Стив Маккуин: Өмір жолы мен мансабының бастауы

Кіріспе

Американдық актер (1930–1980)

Маккуин біртіндеп үлгі аларлық тұлғаға айналды және балалардың өмірін басқаратын ережелерді белгілейтін Boys Council-ға сайланды. 16 жасында Маккуин Нью-Йорк қаласындағы Гринвич-Виллиджге көшіп келген анасымен бірге тұруға оралды. Сол жерде ол сауда флотының екі теңізшісімен танысып, Доминикан Республикасына бағытталған кемеге жұмысқа тұруға шешім қабылдады.

Әскери қызмет

1947 жылы анасының рұқсатымен (өйткені ол әлі 18-ге толмаған еді), Маккуин АҚШ Теңіз жаяу әскерлері корпусына қабылданып, Паррис аралындағы жаттығу лагеріне жіберілді. Ол АҚШ Президенті Гарри Трумэннің президенттік яхтасын күзетуге жауапты құрметті қарауылға бекітілді.

1950 жылдар

1952 жылы Г.И. аясында қаржылай көмекпен Маккуин Нью-Йоркте Санфорд Мейснердің «Көршілес ойын үйінде» және Ута Хагеннің HB студиясында актерлік өнерді оқыды. Осы кезеңде ол Стелла Адлерден актерлік шеберлікті үйренді, оның сабағында Джиа Скаламен танысты. Автокөліктер мен мотоциклдерге ұлы қызығушылық танытқан Маккуин Лонг-Айленд қаласындағы мотоцикл жарыстарында өнер көрсетіп, ақша табуға кірісті. Ол Харли Дэвидсон мен Триумф мотоциклінің алғашқы екеуін сатып алды. 1953-1954 жылдары ABC телеарнасының «Juke Box Jury» бағдарламасында музыкалық сарапшы ретінде қатысты. Маккуин «Peg o' My Heart», «The Member of the Wedding» және «Two Fingers of Pride» сияқты сахналық қойылымдарда эпизодтық рөлдерді ойнады. 1955 жылы Бродвейде Бен Газзараның қатысуымен «Жаңбырлы шляпа» спектаклінде тұңғыш рет өнер көрсетті. Маккуин «Қорғаушы» атты екі бөлімді «Westinghouse Studio One» телепрезентациясында ойнағанда, голливудтық агент Хилли Элкинс оның талантын байқап, жас актердің өзін таныстыруы үшін B класты фильмдердің қолайлы орын болатынын шешті. Элкинс басқаруымен Маккуиннің алғашқы кино рөлі Роберт Уайздың режиссерлік жұмысы және Пол Ньюманның қатысуымен түсірілген «Онда біреу маған ұнайды» (1956) фильміндегі шағын рөл болды. Содан кейін Маккуин «Блоб» (оның алғашқы басты рөлі), «Ешқашан бейтанысқа ғашық болма» және «Сент-Луис банкінің ұлы тонаушылығы» (1959) фильмдеріне тартылды. Маккуиннің шығармашылық жолындағы алғашқы табысы теледидарда болды. Ол Дейл Робертсонның NBC батыс сериалында «Уэллс Фарго әңгімелерінде» Билл Лонгли рөлін ойнады. Маккуиннің сол кездегі агенты Элкинс «Trackdown» сериалының продюсері Винсент М. Феннеллиге Маккуиннің сыйлық аулаушы Джош Рэндалл рөліне оқуға мүмкіндік беру үшін сәтті әрекет етті. Ол алғаш рет 1958 жылы «Trackdown» сериалының 1-ші маусымының 21-ші эпизодында пайда болды. Ол сол эпизодта Рэндалл рөлінде ойнады, ол серияның басты кейіпкері Роберт Калппен, бұрынғы Нью-Йорк мотоцикл жарысының досы болды. Маккуин бірінші маусымның 31-ші эпизодында «Trackdown» сериалында қайта пайда болды, онда ол егіз ағайындыларды сомдады, олардың бірі Калптың кейіпкері Хоби Гилман іздеген заңнан тыс адам еді. Кейін Маккуин 1958 жылдың қыркүйегінде CBS телеарнасында көрсетілген «Wanted Dead or Alive» сериалының пилоттық эпизодын түсірді. Бұл оның шығармашылық жолындағы маңызды рөл болды. «Wanted: Dead or Alive» DVD-нің шығарылымымен байланысты сұхбаттарда «Trackdown» сериалының Роберт Калп Маккуинді Голливудқа әкеліп, оған Рэндалл рөлін беруге өзінің үлесін қосқанын мәлімдеді. Ол Маккуинге «тез тарту өнерін» үйреткенін айтты. Калптың сөзіне сәйкес, түсірілімнің екінші күні Маккуин оны жеңіп шықты. Сериалдың арқасында Маккуин елге танымал болды. Илай Уоллах Бриннер мен Маккуин кейіпкерлері алғаш кездескен жерлеу процессиясы сахнасын түсіру кезінде өзінің қызығушылығын жасыруға тырысқанын айтады. Бриннер Маккуиннің мылтығын айналдыруына ашуланды, себебі бұл көрерменнің назарын Маккуинге аударды. Бриннер Маккуинмен бір сахнада қаруын тартудан бас тартты, өйткені оның кейіпкері жеңіліске ұшырауы мүмкін екенін білді. Кейінірек Джонни Карсон «Tonight Show» бағдарламасында Маккуинды секіруі үшін құттықтауға тырысқанда, Маккуин: «Бұл мен емеспін. Бұл Бад Экинс еді» деді. Бұл фильм Маккуиннің кассалық табысын арттырып, оның супержұлдыз мәртебесін бекітті. Сондай-ақ 1963 жылы Маккуин Натали Вудпен бірге «Жақсы адаммен махаббат» фильмінде ойнады. Кейін ол Гарольд Роббинстің «Келемшелер» романындағы кейіпкер Невада Смит рөлінде пайда болды, осы романың кино нұсқасында екі жыл бұрын Алан Лэдд ойнаған еді. «Невада Смит» - Карл Малден мен Сюзан Плешеттің де қатысуымен түсірілген өте табысты батыс қимыл-оқиғалардың преквилі. 1965 жылы «Цинциннати кіді» фильмінде покер ойыншысы рөлін ойнағаннан кейін, Маккуин 1966 жылы «Құмды тастарда» машина бөлмесіндегі теңізші рөлі үшін өзінің жалғыз «Оскар» сыйлығына ұсынылды, онда ол бұрын «Ұлы қашу» фильмінде жұмыс істеген Кэндис Берген мен Ричард Аттенбороға қарсы ойнады. Маккуиннің кейіпкері 1968 жылғы Ford Mustang GT 390 машинасын жүргізді, ал қарсыластың қара Dodge Charger-ін тәжірибелі каскадер Билл Хикман жүргізді. Маккуин, оның каскадерлері және Хикман оқиға орын алғанға дейін бірнеше күн бойы жылдамдықты, жақын аралықтағы жүргізуді жаттықты. «Бұллит» фильмінің бюджеті Warner Bros. компаниясымен жасалған келісім-шартты бұзуға себеп болды, ол оның қалған жеті фильміне қатысты. «Бұллит» үлкен табысқа жеткенде, Warner Bros. оны қайтадан тартуға тырысты, бірақ ол бас тартты, ал оның келесі фильмі тәуелсіз студиямен түсіріліп, United Artists компаниясымен шығарылды. Бұл фильмге дайындалу кезінде Маккуин өзінің имиджін өзгертуге тырысты, «The Thomas Crown Affair» (1968) фильмінде бай жұмыс істейтін адам рөлін сомдады, осы фильмде Фэй Данауэй де ойнады. Келесі жылы ол «The Reivers» оңтүстік тарихи фильмін түсірді.

