Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильям – германдық текті еркек есімі. 1066 жылы нормандардың Англияны басып алуынан кейін ол ағылшын тілінде кең таралды және орта ғасырлар мен қазіргі заманға дейін солай болып келді. Ол кейде "Wm" деп қысқартылады. Ағылшын тіліндегі жиі қолданылатын қысқаша түрлері: Уилл, Уиллс, Вилли, Вилли, Лиам, Билл және Билли. Ирландиядағы кең таралған түрі – Лиам. Шотландтағы кішірек атаулары: Вулл, Вилли немесе Вулли (мысалы, «Oor Wullie» немесе «Дуглас» пьесасында). Әйелдерге арналған түрлері: Вилла, Виллемина, Вильма және Вильгельмина.
William is a masculine given name of Germanic origin. It became very popular in the English language after the Norman conquest of England in 1066, and remained so throughout the Middle Ages and into the modern era. It is sometimes abbreviated "Wm." Shortened familiar versions in English include Will, Wills, Willy, Willie, Liam, Bill, and Billy. A common Irish form is Liam. Scottish diminutives include Wull, Willie or Wullie (as in Oor Wullie or the play Douglas). Female forms are Willa, Willemina, Wilma and Wilhelmina.
Этимология
Вильям неміс тіліндегі Вильгельм есімімен байланысты. Екеуі де түпкілікті протогерман тіліндегі *Вильяхельмаз сөзінен тараған, сонымен қатар көне норвег тіліндегі Вильхьяльмр және батыс герман тілінен ортағасырлық латын тіліне алынған Виллельмус есімдерімен де байланысты. Протогерман есімі *wiljô ("ерік, тілек, құштарлық") және *helmaz ("қалқан, бас киім") сөздерінің біріктірілуінен пайда болған. Вильям түрі – бұл ежелгі нормандық Вильямнан алынған, ол ортағасырлық латын тіліндегі Виллельмустың солтүстік нормандық түрі (орталық француз тіліндегі Гийом есімімен салыстырыңыз). Аталған есімнің солтүстік нормандық түрінің қалыптасуын Уэйстің "Роман де Ру" еңбегіндегі есімнің әртүрлі нұсқаларынан көруге болады. Бұл есімді алғаш рет Шарль Ұлының туысы Вильям Геллонский (755–812) танымал болған. Бұл Вильям "Шансон де Гийом" поэмасында мәңгілікке сақталған, ал оған деген құрмет есімнің еуропалық ақсүйектер арасында кең танылуына себеп болған болуы мүмкін.
William is related to the German given name Wilhelm. Both ultimately descend from Proto Germanic *Wiljahelmaz, with a direct cognate also in the Old Norse name Vilhjalmr and a West Germanic borrowing into Medieval Latin Willelmus. The Proto Germanic name is a compound of *wiljô "will, wish, desire" and *helmaz "helm, helmet". The form William is a back borrowing from Old Norman Williame, a specifically northern Norman reflex of Medieval Latin Willelmus (compare the Central French cognate Guillaume). The development of the name's northern Norman form can be traced in the different versions of the name appearing in Wace's Roman de Rou. The first well known bearer of the name was Charlemagne's cousin William of Gellone (755–812). This William is immortalized in the Chanson de Guillaume, and the esteem in which he was held may account for the name's subsequent popularity among European nobility.
Ағылшын тарихы
Ағылшынша "Уильям" аңгло-норманд тілінен алынған және 11 ғасырда нормандтардың Англияны жаулап алуынан кейін Англияға таратылды. Ұзаққа соқпай, "Роберт" (ағылшын тіліндегі туыс сөзі – Hrēodbeorht, ол дыбыстық өзгерістер нәтижесінде "Reedbart" сияқты айтылған болар еді), "Ричард", "Роджер" (ағылшын тіліндегі туыс сөзі – Hroðgar), "Генри" (барлығы германдық текті және нормандтардың ескі француз тілін қолдануы арқылы жеткен болуы мүмкін) сияқты басқа норманд атымен бірге Англияда ең танымал атка айналды. "Уилкин/Уилкинс" аты да орта ғасырлық кезеңде пайда болған, ол "Уильям" (Уилл) атының қысқартылған түріне "кин" қосымшасы қосылып жасалған.
The English "William" is taken from the Anglo Norman language and was transmitted to England after the Norman conquest in the 11th century, and soon became the most popular name in England, along with other Norman names such as Robert (the English cognate was Hrēodbeorht, which by regular sound changes would have developed into something along the lines of "Reedbart"), Richard, Roger (the English cognate was Hroðgar), Henry (all of Germanic origin and may have been transmitted through the Normans' use of Old French). The name Wilkin/Wilkins is also of medieval origin, taken from the shortened version of William (Will) with the suffix "kin" added.