Кіріспе
1951 жылғы Сеулді қайтарып алу үшін БҰҰ-ның әскери шабуылы, сондай-ақ Корея соғысының төртінші Сеул шайқасы – Корея соғысы кезінде АҚШ-тың Сегізінші армиясының генералы Мэтью Риджвей жасаған Біріккен Ұлттар Ұйымының (БҰҰ) әскери операциясы. Операцияның мақсаты Сеул маңындағы Қытай Халық Ерікті Армиясы (ҚХЕА) мен Корея Халық Армиясы (КХА) күштерін, сондай-ақ Сеулден шығысқа қарай 80 шақырымдағы Хонгчон және солтүстікке қарай 24 шақырымдағы Чунчон қалаларын жою болды. Операция БҰҰ әскерлерін 38-ші параллельге жеткізуді көздеді. Бұл шабуыл 28 ақпанда аяқталған БҰҰ-ның сегіз күндік операциясынан кейін, КХЕА/ҚХЕА күштерін Хан өзенінен солтүстікке ығыстыру үшін басталды. Операция 1951 жылғы 6 наурызда АҚШ I және IX корпустарының Сеул және Хунсон маңындағы батыс жағында, ал АҚШ X корпусы мен Корея Республикасы Армиясының (ҚРА) III корпусының шығыс жағында Айдахо сызығына жету үшін басталды. Бұл сызық Оңтүстік Кореядағы 38-ші параллельдің оңтүстігіндегі нүктеде орналасқан. "Жаршығару" операциясынан бұрын Корея соғысының ең ірі артиллериялық оқшауы орын алды. Орталықта АҚШ-тың 25-ші жаяу әскер дивизиясы Хан өзенінен жылдам өтіп, плацдарм құрды. Шығыс жақта IX корпус 11 наурызда бірінші фазалық шегіне жетті. Үш күннен кейін шабуыл келесі фазалық шеге көтерілді. 14-15 наурыз түнде ҚРА-ның 1-ші жаяу әскер дивизиясы мен АҚШ-тың 3-ші жаяу әскер дивизиясы Сеулді азат етті, бұл 1950 жылғы маусымнан бергі елорданың төртінші және соңғы рет қолдан-қолға өтуі болды. КХЕА/ҚХЕА күштері қаланың шығысынан БҰҰ жақындауы оларды қоршау қаупіне алып келгенде, оны тастап кетуге мәжбүр болды. Сеулді қайта басып алғаннан кейін КХЕА/ҚХЕА күштері солтүстікке шегінді, қиын жергілікті жағдайды пайдаланып, тиімді кешіктіру шараларын жүргізді, әсіресе АҚШ X корпусының таулы секторында. Осындай кедергілерге қарамастан, "Жаршығару" операциясы наурыз айы бойына жалғасты. Таулы орталық аймақта АҚШ IX және X корпустары әдістемелі түрде алға жылжыды, IX корпусы жеңіл қарсылыққа, ал X корпусы жаудың қатал қорғанысына тап болды. Хонгчон 15-і күні, ал Чунчон 22-і күні басып алынды. Чунчонды басып алу "Жаршығару" операциясының соңғы маңызды құрлықтағы мақсаты болды. БҰҰ күштері бастапқы позицияларынан орташа есеппен 30 шақырым (48 км) солтүстікке жылжыды. Дегенмен, Сегізінші армия өзінің негізгі географиялық мақсаттарына жеткенімен, КХЕА күштерін және жабдықтарын жою мақсаты тағы да орындалмады. Көбінесе КХЕА/ҚХЕА күштері ауыр залалға ұшырамай тұрып шегінді. КХЕА/ҚХЕА-ның маңызды жабдықтау орталығы болған Чунчон БҰҰ күштері басып алған кезде бос болды. БҰҰ әскерлері алға жылжығанда, олар үнемі тік беткейлерден төмен түсіп немесе жау позицияларына шабуыл жасау үшін биікке көтерілуге мәжбүр болды, кейде олар бұлттардың үстінде болды. Наурыз айының соңында АҚШ күштері 38-ші параллельге жетті.
Operation Ripper, also known as the Fourth Battle of Seoul, was a United Nations (UN) military operation conceived by the US Eighth Army, General Matthew Ridgway, during the Korean War. The operation was intended to destroy as much as possible of the Chinese People's Volunteer Army (PVA) and Korean People's Army (KPA) forces around Seoul and the towns of Hongch'on, 50 mile (80 km) east of Seoul, and Chuncheon, 15 mile (24 km) further north. The operation also aimed to bring UN troops to the 38th Parallel. It followed upon the heels of Operation Killer, an eight day UN offensive that concluded February 28, to push PVA/KPA forces north of the Han River. The operation was launched on 6 March 1951 with US I Corps and IX Corps on the west near Seoul and Hoengsong and US X Corps and Republic of Korea Army (ROK) III Corps in the east, to reach the Idaho Line, an arc with its apex just south of the 38th Parallel in South Korea. Operation Ripper was preceded by the largest artillery bombardment of the Korean War. In the middle, the US 25th Infantry Division quickly crossed the Han and established a bridgehead. Further to the east, IX Corps reached its first phase line on 11 March. Three days later the advance proceeded to the next phase line. During the night of 14–15 March, elements of the ROK 1st Infantry Division and the US 3rd Infantry Division liberated Seoul, marking the fourth and last time the capital changed hands since June 1950. The PVA/KPA forces were compelled to abandon it when the UN approach to the east of the city threatened them with encirclement. Following the recapture of Seoul the PVA/KPA forces retreated northward, conducting skilful delaying actions that utilized the rugged, muddy terrain to maximum advantage, particularly in the mountainous US X Corps sector. Despite such obstacles, Operation Ripper pressed on throughout March. In the mountainous central region, US IX and US X Corps pushed forward methodically, IX Corps against light opposition and X Corps against staunch enemy defenses. Hongch'on was taken on the 15th and Chuncheon secured on the 22nd. The capture of Chuncheon was the last major ground objective of Operation Ripper. UN forces had advanced north an average of 30 mile (48 km) from their start lines. However, while the Eighth Army had occupied their principal geographic objectives, the goal of destroying PVA forces and equipment had again proved elusive. More often than not, the PVA/KPA forces withdrew before they suffered extensive damage. Chuncheon, a major PVA/KPA supply hub, was empty by the time UN forces finally occupied it. As the UN troops ground forward, they were constantly descending sharp slopes or ascending steep heights to attack enemy positions that were sometimes above the clouds. By the end of March, US forces reached the 38th Parallel.
