Боб Дилан: Пат Гарретт пен Билли баласы саундтрегі
Pat Garrett & Billy the Kid (album)
Боб Диланның 1973 жылғы "Pat Garrett & Billy the Kid" альбомы – фильмге жазылған саундтрек. "Knockin' on Heaven's Door" хиті, тарихы, рейтингтері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1973 жылы шыққан Боб Диланның студиялық альбомы
1973 studio album by Bob Dylan
the album
«Pat Garrett & Billy the Kid» альбомы – американдық әнші-әндер авторы Боб Диланның он екінші студиялық және тұңғыш саундтрек альбомы. Альбом 1973 жылдың 13 шілдесінде Columbia Records лейблы арқылы, сол аттас Сэм Пекинпаның фильміне арнап шығарылды. Диланның өзі фильмде «Alias» кейіпкері ретінде ойнады. Саундтрек көбінесе аспаптық музыкадан тұрады және фильмнен шабыттанды. Альбомға «Knockin' on Heaven's Door» әні енген, ол Атлант мұхитының екі жағындағы 20-лық тізімге енді. RIAA тарапынан алтын сертификат алған «Pat Garrett & Billy the Kid» АҚШ-та және Ұлыбританияда жетістікке жетті.
Pat Garrett & Billy the Kid is the twelfth studio album and first soundtrack album by American singer songwriter Bob Dylan, released on July 13, 1973, by Columbia Records for the Sam Peckinpah film of the same name. Dylan himself appeared in the film as the character "Alias". The soundtrack consists mainly of instrumental music and was inspired by the movie itself. The album includes "Knockin' on Heaven's Door", which became a trans Atlantic Top 20 hit. Certified gold by RIAA, Pat Garrett & Billy the Kid reached in the US and in the UK.
Пат Гаррет пен Билли Кидті түсіру
Пат Гаррет пен Билли Кид фильмінің сценарийін жазған Руди Вурлитцер Диланмен бұрын таныс болған және одан фильм үшін екі ән беруді сұрады. Дилан режиссер Пекинпаға "Билли" әнін орындады, ол осы орындалудан қатты әсерленді және Диланға сол жерде-ақ актерлік рөл ұсынды. Нәтижесінде ол Alias есімді кейіпкерді ойнады. 1972 жылдың қараша айында Дилан отбасымен бірге Мексиканың Дуранго қаласына көшіп, түсірілімдерге қатысты.
Pat Garrett and Billy the Kid scriptwriter Rudy Wurlitzer was a previous acquaintance of Dylan's, and asked him to provide a couple of songs for the movie. Dylan performed "Billy" for director Peckinpah, who found the performance very moving and offered Dylan an acting part on the spot. The role he ended up getting was a character named Alias. In November 1972, Dylan and his family moved to Durango, Mexico, where filming took place.
Жазу
Диланның «Пат Гаррет пен Билли Кид» саундтрегі үшін алғашқы жазбасы 1973 жылдың 20 қаңтарында Мехико қаласындағы CBS Discos студиясында өтті. Сол күні жазылған әндердің ішінде альбомға енгені – тек «Билли 7» болды; сонымен қатар «Биллидің» бірнеше басқа да нұсқалары, сондай-ақ «Түркия астында», «Билли басылды», «And He's Killed Me Too», «Goodbye Holly» және «Pecos Blues» жазбалары жасалды. Боб Диланның пираттық альбомда жазылған және орындалған 24 трегінің бар болғаны 10-ы соңғы студиялық альбомда жарық көрді. Ал қалған 14 ән әлі ресми түрде жарияланбаған.
Dylan's first session for the Pat Garrett and Billy the Kid soundtrack was on January 20, 1973 at CBS Discos Studios in Mexico City. The only song from that day that was included on the album was "Billy 7"; also recorded were multiple other takes of "Billy", and the outtakes "Under Turkey", "Billy Surrenders", "And He's Killed Me Too", "Goodbye Holly" and "Pecos Blues". Of the 24 tracks written and performed by Bob Dylan on the bootleg album, only 10 were released on the final studio album. The remaining 14 songs have not been officially released.
Мұра
1973 жылдың ақпан айында, Бурбанк сессиясының екінші кезеңінде Боб Дилан альбом үшін 19 ән жазды. Олардың ішінде "Sweet Amarillo" және "Rock Me Mama" әндері болды, ол ән "Rock Me Mama (1)" және "Rock Me Mama (2)" деп екі рет жазылды. Нэшвилл тобы Old Crow Medicine Show-дың Кетч Секоры айтуынша, Боб Дилан "Rock Me Mama" әнінің сөзін Артур "Биг Бой" Крудупқа жатқызған, ал ол өз кезегінде оны Биг Билл Брунзиге жатқызған. "Rock Me Mama" және "Sweet Amarillo" әндерінің екеуі де ақырында Нэшвилл тобы Old Crow Medicine Show тобымен аяқталды және жазылды, олар Боб Диланды әрі автор деп көрсетті. "Wagon Wheel" әні 2004 жылы шықты (кейіннен Дариус Раккер сияқты көптеген басқа орындаушылармен жасырылды), ал "Sweet Amarillo" 2014 жылы жарық көрді.
