Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылғы Корея соғысының шайқасы
1950 battle of the Korean War
Инчхон шайқасы, сондай-ақ Инчхон шайқасы деп те аталады, Корея соғысының амфибиялық шабуылы және шайқасы болды, ол Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) пайдасына шешуші жеңіске және стратегиялық өзгеріске әкелді. Операцияға шамамен 75 000 әскер және 261 әскери кеме қатысты және екі аптадан кейін Оңтүстік Кореяның астанасы Сеулді қайта басып алуға әкелді. Инчхон операциясының кодолық атауы «Хромит» операциясы болды. Шайқас 1950 жылдың 15 қыркүйегінде басталды және 19 қыркүйекте аяқталды. БҰҰ және Корея Республикасы Армиясының (КРА) күштері қорғаныссыз қалған Пусан периметрінен шалқап, таңқаларлық амфибиялық шабуыл жасады, нәтижесінде БҰҰ күштері бомбалағаннан кейін Инчхон қаласы басып алынды. Бұл шайқас Солтүстік Кореяның Корея халық армиясының (КХА) жеңістерін тоқтатты. Сеулді БҰҰ-ның қайта басып алуы Оңтүстік Кореядағы КХА-ның жабдықтау желілерін ішінара үзіп тастады. БҰҰ және КРА күштеріне АҚШ Армиясының генералы Дуглас Макартур басшылық етті. Макартур операцияның қозғаушы күші болды, ол сақтық танытқан генералдардың күдігін жеңіп, өте қиын жағдайдағы қауіпті шабуылға баруға қол жеткізді. Шайқастан кейін КХА жылдам құлдырады; Инчхонға қонғаннан кейін бір ай ішінде американдықтар 135 000 КХА әскерін тұтқынға алды.
The Battle of Inchon , also spelled Battle of Incheon, was an amphibious invasion and a battle of the Korean War that resulted in a decisive victory and strategic reversal in favor of the United Nations Command (UN). The operation involved some 75,000 troops and 261 naval vessels and led to the recapture of the South Korean capital of Seoul two weeks later. The code name for the Inchon operation was Operation Chromite. The battle began on 15 September 1950 and ended on 19 September. Through a surprise amphibious assault far from the Pusan Perimeter that UN and Republic of Korea Army (ROK) forces were desperately defending, the largely undefended city of Incheon was secured after being bombed by UN forces. The battle ended a string of victories by the North Korean Korean People's Army (KPA). The subsequent UN recapture of Seoul partially severed the KPA's supply lines in South Korea. The UN and ROK forces were commanded by General of the Army Douglas MacArthur of the United States Army. MacArthur was the driving force behind the operation, overcoming the strong misgivings of more cautious generals to a risky assault over extremely unfavorable terrain. The battle was followed by a rapid collapse of the KPA; within a month of the Incheon landing, the Americans had taken 135,000 KPA troops prisoner.
Пусан периметрі
1950 жылғы 25 маусымда Солтүстік Кореяның Оңтүстік Кореяға басып кіргенінен кейін Корей соғысы басталғаннан бері, Корей Халық Армиясы (КХА) Оңтүстік Корея және соғыстың барысында құлауын болдырмау үшін Оңтүстік Кореяға жіберілген Біріккен Ұлттар Ұйымы (БҰҰ) күштеріне қарағанда адам күші және қару-жарақ жағынан басымдыққа ие болды. Солтүстік Корея стратегиясы – БҰҰ және Оңтүстік Корея күштерін оңтүстікке қарай барлық бағыттар бойынша агрессивті түрде қуу, олармен қақтығысу, алдыңғы шептен шабуылдау және қорғаныстағы бөлімшелердің екі жағын да қоршауға тырысу болды. Бұл КХА-ға қарсы күштерді толық қоршауға және кесіп тастауға, оларды шатақтап кері шегінуге мәжбүр етуге мүмкіндік берді. 25 маусымдағы алғашқы шабуылдан бастап, шілде және тамыздың басындағы шайқастарға дейін КХА осы тактиканы БҰҰ күштерін жеңіп, оңтүстікке қарай ығысу үшін пайдаланды. Олар Нактонг шығанағының бірінші шайқасы, Тэгу шайқасы және «Боулинг аллеясы» шайқасын жүргізді. Корей түбегінің шығыс жағалауында Оңтүстік Корея Пхоханг-донг шайқасында КХА-ның үш дивизиясын кері тартты. КХА шабуылдары БҰҰ күштерінің қарсы шабуылымен тоқтатылды. Бүкіл майдан бойында КХА осы жеңілістерден кейін күйреп, соғыста алғаш рет Солтүстік Корея тактикасы сәтсіз аяқталды. Тамыз айының соңына қарай КХА өз шегіне жетті, ал бастапқы бөлімдердің көпшілігі күшін жоғалтып, тиімділігі төмендеді. Логистикалық проблемалар КХА-ны қүрды, азық-түлік, қару-жарақ, жабдықтар және қосымша сарбаздардың жетіспеушілігі олардың бөлімдері үшін ауыр соққы болды. Дегенмен, КХА жоғары моральдық рухта болды және тағы бір ірі шабуылға қажетті резервтерге ие болды. 1 қыркүйекте КХА барлық әскерін Пусан периметрін бұзу үшін соңғы әрекетке, Ұлы Нактонг шабуылына – периметр бойындағы бес бағыттан бірдей шабуылға жөнелтті. Бұл шабуыл БҰҰ күштерін дайындықсыз басып алды және оларды жеңіліске шалдықты. КХА әскерлері Кёнджуға шабуылдап, Тэгу мен Касанды қоршады, Нактонг шығанағын қайтадан кесіп өтті, Йонгсанға қауіп төндірді және Масанға шабуыл жасап, Нам өзені мен Хаманға баса назар аударды. Алайда, барлық күш-жігеріне қарамастан, Корей соғысының ең қатыгез шайқастарының бірінде КХА сәтсіздікке ұшырады. Өздерінің басып алған аймақтарын ұстай алмаған КХА шабуылдан әлсіреген күйде шегінді және қарсы шабуылға ұшырауға бейім болды.
From the outbreak of the Korean War following the invasion of South Korea by North Korea on 25 June 1950, the KPA had enjoyed superiority in both manpower and ground combat equipment over the ROK and UN forces dispatched to South Korea to prevent it from collapsing. The North Korean strategy was to aggressively pursue UN and ROK forces on all avenues of approach south and to engage them, attacking from the front and initiating a double envelopment of both flanks of the defending units, which allowed the KPA to surround and cut off the opposing force, forcing it to retreat in disarray. From their initial 25 June offensive to fighting in July and early August, the KPA used this tactic to defeat the UN forces they encountered and push southward. the First Battle of Naktong Bulge, the Battle of Taegu, and the Battle of the Bowling Alley. On the east coast of the Korean Peninsula, the ROK repulsed three KPA divisions at the Battle of P'ohang dong. The KPA attacks stalled as UN forces repelled the attack. All along the front, the KPA reeled from these defeats, the first time in the war North Korean tactics had failed. By the end of August the KPA had been pushed beyond their limits and many of the original units were at far reduced strength and effectiveness. Logistic problems wracked the KPA, and shortages of food, weapons, equipment and replacement soldiers proved devastating for their units. However, the KPA retained high morale and enough supply to allow for another large scale offensive. On 1 September the KPA threw their entire military into one final bid to break the Pusan Perimeter, the Great Naktong Offensive, a five pronged simultaneous attack across the entire perimeter. The attack caught UN forces by surprise and almost overwhelmed them. KPA troops attacked Kyongju, surrounded Taegu and Ka san, recrossed the Naktong Bulge, threatened Yongsan, and continued their attack at Masan, focusing on Nam River and Haman. However, despite their efforts, in one of the most brutal fights of the Korean War, the KPA were unsuccessful. Unable to hold their gains, the KPA retreated from the offensive a much weaker force, and vulnerable to counterattack.