Өмірбаян
"Қойшы" операциясы соңғы аптасына енгенде, шектеулі нәтижелердің болжамды екені анық болды, генерал Риджвей тағы бір шабуыл жоспарларын жариялады. Бұл шабуылда да негізгі күш-жігер орталық аймақта шоғырланған, бірақ Сегізінші армияның барлық бөлімдеріне қатысу көзделді. Риджвей "Жарқалғыш" операциясы деп атаған шабуылдың басты мақсаты – ПВА/КПА күштерін және жабдықтарын жою, сондай-ақ олардың шабуыл ұйымдастыру әрекеттеріне кедергі келтіру еді. Екінші мақсат – Сеулді және қаланың солтүстігіндегі Имджин өзеніне дейінгі аймақты айналып өту болды. БҰҰ қолбасшысы генерал Дуглас Макартурдың Сеулді қайтарып алуға қызығушылығын білген Риджвей, астанаға тікелей шабуыл жасаудан аулақ болуды жөн көрді (мұндай операцияға жоспарлар дайындалған болса да), және флангтан шабуыл жасау арқылы немесе жау күштерін солтүстікке қарай жерді тастауға мәжбүрлеу арқылы Сеулді және солтүстікке қарайғы аймақты алуға мүмкіндік беретін позицияға қол жеткізуді үміттенеді. Риджвей 1 наурызда "Жарқалғыш" жоспарын жариялады, бірақ азық-түлік, жанармай және оқ-дәрі тапшылығына байланысты басталу күнін кейінге шегерді. Бұл тапшылықтың себебі, ақпан айында, әсіресе 15-ақпандағы Қытайдың төртінші шабуылы кезінде, жаудан алынып тасталған немесе жойылған жағдайда шығындарды азайту мақсатымен алдыңғы құймалардағы қорларды сақтауға жасалған саналы әрекеттер болды. Сонымен қатар, "Қойшы" операциясы кезінде қорлар сарқылып, жаңбыр мен мұздың еруінен жолдар, теміржолдар, көпірлер мен туннельдер зақымданғандықтан, қайта жабдықтау қиын болды. Операция күнін белгілемес бұрын Риджвей барлық алдыңғы пункттерде кемінде бес күндік қор жинақталғанын қалады. Наурыз айының басында бұл деңгейге шамамен бес күнде жететін болып көрінді. Алайда, логистикалық талаптар орындалса да, Риджвей жаңа ақпараттар ПВА/КПА шабуылының жақын арада күтілетінін көрсетсе, операцияны тоқтатуға ниеттенді. Риджвейдің пікірінше, жаңа жерлерді басып алу немесе қазіргі ұстап тұрған жерді сақтау Сегізінші армия операциясының маңызды емес бөлігі еді. "Жер – миссияны орындау құралы ғана", – деді ол, ПВА/КПА-ға ең аз шығынмен максималды зиян келтіру және негізгі бөлімдерді сақтап қалу оның мақсаты еді. Барлау мәліметтеріне сәйкес, IX және X корпус аймақтарында "Қойшы" операциясы кезінде кері шегінген күштер Аризона сызығының үстіндегі қорғаныс позициясына көшкен. Сегізінші армия барлау офицері полковник Таркентон бұл күштердің батыста Хан өзенінің солтүстік жағалауымен және шығыста 20-шы жолдың үстіндегі жоталар арқылы жүретін ПВА/КПА майданымен байланысатынына сенді. Бұл пікірді қолдай отырып, ПВА 39-армиясы IX корпус алдындағы сызыққа жетті, ал КПА III корпусы, 3-ші жаяу әскер дивизиясын қоспағанда, X корпус алдындағы сызыққа кірді. 1 наурыздан бастап Сеул мен Тэбэк таулары арасында алты ПВА армиясы және төрт КПА корпусы орналасты. Полковник Таркентон 1 наурызда жаудың күштерінің тізімінде ПВА 37-армиясын көрсетті, оның орналасқан жері Чунчхон маңындағы ПВА/КПА майданының орталық бөлігінің артында болды. Бұрын ол 43-ші армияны сол аймаққа орналастырған, бірақ кейін бұл бөлім Кореяда емес екеніне көз жеткізді. Таркентон сондай-ақ Хуннам-Вонсан аймағынан оңтүстікке қарай, Чунчхонның солтүстігіндегі 38-паралельдің үстіне жиналған екі ПВА армиясы – 24-ші және 26-шы армиялардың қозғалысы туралы хабар алды. Осылайша, орталық аймақта шабуылға дайын үш резервтік армия болуы мүмкін еді. Бұл болжамды растау үшін жақында жау тылынан келген агенттер ПВА/КПА жоғары қолбасшылығының 1 наурызда шабуыл жасауды жоспарлағанын, бірақ кейін басталу күнін 15-ші күніне шегергенін хабарлады. Сұраққа алынған тұтқындар агенттердің баяндамаларын жартылай растап, олардың күштері наурыз айының басында Сегізінші армияның орталық аймағында шабуылға дайындалып жатқанын мәлімдеді. Сонымен қатар, өткен күзде Маньчжурияға кеткен КПА VI корпусы Кореяға оралып, батыстағы майданға қарай жылжып келе жатқаны белгілі болды. Соңғы мәліметтерге сәйкес, VI корпус немесе оның бір бөлігі Сеулдің солтүстік-батысындағы 38-паралельге жақындап, шабуылға қосылуға мүмкіндік алды. Алайда, Таркентон ПВА/КПА жоғары қолбасшылығы шабуылға дайындалып жатқанына қарамастан, оның басталуы жақын емес деп қорытындылады. Ол осы қорытындыға олардың резервтерінің басым бөлігі ерте қолдану үшін тым солтүстікте орналасқандығына байланысты келді. ПВА/КПА дайындықтары мен жоспарлары туралы толыққанды ақпарат алуға тырысып, Риджвей орталық аймақта "Жарқалғыш" шабуылы жасалатын жерде ПВА/КПА резервтерін шатырға шығару және олардың назарын аудару мақсатымен Сары теңізде десанттық көрсету ұйымдастырды. 95-ші топтың мина іздеушілері Чиннампо маңындағы батыс жағалауы мен Тэдон өзенінің сағасы бойында іздеу жұмыстарын бастады. Круйзер мен эсминецтерден тұратын топ десанттық аймақтарды бомбалауға кірісті. Содан кейін Инчхоннан шыққан жүк және жолаушылар кемелері жағалау бойымен жол тартты, содан кейін кері қайтты. 5 наурызда осы кемелер Инчхоннан әскери десантқа дайындық туралы түсінікті күшейту үшін тағы да көрсеткішпен шықты. Жапония теңізінде 95-ші топ ақпан айында Вонсан аймағын бомбалауды бастады және наурыз айында да жалғастырды. Бұл бомбалау, сондай-ақ Оңтүстік Корея теңізшілерінің шағын тобының жағалаудағы аралды басып алуы, жақын арада десант операциясы жүргізілетіні туралы әсерді күшейтті. Риджвей АҚШ-тан Жапонияға міндетті ұлттық гвардияның екі жаяу әскер дивизиясы – 40-шы және 45-ші дивизиялары келе жатқанын білді. Десанттық қауіпті күшейту үшін ол Макартур генералына дивизиялардың келуі туралы жария етуді және Кореяға десант шабуылы жасалатынын көрсету үшін алдау жоспарын жасауды ұсынды. Бұл идеяны дамыта отырып, Риджвей үш ауыстыру тобының, әрқайсысы алты мың адамнан тұратын, Жапонияға келгеннен кейін 82-ші әуе десант дивизиясының шешімдерін киіп, Кореяға жеткенше киюді ұсынды. Ол бұл екінші ұсынысты ПВА/КПА 82-ші дивизияның Жапонияда екенін есептегеніне байланысты жасады. Екеуі де қабылданбады. Жыл басынан бері Жарақ-дәрі күштері (FEAF) жүргізіп келе жатқан және 77-ші топтың авиациялық және артиллериялық кемелеріне қосылатын үздіксіз кедергі операциясы ПВА/КПА шабуылдық дайындықтарын тежеуге көмектеседі. Бұл кампанияны жоспарлаған FEAF қолбасшысы генерал Джордж Э. Стратемейер теміржол желілеріне шабуыл жасауды басымдыққа қойды, өйткені олардың әскер мен жабдықты тасымалдау мүмкіндігі жолдардан әлдеқайда жоғары болды, әсіресе теміржол көпірлерін жоюға ерекше мән берді. Қазіргі уақытқа дейін нәтижелер күтілгеннен төмен болды, себебі FEAF мүмкіндіктерін жоғары бағалау және ПВА/КПА қарсы шараларын төмен бағалау себебі болды. Бірақ шабуылдар жалғасқан сайын, мақсатты таңдаудағы басты нүкте теміржол көпірлерін жою және оларды 30 шақырымнан (48 км) ұзын пайдалы теміржол желісін қалдырмау болып табылды. 5 наурызда генерал Риджвей барлық тауарлар бойынша, жанармай өнімдерін қоспағанда, бес күндік алдыңғы жабдықтау деңгейіне қол жеткізді. Жанармай жеткізілімдерін толықтыру үшін теміржол желілеріне екі күн қажет болды. Осы уақытта барлау операциялары ПВА/КПА шабуылының жақын арада болуына байланысты нақты мәліметтер бермеді. ПВА/КПА-ның ең мүмкін болатын әрекетін бағалауда полковник Таркентон олар оның сипаттаған сызығын қорғайтынын болжады.