In 1952, with financial assistance under the G. I. Bill, McQueen began studying acting in New York at Sanford Meisner's Neighborhood Playhouse and at HB Studio under Uta Hagen. During this time, he also studied acting with Stella Adler, in whose class he met Gia Scala. Long enamored of cars and motorcycles, McQueen began to earn money by competing in weekend motorcycle races at Long Island City Raceway. He purchased the first two of many motorcycles, a Harley Davidson and a Triumph. He appeared as a musical judge in an episode of ABC's Juke Box Jury, which aired in the 1953–1954 season. McQueen had minor roles in stage productions, including Peg o' My Heart, The Member of the Wedding and Two Fingers of Pride. He made his Broadway debut in 1955 in the play A Hatful of Rain starring Ben Gazzara. When McQueen appeared in a two part Westinghouse Studio One television presentation entitled "The Defender", Hollywood manager Hilly Elkins took note of him and decided that B movies would be a good place for the young actor to make his mark. McQueen's first film role under Elkins' management was a bit part in Somebody Up There Likes Me (1956), directed by Robert Wise and starring Paul Newman. McQueen was subsequently hired for the films The Blob (his first leading role), Never Love a Stranger, and The Great St. Louis Bank Robbery (1959). McQueen's first breakout role came on television. He appeared on Dale Robertson's NBC Western series Tales of Wells Fargo as Bill Longley. Elkins, then McQueen's manager, successfully lobbied Vincent M. Fennelly, producer of the Western series Trackdown, to have McQueen read for the part of bounty hunter Josh Randall. He first appeared in Season 1, Episode 21, of Trackdown in 1958. He appeared as Randall in that episode, cast opposite series lead Robert Culp, a former New York motorcycle racing buddy. McQueen appeared again on Trackdown in Episode 31 of the first season, in which he played twin brothers, one of whom was an outlaw sought by Culp's character, Hoby Gilman. McQueen next filmed a pilot episode for what became the series, Wanted Dead or Alive, which aired on CBS in September 1958. It became his breakout role. In interviews associated with the DVD release of Wanted: Dead or Alive, Robert Culp of Trackdown claimed credit for bringing McQueen to Hollywood and landing him the part of Randall. He said he taught McQueen the "art of the fast draw". Culp said that by the second day of filming, McQueen beat him at it. McQueen became a household name as a result of the series. Eli Wallach reports struggling to conceal his amusement while watching the filming of the funeral procession scene in which Brynner's and McQueen's characters first meet. Brynner was furious at McQueen's shotgun round twirl, which effectively diverted the viewer's attention to McQueen. Brynner refused to draw his gun in the same scene with McQueen, knowing that his character would probably be outdrawn. When Johnny Carson later tried to congratulate McQueen for the jump during a broadcast of The Tonight Show, McQueen said, "It wasn't me. That was Bud Ekins." This film established McQueen's box office clout and secured his status as a superstar. Also in 1963, McQueen starred in Love with the Proper Stranger with Natalie Wood. He later appeared as the titular Nevada Smith, a character from Harold Robbins' novel The Carpetbaggers, portrayed by Alan Ladd two years earlier in a movie version of that novel. Nevada Smith was an enormously successful Western action adventure prequel that also featured Karl Malden and Suzanne Pleshette. After starring in 1965's The Cincinnati Kid as a poker player, McQueen earned his only Academy Award nomination in 1966 for his role as an engine room sailor in The Sand Pebbles, in which he starred opposite Candice Bergen and Richard Attenborough, with whom he had previously worked in The Great Escape. McQueen's character drove a 1968 Ford Mustang GT 390, while the antagonist's black Dodge Charger was driven by veteran stunt driver Bill Hickman. McQueen, his stunt drivers and Hickman spent several days before the scene was shot practicing high speed, close quarters driving. Bullitt went so far over budget that Warner Bros. canceled the contract on the rest of his films, seven in all. When Bullitt became a huge box office success, Warner Bros. tried to woo him back, but he refused, and his next film was made with an independent studio and released by United Artists. For the film, McQueen went for a change of image, playing a debonair role as a wealthy executive in The Thomas Crown Affair with Faye Dunaway in 1968. The following year, he made the Southern period piece, The Reivers.