In February 1973, during the second of the Burbank sessions, Bob Dylan recorded 19 songs for the album. Among them were "Sweet Amarillo" and "Rock Me Mama," recorded twice as "Rock Me Mama (1)" and "Rock Me Mama (2)". According to Ketch Secor of the Nashville band Old Crow Medicine Show, Bob Dylan attributed the lyrics of "Rock Me Mama" to Arthur "Big Boy" Crudup who in turn attributed them to Big Bill Broonzy. Both "Rock Me Mama" and "Sweet Amarillo" were eventually completed and recorded by the Nashville band Old Crow Medicine Show, who credited Bob Dylan as co writer. "Wagon Wheel" was released in 2004 (and subsequently covered by many other artists, including Darius Rucker) and "Sweet Amarillo" was released in 2014.
Сыни қабылдау
Сол кездегі көптеген сыншылар оған жағымсыз жауап берді. Роберт Кристагау Creem журналында альбомға "C" бағасын қойып, оны "екі орташа Дилан әні, төрт жақсы түпнұсқа Бобби вокалы және көптеген 'Шмилан' музыкасы" деп сипаттады. Джон Ландау Rolling Stone журналында: "Бұл 'Self Portrait' сияқты келеңсіз, әуесқойлық және ұятты. Бұл нақты коммерциялық сәтсіздікке қасақана шақырудың барлық белгілерін көрсетеді, бұл, көрінеді, бұрынғы аудиториясы жүктеген міндеттемелерден құтылуға жасалған әрекеттің бір бөлігі болып табылады" деп жазды. Албом "Knockin' on Heaven's Door" хитін тудырды, оны Эрик Клэптон және Guns N' Roses сияқты орындаушылар каверледі. Арадан жылдар өткен соң "Knockin' on Heaven's Door" сыншылар мен жанкүйерлер арасында сүйікті ән ретінде, сондай-ақ концерттерде жиі орындалатын әнге айналды, оның өлімге қатысты шабыттандыратын мәтіні мен әуені ерекше көзге түсті.
Most critics at the time responded unfavorably. Robert Christgau graded it a "C" in Creem, described the album as "two middling Dylan songs, four good original Bobby voices, and a lot of Schmylan music". Jon Landau wrote in Rolling Stone that "it is every bit as inept, amateurish and embarrassing as Self Portrait. And it has all the earmarks of a deliberate courting of commercial disaster, a flirtation that is apparently part of an attempt to free himself from previously imposed obligations derived from his audience." The album spawned a significant hit in "Knockin' on Heaven's Door", which would be covered by acts such as Eric Clapton and Guns N' Roses. Years later, "Knockin' On Heaven's Door" endured as a popular favorite among critics and fans as well as a concert staple, with its inspirational tone and lyrics regarding impending death.
Мұра
Пеккинпа «Пэт Гаррет пен Билли Кид» фильмінің өзіндік монтаждасын аяқтағаннан кейін, MGM оның қатысуынсыз фильмді қайта монтаждап, бірнеше маңызды сахналарды алып тастады және Диланның музыкасының көп бөлігін жаңадан жинақтады. Пеккинпаның фильмі ара-бір пікірге бөлінді. Бірнеше жыл өткен соң, Пеккинпаның фильміне қайта қарап, көптеген адамдар оны оның маңызды туындыларының бірі деп санады, бұл 1984 жылы Пеккинпаның түпнұсқа монтаждасын қалпына келтіру арқасында қолдау тапқан ревизионистік көзқарас болды. Пеккинпаның MGM-мен болған күресін көрген Диланның өзінің «Колумбия Рекордс» компаниясымен де мәселелері болды. Ұзақ жылдар бойы аз қызмет атқарғаннан кейін Дилан «Колумбияның» шыдамдылығын жоғалтты, ал 1972 жылы жаңа келісімшарт туралы келіссөздер басталғанда, компания (Клайв Дэвистен басқа) кеңдік көрсетуге құлшынбады. «1973 жылдың басында мен Бобпен жаңа келісімшарт бойынша келіссөздерді аяқтадым», - деп жазды Клайв Дэвис өзінің автобиографиясында. Дэвис Диланды ұзақ жылдар бойы қолдаған, бірақ ол корпоративтік төңкерістің құрбаны болды. Диланның келісімшартының мәліметтерін бекіту кезінде, Дэвис 29 мамырда CBS президенті Артур Тейлор тарапынан жұмыстан босатылды. Дилан 1975 жылдың шілдесінде өткен көпшілікке танымал азаматтық сот процесінде Дэвистің қорғанында куәлік берді. Осы оқиға Диланның CBS компаниясымен қарым-қатынасын нашарлатты, оны Дэвид Геффеннің Лос-Анджелестегі «Asylum Records» лейблімен келісімшартқа отыруға итермеледі.
After Peckinpah completed his own cut of Pat Garrett and Billy the Kid, MGM re cut the film without his input, removing several significant scenes and re shuffling most of Dylan's music in the process. Peckinpah's film was released to mixed reviews. Years later, critical re evaluation of Peckinpah's film would lead many to regard it as one of his major works, a revisionist view aided by the restoration of Peckinpah's original cut in 1984. After witnessing firsthand Peckinpah's battles with MGM, Dylan had his own problems with Columbia Records. After years of minimal activity, Dylan had lost Columbia's patience, and when negotiations for a renewed contract began in 1972, the label (except for Clive Davis) had little interest in being generous. "Early in 1973 I finally did conclude negotiations for a new contract with Bob," wrote Clive Davis in his autobiography. Davis had been a longtime supporter of Dylan's, but he had been the victim of a corporate coup. While finalizing the details of Dylan's contract, Davis was fired by CBS president Arthur Taylor on May 29. Dylan testified on Davis's behalf in a well publicized civil trial held in July 1975. In the meantime, the incident soured Dylan's relationship with CBS, convincing him to sign with David Geffen's fledgling Los Angeles based label Asylum Records.