Лондон қорғаныс позициялары: 19 ғасырдың соңындағы бекініс жоспары
London Defence Positions
Лондондық қорғаныс позициялары – 19 ғ. соңындағы Лондонды жау шабуылынан қорғау үшін құрылған бекіністер. Төртінші орталықтар, құрылыс жоспарлары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон қорғаныс позициялары – Англияның оңтүстік-шығысында 19 ғасырдың соңында салынған, Лондонды оңтүстік жағалауға шабуыл жасаған жатжерттік басқыншылардан қорғау мақсатындағы жер қамалдарының жоспары. Бұл позициялар – төтенше жағдай туғанда жылдам қазылатын бекіністер желісі үшін жасалған мұқият есептелген дайындық жоспары болды. Осы бекіністерге сүйену үшін 13 тұрақты, кішкентай көпбұрышты бекініс немесе Лондон мобилизациялық орталықтары деп аталған редуттар салынды, олар қазба жұмысына және позицияны қорғауға кірісетін әскерлерге қажетті барлық жабдықтармен және оқ-дәрілермен жабдықталған.
The London Defence Positions were a late 19th century scheme of earthwork fortifications in the southeast of England, designed to protect London from foreign invasion landing on the south coast. The positions were a carefully surveyed contingency plan for a line of entrenchments, which could be quickly excavated in a time of emergency. The line to be followed by these entrenchments was supported by thirteen permanent small polygonal forts or redoubts called London Mobilisation Centres, which were equipped with all the stores and ammunition that would be needed by the troops tasked with digging and manning the positions.
Шығу тегі
1859 жылғы Ұлыбританияны қорғау жөніндегі Корольдік комиссиясының есебінде Лондонды қорғау мүмкін емес деп саналды; олар Вулвичтегі Корольдік қару-жарақ арсеналын қорғау үшін Шутерс-Хиллде бекініс салуды ұсынды, бірақ бұл жоба іске аспады. Жоғары әскери шенділердің бірнеше ұсынысынан кейін, 1888 жылы полковник Джон Чарльз Ардаг жазған меморандумда жаяу әскер және жылжымалы қару-жарақтар үшін қарапайым жер қазбаларынан тұратын схема көзделді. Бұл схема төтенше жағдай туғанда еріктілер күштерімен қазылып, қамтамасыз етілуі тиіс болды, ал бұл желі 5 миль (8 км) аралықта орналасқан Лондон мобилизациялық орталықтарымен, қару-жарақ және жабдықтар сақталатын тұрақты нысандармен қолдау көрсетілді. Лондон қорғаныс схемасы 1889 жылғы наурыз айында Соғыс министрі Эдвард Стэнхоуппен парламентте жарияланды, сол кезде мобилизациялық орталықтар үшін 13 учаске 25 000 фунт стерлингке сатып алынған еді.
The 1859 Royal Commission on the Defence of the United Kingdom report on Britain's defences believed that London was practically undefendable; they proposed a fort at Shooters Hill to defend the Royal Arsenal at Woolwich, but it was never acted upon. Following a number of proposals by senior military figures, an 1888 memorandum written by Colonel John Charles Ardagh envisaged a scheme of simple earthworks for infantry and moveable armaments, intended to be dug and manned in an emergency by the Volunteer Force, the line being supported by permanent works, the London Mobilisation Centres, at 5 mile (8 km) intervals, which acted as stores and magazines. The London Defence Scheme was announced in Parliament in March 1889 by the Secretary of State for War, Edward Stanhope, by which time the 13 sites for the Mobilisation Centres had already been purchased at a cost of £25,000.
Орналасқан жерлер
Лондондық жұмылдыру орталықтары Солтүстік Даунс бойымен 70 миль (113 шақырым) қашықтықта, Гилдфордтан Дарент аңғарына дейін және Эссекс округында Темза өзенінен арғы жағына дейін салынды. Он үш орын таңдалды: Пьюли Хилл, Хенли Гроув, Денбис, Бокс Хилл, Бетчворт, Рейгейт, Ист Мерстхэм, Фостердаун, Волдингэм, Бетсом Хилл, Халстед, Фарнингэм және (Лондонның солтүстік-шығысында) Солтүстік Велд. Әрбір орынның дизайны әртүрлі болды, бірақ олар ешқашан күрделі болған жоқ, тек әскерлерді жұмылдыру үшін қару-жарақ сақталатын қоймалар мен шектеулі қорғаныс құрылыстары болды. Орталықтардың мақсаты, оқ-дәрі және басқа да жабдықтарды сақтаумен қатар, далалық бекіністердің үздіксіз желісіндегі берік нүктелер ретінде қызмет ету еді. Соғыс басталғанда қорғаныс позицияларын байланыстыратын траншеялар жылдам қазылуы мүмкін болды. Тилбери, Уорли және, мүмкін, Катерхемде қосымша жабдық сақтау орындары құрылды. Олар тез арада ескірген деп танылды және 1907 жылы барлығы сатылды, қазір DSTL пайдаланатын Халстед бекінісінен басқа. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, неміс басқындығы болған жағдайда, траншеялардың тоқтау сызығын құру үшін Лондон қорғаныс позицияларының бір бөлігі қайта жандандырылды. Темзаның солтүстігінде, желі Эппингте тоқтамай, Броксборн қаласындағы Ли өзеніне дейін жалғасты. Темзаның оңтүстігінде ол Чатэм қорғанысына қосылған Вротэм арқылы Холлингке дейін созылды. Батыс жағындағы желі Рейгейт бекінісінен кейін Бакленд төбесінде тоқтады.
The London Mobilisation Centres were built along a 70 mile (113 kilometre) stretch of the North Downs from Guildford to the Darenth valley and across the River Thames in Essex. Thirteen sites were chosen, at Pewley Hill, Henley Grove, Denbies, Box Hill, Betchworth, Reigate, East Merstham, Fosterdown, Woldingham, Betsom's Hill, Halstead, Farningham and (to the northeast of London) North Weald. The design of each site varied, but they were never very elaborate, just a magazine and storehouses for the mobilisation of troops, with limited defences. The intention was that the centres would, in addition to holding ammunition and other supplies, act as strong points in an almost continuous line of field fortifications. The trench lines joining the Defence Positions could be rapidly excavated on the outbreak of war. Related stores were set up at Tilbury, Warley and possibly Caterham. They were quickly viewed as obsolete, and all were sold off in 1907, with the exception of Fort Halstead, now used by DSTL. During World War I, part of the London Defence Positions scheme was resurrected to form a stop line of trenches, in case of a German invasion. North of the Thames, the line was continued to the River Lea at Broxbourne rather than stopping at Epping. South of the Thames, it was continued to Halling, via Wrotham, linking to the Chatham defences. At the western end the line was stopped short at Buckland Hill, just beyond Reigate Fort.