1970 жылдар

1971 жылы Маккуин автожарыстар драмасы «Ле-Ман» фильмінде ойнады, ол көрістердің әртүрлі болуына себеп болды. Одан кейін 1972 жылы «Жастар Боннер» фильмінде ойнады, ол қартайған родео шебері туралы әңгіме. Ол режиссер Сэм Пекинпамен «Қашқындар» фильмінде тағы да бірге жұмыс істеді, онда ол болашақ әйелі Али МакГроумен танысты. Содан кейін Маккуин 1973 жылы «Папийон» фильмінде Дюстин Хоффманмен бірге Дьявол аралындағы тұтқынның қиын рөлін ойнады, ол оның кейіпкерінің трагедиялық серігі болды. «Қашқындар» фильмі түсірілімі кезінде Маккуин әлемдегі ең көп жалақы алатын актер болды. 1974 жылы Пол Ньюманмен бірге Маккуин Джон Гиллерминнің апат фильмі «Мұнаралық тозақ» фильмінің басты рөлдерін ойнады. Маккуин биік ғимараттағы өртті сөндіруге тағайындалған өрт сөндіруші бастығының рөлін сомдады. Бастапқыда оған осы оқиғаның екінші басты кейіпкері – сәулетшінің рөлі ұсынылған еді, бірақ ол өрт сөндіруші бастығының рөлін ойнауды сұрады, себебі ол бұл рөлдің «көзге көрінерлік» деп ойлады. Сәулетшінің рөлі Ньюманға берілді, ол көбірек сөздерге ие болды, сондықтан Маккуин рөлдерді теңестіру үшін одан да көп диалог сұрады. Маккуинге 1 миллион доллар және кірістің бір бөлігі төленді, сондай-ақ ол өзінің каскадтарын орындауға талап етті. Фильм сәтті болды және Солтүстік Америкада 55 миллион доллар жинады. Осыдан кейін Маккуин көптен көрінбеді, өйткені ол мотоцикл жарыстарына және елді аралап, автоүйде және өзінің көне үнді мотоциклінде саяхаттауға ден қойды. Ол 1978 жылға дейін актерлікке оралмады, «Халық жауы» фильмінде Генрик Ибсеннің пьесасының осы бейімделуінде сақалды, көзілдірік таққан 19 ғасыр дәрігерінің рөлін ойнады. Фильм кеңінен көрсетілмеді, бірақ кейде PBS телеарнасында көрсетілді. Маккуиннің соңғы екі фильмі де 1980 жылы шықты, олар нақты оқиғаларға негізделген: «Том Хорн» – бұрынғы армиялық барлаушы, кейіннен кәсіби қарушы болған, ірі мал өсірушілерге қарақшыларды аулауға жұмыс істеген және қойшыны өлтіргені үшін дарға асылған батыр туралы вестерн; және «Аңшы» – қазіргі заманғы сыйлық аңшысы туралы қалалық әрекет фильмі.

