Лорд Ричард Бакли (1906-1960) – американдық комик, әртіс. 40-50 жылдары өзінің ерекше стилімен, бейімделушілікпен көзге түсті. Әсері бүкіл әлемге таралды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық стендап комедияшы және жазба әртісі
American stand up comedian and recording artist
Лорд Ричард Бакли (нағыз аты Ричард Майрл Бакли; 1906 жылдың 5 сәуірі – 1960 жылдың 12 қарашасы) – американдық стендап комедияшы және жазба әртісі. 1940-1950 жылдары ол The New York Times газетінің мәліметінше, "бір бөлігі ағылшын патшалығы, бір бөлігі Диззи Гиллеспи" болған есімді кейіпкерді жасады. Майкл Пакенхэм The Baltimore Sun газетінде оны "тамаша стендап комедияшысы – Баклидің жұмысы, тіпті оның өзінің бар болуы, өмірдің ең мәңгілік шындықтары махаббат пен иронияның тығыз байланысында жатыр деген сезімді тудырды, барлық адамзатқа деген құрмет пен күлкіге толы махаббаттың үйлесімі" деп сипаттады. Баклидің ерекше сахналық бейнесі Бит буынының сезімталдығының кейбір аспектілерін болжады және Диззи Гиллеспи, Ленни Брюс, Уэви Грейви, Дел Клоуз сияқты түрлі замандас тұлғаларға әсер етті. Бакли қайтыс болғаннан кейін де Кен Кизи, Джордж Харрисон, Том Уэйтс, Франк Заппа, Робин Уильямс және Джимми Баффет сияқтыларға ықпал етті. Боб Дилан өзінің "Хроникалар" кітабында: "Бакли – барлық белгілерге мойын бұрмаған, хипстер бибоп уағыздаушысы еді" деді.
Lord Richard Buckley (born Richard Myrle Buckley; April 5, 1906 – November 12, 1960) was an American stand up comedian and recording artist, who in the 1940s and 1950s created a character that was, according to The New York Times, "an unlikely persona part English royalty, part Dizzy Gillespie." Michael Packenham, writing in The Baltimore Sun, described him as "a magnificent stand up comedian Buckley's work, his very presence, projected the sense that life's most immortal truths lie in the inextricable weaving together of love and irony—affection for all humanity married to laughter." Buckley's unique stage persona anticipated aspects of the Beat Generation sensibility, and influenced contemporary figures as varied as Dizzy Gillespie, Lenny Bruce, Wavy Gravy, Del Close, and, even after Buckley's death, Ken Kesey, George Harrison, Tom Waits, Frank Zappa, Robin Williams, and Jimmy Buffett. Bob Dylan, in his book Chronicles, said "Buckley was the hipster bebop preacher who defied all labels."
Ерте өмір
Баклидің әкесі, Уильям Бакли, Англияның Манчестер қаласынан шыққан. Ол кемеге тығылып мінген, соңынан Сан-Францискоға жеткен. Калифорнияда Уильям Энни Боунмен танысты. Олар үйленіп, ұлдары Ричард Сонораға жақын, таулы аймақтағы ағаш өңдеу өнеркәсібі дамыған Туолумне деген шағын қалада дүниеге келді. Бакли есейген кезде жергілікті ағаш кесу лагерлерінде "ағаш басынан кесуші" болып жұмыс істеді, бұл аса қауіпті жұмыс саналды. Оған биік ағашқа көтеріліп, жоғарғы жағын кесіп, ағашты құлату бағытында бағыттайтын арқандарды орнату тапсырылған.
Buckley's father, William Buckley, was from Manchester, England. He stowed away on a ship that eventually arrived in San Francisco. In California, William met Annie Bone. They married, and their son, Richard, was born in Tuolumne, a small town near Sonora, in a mountainous region where lumbering was a major industry. When he was a bit older, Buckley got a job in the local lumber camps as a "tree topper," which was considered an especially dangerous position. It involved climbing up to the very top of a tall tree, cutting off the tip and then securing ropes that would guide the rest of the tree as it was felled.