would tie in with the existing PVA/KPA front tracing the north bank of the Han River in the west and passing through the ridges above Route 20 in the east. Lending support to this judgment, the PVA 39th Army had moved up on the line in front of IX Corps, and the KPA III Corps, less its 3rd Infantry Division, had entered the line before X Corps. Thus, as of 1 March six PVA armies and four KPA corps were arrayed between Seoul and the spine of the Taebaek Mountains. On the 1st, as he had earlier, Colonel Tarkenton carried the PVA 37th Army in his enemy order of battle, locating it immediately behind the center of the PVA/KPA front in the vicinity of Chuncheon. In his earlier estimate he tentatively had placed the 43rd Army in the same area, but had since decided that this unit was not in Korea at all. Tarkenton now also had reports that two PVA armies, the 24th and 26th, had moved south from the Hungnam Wonsan region to a central assembly just above the 38th Parallel north of Chuncheon. Thus three reserve armies might be immediately available for offensive operations in the central region. To add substance to this possibility, agents recently returning from behind enemy lines brought back reports that the PVA/KPA high command at one time had planned to open an offensive on 1 March, then had postponed the opening date to the 15th. During interrogation, recently taken prisoners of war partially substantiated the agent reports by stating that their forces were preparing to launch an offensive in the Eighth Army's central zone early in March. It also now appeared that the KPA VI Corps, one of the units that had withdrawn into Manchuria the past autumn, had returned to Korea and was moving toward the front in the west. At last report the VI Corps, or a part of it, was approaching the 38th Parallel northwest of Seoul and thus was near enough to join an offensive. Tarkenton concluded, however, that although the PVA/KPA high command was preparing an offensive, its opening was not imminent. He reached that conclusion mainly on grounds that the bulk of their reserves were too far north for early employment. Amid efforts to acquire fuller information on PVA/KPA preparations and plans, Ridgway arranged an amphibious demonstration in the Yellow Sea in an attempt to fix PVA/KPA reserves and to distract their attention from the central zone in which the main Ripper attack was to be made. Minesweepers of Task Force 95 began the demonstration with sweeps along the west coast and into the Taedong River estuary in the vicinity of Chinnamp’o. A cruiser and destroyer contingent followed to bombard pretended landing areas. Troop and cargo ships next left Inchon, steamed part way up the coast, then reversed course. On 5 March the same ships made an ostentatious departure from Inchon to continue the illusion of an impending amphibious landing. In the Sea of Japan, Task Force 95 had placed the Wonsan area under bombardment in February and continued the campaign into March. This bombardment, coupled with the occupation of an offshore island by a small party of South Korean Marines, added to the impression of imminent landing operations. Ridgway had learned that two recently federalized National Guard infantry divisions, the 40th and 45th, were soon to leave the United States for duty in Japan. In an attempt to enlarge the amphibious threat, he proposed to General MacArthur that the departure of the divisions be publicized and a deception plan be developed to indicate that the two units would make an amphibious landing in Korea. Extending the idea further, Ridgway also proposed creating the illusion of forthcoming airborne operations by having three replacement increments of six thousand men each put on 82nd Airborne Division patches after arriving in Japan and wear them until they reached Korea. He made this second proposal on the basis of intelligence indicating that the PVA/KPA thought the 82nd was in Japan. Nothing came of either proposal. A continuing interdiction campaign opened by the Far East Air Forces (FEAF) in January and about to be joined by the carriers and gunnery ships of Task Force 77 offered possible help in blunting PVA/KPA offensive preparations. In laying out this campaign FEAF commander General George E. Stratemeyer had emphasized attacks on the rail net since its capacity for troop and supply movements was much greater than that of the roads; he had stressed in particular the destruction of railroad bridges. To date, results had been less than originally hoped for, because of both an overestimate of FEAF capabilities and an underestimate of PVA/KPA countermeasures. But as the attacks continued, a principal point in the selection of targets remained that dropping the railroad bridges and keeping them unserviceable would leave the PVA/KPA with no usable stretch of rail line more than 30 mile (48 km) long. On 5 March General Ridgway had his five day forward supply levels in all items except petroleum products. Severely taxed railroad facilities would need two more days to complete petroleum shipments. In the meantime, intelligence operations provided no confirming clues that a PVA/KPA offensive was an immediate threat. In evaluating the PVA/KPA's most likely course of action Colonel Tarkenton predicted that they would defend the line he had described at the first of the month, but with changes in the frontline order of battle. The PVA 39th and 40th Armies appeared to have withdrawn from the front. This withdrawal left the KPA I Corps and PVA 50th Army in the western sector of the line, the 38th, 42nd and 66th Armies in the central area, and the KPA V, III and II Corps and 69th Brigade in the remaining ground to the east. With supply requirements all but met, IX and X Corps finishing their advance to the Arizona Line, and no clear indication of an imminent enemy offensive at hand, Ridgway on 5 March ordered Operation Ripper to begin on the morning of 7 March.
