Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық және британдық саясаткер (1744–1806)
Irish and British politician (1744–1806)
Уильям Брабазон Понсонби, 1-ші барон Понсонби (Имокилли) (15 қыркүйек 1744 – 5 қараша 1806) – Ирландияның жетекші виг саясаткері, Ирландияның Өкілдер палатасының мүшесі, ал 1800 жылдан кейін Ұлыбритания парламентінің мүшесі болды. Понсонби – құрметті Джон Понсонбинің, Ирландияның Өкілдер палатасының спикерінің және Леди Элизабет Кавендиштің, Девонширдің 3-ші герцогының қызының ұлы. 1784 жылы Ирландияның құпия кеңесшісі қызметіне тағайындалды. 1784–1789 жылдары Ирландияның бірлескен пошта бастығы болып қызмет етті.
William Brabazon Ponsonby, 1st Baron Ponsonby (of Imokilly), (15 September 17445 November 1806) was a leading Irish Whig politician, being a member of the Irish House of Commons, and, after 1800, of the United Kingdom parliament. Ponsonby was the son of the Hon. John Ponsonby, the Speaker of the Irish House of Commons and Lady Elizabeth Cavendish, daughter of the 3rd Duke of Devonshire. He was invested as a Privy Counsellor of Ireland in 1784. He served as Joint Postmaster General of Ireland (1784–1789).
Саяси мансап
Понсонби Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алған. Ол 1764 және 1776 жылдар аралығында Корк қаласын, ал одан кейін 1776 және 1783 жылдар аралығында Бандонбриджді өкілдік етті. Ол Ирландияның Төменгі палатасындағы оннан он төрт депутатты қамтитын, екінші ірі күшті отбасылық топтың басшысы болды. 1788-89 жылдардағы регенттік дағдарысы кезінде ол Уильям Питтің қарсылығын білдіріп, Уэльс принціне қолдау көрсетті. Осының салдарынан ол Пошта басқармасынан қызметтен алынды. Содан кейін ол Чарльз Джеймс Фокспен берік одақ құрды және ағасы Джорджбен бірге түрлі шағын ирландтық вигтердің топтарын біріктірілген оппозицияға біріктірді. Ағылшын әріптестері сияқты, олардың басты мақсаты патша билігінің есебінен жер иелерінің ықпалын қайта орнату болды. Понсонби радикалды науқандар мен шетелдік шабуылдар қаупі кезінде адал халықты қамтамасыз ету үшін католиктік эмансипацияны қолдады. Питтің 1794 жылдың шілдесінде Портленд вигтерімен жасаған коалициясы және граф ФицВильямның Ирландияның лорд-лейтенанты лауазымына тағайындалуы Понсонби мен оның одақтастарына қайтадан қызметке оралу мүмкіндігін берді. Ол Ирландияның мемлекеттік хатшысы болуға жақын болды және Қаржы министрлігінің төңкергіштер қатарында отырды. Алайда, 1795 жылы ол ФицВильямды Джон Бересфордты салық комиссары лауазымынан жемқорлық айыптарымен босатуға көндірген сияқты, бұл бұрынғы саяси келісімдерге қатысты кек алу үшін жасалған. Осыдан кейін туған саяси дағдарыс 1795 жылы ФицВильямдың қызметтен шұғыл түрде алынуына, Бересфордтың қайта тағайындалуына және Понсонбидің оппозицияға ұятты түрде оралуына әкелді. Понсонби Ирландия мен Ұлыбритания арасындағы одаққа қарсы күресті. 1783 жылы ол Ньютаунардс және Килкенни округінен сайлауға түсті. Ол соңғы округті таңдап, 1801 жылы Одақ заңы күшіне енгенге дейін оның өкілі болды. Ол Вестминстер палатасындағы Фокситтік виг оппозициясының құрамына кірді, Аддингтон мен Питт үкіметтеріне қарсы және Уэльс принці мен католиктік эмансипацияны қолдады. Алайда, оның ықпалы төмендеді және 1803 жылға қарай ирландтық вигтердің нақты басшылығы оның ағасы Джорджқа көшті.