Жоғалған рөлдер

Маккуинге "Тиффаниде таңғы ас" фильміндегі басты ер адам рөлі ұсынылды, бірақ ол "Wanted: Dead or Alive" келісімшартының болуына байланысты қабылдай алмады (бұл рөл Джордж Пеппардқа бұйырды). Ол "Океанның он бірі", "Бутч Кэссиди және Санденс Кид" фильмдеріндегі рөлдерден бас тартты (оның адвокаттары мен агенттері Пол Ньюменнің адвокаттары мен агенттерімен басты рөлді анықтау мәселесінде келісе алмады), "Апокалипсис қазір", "Жыртқыш Гарри", "Көпір тым алыс", "Француз байланысы" (ол тағы бір полицей фильміне түскім демеді).

Режиссер Стивен Спилберг Рой Нири рөліне Маккуиннің өзінің бірінші таңдауы болғанын айтты. Спилбергтің фильмнің DVD-дискісіндегі деректі фильмде айтқанынша, ол Маккуинмен бір барда кездескен, онда Маккуин сыра ішіп отырған. Кетіп бара жатқанда Маккуин Спилбергке рөлді қабылдай алмайтынын айтты, себебі ол қажетті кезде жылай алмайды. Спилберг жылау көрінесін сюжеттен алып тастауға ұсынды, бірақ Маккуин ол көрінестің сценарийдегі ең жақсысы екенін айтып, қарсылық білдірді. Ақырында бұл рөл Ричард Дрейфусқа бұйырды. Уильям Фридкин Маккуинды 1977 жылғы "Сорсер" фильміндегі басты рөлге шақыруды жоспарлаған. "Сорсер" фильмінің түсірілімі негізінен Доминикан Республикасында өтуі керек еді, бірақ Маккуин Али МакГроудан ұзақ уақытқа бөлінгісі келмеді. Сондықтан Маккуин Фридкиннен МакГроуды продюсер ретінде бекітуін сұрады, осылайша ол түсірілім кезінде қатыса алатын болар еді. Фридкин бұл талапқа келіспеді және Маккуиннің орнына Рой Шейдерді таңдады. Кейін Фридкин Маккуинды таңдамауы фильмнің кассалық табысына кері әсер еткенін айтты. Шпиондық романдардың авторы Джереми Данс Маккуиннің Джеймс Бондты жазған Ян Флемингтің "Алмаз контрабандистері" романының киноадаптациясындағы басты рөлге қарастырылғанын мәлімдеді. Маккуин Джон Блайз рөлін ойнауы керек еді, ол Оңтүстік Африкадағы алмаз контрабандасы желісіне ену үшін жасырын агент ретінде жұмыс істейтін болатын. Жобада қиындықтар туындады және ол ақырында тоқтатылды, бірақ 1964 жылғы сценарий сақталған. Маккуин мен Барбра Стрейзанд "The Gauntlet" фильмінде түсуге келісім берді, бірақ олар өзара тіл табыса алмады және екеуі де жобадан бас тартты. Басты рөлдерді Клинт Иствуд пен Сондра Локк ойнады. Маккуин 1972 жылы жарық көрген Дэвид Морреллдің романынан кейін "Бірінші қан" романындағы Рамбо рөліне қызығушылық танытты, бірақ продюсерлер оның жасын ескере алмай, оны қабылдамады. 1976 жылы ол "The Bodyguard" (Диана Росспен бірге) фильміндегі басты рөлге шақырылды, бірақ фильм Маккуиннің қайтысынан кейін көп жылдардан соң ғана түсірілімге кірісті; 1992 жылы бұл рөлдерді Кевин Костнер мен Уитни Хьюстон ойнады. "Quigley Down Under" фильмі 1974 жылдан бері дамып келе жатқан, Маккуин басты рөлге үміткер болған, бірақ 1980 жылы түсірілім басталған кезде Маккуин ауырып қалды. Жоба он жылдан кейін қайта жандандырылды, осы жолы Том Селлек түсті. Маккуинге "Титаникті көтеру" фильміндегі басты рөл ұсынылды, бірақ ол сценарийдің әсерлі емес екенін сезінді. "The Towering Inferno" фильмінде түскеннен кейін ол Ирвин Алленмен келісімшарт жасасты және 1980 жылы оның жалғасының рөлі ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Фильмнің түсірілімі тоқтатылды, ал Аллен Ньюманды "Уақыт біткенде" фильміне шақырды, ол кассалық сәтсіздікке ұшырады. Маккуин "The Towering Inferno 2" фильмінен бас тартып, көп ұзамай қайтыс болды.