Мақсаттар
Операцияның соңғы мақсатты сызығы – Айдахо сызығы, Сеулден шығысқа қарай 13 шақырымдағы Хан өзенінің батысында орналасқан. Осы нүктеден ол I корпус аймағының шығыс бөлігінің үштен бірін кесіп, солтүстік-шығысқа тік бұрылып, IX корпус аймағының орталық бөлігіндегі 38-паралельге жақындап, содан кейін X корпус және ROK аймақтары арқылы оңтүстік-шығысқа қарай Гангнеунгтен солтүстікке қарай 10 шақырымдағы шығыс жағалаудағы Хапьёндонг қаласына дейін жалғасты. Айдахо сызығы PVA/KPA аумағына терең енгендіктен, оған сәтті шабуыл жасау Сегізінші армияны, әсіресе IX корпусты, PVA/KPA күштері мен жабдықтарының көп шоғырланған аймағына жеткізер еді. Орталық аймақтағы маңызды мақсаттар Хонгчон және Чунчон қалалары болды. Екеуі де маңызды жол тораптары еді, ал 38-паралельге жақын орналасқан Чунчон PVA/KPA жабдықтау орталығы болып көрінді. Риппер операциясында, қазір генерал-майор Уильям М. Ходж басқаратын IX корпусы, Айдахо сызығының ең терең нүктесіне қарай 48 шақырымға (30 миль) жылжу кезінде осы екі қаланы басып алуға тиіс болды. Даэгуде қайта оқытудан өтіп жатқан 187-ші әуедегі жеңілдетілген жаяу әскер полкі (RCT), мүмкіндік туған жағдайда әуе шабуылын пайдалануға болатын болса, IX корпусының шабуылына көмектесуге дайын тұрды. Генерал Ходждың оң жағында X корпусы Айдахо сызығының бір бөлігіне көшуге тиіс болды, оның ең солтүстік нүктесі қазіргі корпустың алдыңғы қатарынан 32 шақырым (20 миль) жоғары орналасқан. PVA/KPA күштерін осы аумақтан тазарту кезінде генерал Алмонд өзінің аймағындағы екі маңызды солтүстік-оңтүстік бағытқа ерекше назар аударуға тиіс болды: біреуі Корпустың оң жағындағы 20-шы тас жолдың Сокса ри – Пангним ни бөлігі, екіншісі Корпус аймағының сол жағындағы Пунгамниден оңтүстікке қарай созылатын кішірек тас жол. Шығыс аймақтағы қалған аумаққа жауапкершілік қайтадан ROK III және ROK I корпустары арасында бөлінді. ROK секторын нығайту қажет деп санай отырып, әсіресе 3 наурызда Сокса ридегі тұзақта Капитал дивизиясы мыңға жуық әскерін жоғалтқаннан кейін, генерал Риджвей X корпусынан ROK I корпусының штабын және ROK 3-ші жаяу әскер дивизиясын бөлді, дивизияны ROK III корпусына қайтаруға және жағалау аймағында ROK I корпусын 9-шы және Капитал дивизияларымен қайта құруға жіберді. Ақпан айының ортасындағы шабуылда зардап шеккен ROK 5-ші жаяу әскер дивизиясы қайта ұйымдастырылып, X корпусына қосылды. Риппер шабуылы кезінде екі ROK корпусы 20-шы тас жолды қорғауға тиіс болды. Жағалау аймағында ROK I корпусының күштері осы тас жолдан жоғары орналасқан, тіпті Айдахо сызығының үстінде немесе оған жақын болды. Ішкі аймақта ROK III корпусы 20-шы тас жолдан 8 шақырым (5 миль) жоғарыдағы Айдахо сызығына жету үшін жоғары Таэбек жоталары арқылы солтүстікке қарай 16 шақырым (10 миль) жылжуға тиіс болды. Армия майданының батыс шетіндегі I корпусының аймағында генерал Фрэнк В. Милберн армияның қанатын қамтамасыз ету және Инчонды қорғау үшін Хан өзенінің төменгі жағалауындағы батыс және орталық позицияларында екі дивизияны – ROK 1-ші және АҚШ 3-ші дивизияларын сақтап қалды. 90-шы және 2-ші инженерлік арнайы бригадалардың күшімен Инчонға күн сайын 500-600 тоннаға дейін жабдық түсіріліп тұрды. Сеулдің шығысында корпустың оң жағында АҚШ 25-ші жаяу әскер дивизиясы, қазір бригадалық генерал Джозеф С. Брэдли басқарады, Хан өзенінің екі жағынан да шабуыл жасады. Хан өзенінен жоғары, генерал Брэдлидің дивизиясы Пхухан өзенінің жағалауындағы биік жерді тазартуға тиіс болды, IX корпустың сол қанатын қорғау және Сеулді қорғап тұрған PVA/KPA күштерін қоршауға қауіп төндірді.
