Кіріспе
Ричард Куин (12 қараша 1920 – 10 маусым 1989) – американдық актер, режиссер және әнші. Ол радио, водевиль мен сахналық қойылымдарда бала кезінен бастап актерлік өнерге қатысты, ал 20 жасында Metro Goldwyn Mayer кинокомпаниясымен келісімшарт жасады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін актерлік мансабы сарқылып, Куин кинорежиссер болып жұмыс істей бастады. Кейін ол теледидарда фильмдерді өндіруге және режиссерлік етуге көшті. Куин режиссер ретінде түсірген фильмдерінің қатарында "Дыбыс, кітап және шам" (1958), "Сюзи Вонгтың әлемі" (1960), "Парсы қызылшақтай болғанда" (1964), "Жұбайыңызды қалай өлтіруге болады" (1965) және "Зенда тұтқыны" (1979) бар.
Richard Quine (November 12, 1920June 10, 1989) was an American director, actor, and singer. He began acting as a child in radio, vaudeville, and stage productions before being signed to Metro Goldwyn Mayer in his early twenties. When his acting career began to wane after World War II, Quine began working as a film director. He later moved into producing and directing television. Quine's films as director include Bell, Book and Candle (1958), The World of Suzie Wong (1960), Paris When It Sizzles (1964), How to Murder Your Wife (1965), and The Prisoner of Zenda (1979).
Балалық актер
Детройт қаласында туған Куиннің әкесі актер болған. Куиннің отбасы ол алты жасқа толғанда Лос-Анджелеске көшіп келді. Бала кезінде ол радиода актерлік жұмыс істей бастады және шағын радио жұлдызына айналды. Содан кейін ол вадевильде өнер көрсетіп, сахналық рөлдерге көшті. Куин "Кавалкада" (1933) драмасында кинодағы дебютін жасады. Ол "Әлем өзгеріп тұр" (1933) (жас Микки Рунимен бірге), "Заң кеңесшісі" (1933), "Джейн Эйр" (1934, Джон Рид рөлінде), "Дэймс" (1934), Фрэнки Томаспен бірге "Сәрсенбі күні туған бала" (1934), "Кішкентайлар" (1934), "Өмір қайта оралады" (1935), Томаспен бірге "Фландрияның иті" (1935) және Джеки Купермен бірге "Динки" (1935) фильмдерінде де ойнады.
Нью-Йорк
Куин сахналық актерлік өнерге оралу үшін Лос-Анджелестен Нью-Йоркке кетті. 1939 жылы Куин Джером Керн мен Оскар Хаммерштейн II-нің "Май айында тым жылы" атты Бродвей мюзиклінде дебют жасады, ол 59 қойылымға созылды. Келесі жылы ол Ширли Бутпен бірге ойнаған, үлкен сәтті болған "Менің әпкем Айлин" Бродвей қойылымында Франк Липпинкотт рөліне тағайындалды.
MGM актері
"Менің әпкем Айлин" пьесасының сахналық қойылымындағы рөлі Куиннің Metro Goldwyn Mayer компаниясымен келісімшарт жасауына себеп болды. Куиннің MGM үшін түсірген алғашқы фильмі – Джуди Гарланд пен Микки Руни бас рөлде ойнаған "Бродвейдегі қыздар" (1941). Руни мен Куин бала кезінен бері дос болған. Оның актерлік мансабы дамып келе жатқанда, АҚШ-тың Жағалау күзетінде қызмет етуге міндеттелді. Жағалау күзетінде ол лейтенант болып, Сан-Диегода (Калифорния) қоғамдық байланыстар бөлімінде қызмет етті. Әңгімеге сәйкес, Гарри Коэн сценарийді толығымен сатып алуды ұсынған, бірақ олар режиссерлік жасағысы келген. Коэн: "Қалайша фильм түсіресіздер?" – деп сұраған. Бірақ кейін Колумбияның басқа бір өкілі Куинге: "Мырза Коэн сіз фильм түсіретініңізді айтты" деді. Фильм түсірілген кезде ол әлі де MGM-мен келісімшартта болған. Фильм сәтті аяқталды және Куин Колумбияда ұзақ мерзімді келісімшартқа алынды. Куин біраз уақыт актерлік қызметін жалғастырды. Ол Ричард Флейшер режиссерлік еткен және Карл Форман RKO үшін жазған "The Clay Pigeon" (1949) төмен бюджетті нуар фильмінде үшінші рөлде ойнады. "Мен үшін қайғылы әндер жоқ" (1950) және "Жас өрт сөндіруші" (1950) фильмдерінде де эпизодтық рөлдерді сомдады. Колумбияда ол бірнеше комедиялық қысқа фильмдер түсірді: Хью Гербертпен бірге "A Slip and a Miss" (1950), Эдди Фой, Jr.мен бірге "Foy Meets Girl" (1950), Берт Уилермен бірге "The Awful Sleuth" және Гербертпен бірге "Woo Woo Blues" (1951). 