Жоспарлау
Соғыс басталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Кореядағы БҰҰ күштерінің барлық күштеріне басшылық ететін АҚШ армиясының офицері, генерал Дуглас Макартур, Сеул аймағын қайта басып алу үшін десанттық операцияны жоспарлады. Қала соғыстың басында Сеул шайқасының бірінші кезеңінде жаугершілікке түсті. Кейін Макартур КХА-ның Корея Республикасын Сеулден асырып, алысқа итеретінін күтті. Соғыс басталғалы бірнеше күн өткен соң, оңтүстік корейлік армияның әлсірегенін, моральдық жағынан құлдырағанын, жеткіліксіз жабдықталғанын, көптеген олардың оңтүстік корей үкіметін қолдамағанын, АҚШ билікке келтірген үкіметтің жақтастары еместігін айтты және тіпті американдық қолдаумен де КХА-ны тоқтатуға шамалары жетпейтінін мәлімдеді. Макартур КХА желілерінің артына шешуші күштерді тасымалдау арқылы жағдайды өзгерте алатынына сенді және қону орны ретінде Чумунджин немесе Кунсанның орнына Инчхонды бағалады. Ол бастапқыда 22 шілдеде АҚШ армиясының 1-ші кавалерия дивизиясының Инчхонға қонуымен «Көк жүректер» операциясын жоспарлаған. Алайда, 10 шілдеде жоспардан бас тартылды, өйткені 1-ші кавалерия дивизиясы Пусан периметрінде қажет болатындығы анық болды. 23 шілдеде Макартур жаңа жоспар жасады, оны «Хромит» операциясы деп атады, ол 1950 жылдың қыркүйек айының ортасында АҚШ армиясының 2-ші жаяу әскер дивизиясы мен АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің 5-ші полкінің десанттық операциясын көздеді. Бірақ екі бөлім де Пусанға ауыстырылғандықтан бұл жоспар да орындалмады. Макартур оның орнына Шығыс Азиядағы соңғы резервтік бөлімі болған АҚШ армиясының 7-ші жаяу әскер дивизиясын операцияны жүргізу үшін пайдалануды шешті, оны соғыс күшіне жеткізуге дайындық жүргізілді. Десантқа дайындық барысында Макартур АҚШ армиясының X корпусын десанттық күштердің басқару орталығы ретінде белсендірді және корпустың командирі ретіне штаб бастығы генерал-майор Эдвард Алмондты тағайындады, операцияның соғыстың жылдам аяқталуын білдіретініне үміттенді. Тамыз айында Макартур 7-ші жаяу әскер дивизиясын қайта жабдықтау қиындықтарына тап болды, өйткені ол 9 000 әскерін Пусан периметрін нығайтуға жіберді және бөлім жеткіліксіз күйде болды. Сондай-ақ, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қысқартылған АҚШ теңіз жаяу әскерлері 1-ші теңіз жаяу әскер дивизиясын қайта құруға мәжбүр болды, бұл үшін Пусанда соғысқан 1-ші уақытша теңіз жаяу әскер бригадасының бөлімдерін, сондай-ақ 1-ші және 7-ші теңіз жаяу әскер полктерін пайдаланды, олар АҚШ теңіз жаяу әскерлерін Жерорта теңізінен Кореяға шақыртты. Макартур АҚШ армиясының (KATUSA) әскерлеріне корейлік күштерді, АҚШ армиясының бөлімдеріне бекітілген ROK әскерін 7-ші жаяу әскер дивизиясын нығайту үшін жіберді, ал Кореяға келетін барлық жабдықтарды X корпусына бөлді, бұл Пусан периметріндегі АҚШ армиясының сегізінші армиясына өте қажет болғанмен. Макартур АҚШ-тың Қиыр Шығыс қолбасшылығының (FECOM) бірлескен стратегиялық және операциялық тобын (JSPOG) пайдалануды шешті. Бастапқы жоспар басқа генералдар тарапынан күмәнмен қабылданды, өйткені Инчхонның табиғи және жасанды қорғанысы өте күшті болды. Инчхонға кірудің екі шектеулі жолы бар еді, оларды теңіз миналарымен оңай тоқтатуға болар еді. Арналардың ағысы да қауіпті түрде жылдам болды, ал толқындар өте күшті болды, десантты мүмкінсіз ететіндей. Сонымен қатар, жағажай кішкентай болды және порты биік теңіз қабырғаларымен қоршалған. АҚШ әскери-теңіз күштерінің командирі Арли Г. Каппс портың «табиғи және географиялық жағынан барлық кемшіліктеріне» ие екенін атап өтті. АҚШ әскери-теңіз күштерінің басшылары Пусан периметріне жақын және КХА-ның Тхэджон арқылы жабдықтау осіне жақын Кунсанға десант жасауды жақтады, бірақ Макартур онда десант жасау жеткілікті шешуші жеңіске жеткізбейтінін ойлады. Ол сондай-ақ Инчхон каналының жағдайы десантты мүмкін емес етеді деп ойлаған КХА-ның шабуылдан күтпеген жерден шабуылға ұшырап, алаңдап қалуын күтті. 23 тамызда командирлер Токиодағы Макартур штабында кездесу өткізді. АҚШ армиясы штабының бастығы генерал Джозеф Лоутон Коллинз, Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Форрест Шерман және АҚШ Әскери-әуе күштерінің (АҚШ) операциялары жөніндегі генерал-лейтенант Идвал Х. Эдвард брифингке қатысу үшін Вашингтондан Жапонияға ұшты; АҚШ Әскери-әуе күштері штабының бастығы генерал Хойт Ванденберг қатыспады, мүмкін, өйткені ол «негізінен Әскери-теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлеріне тиесілі операцияны заңдылықтандыруды қаламады». Инчхонда десантқа басшылық етуге жауапты теңізшілер корпусының штабы шақырылмады, бұл даулы мәселе болды. Брифинг барысында АҚШ әскери-теңіз күштерінің адмиралы Джеймс Дойлдің штабының тоғыз мүшесі десанттың барлық техникалық және әскери аспектілері туралы шамамен 90 минут сөйледі. Макартур офицерлерге Кунсанға десант жасау Сегізінші армиямен салыстырмалы түрде оңай байланысқа мүмкіндік берсе де, ол «оралуға тырысатын, бірақ орала алмайтын» шабуыл болады және одан көп әскер Пусан периметрінің осал бөлігіне орналасады деп айтты. Макартур Шерманды АҚШ теңіз күштеріне деген құрметін білдіріп, 1942 жылы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Коррехидордан қауіпсіздікке шығарған теңіз күштерінің оқиғасын айту арқылы ықпал етті. Шерман Инчхон операциясын қолдауға келісті, Дойл ашуға толы қалды. Макартур брифингтен кейін 45 минут Инчхонды таңдау себептерін түсіндірді. Ол оның қорғанысы күшті болғандықтан, солтүстік корейліктер онда шабуыл күтетінін, Инчхондағы жеңіс қатал қыс науқанынан сақтауға көмектесетінін және солтүстік бекініске шабуыл жасау арқылы БҰҰ күштері КХА жабдықтау және байланыс желілерін үзуге болатынын айтты. Шерман мен Коллинз Вашингтонға оралып, қорғаныс министрі Луис А. Джонсонға есеп берді. Бірлескен штабтар басқармасы 28 тамызда Макартурдың жоспарын бекітті. Президент Трумэн да келісім берді. Инчхондағы десант екінші дүниежүзілік соғыстан кейін өткен алғашқы ірі десанттық операция болған жоқ. Бұл құрмет 1950 жылдың 18 шілдесінде Оңтүстік Кореяның Поханында өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының десантына тиесілі болды. Алайда, бұл операция КХА бақылауындағы аумақта өтпеді және қарсылыққа ұшырамады. Адмирал Артур Дьюи Страблдің Бірлескен 7-ші топтамасы жауынгерлік ұшақтармен қамтамасыз етуге, кедергі келтіруге және жердегі шабуылдарға арналған 77-ші жылдам авиатасымалдау тобынан, блокада мен қорғау күштері үшін адмирал Уильям Эндрюс басқаратын 91-ші топтамадан, патрульдеуге және барлауға арналған адмирал Джордж Р. Хендерсон басқаратын 99-шы топтамадан, логистикалық қолдауды қамтамасыз ету үшін капитан Бернард Л. Остин басқаратын 3-ші қызметтік эскадрильядан, шабуыл тобы 90-ды басқаратын адмирал Джеймс Дойлден және 18 қыркүйекте АҚШ армиясының 7-ші жаяу әскер дивизиясын жеткізуге жауапты әскери теңіз тасымалдау қызметінен тұрды. Десант кезінде жағдайды сақтау үшін БҰҰ күштері Инчхоннан КХА-ның назарын аудару үшін, десанттың оңтүстікке қарай 169 шақырымдай қашықтықтағы Кунсанда өтетінін көрсету арқылы кең ауқымды алдау операциясын жүргізді. 5 қыркүйекте АҚШ Әскери-әуе күштерінің Қиыр Шығыс әуе күштерінің ұшақтары Кунсанды оқшаулау үшін жолдар мен көпірлерге шабуыл жасады, бұл ондағы басып алуға күтілетін шабуылдарға тән болды. Жеке, 1 қыркүйекте БҰҰ барлау тобы (мүшелері АҚШ әскери барлау бөлімінің құрамында, KLO, CIA кіретін) Йонхун-до (Йонхун аралына) аймақтың жағдайы туралы ақпарат алу үшін еніп кірді. АҚШ теңіз күштерінің лейтенанты Эуджин Ф. Кларк басқаратын команда Йонхун-до (Йонхун аралына) қонды, портының аузындағы аралға. Содан кейін команда БҰҰ қолбасшылығына барлау ақпаратын жіберді. Жергілікті тұрғындардың көмегімен Кларк толқындар, жағажай құрамы, лайлы жерлер және теңіз қабырғалары туралы ақпарат жинады. АҚШ әскерилері жүргізген «Труди Джексон» (корей тілінде: 트루디 잭슨 작전) деп аталған жеке барлау миссиясы, Инчхонға аймақ туралы қосымша ақпарат жинау үшін Юн Джонгты (бұрынғы ROK теңіз күштерінің лейтенанты) және Ке Ин Джуды (бұрынғы ROK армиясының полковнигі) жіберді. Инчхондағы толқындардың орташа диапазоны 9 метрді (29 фут) құрайды, ал байқалған ең жоғары диапазоны 11 метрді (36 фут) құрайды, бұл оны әлемдегі ең үлкен толқын диапазондарының біріне айналдырады және жағалық максимумды құрайды...
