of the first period is the Soldiers’ Quarters – five bomb proof casemates. These are parabolic in cross section and covered in a thick layer of earth to withstand the effect of mortar bombs. The windows at the rear of each open into a trench, to protect them against blast.
Екінші кезең
1850 жылдары Наполеон III-нің билікке келуі жаңадан шабуыл қаупін тудырды, сондай-ақ 1859 жылы Ұлыбританияның қорғанысын зерттеу үшін Корольдік комиссия құрылды. Нәтижесінде биіктіктердегі жұмыстарды көбейту қажет болды, соның ішінде Drop Redoubt нығайтылды. Қазіргі форттың төрт бұрышына капонирлер қосылды (әрқайсысы Redoubt жоғарғы жағына апаратын тас баспалдақпен), ал екеуінің қасында Солтүстік және Оңтүстік-Шығыс бағыттарында атыс жүргізуге мүмкіндік беретін оқ-дәрі сақтау бөлмелері салынды. Алғашқы оқ-дәрі қоймасы кеңейтіліп, минометтерден қорғану үшін үлкен топырақ үйірмесімен жабылды. Солтүстік бастиондар құрылысының аясында Солтүстік кіреберіс салынды, ол Drop Redoubt пен Солтүстік орталық бастион арасында орналасып, Солтүстік әскери жолы арқылы биіктіктерге қол жеткізуге мүмкіндік берді. 1858 жылдан кейін капитан Эдмунд Дю Кейн жобалары бойынша Солтүстік орталық бастионның солтүстігіне (өзі қайта жаңартылып, нығайтылған) бірден "жеке бастион" салынды. (Бастиондар Солтүстік бастион бойымен мушкеттер мен артиллерияның көмегімен флангтық атыс жасауға мүмкіндік берді.) Сонымен қатар, Цитадель батысқа қарай кеңейтілді ("Батыс сыртқы құрылыстар"), жаңа қамалдар ішінде қосымша казематтық казармалар салынды. Осымен қатар, 1859 жылғы Корольдік комиссиядан кейін Солтүстік және Оңтүстік бастиондар нығайтылды, ал Солтүстік-Шығыс бастионы басқа бағытта қайта жаңартылып, Drop Redoubt пен жартастар арасындағы аумақты тиімді жапты. Сонымен қатар, Солтүстік кіреберіс қайта жаңартылып, нығайтылды (бастиондарды қайта жаңарту қажет болды); оған бұралған жолмен және арықтар арқылы көтерілетін және түсірілетін көпірлер арқылы қол жеткізілді. Бірінші (парад алаңына қарап тұрған) екі блок болды – біреуі сарбаздарға, екіншісі офицерлерге арналған; содан кейін, келесі террасада сарбаздарға арналған ұзын блок және штаб-сержанттарға арналған кішкентай блок болды; одан жоғарыда майдандық офицерлердің пәтерлері орналасқан. (Кейінірек одан ары террасаларда спорт залы мен атқоймасы салынды). Террасаларға парад алаңының сол жақ бұрышынан (жартасқа қарай) көтерілетін ұзын баспалдақтармен қол жеткізілді. Парад алаңының оң жағы офицерлер клубымен қоршалған, ал сол жағында оған қарама-қарсы орналасқан кафе (кейін "полк институты" деп аталды); парад алаңының қалған бөлігі ашық қалды (жартастан портқа ашық көрініс ашылды). Қосалқы ғимараттар кафеден жоғары және артындағы террасаларда орналастырылды (баспалдақтардың сол жағында). 1860 жылдары қосымша ғимараттар салынды, соның ішінде қосымша үйленген пәтерлер. Батыс биіктіктеріндегі казармалық тұрғын үй 1860 жылдары оңтүстік-батысқа қарай тағы бір казарма, Оңтүстік фронт казармасының салынуымен артты. Артиллериядағы технологиялық жетістіктерге байланысты осал болып саналған Grand Shaft казармаларынан айырмашылығы, Оңтүстік фронт казармасындағы тұрғын үй негізінен оңтүстік қорғаныс бастионының ішіндегі (Арчклиф фортымен бір уақытта салынған) бомбаға төзімді казематтарда салынды. Осы казематтық казармалар мен Цитадель жолы арасында үйленген пәтерлер мен қосалқы ғимараттар төбеге қарай үш сатылы террасалар сериясында салынды. Казематтық казармаларда 400 сарбазға, ал үйленген пәтерлерде 120 отбасылық сарбазға және олардың отбасына орналасуға мүмкіндік болды. Үйленген пәтерлер 20 ғасырда да пайдаланыла берді, бірақ 1912 жылы казематтар енді казарма ретінде қолданылмады, олардың орнына Корольдік гарнизондық артиллерия кеңселері орналасты. Grand Shaft казармасының батысында (Орталық жолдың арғы жағында, Солтүстік қақпаға жақын) 1860 жылдары Батыс биіктіктерінің барлық гарнизонына қызмет ету үшін бірнеше ғимарат салынды, соның ішінде гарнизондық шіркеу және мектеп. Әскери госпиталь 1804–06 жылдары оңтүстікке қарай салынған; 1860 жылдары кеңейтілген, кейіннен ол Корольдік инженерлердің штабы ретінде қызмет етті. Бұл гарнизондық ғимараттар, сондай-ақ Grand Shaft казармасы мен Оңтүстік фронт казармасы 1960 жылдары толығымен бұзылды. Сондықтан 1870 жылдары Drop Battery оңтүстік-батысқа қарай басқа қару батареясымен ауыстырылды: Сент-Мартин батареясы; оның үш қару орны болды (RML-ді орналастыруға арналған), олардың арасында оқ-дәрі сақтау қоймалары орналасқан. 1898 жылы Цитадельдің батыс сыртқы құрылысының шеткі жағында (жайттың батыс шетінде) тағы бір қару орнатылды. Ол үш 9,2 дюймдік Mark X BL зеңбірегіне арналған. Сол уақытта оңтүстікке қарай тағы бір батарея (Оңтүстік фронт батареясы) салынды, бірақ ол ұзақ өмір сүрмеді. English Heritage Redoubt-қа иелік етеді; Grand Shaft спиральді баспалдағы кеңес меншігінде және жыл сайын Western Heights Preservation Society оны ашады. Drop Redoubt-тың оңтүстігінде орналасқан Grand Shaft Bowl жаңа Ұлттық соғыс ескерткішінің орналасқан жері болып табылады, ол Біріккен Ұлттар Достастығының I және II дүниежүзілік соғыстардағы барлық қаза болғандарын есімдерімен атап көрсетеді. Grand Shaft казармасы 1965 жылы Питер Уоткинстің "Соғыс ойыны" фильміндегі ядролық шабуылдан кейінгі сахналарды түсіру үшін пайдаланылды.
