Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англия бароны және патшалық қызметкері (1200–1257)
English baron and royal official (1200–1257)
Сэр Джон Лексингтон (немесе Лексингтон немесе Лессингтон; сондай-ақ де Лексингтон) (1257 жылы қайтыс болды) – 13 ғасырдағы Англияның бароны және патшалық қызметкері. Ол Лорд-канцлер болған деген сипаттама бар, бірақ басқа ғалымдар ол кеңсе бос тұрғанда немесе канцлер елден кеткенде ғана патшалық мөрді сақтаған деп санайды. Ол екі рет қызмет еткен, біріншісі 1247 жылдан 1248 жылға дейін, екіншісі 1249 жылдан 1250 жылға дейін.
Sir John Lexington (or Lexinton or Lessington; also de Lexington) (died 1257) was a baron and royal official in 13th century England. He has been described as having been Lord Chancellor, but other scholars believe he merely held the royal seals while the office was vacant or the chancellor was abroad. He served two terms, once from 1247 to 1248, and again from 1249 to 1250.
Өмір
Лексингтон атақты әулеттің мүшесі болды, оның есімі Ноттингемширдегі Лексингтон ауылынан, қазіргі Лакстоннан шыққан. Оның әкесі Ричард патшалық судья болған және ол Шерууд орманына кіретін иеліктері бар жесір Матильда де Коуз (немесе Кальц) -қа үйленген. Оның кіші ағасы Роберт Лексингтон судья және патшалық лауазымды адам болды; тағы бір ағасы Генрих Лексингтон Линкольн деканы, содан кейін Линкольн епископы болғанға дейін патшалық лауазымдарды атқарды. Төртінші ағасы, Лексингтондық Стефан, цистерциандық монах және әкімші болып, ақырында Клерво аббаты қызметін атқарды. Джон Лексингтонды Генрих III 1241 жылы папалық конференцияға жіберді және Изола-дель-Диглио маңындағы теңіз шайқасына қатысты. Бұл шайқаста Пизан және Сицилия кемелері генуэздіктерді жеңіп, бірқатар дінбасылар тұтқындалды; ол өзінің ағасы Стивеннің өмірін құтқаруға көмектесті, ол сол жерде болды. Оралғаннан кейін ол Уэльстің Даффид ап Лливелинге қарсы жорыққа қатысып, тұтқынға алынған Грюффид ап Лливелин Фаврды, Даффидтің жартылай бауырын Лондонға жеткізді. 1242 жылы ол Франциямен жасалған келісімнің бұзылуын түзету үшін келісім комиссиясына тағайындалды. Ол 1247 жылы және басқа да кездерде патшаның сенашалы болып қызмет еткен. 1248 жылдан кейін ол судья болып қызмет еткенін көрсететін дәлелдер бар. 1250 жылы ол ағасы Роберттің барондық атағы мен жерін мұраға алды. 1255 жылы ол Трент өзенінің солтүстігіндегі ормандардың бас судьясы және Бамбург, Пикеринг және Скарборо қалаларының күзетшісі болды. Кішкентай Әулие Хью Линкольннің өліміне жауап ретінде ол Копин немесе Жопин есімді яһудиді тұтқындады және оның өмірін сақтау уәдесіне (патша мойындамаған) мойындау алды. Лексингтонның Епископпен және Линкольндегі басқа дін қызметкерлерімен жеке қарым-қатынасын ескере отырып, ол Генрих патшаны яһудилерге қатаң қарым-қатынас жасауға итермелегеніне күмән тудырады, ал айыптаулардың ешқандай негізі жоқ екенін білген. Лэнгмуир Лексингтон туралы былай деді:
Lexington was a member of a prominent family whose name came from the village of Lexington, now Laxton, in Nottinghamshire. His father Richard was a royal judge and married Mathilda de Cauz (or Calz), a widow with holdings that included Sherwood Forest. His youngest brother was Robert of Lexinton, a judge and royal official; another brother, Henry of Lexington, held royal offices before becoming Dean of Lincoln and then Bishop of Lincoln. A fourth brother, Stephen of Lexington, became a Cistercian monk and administrator, ultimately serving as Abbot of Clairvaux. John Lexington was sent by Henry III to a proposed papal conference in 1241 and was present at a naval battle near the Isola del Giglio in which Pisan and Sicilian ships defeated the Genoese and a number of prelates were captured; he helped save the life of his brother Stephen, who was present. On his return he was part of the expedition against Dafydd ap Llywelyn of Wales and conveyed the hostage Gruffydd ap Llywelyn Fawr, Dafydd's half brother, to London. In 1242 he