1951 жылдың шілдесінде ол Колумбиямен жеті жылдық келісімшартқа қол қойды. Куиннің режиссер ретіндегі алғашқы жеке жұмысы – Фрэнки Лэйннің қатысуымен "The Sunny Side of the Street" (1951) музыкалық комедиясы болды. Одан кейін Франсис Лэнгфордпен бірге "Күміс жүрек күнделігі" (1951) фильмін түсірді. Эдвардссыз Куин "Footlights Theater", "General Electric Theater" және "The Ford Television Theatre" эпизодтарын режиссерлік етті. Куин Ким Новакты жұлдыз ретінде танытқан "Pushover" (1954) нуар фильмін түсірді. Universal International оны Тони Кертисті музыкалық фильмге түсіру үшін қарызға алды, нәтижесінде "So This Is Paris" (1954) дүниеге келді. Куин Эдвардстың режиссерлік дебютін болған "Bring Your Smile Along" (1955) фильмінің сценарийін жазуға көмектесті. Эдвардс пен Куин "My Sister Eileen" (1955) музыкалық қайта түсірілімінің сценарийін жазды, оны Куин режиссерлік етті, ал "He Laughed Last" (1956) фильмін Эдвардс режиссерлік етті. Quin Productions-тың алғашқы фильмі – Кирк Дуглас, Новак және Ковакс қатысқан "Strangers When We Meet" (1960) болды; фильм Дугластың Bryna Productions кинокомпаниясымен бірлесіп түсірілді. Рей Старк оны соңғы сәтте Жан Негулесконың орнына "The World of Suzie Wong" (1960) фильміне, Уильям Холден мен Нэнси Кванмен бірге "Paramount" студиясында жұмысқа алды. Колумбияға оралған Куин Леммонмен бірге "Армиядағы ең ақымақ кеме" (1960) фильмінің баяндамасын жасады. Куин өзінің компаниясы үшін бірнеше жоба жасайтынын мәлімдеді: Гленн Фордпен "Image Makers", Дорис Деймен "Roar Like a Dove" және Рей Старк үшін "The Fannie Brice Story". Ол сондай-ақ Уильям Холденмен Кенияда "Man Hunt" фильміне қатысатын жоспарлаған. Алайда, бұл фильмдердің ешқайсысы түсірілмеді. Ол Эдвардспен бірге жазылған "The Notorious Landlady" (1962) фильмінде Леммон, Фред Астер және Новакты түсіріп, режиссерлік етті. Ол Холденмен "A Bolt Out of the Blue" және "Fair Game" фильмдерін түсіруді жоспарлаған, сондай-ақ Бродвейде "Шерлок Холмс" романын экранизациялауды көздеген. Алайда, бұл жобалардың ешқайсысы жүзеге аспады. Куин "Paramount" арқылы өзінің компаниясы үшін "Paris When It Sizzles" (1964) фильмін Холден мен Одри Хепбернмен бірге түсіріп, режиссерлік еткен. Ол Warner Bros. студиясына барып, Кертис пен Натали Вудпен бірге "Sex and the Single Girl" (1964) фильмін, содан кейін Леммонмен бірге "How to Murder Your Wife" (1965) фильмін түсірді. Куин Колумбия үшін "Synanon" (1965) фильмін түсіріп, режиссерлік етті, бұл фильм есірткіге тәуелділер туралы сирек көрілетін туынды болды. Ол теледидарға оралды және қысқа ғұмырлы "The Jean Arthur Show" (1966) сериалының эпизодаларын түсіріп, режиссерлік етті. Бұл сериал да бір маусымға созылды. Куин "Hotel" (1967) фильмін "Warners" студиясы үшін түсірді. Ол "Across the River and into the Trees" фильмін түсіруді жоспарлаған, бірақ ол ешқашан түсірілмеді. Оның орнына Paramount үшін екі фильм түсірді: Рей Старк үшін "Oh Dad, Poor Dad, Mamma's Hung You in the Closet and I'm Feelin' So Sad" (1967) және "A Talent for Loving" (1969). Ол сондай-ақ "The Owl and the Pussycat" фильмін түсіруді жоспарлаған, бірақ Герберт Росс Барбра Стрейзанд пен Джордж Сегалмен бірге оны түсірді.
Әнші
Продюсерлік, режиссерлік және сценарий жазудан басқа, Куин лирика да жазған. Ол "Be Prepared" әнінің сөзін жазды, ол 1959 жылғы "It Happened to Jane" фильміне енген, оның өзі де сол фильмнің продюсері және режиссері болды. 1962 жылы Куин "Going Steady With a Dream" және "Strangers When We Meet" деген екі ән жазды, соңғысы 1960 жылғы осы аттас фильмнің тақырыбы болды, оны Куин түсірді, сондай-ақ "Don't Knock the Twist" фильмі үшін де жазды. Куин 1964 жылғы "Секс және жалғыз қыз" фильміне де тақырыпты ән жазды.