Days after the beginning of the war, General of the Army Douglas MacArthur, the US Army officer in command of all UN forces in Korea, envisioned an amphibious assault to retake the Seoul area. The city had fallen in the first days of the war in the First Battle of Seoul. MacArthur later wrote that he thought the KPA would push the ROK back far past Seoul. He also said he decided days after the war began that the battered, demoralized, and under equipped ROK, many of whom did not support the South Korean government put in power by the United States, could not hold off the KPA even with American support. MacArthur felt that he could turn the tide if he made a decisive troop movement behind KPA lines, and preferred Incheon, over Chumunjin up or Kunsan as the landing site. He had originally envisioned such a landing, code named Operation Bluehearts, for 22 July, with the US Army's 1st Cavalry Division landing at Incheon. However, by 10 July the plan was abandoned as it was clear the 1st Cavalry Division would be needed on the Pusan Perimeter. On 23 July, MacArthur formulated a new plan, code named Operation Chromite, calling for an amphibious assault by the US Army's 2nd Infantry Division and the United States Marine Corps (USMC)'s 5th Marine Regiment in mid September 1950. This, too fell through as both units were moved to the Pusan Perimeter. MacArthur decided instead to use the US Army's 7th Infantry Division, his last reserve unit in East Asia, to conduct the operation as soon as it could be raised to wartime strength. In preparation for the invasion, MacArthur activated the US Army's X Corps to act as the command for the landing forces, and appointed Major General Edward Almond, his chief of staff, as Corps' commander, anticipating the operation would mean a quick end to the war. Throughout August, MacArthur faced the challenge of re equipping the 7th Infantry Division as it had sent 9,000 of its men to reinforce the Pusan Perimeter and was far understrength. He also faced the challenge that the USMC, reduced in size following World War II, had to rebuild the 1st Marine Division, using elements of the 1st Provisional Marine Brigade fighting at Pusan as well as the 1st Marine Regiment and the 7th Marine Regiment, which pulled US Marines from as far away as the Mediterranean Sea to Korea for the task. MacArthur ordered Korean Augmentation To the United States Army (KATUSA) troops, ROK conscripts assigned to US Army units, to reinforce the 7th Infantry Division, while allocating all equipment coming into Korea to X Corps, despite it being crucially needed by the US Army's Eighth Army on the Pusan Perimeter. MacArthur decided to use the Joint Strategic and Operations Group (JSPOG) of his United States Far East Command (FECOM). The initial plan was met with skepticism by the other generals because Incheon's natural and artificial defenses were formidable. The approaches to Incheon were two restricted passages, which could be easily blocked by naval mines. The current of the channels was also dangerously quick——and tides were so extreme as to prevent immediate follow on landings. Finally, the anchorage was small and the harbor was surrounded by tall seawalls. United States Navy Commander Arlie G. Capps noted that the harbor had "every natural and geographic handicap." US Navy leaders favored a landing at Kunsan, closer to the Pusan perimeter and the KPA main axis of supply through Taejon, but MacArthur did not think landing there would produce a sufficiently decisive victory. He also felt that the KPA, who also thought the conditions of the Incheon channel would make a landing impossible, would be surprised and caught off guard by the attack. On 23 August, the commanders held a meeting at MacArthur's headquarters in Tokyo. Chief of Staff of the United States Army General Joseph Lawton Collins, Chief of Naval Operations Admiral Forrest Sherman, and United States Air Force (USAF) operations deputy Lieutenant General Idwal H. Edward all flew from Washington, D. C., to Japan to take part in the briefing; Chief of Staff of the United States Air Force General Hoyt Vandenberg did not attend, possibly because he "did not want to legitimize an operation that essentially belong[ed] to the Navy and the Marines." The Marine Corps staff, who were to be responsible for leading the landing at Incheon, were not invited, which became a contentious issue. During the briefing, nine members of the staff of US Navy Admiral James H. Doyle spoke for nearly 90 minutes on every technical and military aspect of the landing. MacArthur told the officers that although a landing at Kunsan would bring a relatively easy linkup with the Eighth Army, it "would be an attempted envelopment that would not envelop" and would place more troops in a vulnerable pocket of the Pusan Perimeter. MacArthur won over Sherman by speaking of his affection for the US Navy and relating the story of how the Navy carried him out of Corregidor to safety in 1942 during World War II. Sherman agreed to support the Incheon operation, leaving Doyle furious. MacArthur spent 45 minutes after the briefing explaining his reasons for choosing Incheon. He said that, because it was so heavily defended, the North Koreans would not expect an attack there, that victory at Incheon would avoid a brutal winter campaign, and that, by invading a northern strong point, UN forces could cut off KPA lines of supply and communication. Sherman and Collins returned to Washington, D. C., and reported back to Secretary of Defense Louis A. Johnson. The Joint Chiefs of Staff approved MacArthur's plan on 28 August. President Truman also provided his approval. The landing at Incheon was not the first large scale amphibious operation since World War II. That distinction belonged to the United Nations landing that took place on 18 July 1950 at Pohang, South Korea. However, that operation was not made in KPA held territory and was unopposed. Admiral Arthur Dewey Struble's Joint Task Force 7 consisted of Fast Carrier Task Force 77 for fighter cover, interdiction, and ground attack; Royal Navy Admiral William Andrewes' Task Force 91 for Blockade and Covering Force; Rear Admiral George R. Henderson's Task Force 99 for Patrol and Reconnaissance; Captain Bernard L. Austin's Service Squadron 3, operating Task Force 79 for Logistics Support; Admiral James H. Doyle's Invasion Force Attack Task Force 90; and the Military Sea Transportation Service, which was to bring in the United States Army's 7th Infantry Division on 18 September 1950. In order to ensure surprise during the landings, UN forces staged an elaborate deception operation to draw North Korean attention away from Incheon by making it appear that the landing would take place 105 mile (169 km) to the south at Kunsan. On 5 September 1950, aircraft of the USAF's Far East Air Forces began attacks on roads and bridges to isolate Kunsan, typical of the kind of raids expected prior to an invasion there. Separately, 1 September 1950, UN reconnaissance team (members were from US military intelligence Unit including KLO, CIA) also infiltrated in Yonghung do (Yeongheung Island) to obtain information on the conditions there. The team, led by US Navy Lieutenant Eugene F. Clark, landed at Yonghung do (Yeongheung Island), an island in the mouth of the harbor. From there, the team relayed intelligence back to the UN Command. With the help of locals, Clark gathered information about tides, beach composition, mudflats, and seawalls. A separate reconnaissance mission codenamed Operation Trudy Jackson (:ko:트루디 잭슨 작전), which dispatched Youn Joung (former ROK Navy Lieutenant) and Ke In ju (former ROK Army Colonel) to Incheon to collect further intelligence on the area, was mounted by the US military. The tides at Incheon have an average range of 29 feet (9 m) and a maximum observed range of 36 feet (11 m), making the tidal range there one of the largest in the world and the littoral maximum in all of Asia. Clark observed the tides at Incheon for two weeks and discovered that American tidal charts were inaccurate, but that Japanese charts were quite good. Clark's team provided detailed reports on KPA artillery positions and fortifications on the island of Wolmi do (Wolmi Island), at Incheon and on nearby islands. During the extended periods of low tide, Clark's team located and removed some North Korean naval mines, but, critically to the future success of the invasion, Clark reported that the North Koreans had not in fact systematically mined the channels. When the KPA discovered that the agents had landed on the islands near Incheon, they made multiple attacks, including an attempted raid on Yonghung do with six junks. Clark mounted a machine gun on a sampan and sank the attacking junks. In response, the KPA killed perhaps as many as 50 civilians for helping Clark.