Мансап
1930 жылдардың ортасында ол Чикагода Лео Селтзердің Чикаго Колизеуміндегі би марафондарында дирижер ретінде өнер көрсетті және 1940 жылдардың басында Батыс даңғылындағы Chez Buckley клубын басқарды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бакли USO гастрольдерінде әскерге қызмет етушілер үшін көп өнер көрсетті, сол кезде ол Эд Салливанмен берік достық қарым-қатынас орнатты. 1950 жылдары Бакли асыра көрсетілген аристократтық мінез-құлық пен сақтықпен айтылған, ырғақты хипстер сөйлеу тілінің үйлесімімен өзінің шыңына жетті. Ол ақ галстук-бабочка және фрақ кигенімен, сондай-ақ бауырсақ мұртты күтіммен өсіріп, шағырғандығымен танымал болды. Кейде ол қалпақ киетін. Музыкамен сүйемелдеп өнер көрсеткенде, ол монологтарын скэт әндерімен және дыбыс эффектілерімен толықтыратын. Оның ең маңызды туындылары – "My Own Railroad" және "The Nazz" сияқты тарихи немесе аңызға толы оқиғаларды қайта баяндаулар. Соңғысы 1952 жылы жазылған, онда Иса Мәсіленің кәсібі "тігісші мысық" деп сипатталған. Басқа тарихи тұлғаларға Ганди ("Хип Гахн") және Маркиз де Сад ("Маркиз де Садтың жаман рэпі, жаман мысықтардың патшасы") жатады. Ол Геттисбергтік сөз бен Эдгар Аллан Поның "Қара қасқыр" поэмасы сияқты классикалық мәтіндерді де қайта айтты. "Марк Антонийдің сөзінде" Шекспирдің "Достар, римдіктер, отандастар, маған құлақ қойыңдар" деген сөзін "Хипстерлер, флипстерлер және саусақтарымен дыбыс шығаратын әкелер: маған жаңқаларыңды тигізіңдер" деп өзгертті. Кейбір комедиялық материалдары Голливудтың "битник" актері Мел Уэллс жазған. Лорд Бакли 1956 жылы Граучо Маркстың танымал "You Bet Your Life" телешоуында пайда болды. 1959 жылы ол Боб Клэмпеттің "Бинни мен Сесил" анимациялық сериясының "Вайлдсвиллдің жабайы адамы" атты эпизодында битник кейіпкері Го Ман Ван Гогтың дауысын сомдады. (Бакли қайтыс болғаннан кейін түсірілген бірнеше эпизодтарда кейіпкер қайта пайда болды, оны Скатман Кротерс дауыстады.) Бакли өзінің "хипсемантикалық" сөйлеуін Кэб Каллоуэй, Луи Армстронг, Редд Фокс, Перл Мэй Бейли, Граф Бейси және Фрэнк Синатра сияқты әріптестерінен, сондай-ақ хипстерлер мен британдық аристократиядан үйренді. Бакли марихуана татуды ұнататын. Ол доктор Оскар Дженнигердің қадағалауымен ЛСД-мен алғашқы тәжірибелерін және АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшағымен жасаған саяқатын жазды.