1970 жылдар
Куин "Original: Do Not Project" (1972) фильмінде актерлік өнерге қайта оралды. 1970 жылдары Куин MGM студиясында "Ай шарабы соғысы" (1970) фильмін және Ричард Дрейфустың басты рөлде ойнаған "22-ші қатар" сериалының пилотын түсірді. Ол Питер Фолктың "Коломбо" сериалының үш эпизодын, оның ішінде Ұлыбританияда өткен "Dagger of the Mind" эпизодын режиссерлік етті. Сонымен қатар, ол тағы бір, азырақ сәтті болған NBC Mystery Movie сериалында жұмыс істеді – "МакКой", осы жолы Тони Кертиспен бірге жұмыс істеді, оны Куин "Осылай Париж" және "Секс және жалғыз бойжеткен" (1964) фильмдерінде режиссерлік еткен еді. Куиннің басқа режиссерлік жұмыстары: "W" (1974) фильмі, онда Твигги ойнады, "Мамандар" (1975) және "Хек Рамзи", "МакКлауд" және "Проект U.F.O" сериалдарының эпизодтары. Оның режиссер ретінде соңғы аяқталған фильмі – Питер Селлерстің ойнаған "Зенда тұтқыны" (1979). Куин тағы бір Селлерс фильмін, "Доктор Фу Манчудың зұлым жоспары" (1980) фильмін режиссерлеуге шақырылды. Дегенмен, сценарий тіпті аяқталмас бұрын, Куин Селлерспен болған "шығармашылық даулар" салдарынан жұмыстан босатылды.
His final completed film as a director was the film The Prisoner of Zenda (1979) starring Peter Sellers. Quine was hired to direct another Sellers film, The Fiendish Plot of Dr. Fu Manchu (1980). Before the script was even completed, Quine was fired owing to "creative differences" with Sellers.
Жеке өмір
Куин бес рет үйленген және үш баласы болған. Оның алғашқы некесі 1942 жылғы қаңтарда шоу-жұлдыз және модель Сьюзан Пэйлимен болды, ол одан бірнеше жыл үлкен болған. 1946 жылдың 17 сәуірінде олар он күндік ұлды асырап алып, оған Тімоти Ричард Куин деген есім қойды. 1948 жылдың 1 наурызында олар бөлек тұрды және сол жылдың соңында ажырасып кетті. 1952 жылдың қазан айында Петерс созылмалы бүйрек инфекциясы мен бронх пневмониясынан қайтыс болды. Оның қайтысына сусыздану мен аштық та себеп болды, себебі ол өмірінің соңғы апталарында тамақ ішу мен жеуді тоқтатқан. 1951 жылдың қыркүйегінде Куин актер Фрэнсис Бушманның немересі Барбара Бушманға үйленді. Олар 1958 жылдың мамырында ажырасу алдында екі балаға ие болды. 1960 жылдың наурызында олар ажырасып кетті. Куин үшінші әйелінен ажырасқаннан кейін, ол бұрын "Пушовер" (1954) және "Дыбыс, кітап және шам" (1958) фильмдерінде режиссерлік еткен актриса Ким Новакпен кездесуін бастады. 1959 жылы олар үшінші фильмде бірге жұмыс істеп жүргенде, "Біз кездескенде бейтаныс адамдар" (1960) фильмінде бірге түсуге келісті. Олар фильмнің түсірілімі аяқталған соң үйленуді жоспарлаған, бірақ Новак фильм аяқталуға аздай қалғанда қарым-қатынасты тоқтатты. Кейін ол актрисалар Джуди Холлидеймен (оны "Өмірге толы" және "Алтын кадиллак" (1956) фильмдерінде режиссерлік еткен) және Натали Вудпен (оны "Секс және жалғыз қыз" (1964) фильмінде де режиссерлік еткен) кездесті. 1965 жылдың 4 қаңтарында олар Мексикадағы Розарито-Бичте үйленді. 1968 жылдың 10 маусымында олар ажырасып кетті. 1969 жылдың шілдесінде Куин "өте қатыгездік" себебімен ажырасуға өтініш берді. 1970 жылдың желтоқсанында олардың ажырасуы заңды күшіне енді. 1977 жылы Куин Диана Балфурға үйленді. Олар Куин 1989 жылы қайтыс болғанға дейін некеде болды.
Өлім
Ұзаққа созылған депрессия мен нашар денсаулықтан кейін Куин 1989 жылғы 10 маусымда Лос-Анджелестегі үйінде өзіне оқ жатты. Ол UCLA медициналық орталығына апарылды, онда 68 жасында қайтыс болды. Оның мәйіті Лос-Анджелестегі Вествуд мемориалдық паркіндегі Дұға залы колумбариіне қойылды.