Вулмидо мен Инчхонды бомбалау
1950 жылғы 10 қыркүйекте Инчхонға шабуыл жасауға бес күн бұрын 43 американдық соғыс ұшағы Вольмидо үстінен ұшып өтіп, оның шығыс беткейін "жарып тастау" мақсатында 93 напалм контейнерін тастады, осылайша американдық әскерлерге жол ашуға тырысты. Шабуылда десант түсірген және десант күшін қолдаған кемелер флотилиясына десантпен соғысу саласындағы сарапшы вице-адмирал Артур Д. Струбл басшылық етті. Струбл Екінші дүниежүзілік соғыста, оның ішінде Нормандияға түсу және Лейте шайқасында амфибиялық операцияларға қатысқан. 1950 жылғы 12 қыркүйекте ол өзінің флагманы – «Рочестер» ауыр крейсерімен Инчхонға бет алды. Оның кемелерінің арасында «Рочестер» ауыр крейсері, «Толедо» ауыр крейсері, британдық жеңіл крейсерлер және , сондай-ақ Коллетт, Де Хевен, Гурке, Хендерсон, Лайман К. Свенсон және Мансфилдтен тұратын 60.62 міндеттік тобының алты американдық эсминеці болды. Канада Корольдік теңіз күштерінің эсминецтері де шабуылдық топқа қатысты. 13 қыркүйек күні сағат 07:00-де Мансфилд басқаратын АҚШ Теңіз күштерінің 9-шы эсминец эскадрильясы Flying Fish Channel арқылы Инчхон портына қарай өрлеп, Вольмидодағы және Инчхондағы КХА қарулы нысандарына атыс ашты. Олар екі британдық крейсер және алты американдық эсминец бірге қамалға 5 дюймдік (127 мм) және 6 дюймдік (152 мм) снарядтардан шамамен мың оқ атты. Шабуылдар КХА-ға десанттың жақын арада болуы мүмкін екенін көрсетті, ал Вольмидодағы қолбасшы өз жоғары лауазымды офицерлеріне жауларын теңізге тастайтынына сендірді. Солтүстік Кореяның 918-ші жағалау артиллерия полкі «Коллеттке» жеті рет, «Гуркеге» үш рет және «Лайман К. Свенсонға» екі рет оқ атты. «Лайман К. Свенсон» кемесінде лейтенант (кіші лейтенант) Дэвид Х. Свенсон қаза тауып, тағы сегіз адам жараланды. 13-14 қыркүйек түнінде Струбл тағы бір күндік бомбалауды шешті, ал эсминецтер 14 қыркүйекте Вольмидо маңында қайтадан жолға шықты. Олар мен крейсерлер сол күні аралды бомбалады, ал авианосецтерден келген ұшақтар оны бомбалады және шабуылдады. Кейін сол таңда су десант әскерін тасымалдайтын кемелер эсминецтерді Инчхонға қарай еріп, Flying Fish Channel-ге кірді, ал шабуыл жасаушы күштің АҚШ теңіз жаяу әскерлері Вольмидоға алғашқы десант түсіруге дайын болды.
On 10 September 1950, five days before the Incheon landing, 43 American warplanes flew over Wolmi do, dropping 93 napalm canisters to "burn out" its eastern slope in an attempt to clear the way for American troops. The flotilla of ships that landed and supported the amphibious force during the battle was commanded by Vice Admiral Arthur D. Struble, an expert in amphibious warfare. Struble had participated in amphibious operations in World War II, including the Normandy landings and the Battle of Leyte. He got underway for Incheon in his flagship, the heavy cruiser Rochester, on 12 September 1950. Among his ships were the Gunfire Support Group, consisting of Rochester, the heavy cruiser Toledo, the British light cruisers and , and the six US destroyers of Task Element 90.62, made up of Collett, De Haven, Gurke, Henderson, Lyman K. Swenson, and Mansfield. Royal Canadian Navy destroyers , and also participated in the invasion task force. At 07:00 on 13 September, the U. S. Navy's Destroyer Squadron 9, headed by Mansfield, steamed up Flying Fish Channel and into Incheon Harbor, where it fired upon KPA gun emplacements on Wolmi do and in Incheon. Between them, two British cruisers and six American destroyers fired almost a thousand 5 inch (127 mm) and 6 inch (152 mm) shells onto the fortifications. The attacks tipped off the KPA that a landing might be imminent, and the KPA officer in command on Wolmi do assured his superiors that he would throw their enemies back into the sea. North Korea's 918th Coastal Artillery Regiment returned fire, hitting Collett seven times, Gurke three times, and Lyman K. Swenson twice. Aboard Lyman K. Swenson, Lieutenant (junior grade) David H. Swenson was killed and eight others were wounded. During the night of 13–14 September, Struble decided on another day of bombardment, and the destroyers moved back up the channel off Wolmi do on 14 September. They and the cruisers bombarded the island again that day, and planes from the carrier task force bombed and strafed it. Later that morning, the ships carrying the amphibious force followed the destroyers toward Incheon and entered Flying Fish Channel, and the US Marines of the invasion force got ready to make the first landings on Wolmi do.
Әскери-теңіздік миналарды тазалау
Корея соғысы басталғалы бірнеше апта өткен соң, Кеңес Одағы Солтүстік Кореяға жағалау қорғанысы үшін теңіз миналарын жіберді. Кеңес теңіз мина соғысы мамандары Солтүстік Кореялық кадрларға миналарды орнату және қолдану бойынша техникалық оқыту жүргізді. Миналардың бір бөлігі Инчхонға жеткізілді. БҰҰ күштері 1950 жылдың қыркүйек айының басына дейін Солтүстік Корея суларында миналардың бар екенін білмеді, бұл Инчхонға шабуыл жасауға кедергі келтіруі мүмкін деген қауіп тудырды. Десантты кейінге жылдыруға мүмкіндік болмады, бірақ Солтүстік Кореялықтар Инчхонда салыстырмалы түрде аз және қарапайым миналар орнатты. Шабуыл тобының эсминецтері таяп су кезінде каналдағы контактілік миналарды көзбен анықтап, оқпен жойды. Шабуыл күштері десанттық жағалауға жеткенде, су көтерілген кезде каналдан өтіп, қалған миналардан зардап көрмеді.
Within weeks of the outbreak of the Korean War, the Soviet Union had shipped naval mines to North Korea for use in coastal defense, with Soviet naval mine warfare experts providing technical instruction in laying and employment of the mines to North Korean personnel. Some of the mines were shipped to Incheon. The UN forces did not become aware of the presence of mines in North Korean waters until early September 1950, raising fears that this would interfere with the Incheon invasion. It was too late to reschedule the landings, but the North Koreans laid relatively few and unsophisticated mines at Incheon. Destroyers in the assault force visually identified moored contact mines in the channel at low tide and destroyed them with gunfire. When the invasion force passed through the channel at high tide to land on the assault beaches, it passed over any remaining mines without incident.