By the mid 1930s, he was performing as emcee in Chicago at Leo Seltzer's dance marathons at the Chicago Coliseum, and worked his own club, Chez Buckley, on Western Avenue through the early 1940s. During World War II, Buckley performed extensively for armed services on USO tours, where he formed a lasting friendship with Ed Sullivan. In the 1950s, Buckley hit his stride with a combination of exaggeratedly aristocratic bearing and carefully enunciated rhythmic hipster slang. He was known for wearing a waxed mustache along with white tie and tails. He sometimes wore a pith helmet. Occasionally performing to music, he punctuated his monologues with scat singing and sound effects. His most significant tracks are retellings of historical or legendary events, like "My Own Railroad" and "The Nazz". The latter, first recorded in 1952, describes Jesus' working profession as "carpenter kitty." Other historical figures include Gandhi ("The Hip Gahn") and the Marquis de Sade ("The Bad Rapping of the Marquis de Sade, the King of Bad Cats"). He retold several classic documents such as the Gettysburg Address and a version of Edgar Allan Poe's "The Raven." In "Mark Antony's Funeral Oration", he recast Shakespeare's "Friends, Romans, countrymen, lend me your ears" as "Hipsters, flipsters, and finger poppin' daddies: knock me your lobes." Reportedly, some of his comedic material was written for him by Hollywood "beatnik" actor Mel Welles. Lord Buckley appeared on Groucho Marx's popular TV program You Bet Your Life in 1956. In 1959, he voiced the beatnik character Go Man Van Gogh in "Wildman of Wildsville", an episode of the Bob Clampett animated series Beany and Cecil. (The character reappeared in several episodes made after Buckley's death, when he was voiced by Scatman Crothers.) Buckley adopted his "hipsemantic" delivery from his peers Cab Calloway, Louis Armstrong, Redd Foxx, Pearl Mae Bailey, Count Basie, and Frank Sinatra, as well as Hipsters and the British aristocracy. Buckley enjoyed smoking marijuana. He wrote reports of his first experiences with LSD, under the supervision of Dr. Oscar Janiger, and of his trip in a United States Air Force jet.
Жеке өмір
Лорд Бакли алты рет үйленгенін айтқан. Оның Фред Бакли деген ұлы болған. Оның соңғы некесі биші Элизабет Хансонмен болды (ол оны көпшілік алдында "Леди Бакли" деп атаған), одан Лори (1951 ж.т.) және Ричард (1952 ж.т.) деген қыз бен ұлы дүниеге келді.
Lord Buckley claimed to have been married six times. He had a son, Fred Buckley. His final marriage was to dancer Elizabeth Hanson (whom he referred to in public as "Lady Buckley"), with whom he had a daughter Laurie (b. 1951) and a son Richard (b. 1952).
Өлім
1960 жылдың күзінде Баклидің менеджері Гарольд Л. Хьюмс Нью-Йорктегі клубтарда концерттер сериясын ұйымдастырды және оған "Эд Салливан шоуында" тағы бір рет өнер көрсетуге мүмкіндік жасады (шоу Нью-Йорктегі Эд Салливан театрынан тікелей эфирде берілді). Бірақ 1960 жылдың 19 қазанында, Бакли Манхэттендегі Сент-Маркс-плейс көшесіндегі "Жаз галереясында" көпшілік алдында өнер көрсетіп жатқанда, Нью-Йорк полиция департаменті (NYPD) оны Нью-Йорк қаласының кабаре картасын алуға берген өтінішінде "жалған мәлімет" берген деген айыппен тоқтатты. Атап айтқанда, ол 1941 жылы марихуана иеленгені үшін тұтқындалғанын жасырған. Кабаре карталары тыйым салу заманынан бері Нью-Йорк қаласының түнгі клубтарында немесе ойын-сауық индустриясында жұмыс істегісі келетін, оның ішінде әртістер үшін міндетті талап болып келді. Лицензиясыз жұмыс істеу тұтқындалуға алып келуі мүмкін болғандықтан, картаны жою карьераны толығымен тоқтатуға әкелуі мүмкін – бұл бұрын саяси мақсаттар үшін немесе әртістерден пара алу үшін қолданылған тәсіл еді. Екі күннен кейін картасын қайтару үшін өткен тыңдауда Баклиге ойын-сауық және өнер саласының үштен астам көрнекті өкілдері қолдау көрсетті. Алайда, бұл NYPD комиссары Стивен П. Кеннеди мен Баклидің достары мен жақтастары, соның ішінде Куинси Джонс, Джордж Плимптон және Норман Мейлер арасында қақтығысқа ұласты. Үш аптадан кейін, 1960 жылдың 12 қарашасында Бакли Нью-Йорк қаласындағы Колумбус ауруханасында инсульттан қайтыс болды. Оның жаназасы 1960 жылдың 16 қарашасында Нью-Йорктегі 81-ші көше мен Мэдисон авенюсінде орналасқан Франк Э. Кэмпбелл атындағы жаназа бюросында өтті. Баклидің денесі Нью-Йорк штатының Хартсдейл қаласындағы Ферндал зиратында кремацияланды. Баклидің өліміне байланысты туған дау, ішінара оның кабаре картасын алып қоюына байланысты болды, кабаре карталарына қатысты билікті полициядан лицензиялау департаментіне беруге ықпал етті.