Director Steven Spielberg said McQueen was his first choice for the character of Roy Neary in Close Encounters of the Third Kind. According to Spielberg in a documentary on the film's DVD release, Spielberg met him at a bar, where McQueen drank beer after beer. Before leaving, McQueen told Spielberg that he could not accept the role because he was unable to cry on cue. Spielberg offered to take the crying scene out of the story, but McQueen demurred, saying that it was the best scene in the script. The role eventually went to Richard Dreyfuss. William Friedkin wanted to cast McQueen as the lead in the action thriller film Sorcerer (1977). Sorcerer was to be filmed primarily on location in the Dominican Republic, but McQueen did not want to be separated from Ali MacGraw for the duration of the shoot. McQueen then asked Friedkin to let MacGraw act as a producer, so she could be present during principal photography. Friedkin would not agree to this condition, and cast Roy Scheider instead of McQueen. Friedkin later remarked that not casting McQueen hurt the film's performance at the box office. Spy novelist Jeremy Duns revealed that McQueen was considered for the lead role in a film adaptation of The Diamond Smugglers, written by James Bond creator Ian Fleming. McQueen would play John Blaize, a secret agent gone undercover to infiltrate a diamond smuggling ring in South Africa. There were complications with the project, which was eventually shelved, although a 1964 screenplay does exist. McQueen and Barbra Streisand were tentatively cast in The Gauntlet, but the two could not get along, and both withdrew from the project. The lead roles were filled by Clint Eastwood and Sondra Locke. McQueen expressed interest in the Rambo character in First Blood when David Morrell's novel appeared in 1972, but the producers rejected him because of his age. He was offered the title role in The Bodyguard (to star Diana Ross) when it was proposed in 1976, but the film did not reach production until years after McQueen's death; the film eventually starred Kevin Costner and Whitney Houston in 1992. Quigley Down Under was in development as early as 1974, with McQueen in consideration for the lead, but by the time production began in 1980, McQueen was ill. The project was scrapped until a decade later, when Tom Selleck starred. McQueen was offered the lead in Raise the Titanic, but felt the script was flat. He was under contract to Irwin Allen after appearing in The Towering Inferno and offered a part in a sequel in 1980, which he turned down. The film was scrapped and Newman was brought in by Allen to make When Time Ran Out, which was a box office bomb. McQueen died shortly after passing on The Towering Inferno 2.

Өмір салты

Маккуин күн сайын екі сағаттық жаттығу режимін орындады, оған ауыр салмақ көтеру және бір кезде аптасына жеті күн 8 шақырым (5 миль) жүгіру кірді. Маккуин 9-дәрежелі қара белбеу иесі Пат Э. Джонсоннан Tang Soo Do әскери өнерін үйренді.

Мэнсон байланысы

Чарльз Мэнсон бес адамды, оның ішінде Маккуиннің достары Шарон Тейт және Джей Себрингтің қанына қондырғаннан кейін екі ай өткен соң, бұқаралық ақпарат құралдары полицияның Маккуиннің есімі жазылған тізімді тапқандығын хабарлады. Бірінші әйелінің айтуынша, Маккуин әрдайым, тіпті Себрингтің жерлеу рәсімінде де қоғамдық жерлерде тапаншамен жүре бастады.

Қайырымдылық мақсаттары

Маккуин фильмге түсуге келіскенде студиялардан электрлік бритвалар, джинс сияқты көптеген тегін заттарды талап етуімен ерекше көзге түсті. Кейіннен ол бұл заттарды өспірім шағында өткізген "Бейз Респаблик" жастарды түзету мектебіне сыйлағаны белгілі болды.

Саяси көзқарастар

Маккуин 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында республикалық тіркелгеніне қарамастан Линдон Б. Джонсонды қолдады. 1968 жылғы АҚШ президенттік сайлауында ол Ричард Никсонды қолдады.