Жасыл жағажай
1950 жылғы 15 қыркүйекте сағат 06:30-да X корпусының алдыңғы қатарлы бөлімдері Вольмидо аралының солтүстік жағындағы "Жасыл жағажайға" түсті. Құрама күш лейтенант-полковник Роберт Таплетт басқаратын 5-ші теңізшілер батальонының 3-ші бөлімі және USMC 1-ші танк батальонынан алынған тоғыз M26 "Першинг" танкысынан тұрды. Бір танкқа отты таратқыш (жалын шашушы), ал тағы екеуіне бульдозер жүзі бар еді. Ұрыс тобы танктерді түсіретін кемелерден (ТТК) қонды. Түске дейін бүкіл арал басып алынды, осыдан тек 14 адам қаза тапты. БҰҰ әскерлері ҚХА қорғаушыларын алтыдан астам есе көп басып озды. ҚХА әскерлерінің жоғалғандары 200-ден астам өлген және 136 тұтқынға алынғандарды құрады, олар негізінен 918-ші артиллерия полкі мен 226-шы тәуелсіз теңізшілер полкінен болды. "Жасыл жағажайдағы" күштер 19:50-ге дейін толқынның көтерілуін күтуге мәжбүр болды, бұл басқа топтың қонуына мүмкіндік берді. Осы уақыт ішінде қарқынды артиллериялық оқ жаудырды және бомбалау жүргізілді, сондай-ақ жалғыз көпірге қойылған танкқа қарсы миналар ҚХА-ның шағын күштеріне маңызды қарсы шабуыл жасауға кедергі келтірді. Екінші толқын "Қызыл жағажайға" және "Көк жағажайға" қонды. Солтүстік корейліктер Инчхонда шабуыл күте алмаған еді. "Жасыл жағажайды" басып алғаннан кейін ҚХА (әлдебір америкалықтардың қасақана дезинформациясы нәтижесінде) негізгі шабуыл Кунсанда болады деп есептеді. Осының салдарынан Инчхонға аз ғана күш жіберілді. Тіпті бұл күштер де кешігіп келді, олар БҰҰ күштері "Көк жағажайды" және "Қызыл жағажайды" басып алғаннан кейін ғана жетті. Инчхонда бұрыннан орналасқан әскерлер Кларк партизандарының салдарынан әлсіреп, напалм бомбалауы негізгі оқ-дәрі қоймаларын жойды. Барлығы 261 кеме қатысты. "Қызыл жағажай" мен "Көк жағажай" үшін амфибиялық дайындық тобының командирі вице-адмирал Джеймс Х. Дойл H сағаты, яғни қону уақытының 17:30-ға белгіленгенін хабарлады. 1950 жылғы 15 қыркүйекте ҚХА 22-ші жаяу әскер полкі таң атпай Инчхонға жетті, бірақ сол күні кешке негізгі қонудан кейін Сеулге қайта шегінді.
At 06:30 on September 15, 1950, the lead elements of X Corps hit "Green Beach" on the northern side of Wolmido. The landing force consisted of the 3rd Battalion, 5th Marines, led by Lieutenant Colonel Robert Taplett and nine M26 Pershing tanks from the USMC 1st Tank Battalion. One tank was equipped with a flamethrower and two others had bulldozer blades. The battle group landed from tank landing ships (LSTs). The entire island was captured by noon at the cost of just 14 casualties. The KPA defenders were outnumbered by more than six to one by the UN troops. KPA casualties included over 200 killed and 136 captured, primarily from the 918th Artillery Regiment and the 226th Independent Marine Regiment. The forces on Green Beach had to wait until 19:50 for the tide to rise, allowing another group to land. During this time, extensive shelling and bombing, along with anti tank mines placed on the only bridge, kept the small KPA force from launching a significant counterattack. The second wave came ashore at "Red Beach" and "Blue Beach". The North Koreans had not been expecting an invasion at Incheon. After the storming of Green Beach, the KPA assumed (probably because of deliberate American disinformation) that the main invasion would happen at Kunsan. As a result, only a small force was diverted to Incheon. Even those forces were too late, and they arrived after the UN forces had taken Blue Beach and Red Beach. The troops already stationed at Incheon had been weakened by Clark's guerrillas, and napalm bombing runs had destroyed key ammunition dumps. In total, 261 ships took part. For Red Beach and Blue Beach, Vice Admiral James H. Doyle, commander of an amphibious ready group, announced that H Hour, time of landing, would be 17:30. The KPA 22nd Infantry Regiment had moved to Incheon before dawn on September 15, 1950, but retreated to Seoul after the main landing that evening.
Қызыл жағажай
Қызыл жағажай күштері, 5-ші полктік ұрыс тобынан құралған, оның ішінде Корея Республикасы теңіз жаяу әскерлерінің 3-ші батальоны (ROKMC) теңіз қабырғаларын басып өту үшін баспалдақтарды пайдаланды. 5-ші теңізшілер полкінің қолбасшысы болып тағайындалған подполковник Реймонд Л. Мюррейдің міндеті – жоғарыдағы Зират төбесінен (солтүстік) бастап, төмендегі Тасқын алабына (Тасқын алабына жақын) дейінгі, сондай-ақ ортадағы Обсерватория төбесі деп аталатын аумақты басып алу болды. (Суретке қараңыз). 5-ші теңізшілер полкінің 1-ші батальоны Зират төбесіне және Обсерватория төбесінің солтүстік жартысына қарсы сол жақта орналасады. 5-ші теңізшілер полкінің 2-ші батальоны Обсерватория төбесінің оңтүстік жартысын және Ішкі алапты басып алады. 15 қыркүйектің кешкі сағаттарында LST кемелері Қызыл жағажайға жақындады, ал жетекші кемелер ретінде Зират төбесіндегі КХА қорғаушыларынан қарқынды миномет және пулемет атысына түсті. Олар, қарқынды атысқа қарамастан, шабуыл жасаушы әскерлерін түсіріп, маңызды қолдау жабдықтарын разрядтады. Сонымен қатар, олардың артиллериясы Қызыл жағажайдың оң жақ фланкіндегі КХА батареяларын жойды. Сегіз LST-нің үшеуі (Кинг округы, Лафайет округы және LST 973) миномет және пулемет атысына түсіп, бір теңізші қаза тауып, бірнешеуі жарақат алды. LST кемелері 16 қыркүйектің таңында толқынның көтерілуімен жүк түсіруді аяқтап, жағажайды тазалады. 15 қыркүйек күні түнде Инчхондағы КХА қорғанысын бейтараптандырғаннан кейін, Қызыл жағажайдан келген бөлімшелер Вольмидоға қарай жолды ашты, бұл 5-ші теңізшілер полкінің 3-ші батальонына және Грин-Бичтен келген танктерге Инчхон үшін шайқасқа қатысуға мүмкіндік берді.
The Red Beach forces, made up of the Regimental Combat Team 5, which included the 3rd Battalion of the Republic of Korea Marine Corps (ROKMC), used ladders to scale the sea walls. Lieutenant Colonel Raymond L. Murray, serving as commanding officer of the 5th Marines, had the mission of seizing an area long and deep, extending from Cemetery Hill (northern) at the top down to the Inner Tidal Basin (near Tidal Basin at the bottom) and including the promontory in the middle called Observatory Hill. (See Map) The 1st Battalion, 5th Marines would be on the left, against Cemetery Hill and northern half of Observatory Hill. The 2nd Battalion, 5th Marines would take the southern half of Observatory Hill and Inner Basin. Late on the afternoon of September 15, the LSTs approached Red Beach and as the lead ships, they came under heavy mortar and machine gun fire from KPA defenders on Cemetery Hill. Despite the concentrated fire, they disembarked assault troops and unloaded vital support equipment. In addition, their guns wiped out KPA batteries on the right flank of Red Beach. Three (King County, Lafayette County, and LST 973) of the eight LSTs took some hits from mortar and machine gun fire, which killed a sailor and injured a few others. The LSTs completed unloading and cleared the beach at high tide early on 16 September. After neutralizing KPA defenses at Incheon on the night of September 15, units from Red Beach opened the causeway to Wolmi do, allowing the 3rd Battalion, 5th Marines and the tanks from Green Beach to enter the battle for Incheon.