Албандық шепке дейін
Операция "Риппер" операциясының басталған кезеңі Сегізінші армияның соңғы мақсаттарына дерлік еш қиындықсыз жете алуы мүмкін екендігіне үміт берді. PVA/KPA желілік бөлімдері тек шағын күштермен кідірте беру әрекеттерін қолданды, жиі жақсы қарсылық көрсетті, оның ішінде жергілікті қарсы шабуылдар да болды, бірақ көбінесе Сегізінші армия күштеріне алыс қашықтықтан жақындағанда қарсылық көрсетіп, сосын шегінді. I корпустың аймағында 25-ші жаяу әскер дивизиясы 7 наурызда таңертең Хан өзенінен үлгілі өткел жасады. Дивизия өзеннің солтүстік жағалауындағы қарсыластарға ауыр от шашудан кейін және басқа корпус күштерінің симуляциялық өткелдерімен бірге үш полкпен қатар шабуылдап, жақын арада қарсылықсыз солтүстік жағалауға жетті. Өзен арқылы судан өткен немесе қайықпен жеткізілген танктермен тез арада қосылып, таңнан кейін жақсы әуе көмегімен шабуыл жасаған бөлімдер орташа қарсылықты жеңді, оның көп бөлігі шағын қару, пулемет және миномет атысынан, сондай-ақ тиімді орналастырылған танкіге қарсы және жаяу әскерге қарсы миналардан тұрды, нәтижесінде бірінші күні мынадай табыстарға қол жеткізілді:
10 наурыздан кейін қарсылық әлсірегеннен кейін күн сайынғы осындай табыстарды орташалай есептегенде, генерал Брэдлидің үш полкі 11-ден 13 наурызға дейін Албани желісіне жетті. 35-ші жаяу әскер полкі бірінші болып фазалық желіге жетіп, Пухан өзенінің шығыс жағындағы тар аймақты тазартты. Батыс жағында 24-ші және 27-ші жаяу әскер полктері Сеул-Чунчхон тас жолының ішінде және Сеулдің солтүстік шеттеріне қарай орналасқан Ебонг тау массивіндегі биіктіктерді басып алды. Басты шабуылда IX корпус төрт дивизиямен қатар алға жылды. Корпустың сол жағындағы кең аймақта 24-ші дивизия Йонгмун тауының массиві арқылы шабуылдады, ал корпус аймағының шығыс жартысындағы тар аймақтарда АҚШ 1-ші атқыштар дивизиясы, Корея Республикасы 6-шы және АҚШ 1-ші теңізшілер дивизиялары Хонгчхонға қарай жылды. Жеңіл және орташа қарсылыққа қарсы тұрақты түрде алға жылжуда, Корея Республикасы 6-шы жаяу әскер дивизиясынан басқа, оны атқыштар мен теңізшілер екі жақта біртіндеп қысып алды, барлығы 12 наурызда түнгі уақытта Албани желісіне жетті. 1-ші теңізшілер дивизиясының Хонгсонгтың үстіндегі 29-шы тас жолымен шабуыл жасаған күштеріне 2-ші жаяу әскер дивизиясынан қалпына келтіру тобы қосылды, олар X корпусты қолдаған дивизия күштерімен сол аймақта жоғалған адамдардың денелерін және жабдықтарды іздеуге жіберілді. 12 наурызға дейін команда екі жүз елуден астам денені, көбінесе 21-ші қолдау күшінің мүшелері болған адамдарды тауып алды, сондай-ақ қолдау күші кері шегінген кезде қалдырылған бес 155 мм гаубицаны қалпына келтірді. (Қолдау күшінің командирі тастап кеткен қару-жараққа әуе шабуылын сұраған, бірақ бұл шабуылдар жасалмады немесе мақсаттары табылған жоқ.) Сондай-ақ, команда қолдау күшінің артиллериясы қалдырған алты М5 тракторын алып шықты, жоғалған алты танктың төртеуін эвакуациялады және кем дегенде қосалқы бөлшектер үшін құнды болған бірнеше зақымдалған жүк көліктерін қалпына келтірді. X корпусының аймағында 2-ші, Корея Республикасы 5-ші және 7-ші дивизиялары қатар алға жылды. 2-ші дивизия сол жақтағы П’унггамни дәлізі арқылы өтті, 7-ші дивизия оң жақта 20-шы тас жолымен, ал 5-ші дивизия ортадағы жоталар арқылы өтті. Жақсы күреспен, KPA күштері 11 наурызға дейін жеңіске жетпей, Албани желісінен жоғары қарай шегінуді бастады. Қарсылық әлсірегеннен кейін, 2-ші және 7-ші дивизиялар 13 наурызда әрқайсысы бір полкті фазалық желіге орналастырды. Корпустың ортасында Корея Республикасы 5-ші дивизиясы келесі күні желіге жетті. Жанындағы Корея Республикасы III корпусы 13 наурызға дейін 20-шы тас жолынан өтіп, кейбір жерлерде одан да жоғары көтерілді. Құрлықтық аймақтағы Айдахо желісінен жоғары орналасқан күштерімен, Корея Республикасы I корпусы сол уақытта өзінің алдыңғы позицияларын бекіту үшін шағын түзетулер жасады. 13-ші күні Корея Республикасы 9-шы дивизиясының бір полкі мен Капитал дивизиясының екі полкі Хвангбёнг тау аймағынан солтүстік-шығысқа қарай Чмуньдзинь қаласына жақын жағалауға дейін жететін желіні басып алды. Бұл арада Корея I корпусының тылында проблема туындады, өйткені қаңтар айынан бері Сегізінші армияның саптары артында оқшауланған KPA 10-шы дивизиясы өз саптарына оралуға тырысты. Қазан айының ортасына дейін 1-ші теңізшілер дивизиясының және одан кейін Поханг-Андонг-Йонгдок ауданындағы бөлімді жоюға арналған 2-ші дивизияның күш-жігерінен көптеп қысқарған болса да, дивизия штаб пен үш полкпен ресми ұйымды сақтап қалды және екі мыңға жуық адам аман қалды. Операция "Риппер" басталған кезде дивизия Таэбэк таулары арқылы солтүстікке қарай Ирвол тау аймағына, Андоңнан 48 шақырым (30 миль) қашықтықта жылжып кетті. Корея Республикасы 2-ші дивизиясының оны жоюға жасаған одан әрі әрекеттеріне оңай төтеп беріп, дивизия 13 наурызға дейін Чхунбон тау аймағына, Каннынгудан 40 шақырым (25 миль) қашықтықта жетті. KPA бөлімі Корея Республикасы I корпусының тылына жақындағанда, генерал Ким Корея Республикасы 9-шы дивизиясының екі полкі мен Капитал дивизиясының бір батальонын оны тоқтату үшін оңтүстіске жіберді. Екі күш 13 наурыздың таңында Чхунбон биіктіктерінде қысқаша шайқасты, осылайша он күнге созылатын "мысық пен тышқан" ойыны басталды.