Ауру және өлім

1978 жылдың басында Маккуинде қатаң жөтел пайда болды. Ол темекі шегуді тастап, антибиотиктермен емделді, бірақ жағдайы жақсармады. Оның тынысы жетіспеуі күшейді және 1979 жылдың 22 желтоқсанында «Аңшы» фильмін түсіргеннен кейін жасалған биопсия нәтижесінде плевралық мезотелиома – асбестке ұшыраумен байланысты, емдеуге келмейтін қатерлі ісік екені анықталды. Бірнеше айдан кейін Маккуин медициналық сұхбатта өзінің жағдайына асбесттің кінәлі екенін айтты. Маккуин киностудиялардың дыбыс оқшаулау материалдарында, жарыс жүргізушілерінің қорғаныш костюмдері мен шлемдерінде қолданылатын асбест болуы мүмкін деп ойлады, бірақ оның ауруы теңіз жаяу әскері қызметінде кемедегі құбырлардан асбесттің тозуын (оқшаулағышты) алып тастау кезінде болған аса көп әсердің тікелей салдары болуы ықтимал деп есептеді. 1980 жылдың ақпанында ісік кеңінен тарағандығы анықталды. Ол жағдайын жасыруға тырысты, бірақ 1980 жылдың 11 наурызында «National Enquirer» газеті оның «өлімге шалдыққан қатерлі ісігі» бар екенін жариялады. 1980 жылдың шілдесінде Маккуин АҚШ-тағы дәрігерлер оның өмірін ұзартуға ештеңе жасай алмайтындарын айтқаннан кейін Мексиканың Розарито-Бич қаласына дәстүрлі емес емделу үшін сапар шекті. Сапар кезінде дау туды, себебі Маккуин Уильям Дональд Келлиден ем іздеді, ол Герсон терапиясының кофе клизмаларын, жиі шампуньмен жууды, ірі қара мен қойдан алынған тірі жасушаларды қамтитын сұйықтықты күнделікті инъекциялауды, массажды және Мексикада қолжетімді, бірақ ұзақ уақыттан бері улы және қатерлі ісікті емдеуде тиімсіз екені белгілі лаэтрилді қолданды. Маккуин Келлидің емделуі үшін өзі қолма-қол ақша төледі, үш айлық емделуіне 40 000 доллардан астам кеткені (1980 жылғы 40 000 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) айтылды. Келлидің медициналық лицензиясы (1976 жылы жойылғанға дейін) стоматологияның бір саласы – ортодонтияға арналған еді. Келлидің әдістері Маккуин оның пациенті екені белгілі болған кезде дәстүрлі және таблоидтық баспасөздерде сенсация тудырды. Маккуин қазан айының басында АҚШ-қа оралды. Қатерлі ісік денесіне метастаздағанмен қарамастан, Келли Маккуиннің толыққандай жазылып, қалыпты өмірге оралатынын мәлімдеді. Алайда, жағдайы тез нашарлап, ішінде үлкен ісіктер пайда болды. 1980 жылдың 7 қарашасында Маккуин Хуарез ауруханасында таңғы сағат 3:45-те жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол мойны мен ішіндегі көптеген метастаздық ісіктерді алып тастау немесе азайту үшін жасалған операциядан кейін 12 сағаттан кейін қайтыс болды. «Эль-Пасо Таймс» газетінің хабарлауынша, Маккуин ұйқыда қайтыс болған. Вентура миссионерлік шіркеуінің Леонард ДеУитті Маккуиннің еске алу рәсіміне төрағалық етті. Маккуин 2007 жылдың сәуір айында Ұлттық Каубойлар және Батыс мұралар музейінде өткен салтанатта Ұлы Батыс орындаушыларының залына енгізілді. 1999 жылдың қарашасында Маккуин Мотоциклдердің Даңқ залына енгізілді. Ол «On Any Sunday» фильмін қаржыландыру, жолдан тыс жүргізушілердің командасын қолдау және мотоциклдердің жалпы беделін жақсарту сияқты үлесі үшін марапатталды. Бич-Гроув, Индиана, қалалық кітапханасы 2010 жылдың 16 наурызында Маккуиннің туғанына 80 жыл толуын еске алу үшін Стив Маккуиннің туған жері жинағын ресми түрде ашты. 2012 жылы Маккуинге Асбест ауруларымен күресу ұйымы (ADAO) Уоррен Зевон құрмет сыйлығын табыстады. 2015 жылғы «Стив Маккуин: Адам және Ле-Манс» деректі фильмі актердің 1971 жылғы автожарыстар фильмі «Ле-Манс» фильмін жасау және оның басты рөлде ойнауға жасаған тырысын зерттейді. Оның ұлы Чад Маккуин және бұрынғы әйелі Нил Адамс осы фильмде сұхбат бергендердің қатарында. 2017 жылдың 28 қыркүйегінде оның өмір тарихы мен рухани ізденісі туралы «Стив Маккуин – Американдық икона» фильмінің таңдамалы көрсетілімі кейбір кинотеатрларда өтті. 2017 жылдың 10 қазанында қосымша көрсетілім өтті. Фильм көбінесе оң пікірлер алды. «Christianity Today» журналындағы Кеннет Морфилд оның «ең атақты өмірді өмір сүретін адамдардың да тек Құдай ғана бере алатын бейбітшілік пен мақсатты сезімге ұмтылатынын мәңгілік еске салады» деді. «Wordslingers» газетінен Майкл Фост оны «Мен көрген ең күшті және шабыттандыратын деректі фильмдердің бірі» деп атады. 2019 жылғы Квентин Тарантиноның «Голливудта бір кездері» фильмінде Маккуин рөлін Дэмиан Льюис ойнады. Маккуин Тарантиноның сол аттас романында да кейіпкер ретінде көрінеді.