Көк жағажай
1-ші теңізшілер полкі, полковник Льюис "Чести" Пуллердің басшылығымен, Қызыл және Жасыл жағалаулардан оңтүстік-шығысқа қарай 2,5 миль (4 км) жердегі Көк жағалауға түсті. Жағажай қауіпсіздігі қамтамасыз етілгеннен кейін, олардың міндеті Ёндунгпо қалашығын басып алу, Хан өзенін кесіп өту және Сеулға шабуылдың оң фланкін құру болды. 1-ші теңізшілер полкі жағалауға жақындағанда, бірнеше КХА қарулы бекіністерінен атылған оқтар бір LST кемесін батырды. Эсминецтердің және бомбалау шабуылдары КХА қорғанысын басып тастады. Көк жағалау күштері келген кезде, Инчхондағы КХА күштері жауаптап берген болатын, сондықтан олар аз қарсылыққа тап болды және көп шығын көрмеді. 1-ші теңізшілер полкі көп уақытын жағажай бекінісін нығайтуға және ішкі аймаққа жылжуға дайындыққа жұмсады. Инчхондағы КХА қарсыласы талқандалғаннан кейін, жабдықтау және күшейту процесі басталды. АҚШ теңізшілерімен бірге келген теңізшілер және су астындағы диверсиялық топтар (UDT) Жасыл жағалауда понтондық док құрып, судағы қиындықтарды тазартты. Бұл док қалған LST кемелерін түсіру үшін пайдаланылды. 16 қыркүйек күні таңертең подполковник Мюррей мен полковник Пуллер 1-ші теңізшілер дивизиясының қолбасшысы генерал Оливер П. Смиттен операциялық тапсырма алды. 1-ші және 5-ші теңізшілер полкі Инчхон-Сеул тас жолымен қозғала бастады. 16 қыркүйек күні таңертең 5-ші теңізшілер (Қызыл және Жасыл жағалаулардан) Инчхон-Сеул тас жолымен шығысқа қарай бағытталды, 1-ші теңізшілер полкінің сол жағымен байланысуды көздеді, осылайша екі полк Сеулға қарай жылжуға мүмкіндік алады. 5-ші теңізшілер Kansong ni ауылына жеткенде, Инчхонға батысқа қарай алты Т-34 танкы көрінді. VMF 214 эскадрильясынан сегіз F4U Corsair ұшағы танктерге шабуыл жасап, екеуін жойды және қалғандарын кері шегіндірді. 1-ші танк батальонының M26 Pershing танктері көп ұзамай тағы үш КХА танкін жойды. 5-ші теңізшілер полкінің оңтүстігінде, 1-ші теңізшілер полкі күнінің көп бөлігін шашыраған бөлімшелерін біріктіруге жұмсады, шамамен сағат 16:00-ге дейін шығысқа қарай жылжынбады. 17 қыркүйекте таң атпай тұрып, 5-ші теңізшілер полкінің екі ротасы артиллерия мен M26 танктерінің қолдауымен алты Т-34 танкы мен екі жүз жаяу әскерінен құралған қарсы шабуылды жеңіп, ауыр шығын келтірді.
The 1st Marine Regiment, under the command of Colonel Lewis "Chesty" Puller, landed at Blue Beach, 2.5 mile (4 km) southeast of Red and Green beaches. Their mission, once the beach was secure, was to capture the suburb of Yongdungpo, cross the Han River, and form the right flank of the attack on Seoul itself. As the 1st Marine Regiment approached the coast, the combined fire from several KPA gun emplacements sank one LST. Destroyer fire and bombing runs silenced the KPA defenses. When the Blue Beach forces finally arrived, the KPA forces at Incheon had already surrendered, so they met little opposition and suffered few additional casualties. The 1st Marine Regiment spent much of its time strengthening the beachhead and preparing for the move inland. Immediately after KPA resistance was extinguished in Incheon, the supply and reinforcement process began. Seabees and Underwater Demolition Teams (UDTs) that had arrived with the US Marines constructed a pontoon dock on Green Beach and cleared debris from the water. The dock was then used to unload the remainder of the LSTs. Early that morning of September 16, Lieutenant Colonel Murray and Colonel Puller had their operational orders from 1st Marine Division commander General Oliver P. Smith. The 1st Marines and 5th Marines began moving along the Incheon Seoul road. Early morning on September 16, the 5th Marines (from Red and Green Beaches) started generally east along the Incheon Seoul road, intending to link up with the left of the 1st Marine Regiment so both regiments could move on Seoul. Six solitary T 34 tanks moving west towards Incheon appeared as the advancing 5th Marines reached the village of Kansong ni. A strike force of eight Marine F4U Corsairs from VMF 214 attacked the tanks, destroying two and driving the others off. M26 Pershing tanks of the 1st Tank Battalion destroyed three more KPA tanks shortly thereafter. South of the 5th Marines, the 1st Marines, having spent most of the day consolidating its scattered units, did not move east until about 16:00 hrs. Just before dawn on September 17, two companies of the 5th Marines, supported by artillery and M26 tanks, defeated a counterattack by a column of six T 34 tanks and two hundred infantry, inflicting heavy casualties.
USS Rochester және HMS Jamaica әуе шабуылына қарсы соққы
17 қыркүйекте таңертеңгі сағат 05:50-де Жамайкадан екі советтік жасақтаған Солтүстік Корея ұшағы – бәсекелес Яковлев ЯК-9 ұшақтары деп болжанады – көрінді. Оларды анықтауға тырысқанда, олардың адалдығы мен ниеттері Рочестердің сол жағына жақын жерде бомба жарылуымен бірден анықталды. Барлығы төрт бомба тасталды, олардың бірі Рочестердің кранына тиіп, қырылды, бірақ жарылмады. Американдықтардың арасында жарақат алғандар болған жоқ. Ұшақтар бұрыла бастағанда, Жамайка өз сол жақ батареясымен алдыңғы ұшаққа атыс ашты. Екінші ұшақ Жамайкаға шабуыл жасау үшін солға бұрылып, бірнеше оқ тиді: бірі Y мұнарасына, қару үйінің артқы жағындағы броняны тесіп, бір адамның аяғын жарақаттады; бірі кеменің бортын сырып тастады; бірі төрттік «пом-пом» зениттік қарудың оқ тиегіштерін қоршаған плитада жарылып, үш адамды жарақаттады (олардың бірі жарақаттарынан кейін госпитальдық кеме «Consolation»-ға жеткізілген соң қайтыс болды); және бірі бастиондықтың алдындағы мачтаға, оқ бағыттау платформасының деңгейінде тиіп, ұсақ сынықтарды шашыратты. Барлық қолжетімді жақын қашықтықтағы қарулар осы ұшаққа атыс ашты, ол кеменің үстінен өтіп бара жатып күлге айналып, Жамайканың оң жағына құлады.
Just before daylight at 05:50 on 17 September, two Soviet made North Korean aircraft—probably Yakovlev Yak 9s—were seen overhead from Jamaica, and while trying to identify them any doubts about their allegiance and intentions were resolved by the explosion of a bomb close to the port side of Rochester. Four bombs were dropped, one hitting and denting Rochester's crane but not exploding. There were no American casualties. As the aircraft turned away Jamaica opened fire with her port battery on the leading aircraft. The second aircraft then turned to port to strafe Jamaica, scoring several hits: one armor piercing round entering Y turret through the armor at the back of the gun house and wounding a man in the leg; one chipping the side armor of the ship; one exploding round burst on the plate surrounding the loaders of a quadruple pom pom, wounding three men (one of whom died later of his wounds after being transferred to the hospital ship Consolation); and one on the foremast at the level of the gun direction platform, scattering small splinters. Every close range weapon available opened fire on this aircraft, which disintegrated as it went over the ship, crashing close to the starboard side of Jamaica.