Averaging similar daily gains against opposition that faded after 10 March, General Bradley's three regiments reached the Albany Line between the 11th and 13th. The 35th Infantry Regiment, first to reach the phase line, cleared a narrow zone on the east side of the Pukhan River. On the west side the 24th and 27th Infantry Regiments occupied heights in the Yebong Mountain mass within of the Seoul Chuncheon road and on line with the northern outskirts of Seoul to the west. In the main attack, IX Corps advanced four divisions abreast. In a wide zone at the Corps' left the 24th Division attacked through the Yongmun Mountain mass, while in narrower zones in the eastern half of the corps area the US 1st Cavalry, ROK 6th and US 1st Marine Divisions moved toward Hongcheon. Advancing steadily against light to moderate resistance, all but the ROK 6th Infantry Division, which the cavalrymen and Marines on either side gradually pinched out, were on the Albany Line by dark on 12 March. Accompanying forces of the 1st Marine Division attacking astride Route 29 above Hoengsong was a recovery team from the 2nd Infantry Division detailed to search for the bodies of men and the equipment lost in that area by division forces who had been supporting the X Corps’ Operation Roundup when the PVA attacked in mid February. By 12 March the team recovered more than two hundred fifty bodies, mostly of men who had been members of Support Force 21, and retrieved the five 155 mm. howitzers left behind when the support force withdrew. (The air strikes the support force commander had requested on the abandoned weapons either had not been flown or had not found their targets.) The team also retrieved the six M5 Tractors left behind by the support force artillery, evacuated four of the six tanks that had been lost, and recovered a number of damaged trucks that were of value at least for spare parts. In the X Corps' zone, the 2nd, ROK 5th, and 7th Divisions advanced abreast, the 2nd moving through the P’ungam ni corridor on the left, the 7th along Route 20 on the right, and the ROK 5th over the ridges in the center. In a well fought delaying action, KPA forces kept gains short until 11 March, when they began to withdraw above the Albany Line. Against the diminishing resistance, the 2nd and 7th Divisions each placed a regiment on the phase line on 13 March. At Corps' center, the ROK 5th Division reached the line on the following day. Immediately east, ROK III Corps reached and at some points passed above Route 20 by dark on 13 March. With forces already well above the Idaho Line in the coastal zone, ROK I Corps meanwhile made only minor adjustments to consolidate its forward positions. As of the 13th, a regiment of
the ROK 9th Division and two regiments of the Capital Division occupied a line reaching northeastward from the Hwangbyong Mountain area to the coast near the town of Chumunjin. A problem meanwhile had arisen in rear of ROK I Corps when the KPA 10th Division, isolated behind Eighth Army lines since January, opened a bid to return to its own lines. Though much reduced by efforts of the 1st Marine Division until mid February and the ROK 2nd Division thereafter to destroy the unit in the Pohang Andong Yongdok area, the division had maintained a formal organization of a headquarters and three regiments and with a surviving strength of about two thousand had managed by the opening of Operation Ripper to slip north through the Taebaek Mountains to the Irwol Mountain region, 30 mile (48 km) northeast of Andong. Easily withstanding further efforts of the ROK 2nd Division to eliminate it, the division by 13 March reached the Chungbong Mountain area, about 25 mile (40 km) miles south of Gangneung. As the KPA unit approached the ROK I Corps' rear, General Kim sent two regiments of the ROK 9th Division and a battalion of the Capital Division south to intercept it. The two forces clashed briefly in the Chungbong heights on the morning of the 13th to open what would become a cat and mouse affair lasting ten days.
Буфалдар сызығына қарай
13-ші күні кешке генерал Риджвей келесі күні таңертең шабуылдың келесі кезеңін бастауға бұйрық берді. Батыста 25-ші жаяу әскер дивизиясы Сеул-Чунчхон тас жолынан 6 км (4 миль) жоғары орналасқан Буффало шебінің бір бөлігіне қарай жылжуға тиіс болды, бұл аймақ Пухан өзенінің батыс жағымен шектелген. Басты шабуылда IX корпус өз аймағының оң жағында күшін жұмсап, 1-ші атқыштар және 1-ші теңіз әскері дивизияларын Хонгчхонды тазартуға, содан кейін қаланың үстіндегі Буффало шебін басып алып, 29-шы бағытты солтүстік-батысқа қарай Чунчхонға, ал 24-ші бағытты Хонгчхон өзені арқылы солтүстік-шығысқа қарай бұйыруға жіберді. IX корпусы аймағының батыс жартысында тек қысқа жылжулар қажет болды, 24-ші дивизия сол жақта I корпусының жылжуымен бірлесіп, ал оң жақтағы ROK 6-шы дивизиясы Хонгчхонға шабуылдаған күштердің қанатын қорғау үшін. Шығыста X корпусы мен ROK III корпусы Айдахо шебіне қарай жылжуын жалғастырды, ал флангта ROK I корпусы жағалаудың төбелеріндегі алдыңғы позицияларын сақтап қана тұрды, ал басқа корпус күштері KPA 10-шы дивизиясын жоюға бағытталды. Сегізінші армия барлауының алдын ала бағалауларына сәйкес, бастапқы шабуыл аяқталған кезде, 25-ші жаяу әскер дивизиясынан және IX корпусының төрт дивизиясынан кері шегінген ҚХА (PVA) күштерінің өздерінің негізгі бөлімдеріне қосылуы күтілді, олар Хонгчхон арқылы өтетін шығыстан батысқа қарай созылған биік жерлердегі келесі жақсы қорғаныс жүйесінде орналасады. IX корпусы аймағындағы осы жерге тосқауыл ретінде Хонгчхон өзені қызмет етті, ол солтүстік-шығыстан Хонгчхон қаласының төменгі жағына дейін ағып, кейін батысқа қарай Пуханға құйылды. Полковник Таркентон KPA күштерінің шығыстағы биік жоталардағы позицияларын IX корпусы аймағындағы ҚХА позицияларымен үйлесімді жерлерге көшуін күтті, бірақ Сеулді және қаланың батысындағы жерді қорғап тұрған KPA күштерінің, барлығы Ripper шабуылының аймағынан тыс болғандықтан, өз позицияларын тастап кетуін күтпеді. Таркентон сондай-ақ ҚХА/KPA күштері күшті қарсы шабуыл жасауға дайын екеніне және Риджвей күштері сол аймаққа келген кезде Хонгчхон аймағынан оны бастауы мүмкін екеніне сенді. Бірақ осы мәселеде де, жаудың қорғаныс жоспарларын бағалауда да Ripper операциясын жалғастыру полковник Таркентонның қате екенін дәлелдейтін болады. Армия барлауы жинаған ҚХА/KPA күштерінің күшеюіне қатысты мәліметтер әлі де жарамды болды. Сонымен қатар, ол бірліктерді анықтау және орналастыруда толық емес және дұрыс емес еді.
barrier to this ground in the IX Corps' zone was the Hongcheon River, which flowed into the zone from the northeast to a bend below Hongcheon town, then meandered west to empty into the Pukhan. Colonel Tarkenton expected the KPA forces in the higher ridges to the east to withdraw to positions on line with those of the PVA in the IX Corps' zone but did not expect the KPA defending Seoul and the ground west of the city, all of whom were outside the zone of the Ripper advance, to abandon their positions along the Han. Tarkenton also believed that PVA/KPA forces were now prepared, or nearly so, to make some form of strong counter effort and that they well might open it out of the Hongcheon area when Ridgway's forces arrived in that region. But on this count, as well as in his estimate of enemy defensive plans, the continuation of Operation Ripper would prove Colonel Tarkenton in error. The evidence of a PVA/KPA buildup collected by the army intelligence staff was nonetheless valid. At the same time, it was incomplete and off the mark in
the identification and location of units.