In the autumn of 1960, Buckley's manager Harold L. Humes organized a series of club dates in New York City, and arranged for him to make another appearance on The Ed Sullivan Show (that was broadcast from the Ed Sullivan Theater in New York). However, on October 19, 1960, while Buckley was making a public appearance at the Jazz Gallery in St. Mark's Place in Manhattan, the New York Police Department (NYPD) stopped him over allegations he had "falsified information" on his application to get a New York City cabaret card; specifically he had omitted to record a 1941 arrest for marijuana possession. Cabaret cards had been a legal requirement since Prohibition for anyone, including performers, who wished to work in New York's nightclubs or the entertainment industry. Because working without a license could mean arrest, revoking cards could permanently end careers – a threat that had been used in the past for political purposes or to solicit payoffs from performers. At a hearing two days later to have his card reinstated, Buckley was supported by more than three dozen major figures in the entertainment and arts world. However, it developed into a confrontation between NYPD Commissioner Stephen P. Kennedy and Buckley's friends and supporters, including Quincy Jones, George Plympton, and Norman Mailer. Three weeks later, on November 12, 1960, Buckley died from a stroke at New York City's Columbus Hospital. His funeral was at the Frank E. Campbell Funeral Chapel at 81st Street and Madison Avenue in New York City on November 16, 1960. Buckley was cremated at the Ferndale Cemetery in Hartsdale, New York. The scandal of Buckley's death, partially attributed to the seizure of his cabaret card, helped lead to the transfer of authority over cabaret cards from the police to the Licensing Department.
Мұра
Эд Салливан: «Ол көптеген кәсіптестері сияқты практикалық емес еді, бірақ жарқын Баклидің барлығымыз есте сақтайтын есіміз ұзақ болады» деді. Боб Диланның айтуынша, «Мырза Тамбуриннің таңғы дыңғылы» фразасын ол Лорд Баклиден алған, «Скрудж» романындағы «Дыңғыр-дыңғыр қоңыраулар» жолынан. Карьерасының басында Дилан 1948 жылы Джозеф С. Ньюман жазған Лорд Баклидің ең танымал туындыларының бірі – «Қара крест» әнін орындады. Диланның нұсқасы 1969 жылғы Great White Wonder бутлег жазбасындағы тректердің бірі. Композитор Дэвид Амрам альт-саксофон мен оркестрге арналған «Лорд Баклиге арналған Ода» концертін жазды және оны Баклидің естелігіне арнады. Арло Гатри Лорд Бакли мен Билл Косбиді «Алисаның мейрамханасы» әніне шабыттандырған екі негізгі тұлға ретінде атады. Джордж Харрисонның «Crackerbox Palace» соло әні Баклидің Лос-Анджелестегі бұрынғы үйінен шабыт алған. Ән «Құдай жақсы және сіздің ішіңізде» деген жолдарда Баклиді, сондай-ақ Баклидің менеджері Джордж Грифті еске алады. Джимми Баффет 1974 жылы шыққан «Living and Dying in 3/4 Time» альбомында Баклидің «God’s Own Drunk» әнін орындады, ол 1977 жылы «Margaritaville» шыққанға дейін оның визиттік карточкасына айналды. 1978 жылы шыққан концерттік альбомында Баффет әннің «Лорд Ричард Баклиге деген үлкен құрметпен» орындалғанын айтты. 1983 жылы Баклидің ұлы авторлық құқықты бұзды деген айыппен сотқа шақырғаннан кейін Баффет өзінің нұсқасын сирек орындады. Бұл сот процесі «Адвокат пен арық» атты туындының жазылуына себеп болды. Джордж Карлин Комедиялық Даңқ залының екінші жылдық сыйлығын қабылдаған кезде комедияға әсер еткен көптеген тұлғалардың тізімін атап өтті және «Ұлы, ұлы, ұлы Лорд Бакли» деп сөзді аяқтады. Бұл телешоуда естілді. 2016 жылы «Too Hip for the Room: The Righteous Reign of Lord Buckley» атты толық метражды деректі фильм жарық көрді.