Кимпо әуежайы
2-ші батальон, 5-ші теңізшілер 17 қыркүйекте Сеулдің батысындағы Кимпо әуеайлағын қамтамасыз ету үшін солтүстікке қарай жылжыды. Кимпо әуежайы Кореядағы ең үлкен және маңызды әуеайлақ еді. 17 қыркүйекте генерал МакАртур Кимпо әуеайлағын мүмкіндігінше жылдам басып алуды өте шұғыл талап етті. Осыны қамтамасыз еткеннен кейін, Бесінші әуе күштері мен АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің авиациялық бөлімшелері Солтүстік Кореяға қарсы операцияларды жеңілдету үшін Жапониядан истребительдер мен бомбалаушыларды тасымалдай алатын болды. Кимпо әуежайына шабуылды 5-ші теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальоны жүзеге асырды. 17-18 қыркүйек күндері Кимпода Корейлік Халық Армиясы (КХА) Хан өзенінен қашып үлкермеген күштерімен, Бригад генерал Ван Ён (Солтүстік Корея Әуе Күштерінің қолбасшысы) басшылығымен Кимпоны қайта басып алуға сәтсіз әрекет жасады. Контршабуылдар бекініп орналасқан теңіз жаяу әскерлерінің жаяу әскері, бронетехникасы және артиллериясымен тойтарылды. Таңертең Солтүстік Кореялықтардың барлығы келіп кетті, ал Кимпо әуежайы теңіз жаяу әскерлерінің толық бақылауында болды. Кимпо әуежайы өте жақсы күйде болды; Солтүстік Кореялықтардың ірі зардаптар келтіруге уақыты болмады. Шындығында, бірнеше Солтүстік Корея ұшақтары әлі де әуежайда тұрды. Енді Кимпо БҰҰ-ның құрлықтағы әуе операцияларының орталығына айналмақ. 19 қыркүйекте АҚШ инженерлері жергілікті теміржолды 13 шақырымға дейін жөндеді. Кимпо әуежайы басып алынғаннан кейін, көліктік ұшақтар ондағы ұшақтарға жанармай мен қару-жарақ жеткізе бастады. Теңіз жаяу әскерлері жабдықтар мен күштерді түсіруді жалғастырды. 22 қыркүйекке дейін олар 6629 бірлік техника және 53 882 сарбазды, сондай-ақ 25 512 тонна (23 000 тонна) жабдық түсірді.
The 2nd Battalion, 5th Marines flared off to the left (north) on September 17 to secure Kimpo airfield, west of Seoul. Kimpo airfield was the largest and most important in Korea. On September 17, General MacArthur was extremely urgent in his request for the early capture of Kimpo airfield. Once it was secured, the Fifth Air Force and USMC aviation units could bring fighters and bombers over from Japan to operate more easily against North Korea. The attack on Kimpo airfield was carried out by 2nd Battalion 5th Marines. The night of September 17–18 at Kimpo, the KPA unsuccessfully attempted to recapture Kimpo with those forces that had not already fled across the Han River, under the command of Brigadier General Wan Yong (the commander of the North Korean Air Force). The counterattacks were repelled by entrenched Marine Corps infantry, armor and artillery. By morning the North Koreans were all gone, and Kimpo airfield was securely in the hands of the Marines. Kimpo airfield was in excellent shape; the North Koreans had not had time to do any major demolition. In fact, several North Korean planes were still on the field. Kimpo would now become the center of UN land based air operations. On September 19, US engineers repaired the local railroad up to 8 mile (13 km) inland. After the capture of Kimpo airfield, transport planes began flying in gasoline and ordnance for the aircraft stationed there. The Marines continued unloading supplies and reinforcements. By September 22, they had unloaded 6,629 vehicles and 53,882 troops, along with 25,512 tons (23,000 tonnes) of supplies.
Сеул шайқасы
Инчхондағы шапшаң жеңіске қарамастан, Сеулға жасалған шабуыл баяу және қанды болды. КХА тағы бір Т-34 шабуылын ұйымдастырды, ол тұтқындалып, жойылды, сондай-ақ Инчхон портында Як бомбалауы болды, ол көп зиян келтірмеді. КХА Сеулді нығайтуға және оңтүстіктен әскерлерін шығаруға уақыт беру үшін БҰҰ шабуылын тоқтатуға тырысты. Сеулді басып алу процесі оңтүстіктегі КХА күштеріне қашуға мүмкіндік береді деп ескертілгенімен, Макартур Оңтүстік Корея үкіметіне астананы мүмкіндігінше тезірек қайтарып алуға берген уәдесін орындауға міндетті деп ойлады. Екінші күні 7-ші жаяу әскер дивизиясын тасымалдайтын кемелер Инчхон портына жетті. Алмонд дивизияны Сеулдің оңтүстігінен КХА қозғалысын тоқтату үшін орналастыруға асықты. 18 қыркүйек күні таңертең дивизияның 2-ші батальоны, 32-ші жаяу әскер полкі Инчхонға қонды, ал полктің қалған бөлігі сол күні жағаға шықты. Келесі күні таңертең 2-батальон Сеулдің оң жақ флангындағы позицияларды басып алған теңіз жаяу әскерлерінің батальонын ауыстыруға көтерілді. Осы уақытта 7-ші дивизияның 31-ші жаяу әскер полкі Инчхонға қонды. 19 қыркүйек күні сағат 18:00-де Сеул тас жолының оңтүстік аймағына жауапкершілік 7-ші дивизияға берілді. 7-ші жаяу әскер дивизиясы Сеулдің шетінде КХА күштерімен ауыр шайқасқа түсті. Шайқасқа дейін Солтүстік Кореяда қалада күшсіз бір дивизия ғана болды, ал күштерінің көп бөлігі астананың оңтүстігінде орналасқан еді. Макартур Сеулге баратын жолда КХА позициялары арқылы соғысқан 1-ші теңіз жаяу әскер полкіне жеке басшылық етті. Хромит операциясын басқару X корпусының командирі Алмондқа берілді. Алмонд 38-ші параллельден Солтүстік Корея шабуылынан кейін үш ай өткен 25 қыркүйекке дейін Сеулді басып алуға қатты асықты. 22 қыркүйекте теңізшілер Сеулге кірді және оны бекіністі деп тапты. Қайтыстар көбейді, күштер үй-үйден шайқас жүргізді. 26 қыркүйекте Бандо қонақ үйі (ол АҚШ елшілігі ретінде пайдаланылған) 1-ші теңіз жаяу әскерлерінің 2-ші батальонының E ротасымен тазартылды. Осы шайқаста бірнеше теңізшілер жарақат алды. Алмонд 25 қыркүйек күні кешке Сеулді азат етілген деп жариялады, бұл мәлімдемені келесі күні Макартур қайталады. Алайда, Алмондтың мәлімдемесі кезінде АҚШ теңізшілері әлі де үй-үйден шайқас жүргізіп жатқан еді, өйткені КХА қаланың көп бөлігінде қалып қойды. Тек 28 қыркүйекте ғана КХА күштерінің соңғысы жойылды немесе қаладан шығарылды.
In contrast to the quick victory at Incheon, the advance on Seoul was slow and bloody. The KPA launched another T 34 attack, which was trapped and destroyed, and a Yak bombing run in Incheon harbor, which did little damage. The KPA attempted to stall the UN offensive to allow time to reinforce Seoul and withdraw troops from the south. Although warned that the process of taking Seoul would allow remaining KPA forces in the south to escape, MacArthur felt that he was bound to honor promises given to the South Korean government to retake the capital as soon as possible. On the second day, vessels carrying the 7th Infantry Division arrived in Incheon Harbor. Almond was eager to get the division into position to block a possible KPA movement from the south of Seoul. On the morning of September 18, the division's 2nd Battalion, 32nd Infantry Regiment landed at Incheon and the remainder of the regiment went ashore later in the day. The next morning, the 2nd Battalion moved up to relieve a Marine battalion occupying positions on the right flank south of Seoul. Meanwhile, the 7th Division's 31st Infantry Regiment came ashore at Incheon. Responsibility for the zone south of Seoul highway passed to the 7th Division at 18:00 on September 19. The 7th Infantry Division then engaged in heavy fighting with KPA forces on the outskirts of Seoul. Before the battle, North Korea had just one understrength division in the city, with the majority of its forces south of the capital. MacArthur personally oversaw the 1st Marine Regiment as it fought through KPA positions on the road to Seoul. Control of Operation Chromite was then given to Almond, the X Corps commander. Almond was in an enormous hurry to capture Seoul by September 25, exactly three months after the North Korean assault across the 38th Parallel. On September 22, the Marines entered Seoul to find it fortified. Casualties mounted as the forces engaged in house to house fighting. On September 26, the Hotel Bando (which had served as the US Embassy) was cleared by E Company of 2nd Battalion, 1st Marines. During this fight several Marines were wounded. Almond declared Seoul liberated the evening of September 25, a claim repeated by MacArthur the following day. However, at the time of Almond's declaration, US Marines were still engaged in house to house combat as the KPA remained in most of the city. It was not until September 28 that the last of the KPA elements were driven out or destroyed.