КПА және ПВА жинақталуы
Ақпан айының ортасында барлау қызметкерлері хабарлағандай, Кореяға жеті жаңа ПВА әскерінің кіруі, негізінен, өткен күзде Маньчжурияға қайта ұйымдастыру және оқу-жаттығу үшін кеткен үш КПА корпусы мен тоғыз дивизияның оралуы болды. Қаңтар айында КПА-ның VI корпусы 18-ші, 19-шы және 36-шы дивизиялармен бірге Синуижудан солтүстік-шығысқа қарай 48 км жердегі Чонсонгджин қаласынан Ялу өзенінен өтті. 1-ші бағдарламалық жолдан аулақ жүріп, жақын маңдағы кішігірім жолдарды пайдаланып, корпус командирі генерал-лейтенант Чое Ён Цзин өзінің дивизияларын оңтүстікке қарай Хвангае провинциясына жеткізіп, Сеулдің солтүстік-батысындағы Намчонжом Йонан аймағында жинады. Аймаққа орташа ақпан айында келгеннен кейін генерал Чое бұл аймақта бұрын орналасқан КПА-ның 23-ші бригадасының басқаруын қабылдап, Сары теңіз жағалауының Хеджу секторын қорғады. Сегізінші армияның барлау қызметі 1 наурызға дейін КПА VI корпусының оңтүстікке қарай жылжуын анықтады және бақылады, бірақ тіпті айдың ортасында да КПА VII және VIII корпустарының қайта кіруі туралы ақпарат алмады. Қаңтар айында Синуижуда Ялу өзенінен өткен VII корпус 13-ші, 32-ші және 37-ші дивизиялармен бірге Кореяны бойлай, бағынысты бөлімшелердің Вонсан аймағына тәуелсіз қозғалыстарының ұзақ сериясы арқылы жылдамдықпен қозғалды және ақпан айының соңында сонда жетті. Сол уақытта VIII корпус 42-ші, 45-ші және 46-шы дивизиялармен бірге Манподжин қаласынан Кореяға қайта кірді және 45-ші дивизиясыз жарты арал арқылы Хуннам аймағына жылды. 45-ші дивизия 38-ші параллельдің үстінен шығыс Кореядағы Инже қаласына, КПА III корпусына қосылды, ал III корпус Вонсан аймағында қалды. Вонсанға келгеннен кейін VII корпусының командирі генерал-лейтенант Ли Ён Хо 3-ші дивизияның және сол аймақтағы жағалауды қорғап тұрған 24-ші дивизияның басқаруын қабылдады. Сол сияқты Хуннамға екі дивизиямен келген VIII корпусының командирі генерал-лейтенант Ким Чан Док бұл аймақтағы 41-ші дивизия мен 63-ші бригаданы біріктірді. Осылайша, наурыз айының басында Хуннам-Вонсан аймағындағы КПА резервтері сегіз дивизия мен бригададан тұратын екі корпусқа жетті. Айдың ортасына дейін Риджвейдің барлау штабы тек бұл аймақта біраз уақыттан бері болған екі дивизия мен бригада туралы ғана білді. Жақында келген VI корпусынан басқа, Солтүстік Кореяның батысындағы КПА резервтеріне IV корпус кірді, оның орналасқан жері мен құрамы наурыздың ортасында сегізінші армияның барлау қызметі әлі анықтамады. Желтоқсан айының соңына дейін солтүстік-шығыс Кореяда жұмыс істеген IV корпустың штабы сол кезде батысқа Пхеньян аймағына көшті. Сол кезде генерал-лейтенант Пак Чон Коктың басқаруымен 4-ші, 5-ші және 105-ші танк дивизияларымен және 26-шы бригадасымен жұмыс істеген IV корпусы Шыңнампоо мен Синанжу арасындағы Сары теңіз жағалауын қорғау міндетін алды. Маньчжуриядан күштері қайтып келгеннен кейін, наурыз айының басында КПА резервтері жалпы төрт корпус, он төрт дивизия және үш бригаданы құрады. Бұл күштер және майдандағы бөлімшелер, қазіргі уақытта өз желілеріне оралуға тырысып жатқан 10-шы дивизияны қоса алғанда, КПА-ға сегіз корпус, жиырма жеті дивизия және төрт бригададан тұратын ұйымдық құрылымды берді. Бұл күштер, олардың санына қарағанда, күшті емес еді. Көптеген дивизиялар жеткіліксіз жарақтандырылған, ал жақында қайта құрылғандардың көпшілігі соғысқа жарамсыз еді. Шын мәнінде, наурыз айы бітпей тұрып, 41-ші және 42-ші дивизиялар таратылып, басқа бөлімдерге жөнелтілді. Дегенмен, 1950 жылдың күзінің басында КПА өзінің әлсіз жағдайынан айтарлықтай қалпына келді. Сондай-ақ, КПА жоғарғы басшылығында жаңа басшылар пайда болды. Жақында генерал-лейтенант Нам Ил штаб басшысы лауазымында Ли генералын ауыстырды. Қырық жастағы генерал Нам Кеңес Одағында колледж және әскери дайындықтан өтті, Екінші дүниежүзілік соғыста Кеңес Армиясында рота командирі болып қызмет етті. Ким Ир Сеннің жақын серіктесі, Намның жаңа лауазымына саяси, тіпті әскери негіздері болды. Нам штабы Пхеньянда орналасқан, онда желтоқсан айында генерал Ли Маньчжурия мен Канггиеден штаб қызметкерлерін жинады. Бас штабтың тактикалық эшелоны - Фронт штабы қайтадан жұмыс істеді (көрінерлік, Кумхва қаласында, Кореяның орталығында, Чунчхоннан солтүстікке қарай 48 шақырым жерде). Бұл алдыңғы штабтың бастапқы командирі генерал Ким Чэк ақпан айында қайтыс болды. Енді командалық құраманы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Қытайдың солтүстік Қытайдағы 8-ші армиясында қызмет еткен және жақында Оңтүстік Кореяға алғашқы шабуыл кезінде негізгі шабуылды жүргізген генерал-лейтенант Ким Ун басқарды. Ол шебер тактик, қазіргі уақытта ең қабілетті КПА майдан командирі. Кореядағы ПВА күштері де жаңа басшылыққа ие болды, қаңтар немесе ақпан айында Пэн Дэхуай Линь Пяоның орнына ПВА командирі болды. Басшылықтың ауысуымен бірге Маньчжуриядан жаңа қытайлық бөлімдердің келуі күшейді. Ақпан айының соңғы екі аптасында 63-ші, 64-ші және 65-ші армиялармен бірге XIX армия тобы Синуижуда Кореяға кірді, ал наурыз айының бірінші жартысында топ командирі Ян Тэчжи күштерін Сеулдің солтүстік-батысындағы 38-ші параллельдің үстінен, Есон және Имджин өзендері арасындағы Кумчхон-Кухва аймағында жинады. Сондай-ақ ақпан айының соңында 9-шы тәуелсіз артиллерия полкі және 7-ші моторизацияланған артиллерия дивизиясының 11-ші артиллерия полкі кірді. Бұл күштер кірген кезде, Чосин су қоймасы шайқасында ауыр зардап шеккен және екі айдан бері әрекеттен тоқтаған IX армия тобы үш армиясын - 20-шы, 26-шы және 27-ші армияларын қайта жарақтандыруды аяқтады. Бұл топтың Кореяға кірген уақытында әр армиясы төртінші дивизиямен күшейтілген. Қосымша дивизиялар таратылды және олардың әскерлері қалған бөлімдер арасында алмастыру үшін бөлінді. 1 наурызға дейін 26-шы армия майданның орталық секторының артында 38-ші параллельге жақын аймаққа жылжуды бастады. Сегізінші армияның барлау штабы 26-шы армияның жылжуын жылдам анықтады, бірақ тіпті наурыздың ортасында штаб XIX армия тобының Кореяға кіргеніне қатысты сенімді емес еді. Күштерді күшейту аясында XIII армия тобының төрт армиясы, барлығы жаңаруға мұқтаж, наурыз айының бірінші жартысында майданда алмастырылды. 10-на дейін 26-шы армия орталық резервтік орнынан оңтүстік-батысқа қарай 25-ші және 24-ші дивизияларға қарсы тұрған 38-ші және 50-ші армияларды алмастыру үшін жылды. Алмастырылғаннан кейін 38-ші армия Пхеньянның солтүстігіндегі Сукчхон аймағына көшіп, ПВА штабының бақылауына өтті. 50-ші армия Маньчжурияға қайтып, ай соңына дейін Антуңға жетті. Операция басталмас бұрын желіні қалдырған және Хончхон аймағында жиналған 39-шы және 40-шы армиялар орталық секторде 42-ші және 66-шы армияларды алмастыруды бастады, алмастыру 14 наурызға дейін аяқталды. Алмастырылғаннан кейін 42-ші армия Пхеньян мен Вонсан арасындағы Яндок қаласына қайта ұйымдастыру және жабдықтау үшін жылды. 