McQueen developed a persistent cough in early 1978. He gave up cigarettes and underwent antibiotic treatments without improvement. His shortness of breath grew more pronounced and on December 22, 1979, after filming The Hunter, a biopsy revealed pleural mesothelioma, a cancer associated with asbestos exposure for which there is no known cure. A few months later, McQueen gave a medical interview in which he blamed his condition on asbestos exposure. McQueen believed that asbestos used in movie sound stage insulation and race drivers protective suits and helmets could have been involved, but he thought it more likely that his illness was a direct result of massive exposure while removing asbestos lagging (insulation) from pipes aboard a troop ship while he served in the Marines. By February 1980, evidence of widespread metastasis was found. He tried to keep the condition a secret, but on March 11, 1980, the National Enquirer disclosed that he had "terminal cancer". In July 1980, McQueen traveled to Rosarito Beach, Mexico, for unconventional treatment after U. S. doctors told him they could do nothing to prolong his life. Controversy arose over the trip because McQueen sought treatment from William Donald Kelley, who was promoting a variation of the Gerson therapy that used coffee enemas, frequent washing with shampoos, daily injections of fluid containing live cells from cattle and sheep, massages, and laetrile, a reputed anti cancer drug available in Mexico, but long known to be both toxic and ineffective at treating cancer. McQueen paid for Kelley's treatments himself in cash, which were said to have been upwards of $40,000 per month (40000.0 in 1980 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) during his three month stay in Mexico. Kelley's only medically related license (until being revoked in 1976) had been for orthodontics, a field of dentistry. Kelley's methods caused a sensation in the traditional and tabloid press when it became known that McQueen was a patient. McQueen returned to the U. S. in early October. Despite metastasis of the cancer throughout his body, Kelley publicly announced that McQueen would be completely cured and could return to normal life. However, his condition soon worsened, and huge tumors developed in his abdomen. On November 7, 1980, McQueen died of a heart attack at 3:45 a. m. at a Juárez hospital, 12 hours after surgery to remove or reduce numerous metastatic tumors in his neck and abdomen. According to the El Paso Times, McQueen died in his sleep. Leonard DeWitt of the Ventura Missionary Church presided over McQueen's memorial service. McQueen was inducted into the Hall of Great Western Performers in April 2007, in a ceremony at the National Cowboy & Western Heritage Museum. In November 1999, McQueen was inducted into the Motorcycle Hall of Fame. He was credited with contributions including financing the film On Any Sunday, supporting a team of off road riders, and enhancing the public image of motorcycling overall. The Beech Grove, Indiana, Public Library formally dedicated the Steve McQueen Birthplace Collection on March 16, 2010, to commemorate the 80th anniversary of McQueen's birth on March 24, 1930. In 2012, McQueen was posthumously honored with the Warren Zevon Tribute Award by the Asbestos Disease Awareness Organization (ADAO). Steve McQueen: The Man & Le Mans, a 2015 documentary, examines the actor's quest to create and star in the 1971 auto racing film Le Mans. His son Chad McQueen and former wife Neile Adams are among those interviewed. On September 28, 2017, there was a selected showing in some theaters of his life story and spiritual quest, Steve McQueen – American Icon. There was an encore presentation on October 10, 2017. The film received mostly positive reviews. Kenneth R. Morefield of Christianity Today said it "offers a timeless reminder that even those among us living the most celebrated lives often long for the peace and sense of purpose that only God can provide". Michael Foust of Wordslingers called it "one of the most powerful and inspiring documentaries I've ever seen". In the 2019 Quentin Tarantino film Once Upon a Time in Hollywood, McQueen is portrayed by Damian Lewis. McQueen also appears as a character in Tarantino's novel of the same name.

Мұрағат

Академия киноархиві Стив Маккуин мен Нейл Адамстың қорына ие, ол жекелеген түсірілімдер мен үй бейнефильмдерінен құралған. Архив Маккуиннің бірнеше үй бейнефильмін сақтап қалды.