Ponsonby was educated at Trinity College, Cambridge. He represented Cork City between 1764 and 1776 and thereafter Bandonbridge between 1776 and 1783. He was the leader of a powerful family grouping of between ten and fourteen MPs, the second largest in the Irish House of Commons. During the regency crisis of 1788–89, he gave his support to the Prince of Wales in opposition to William Pitt the Younger. As a consequence, he was dismissed from the Post Office. Thereafter he permanently aligned himself with Charles James Fox and together with his brother George gathered together the various small groups of Irish whigs into a unified opposition. As with their English counterparts, their ultimate objective was to re establish the influence of the landowning classes at the expense of the crown. Ponsonby became committed to the cause of Catholic Emancipation, as a means of securing a loyal population at a time of radical agitation and potential foreign invasion. Pitt's coalition with the Portland whigs in July 1794 and Earl FitzWilliam's consequent appointment as Lord Lieutenant of Ireland gave Ponsonby and his allies an opportunity to regain office. He was on the brink of becoming Irish secretary of state and had sat on the Treasury bench. In 1795, however, he appears to have persuaded FitzWilliam to dismiss John Beresford from his post as first commissioner of the revenue on the grounds of alleged corruption, apparently in revenge for earlier political dealings. The subsequent political crisis led in 1795 to FitzWilliam's swift removal from office, Beresford's reinstatement, and to Ponsonby's humiliating return to opposition. Ponsonby was a leading opponent of the union between Ireland and Great Britain. In 1783, he stood for Newtownards and County Kilkenny. He chose the latter constituency and sat for it from 1783 until the Act of Union came into force in 1801. He became then part of the Foxite Whig opposition in the Westminster House of Commons, voting against the Addington and Pitt ministries and in favour of the Prince of Wales and Catholic Emancipation. His influence was declining, however, and by 1803 effective leadership of the Irish whigs had passed to his brother George.
Қадір-қасиет
1806 жылы Фокс Гренвиллдің «Барлық таланттар» министрлігінің мүшесі ретінде қайтадан қызметке келген кезде, Понсонбидің денсаулығы нашарлаған еді. Сондықтан оның әйелі оның жұрт болуы үшін шұғыл түрде талап қойды, оның регенттік заңға және Одаққа қарсылығымен, сондай-ақ Вестминстердегі Фоксшыл вигтерді тұрақты қолдауымен оның лайықты екенін дәлелдеді. Осының нәтижесінде, 13 наурыз 1806 жылы ол Ұлыбритания жұртына жылдам көтерілді. Ол «Корк графтығындағы Имокилли бароны Понсонби» деп жарияланды, бірақ басқа көздерде оны көбінесе «Имокилли бароны Понсонби» деп атайды. Ол 1806 жылдың 5 қарашасында Лондонның Сеймур көшесінде қайтыс болды және Ирландияда жерленді.
By the time Fox regained office in 1806 as member of Grenville's Ministry of All the Talents, Ponsonby's health was poor, with the result that his wife urgently pressed his claims for a peerage, arguing that it was merited by his opposition to the Regency Bill and the Union, and by his staunch support for the Foxite whigs at Westminster. As a consequence, he was raised swiftly to the peerage of the United Kingdom on 13 March 1806. He was gazetted as 'Baron Ponsonby, of Imokilly in the County of Cork', although other sources generally refer to him as 'Baron Ponsonby of Imokilly'. He died in Seymour Street, London, on 5 November 1806, and was buried in Ireland.
Куәліктер
Жеке деңгейде Эдмунд Берк Лорд Шарлемонтқа жазған хатында Понсонбиді "ержүрек, қаулылы қабілеті және айқын ой-өрісі бар адам" деп сипаттады. Ол спортқа да, саясатқа да бірдей қызығушылық танытты және Килдэр графтығындағы Бишопскорттағы, өзінің резиденциясында "Ирландиядағы ең жақсы аңшылық шаруашылығын" ұстағандығы айтылады, сондай-ақ ол онда "өте жомарт және салтанатты түрде" өмір сүргендігі хабарланды (Кокейн, The Complete Peerage). Одан бөлек, ол оңай ашуланатын, әсіресе оның мәртебесі мен талаптары ескерілмесе. Сондықтан, ол 1790 жылдары Ирландияда виг оппозициясын құруға белсенді қатысқанмен, ФицВильямтың кезінде өзін тым жоғары бағалап, одан кейін оның ықпалы шектелді.
At a personal level Edmund Burke described Ponsonby in a letter to Lord Charlemont as "a manly, decided character, with a clear and vigorous understanding." He was as interested in sport as he was in politics and was said to have kept 'the best hunting establishment in Ireland' at Bishopscourt, his seat in County Kildare, where it was also reported that he lived 'in the most hospitable and princely style' (Cokayne, The Complete Peerage). In addition, he was easily irritated, especially if his status and pretensions went unacknowledged. Thus, although he took a leading part in creating a whig opposition in Ireland in the 1790s, he overplayed his hand under FitzWilliam, and his effectiveness was thereafter limited.