was appointed to a truce commission to correct infringements of the truce with France. He served as the king's seneschal in 1247 and possibly at other times. After 1248 there is evidence that he served as a judge. In 1250, he inherited the barony and lands of his brother Robert. By 1255 he was serving as chief justice of the forests north of the Trent, and warden of Bamburgh, Pickering, and Scarborough castles. In response to the death of Little Saint Hugh of Lincoln, he imprisoned a Jew named Copin or Jopin and obtained a confession in return for a promise to save his life (a promise the king repudiated). Given Lexington's personal relationship with the Bishop and other clerics in Lincoln, there is considerable suspicion that he pushed King Henry towards dealing with the Jews severely, and with the knowledge that the accusations had no basis in fact. Langmuir says of Lexington:
оның істегендері сол кезде және келер ғасырларда еврейлер туралы жаман ойлауға бейімделгендерге күшті әсер етті. Ол әлсіз сенімді Генрих III-ті салт-дәстүрлі кісі өлтіру фантазиясына патша билігінің батасын беруге итермеледі, ал Мэтью Париске ғасырлар бойы адамдардың санасында және заманауи тарихшыларды соқыр ететін жан-жақты бұрмаланған әңгіме жазуға шабыт берді. Бір жарым ғасырдан кейін Джеффри Чосер әнші бала туралы аңызды отау иесінің аузынан шығарып жібергеннен кейін, Англияның еврейлердің зұлымдыққа қарсы ең танымал дәлелін еске түсіріп, жас Хьюға арналған дұғамен аяқтады. Оның болжамды тағдыры туралы ол да, оның көрермендері де күмән келтірмейтін еді. Джон де Лексингтон 1257 жылдың қаңтар айында қайтыс болды, оның сәнді білімін ортағасырлық ойдың тарихында сипаттауға болмайды, бірақ оның жас Хью Линкольн туралы әңгімесі ағылшын әдебиетінде өзекті болып, 1255 жылдан Аушвицке дейінгі еврейлер туралы ақылға сыймайтын сенімдерді қолдады. Ол өз құрметіне лайық бағасын алуы керек. Мэтью Пэрис оны салмақты, білімді адам және батыл, жемісті рыцарь деп атады. Оның қаруы – күміс қалқандағы көк түсті айқыш болды. Ол Маргарет (немесе Марджери) де Мерлейге үйленді, ол Прудхоның Ричард д'Умфравиллдің қызы және Роджер де Мерлейдің жесірі, Морпет бароны. Олардың балалары болмады. Оның мүлігі Линкольн епископы Генриге, ал 1258 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Роланд де Саттон мен Уильям Маркхэмнің әйелдері екі әпкесі Элис пен Сесилияның ұрпақтарына өтті, өйткені оның ағаларының ешқайсысы мұрагер қалдырмады.
what he did powerfully affected those predisposed to think evil of Jews then and for centuries to come. He incited the weakly credulous Henry III to give the ritual murder fantasy the blessing of royal authority, and he inspired Matthew Paris to write a vivid garbled yarn that would ring in men's minds for centuries and blind modern historians. A century and a half later, Geoffrey Chaucer, after letting the legend of the singing boy slip from the prioress' lips, would inevitably be reminded of England's most famous proof of Jewish evil and conclude with an invocation to young Hugh — whose alleged fate neither he nor his audience were likely to question. John de Lexington died in January, 1257, and his elegant learning will not be described in any history of mediaeval thought, yet his tale of young Hugh of Lincoln became a strand in English literature and a support for irrational beliefs about Jews from 1255 to Auschwitz. It is time he received his due credit. Matthew Paris called him a man of weight and learning and a brave and accomplished knight. His arms were a cross azure on a shield argent. He married a woman named Margaret (or Margery) de Merlay, daughter of Richard d'Umfraville of Prudhoe and widow of Roger de Merlay, Baron Morpeth. They had no children. His estate went to his brother Henry, the bishop of Lincoln, and on his death in 1258 to the descendants of their two sisters, Alice and Cecilia, wives of Roland de Sutton and William Markham, since none of his brothers left heirs.