Ford жарнамалары

1998 жылы режиссер Пол Стрит Ford Puma үшін жарнама түсірді. Түсірілімдер қазіргі Сан-Францискода өтті, жарнаманың музыкалық тақырыбы "Буллитт" фильмінен алынған. Маккуиннің архивтік кадрлары қолданылып, ол машинаны жүргізіп, фильмдегідей оқиғаларға ұқсас жағдайларда машинадан түсетін көріністер цифрлық түрде жасалды. Puma-ның нөмірі "Буллитт" фильмінде пайдаланылған классикалық fastback Mustang-тің нөмірімен бірдей. Ол гаражға (Mustang-тің қасына) қойып, бұрыштағы, "Ұлы қашқында" қолданылған мотоциклге көңілділікпен қарайды. 2005 жылы Ford оның келбетін тағы да 2005 жылғы Mustang жарнамасында пайдаланды. Жарнамада фермер 2005 жылғы Mustang көлігімен айналма жол трассасын салады. Егістіктен Маккуин пайда болады. Фермер кілттерін Маккуинге лақтырады, ол жаңа Mustang-те кетеді. Маккуиннің келбеті денесінің дублі (Дэн Холстен) мен цифрлық монтаж арқылы жасалды. Ford актердің мүлігін лицензиялау агентінен Маккуиннің келбетіне құқықтарды белгісіз сомаға сатып алды. 2018 жылдың қаңтар айында Детройт автосалонында Ford жаңа 2019 Mustang Bullitt-ті таныстырды. Компания Маккуиннің немересі, актриса Молли Маккуинды шақырып, жаңалықты жариялауды тапсырды. Автомобильдің ерекшеліктері туралы қысқаша мәлімет бергеннен кейін, Моллиге нақты Bullitt Mustang-ті – 390 куб дюймдік қозғалтқышы және төрт жылдамдықтан қолмен басқарылатын қоробкасы бар 1968 жылғы Mustang Fastback-ті көрсеткен қысқа фильм ойнатылды. Бұл машина 1974 жылдан бері бір отбасының меншігінде болды және оған дейін жұртшылықтан жасырын сақталды. Содан кейін ол баспасөз стендінің астынан шығарылып, Ford стендінің орталық дәлізімен көп шумен жүргізілді.

Мотоциклдер мен автомобильдер

Оның бір мотоциклі, 1937 жылғы Crocker, сол аукционда әлемдік рекордтық 276 500 долларға сатылды. Маккуиннің 1963 жылғы металдық қоңыр Ferrari 250 GT Lusso Berlinetta-сы 2007 жылдың 16 тамызында аукционда 2,31 миллион АҚШ долларына сатылды. Маккуиннің 130 мотоциклден тұратын коллекциясының көп бөлігі оның қайтысынан кейін төрт жыл өткен соң сатылды. Le Mans фильмін түсіру кезінде сатып алынған және ашылу сахнасында пайда болған 1970 жылғы Porsche 911S 2011 жылдың тамызында аукционда 1,375 миллион долларға сатылды. 1995 жылдан 2011 жылға дейін Маккуиннің 1957 жылғы қызыл түсті жанармаймен жұмыс істейтін Chevrolet кабриолеті Лос-Анджелестегі Петерсен автомобиль музейінде Стив Маккуиннің арнайы автомобильдері көрмесінде қойылды. Қазір ол актриса Рут Буззи мен оның күйеуі Кент Перкинстің қолында. Маккуиннің британдық жарыс жасыл 1956 жылғы Jaguar XKSS Петерсен автомобиль музейінде орналасқан және оны Джей Лено "Джей Леноның гаражы" бағдарламасының бір бөлігінде жүргізген. 2019 жылдың тамызында Mecum Auctions 2020 жылдың 2-12 қаңтарында Киссимми аукционында Bullitt Mustang Hero Car сатылатынын хабарлады. Автомобиль резервсіз 3,4 миллион долларға (комиссиялар мен алымдардан кейін 3,74 миллион долларға) сатылды.

Сағаттар

Маккуин "Хейер" сағаттарының серіктес елшісі болды. 1971 жылғы "Le Mans" фильмінде ол көк түсті терезесі бар "Монако" Ref. 1133 сағатын тақты, ол сағат коллекционерлері арасында культқа айналып, фильм түсірілімі үшін бірдей үлгідегі алты сағатты сатып алуға себеп болды. 2020 жылдың 12 желтоқсанында соңғы алты модельдің бірі және жеке меншікте сақталған екеуінің бірі Нью-Йорктегі "Phillips" аукционында рекордтық 2,208 миллион АҚШ долларына сатылды, бұл аукционда сатылған ең қымбат "Heuer" сағаты болды. "Tag Heuer" компаниясы әлі де "Монако" топтамасын Маккуиннің суретімен насияттап келеді. Сағат коллекционерлері әлемінде "Rolex Steve McQueen" деп танылатын "Rolex Explorer II", Reference 1655, және Маккуиннің жеке сәттерінде жиі суретке түскен "Rolex Submariner", Reference 5512, 2009 жылдың 11 маусымында аукционда 234 000 долларға сатылды, бұл осы типтегі сағаттар үшін жаңа әлемдік рекордтық баға. 2018 жылдың маусым айында "Phillips" компаниясы Маккуиннің "Rolex Submariner" сағаты сол жылдың қыркүйек айында аукционға шығарылатынын хабарлады. Алайда, сағаттың оның жеке сағаты болған-болмағаны, әлде сатып алынып, гравировкаланып, содан кейін сыйға берілгені туралы пікір таласы туды. Кейін "Phillips" компаниясы сағатты аукционнан шығарды. Маккуиннің басқа сағаттарының ішінде "Hanhart 417" хронографы да болды.

Күн көзілдірігі

1968 жылғы "Томас Краун ісі" фильмінде Маккуин киген көк түсті әйнек (Persol 714) 2006 жылы Лос-Анджелесте өткен Bonhams & Butterfield аукционында 70 200 долларға сатылды.