Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Арнульф – неміс тіліндегі еркек есімі. Ол герман тіліндегі “арн” (“бүркіт”) және “ульф” (“құсқабыл”) деген сөздерден құралған. “Ульф”, “ольф” қосымшасы герман ономастикасында жиі кездесетін элемент болған және ерте заманнан бері тек қана есімдер құрауға қолданылатын жұрнақ ретінде танылған. Сол сияқты, бастапқыда “әкімшілік, билік” деген мағына берген “вальд”, “альд”, “ольд” қосымшалары да мағыналық әлсіреуге ұшыраған. Сондықтан, Арнульф және Арнольд есімдері ерте ортағасырлық жазбаларда жиі шатастырылған, мысалы, Метц епископы Арнульф (640 жылы қайтыс болған), әсіресе соңғы әріпі түсіріліп айтылғанда (Арноль). Арнульф есімі алғаш рет 5 ғасырда Одоакрдың бауыры ретінде тіркелген. Ортағасырлық Германияда 8-11 ғасырлар аралығында Арнульф, Арнульф, Арнольф, кейде Аренулф, Харнульф, Харнольф, Харнольф деп жазылған түрлері жиі кездеседі. 9 ғасырда Каринтиялық Арнульф Шығыс Франкияның билеушісі болды және 896 жылы Киелі Рим императоры атанды. Норманд жаулап алуынан кейін франк тіліндегі түріне айналған, ағылшын-саксондық туыс есім – Ернульф (Эрнульф) болды. Эйнсбери Арнульф – 9 ғасырға жататын, ағылшын әулиесі, ол 11 ғасырға қарай ұмытылып, тарихи Арнульф Мецтің халықтық нұсқасы болған деседі. Қай жағдайда болса да, ағылшын Арнульфі Эрнальф деп аталған, ал оның қабірлері Эрнальфсбиригте (Эйнсбери, Кембриджшир) құрметтелген. Бұл есім ортағасырлық Скандинавияда да кездеседі, ескі норвег тілінде Arnúlfr (Ærnulfr, Ǫrnólfr, Ǫrnulfr, ескі швед тілінде Ærinolf, Ærnolf, Ärnulf) деп аталады. Скандинавия диалектілеріндегі және аймақтық түрлері: Аннул, Аннулв, Анул, Арнолв, Арнульв, Өрнольфур, Өрнолвур, Өрнулф, Өрнулф, Өрнулв. Арнульф есімі Германияда, Норвегияда және аз дәрежеде Швецияда қолданылады.
Arnulf is a masculine German given name. It is composed of the Germanic elements arn "eagle" and ulf "wolf". The ulf, olf suffix was an extremely frequent element in Germanic onomastics and from an early time was perceived as a mere suffix forming given names. Similarly, the suffix wald, ald, old, originally from wald "rule, power" underwent semantic weakening. Therefore, the name Arnulf and Arnold were often conflated in early medieval records, as is the case with bishop Arnulf of Metz (died 640), especially as the final consonant came to be dropped (Arnoul). The name Arnulf is attested from as early as the 5th century, as the name of the brother of Odoacer. The name is attested with some frequency in Medieval Germany throughout the 8th to 11th centuries, in the spelling variants Arnulf, Arnulph, Arnolf, occasionally also as Arenulph, Harnulf, Harnolf, Harnolph. In the 9th century, Arnulf of Carinthia was the ruler of East Francia and was crowned Holy Roman Emperor in 896. There was an Anglo Saxon cognate, Earnulf (Ernulf), which was assimilated to the Frankish form of the name after the Norman conquest. Arnulf of Eynesbury is an obscure 9th century English saint, who was mostly forgotten by the 11th century, and who was perhaps just a folkloristic duplicate of the historical Arnulf of Metz. In any case, the English Arnulf would have been known as Earnulf, and his relics were venerated in Earnulfesbyrig (Eynesbury, Cambridgeshire). The name is also attested in medieval Scandinavia, as Old Norse Arnúlfr (Ærnulfr, Ǫrnólfr, Ǫrnulfr, Old Swedish Ærinolf, Ærnolf, Ärnulf). Scandinavian dialectal and regional variants of the name include Annul, Annulv, Anul, Arnolv, Arnulv, Örnólfur, Ørnolvur, Örnulf, Ørnulf, Ørnulv. The given name Arnulf remains in use in Germany and in Norway, and to a lesser extent in Sweden.