Пусан периметріне шығу
5-ші теңізшілер Инчхонда жағаға шыққанда, Оңтүстік Кореядағы соңғы КПА әскерлері 16 қыркүйекте Пусан периметрінен Уолтон Х. Уокердің Сегізінші армиясының бұзылуы басталғанда жеңілді. 22 қыркүйекте КПА-ның периметрдегі күштері толықтай шегінді. Сегізінші армия мен Оңтүстік Корея күштері 23 қыркүйекте КПА-ны қудалау үшін толық қарсы шабуылға түсті. Пусанның айналасындағы 70 000 КПА әскерінің ішінде Пусан периметріне қарсы шайқастан кейін 1 қыркүйектен 15 қыркүйекке дейін КПА құрбандары 36 000-дан 41 000-ға дейін болды. Алайда, БҰҰ күштері Сеулді басып алуға емес, КПА-ның солтүстікке қарай кері шегінуін тоқтатуға бағытталғандықтан, қалған 30 000 КПА сарбаздары солтүстікке қашып кетті, олар көп ұзамай КПА-ның жаңа дивизияларын құру үшін кадр ретінде қайта құрылды. БҰҰ-ның Солтүстік Кореяға шабуыл жасау жұмыстары 30 қыркүйекте жалғасты.
While the 5th Marines came ashore at Incheon, the last KPA troops in South Korea still fighting were defeated when Walton H. Walker's Eighth Army breakout from the Pusan Perimeter started on 16 September, joining the Army's X Corps in a coordinated attack on KPA forces. By 22 September the KPA forces around the Perimeter were in full retreat and the Eighth Army and ROK forces began a full counteroffensive to pursue the KPA on 23 September. Of the 70,000 KPA troops around Pusan, in the aftermath of the Pusan Perimeter battle, KPA casualties from September 1 to September 15 ranged from 36,000 to 41,000 killed and captured, with an unknown total number of wounded. However, because UN forces had concentrated on taking Seoul rather than cutting off the KPA's withdrawal north, the remaining 30,000 KPA soldiers escaped to the north, where they were soon reconstituted as a cadre for the formation of new KPA divisions hastily re equipped by the Soviet Union. The UN assault continued into North Korea on 30 September.
Талдау
Көптеген әскери ғалымдар бұл шайқасты қазіргі заманғы соғыстағы ең шешуші әскери операциялардың бірі деп санайды. Америкалық әскери тарихшы Спенсер Ц. Таккер Инчхон десантын «тамаша жетістік, дерлік қатесіз орындалған» деп сипаттады, және ол келесі 40 жыл бойы «бірден-бір сөзсіз табысқа жеткен, кең ауқымды АҚШ жауынгерлік операциясы» болып қалды. Сарапшылар Инчхон операциясын Макартурдың «ең үлкен жетістігі» және «тамаша басшылық пен әскери генийдің үлгісі» деп сипаттады. Алайда, Рассел Столфи десанттың өзі стратегиялық шедевр болғанын, бірақ одан кейін Сеулға бағытталған, жердегі шайқастағы өте баяу және сақтықпен ілгерілеу болғанын, бұл операциялық апатқа ұласқан және сәтті десантты толығымен жоққа шығарғанын айтады. Ол 1950 жылы АҚШ әскерінің Инчхон-Сеул операциясын 1941 жылы Балтық теңізіндегі неміс шабуылымен салыстырады. Американдық күштер 1950 жылдың қыркүйегінде Инчхонда стратегиялық шеберлікке қол жеткізді, бірақ содан кейін Сеулға 11 күндік, өте баяу және сақтықпен ілгерілеумен, шамамен 32 шақырым қашықтықта бұл жетістікті жоққа шығарды. Керісінше, 1941 жылы Балтық аймағында неміс күштері шабуылдың бірінші күні стратегиялық тосынсыруға қол жеткізіп, содан кейін, өтімділік танытып, жылдам алға жылжып, маңызды позицияларды басып алып, төрт күн ішінде шамамен 322 шақырымға (200 миль) ілгеріледі. Американдықтардың алға жылжуы сақтықпен, шектеулі бұйрықтармен, бағыттар туралы алаңдаушылықпен, шектеулі барлаумен және артта орналасқан штабтармен сипатталды, ал немістер өздерінің басшыларын мүмкіндігінше алға жылжытып, ауызша немесе қысқа жазбаша бұйрықтарға сүйенді, жағдайға қарай жауынгерлік топтарды қайта ұйымдастырды және қарқынды барлау жүргізді. Бұл сынға қарамастан, Инчхон 24 сағат ішінде АҚШ әскерінен небары бірнеше ондаған адам шығынмен алынды, және генерал Уолтон Уокер Инчхон десанттары сәтті болмаса, Оңтүстік Кореяның оңтүстік-шығысында шабуылға бармауға ниеттенді, бұл Пусан периметрі шабуылында көрсетілгендей.
Most military scholars consider the battle one of the most decisive military operations in modern warfare. Spencer C. Tucker, the American military historian, described the Incheon landings as "a brilliant success, almost flawlessly executed," which remained "the only unambiguously successful, large scale US combat operation" for the next 40 years. Commentators have described the Incheon operation as MacArthur's "greatest success" and "an example of brilliant generalship and military genius." However, Russell Stolfi argues that the landing itself was a strategic masterpiece but it was followed by an advance to Seoul in ground battle so slow and measured that it constituted an operational disaster, largely negating the successful landing. He contrasts the US military's 1950 Incheon Seoul operation with the German offensive in the Baltic in 1941. American forces achieved a strategic masterpiece in the Incheon landing in September 1950 and then largely negated it by a slow, tentative, 11 day advance on Seoul, only 20 mile (32 km) away. By contrast, in the Baltic region in 1941 the German forces achieved strategic surprise on the first day of their offensive and then, exhibiting a breakthrough mentality, pushed forward rapidly, seizing key positions and advancing almost 200 mile (322 km) in four days. The American advance was characterized by cautious, restrictive orders, concerns about phase lines, limited reconnaissance and command posts well in the rear, while the Germans positioned their leaders as far forward as possible, relied on oral or short written orders, reorganized combat groups to meet immediate circumstances, and engaged in vigorous reconnaissance. Despite this criticism, Incheon was taken within 24 hours with the loss of only a few dozen U. S. troops and General Walton Walker refused to go on the offensive in southeastern South Korea unless the Incheon landings were successful, as shown in the Pusan Perimeter Offensive.
Танымал мәдениетте
Инчхон (1981), режиссері Теренс Янг, генерал Дуглас Макартур рөлінде Лоренс Оливье. Бірлік шіркеуінің негізін қалаушы Сун Мён Мун фильмнің атқарушы өндірушісі болды. Вольми аралы (фильм) (1982) Солтүстік Корея туындысы. Хромит операциясы (2016), режиссері Джон Х. Ли (Ли Чжа Хан). Басты рөлдерде Ли Чжун Дже, Ли Бём Су және Лиам Нисон генерал Макартур рөлінде.
Inchon (1981), directed by Terence Young with Laurence Olivier as General Douglas MacArthur. Unification Church founder Sun Myung Moon was an executive producer of the film. Wolmi Island (film) (1982) North Korean film. Operation Chromite (2016), directed by John H. Lee (Lee Jae han). Starring Lee Jung jae, Lee Beom soo, and Liam Neeson as General MacArthur.