The rise of Napoleon III during the 1850s caused a further invasion scare, and a Royal Commission was set up in 1859 to investigate the defences of Britain. As a result, more work was deemed necessary at the Heights, and the Drop Redoubt had its defences improved. Caponiers were added to four of the corners of the existing fort (each with a stone staircase leading up to the top of the Redoubt), and gunrooms were built alongside two of them to allow fire along the North and South East Lines. The original magazine was enlarged, and covered with a large earth bank as protection from mortar fire. As part of the construction of the North Lines a North Entrance was built, between the Drop Redoubt and North Centre Bastion, giving access to the Heights by way of the North Military Road. After 1858, a further 'Detached Bastion' was built immediately to the north of the North Centre Bastion (which was itself rebuilt and strengthened), to the designs of Captain Edmund Du Cane. (The bastions enabled flanking fire (by both muskets and artillery) along the length of the North Line.) At the same time, the Citadel was extended to the west (the 'Western Outworks') with further casemated barracks provided within the new ramparts. Also at this time, following the Royal Commission of 1859, the North and South Lines were strengthened and the North East Line rebuilt on a different alignment, more effectively closing off that end of the site between the Drop Redoubt and the cliffs. Furthermore, the North Entrance was rebuilt and strengthened (necessitated by the rebuilding of the Lines); it was approached by way of a twisting path through the tenaille and lifting and falling bridges across the ditches. first (facing the parade ground) were a pair of blocks, one for soldiers, one for officers; then, on the next terrace up, was a longer block for soldiers plus a small block for Staff Sergeants; then, above that, was the Field Officers' quarters. (Further terraces beyond later accommodated a gymnasium and stables). Access to the terraces was provided by a long flight of steps rising from the far left corner of the parade ground (as viewed from the cliff top). The right hand side of the parade ground was enclosed by the Officers' Mess, whilst a Canteen (later termed 'Regimental Institute') was built facing it, on the left hand side; the remaining side of the parade ground was left open (providing a clear view across the harbour from the cliff top). Ancillary buildings were sited on further terraces above and beyond the Canteen (ranged along the left hand side of the flight of steps); further buildings were added in the 1860s, including additional married quarters. Barrack accommodation on Western Heights was further increased by the building of another barracks to the south west, South Front Barracks, in the 1860s. In contrast to the Grand Shaft Barracks, which had come to be seen as vulnerable due to technological advances in artillery, the accommodation at South Front Barracks was mainly built within bomb proof casemates within the ditch of the southern defensive line (which was constructed at the same time above Archcliffe Fort). Between these casemated barracks and the Citadel Road, married quarters and ancillary buildings were provided, on a series of three stepped terraces built into the hillside. The casemated barracks had accommodation for 400 soldiers and the married quarters accommodated a further 120 married soldiers with their families. While the married quarters continued to be occupied in the 20th century, by 1912 the casemates were no longer in use as barracks, serving instead as offices for the Royal Garrison Artillery. To the west of the Grand Shaft Barracks (across the Centre Road, close to the North Gate) a number of buildings were added in the 1860s to serve the whole Western Heights garrison, including a Garrison Chapel and School. A Military Hospital had already been built to the south in 1804–06; extended in the 1860s, it latterly served as a headquarters for the Royal Engineers. These garrison buildings, along with both the Grand Shaft Barracks and South Front Barracks, were almost entirely demolished in the 1960s. Therefore, in the 1870s the Drop Battery was replaced by another gun battery further to the south west: St Martin's Battery; it had three gun emplacements (designed to accommodate 10 inch RMLs) with ammunition stores in between them. In 1898 a further gun emplacement, the Citadel Battery, was built at the far end of the Western Outworks of the Citadel (the westernmost extremity of the site). It was designed for three 9.2 inch Mark X BL guns. Another battery was built at the same time to the south (South Front Battery), but it was short lived. English Heritage owns the Redoubt; the Grand Shaft spiral staircase is owned by the council, and is annually opened by the Western Heights Preservation Society. The Grand Shaft Bowl, located south of Drop Redoubt, is the proposed location for the new National War Memorial, which will commemorate, by name, all of the British Commonwealth casualties of World War I and World War II. The Grand Shaft Barracks was the location for the filming of the post nuclear attack scenes in the Peter Watkins 1965 film; The War Game.