Ed Sullivan reflected, "he was impractical as many of his profession are, but the vivid Buckley will long be remembered by all of us." "The jingle jangle morning" in "Mr. Tambourine Man" is a phrase Bob Dylan said he took from Lord Buckley. from the line, "Jingle jangle bells all over", in "Scrooge." Early in his career Dylan performed "Black Cross", one of Lord Buckley's signature pieces, originally written in 1948 by Joseph S. Newman. Dylan's version is one of the tracks on the 1969 bootleg recording Great White Wonder. Composer David Amram composed a concerto for alto saxophone and orchestra titled Ode to Lord Buckley, and dedicated it to Buckley's memory. Arlo Guthrie has cited Lord Buckley and Bill Cosby as the primary inspirations behind his song "Alice's Restaurant". George Harrison's solo song "Crackerbox Palace" was inspired by Buckley's former home in Los Angeles. The song mentions Buckley in the line "know well the Lord is well and inside of you," as well as Buckley's manager George Grief. Jimmy Buffett performed a version of Buckley's "God's Own Drunk" on his 1974 album Living and Dying in 3/4 Time and it became a signature piece for him until the release of Margaritaville in 1977. On his 1978 live album You Had to Be There, Buffett stated that the song is performed "with much respect to Lord Richard Buckley." Buffett performed his version less frequently after being sued for copyright infringement by Buckley's son in 1983. This lawsuit prompted the writing of "The Lawyer and the Asshole." George Carlin, during his acceptance speech at the Second Annual Comedy Hall Of Fame Awards, mentioned a long list of his comedy influences, and ended with "the great, great, great Lord Buckley." This can be heard in the televised show. A feature length documentary, Too Hip for the Room: The Righteous Reign of Lord Buckley was released in 2016.
Ескерткіш
1960 жылдың 5 желтоқсанында, көбінесе WEVD-нің Морт Фегасының бастамасымен, қайтыс болған Баклиге арналған джаздық естелік кеші және оның жесірі мен балаларына көмектесу мақсатындағы қайырымдылық шарасы оның соңғы рет өнер көрсеткен Нью-Йорктегі Джаз галереясында өтті. Іс-шараға қатысушылардың арасында Орнет Коулман, Диззи Гиллеспи, Диззи Рис, Телониус Монк, Эд Блэквелл, Ник Стабулас және Бэбс Гонзалес, сондай-ақ комиктер Орсон Бин мен Ларри Сторч болды. Осы кеш үшін кем дегенде екі жаңа ән таныстырылды, Гонзалес "Old McDonald Did the Twist" әнін, ал Монк "The Lord Buckley Blast" әнін орындады. Баклидің "хипстерлер, флипстерлер және саусақтарымен иықтап билейтін әкелер" деген сөзі The Waterboys тобының "Where the Action Is" әнінде қолданылды.
On December 5, 1960, largely on the initiative of WEVD's Mort Fega, a jazz memorial tribute to the late Buckley—as well as a benefit fundraiser for his widow and children—was held at the same venue in which he had last performed, the Jazz Gallery in New York. Participants included, among others, Ornette Coleman, Dizzy Gillespie, Dizzy Reece, Thelonious Monk, Ed Blackwell, Nick Stabulas, and Babs Gonzales, as well as comedians Orson Bean and Larry Storch. For the occasion, at least two original compositions were unveiled, with Gonzales debuting "Old McDonald Did the Twist" and Monk performing "The Lord Buckley Blast." Buckley's "hipsters, flipsters, and finger poppin' daddies" line was sampled by The Waterboys in their song "Where the Action Is."