38-ші армия сияқты, 42-ші армия да ПВА штабының бақылауына өтті. 66-шы армия Кореядағы соңғы шайқас күнін өткізді. Қытайдағы үй базасы Хэбэй провинциясына жол тартқан армия Антуң қаласынан 2 сәуірде шеру тартты. Бұл майдандық өзгерістер жасалғанда, Кореяға жаңа қытай күштерінің келуі жалғасты. Наурыз айында бірінші болып тәуелсіз 47-ші армия, Чжан Тяньюнь басқаруымен кірді. Армия XIII армия тобына бағынған, бірақ жауынгерлік тапсырма берілмеді. Оның дивизиялары 139-шы, 140-шы және 141-ші дивизиялары Пхеньянның үстіндегі Сунан, Сончхон және Намьянгниде әуежайлар салу үшін бөлінді. Сол уақытта Кореяға кірген 5-ші артиллерия дивизиясы, көлік құралдарының есебінен "Есек дивизиясы" деп те белгілі болды. Бұл бөлім де XIII армия тобына бағынған. Бұл бөлімдерден кейін Кореяға...
for others. Nevertheless, the KPA had recovered measurably from its depleted condition in early autumn of 1950. There was also fresh leadership in to KPA high command. In a recent change, Lt. Gen. Nam Il replaced General Lee as chief of staff. General Nam, about forty years old, had a background of college and military training in the Soviet Union and World War II service as a company grade officer in the Soviet Army. A close associate of Premier Kim Il Sung, Nam had a solid political, if not military, foundation for his new post. Nam's headquarters was in Pyongyang, where in December General Lee had reassembled the General Headquarters staff from Manchuria and Kanggye. Front Headquarters, the tactical echelon of General Headquarters, was again in operation (apparently in the town of Kumhwa, located in central Korea some 30 mile (48 km) north of Chuncheon). General Kim Chaek, the original commander of this forward headquarters, had died in February. Now in command was Lt. Gen. Kim Ung, who during World War II had served with the Chinese 8th Route Army in north China and more recently had led the KPA I Corps in the main attack during the initial invasion of South Korea. A solid tactician, he was currently the ablest KPA field commander. The PVA forces in Korea also were under new leadership, in either January or February Peng Dehuai had replaced Lin Piao as commander of the PVA. In company with the change in command, a surge of fresh Chinese units from Manchuria had begun. During the last two weeks of February the XIX Army Group, with the 63rd, 64th and 65th Armies, crossed into Korea at Sinuiju, and during the first half of March the group commander, Yang Teh chih, assembled his forces not far above the 38th Parallel northwest of Seoul in the Kumch’on Kuhwa ri area between the Yesong and Imjin rivers. Also entering in late February were the 9th Independent Artillery Regiment and the 11th Artillery Regiment of the 7th Motorized Artillery Division. As these forces entered, the IX Army Group, which had been seriously hurt in the Battle of Chosin Reservoir and which now had been out of action for two months, was well along in refurbishing its three armies, the 20th, 26th and 27th. At the time of this group's entry into Korea, each of its armies had been reinforced by a fourth division. The extra divisions had been inactivated, and their troops were being distributed as replacements among the remaining units. By 1 March the 26th Army had begun to move into an area near the 38th Parallel behind the central sector of the front. The Eighth Army intelligence staff quickly picked up the move of the 26th, but even at mid March the staff had only a few reports which it did not accept that any part of the XIX Army Group had entered Korea. As part of the buildup, four armies of the XIII Army Group, all in need of restoration, were replaced at the front during the first half of March. By the l0th, the 26th Army moved southwest out of its central reserve location to relieve the 38th, and 50th Armies, which had been opposing the 25th Division and 24th Division. Upon relief, the 38th withdrew to the Sukch’on area, north of Pyongyang, where it came under the
control of Headquarters, PVA. The 50th returned to Manchuria, reaching Antung by the end of the month. The 39th and 40th Armies, which had left the line before the start of the operation and had assembled in the Hongcheon area, meanwhile began relieving the 42nd and 66th Armies in the central sector, completing relief on or about 14 March. On being replaced, the 42nd moved north to Yangdok, midway between Pyongyang and Wonsan, for reorganization and resupply. Like the 38th, the 42nd also passed to Headquarters, PVA control. The 66th had seen its last day of battle in Korea. En route to Hebei Province, its home base in China, the army paraded through Antung, Manchuria, on 2 April. As these frontline changes were made, another complement of fresh Chinese forces began entering Korea. First to enter in March was the independent 47th Army, commanded by Zhang Tianyun. The army was assigned to the XIII Army Group but not given a combat mission. Its divisions, the 139th, 140th, and 141st, were sent to the area above Pyongyang to construct airfields at Sunan, Sunch’on and Namyang ni, respectively. Coming into Korea at the same time was the 5th Artillery Division, which because of its means of transportation was known also as the "Mule Division." This unit, too, was assigned to the XIII Army Group. Following these units into Korea was a far larger force, the III Army Group, with the 12th, 15th and 60th Armies. At mid March this group was still in the process of entering the peninsula and assembling in the Koksan Sin’ggye Ich’on region north of the area occupied by the newly arrived XIX Army Group. The final force due to enter Korea in March made up the bulk of the 2nd Motorized Artillery Division. Entering late in the month, the division would join its 29th Regiment already in Korea. When all Chinese movements in March were completed, the strength of the PVA would have risen to four army groups with fourteen armies and forty two divisions, these supported by four artillery divisions and two separate artillery regiments. As sensed by Eighth Army intelligence, the buildup was in preparation for an offensive. But the offensive would not originate in the Hongcheon area, as Colonel Tarkenton thought possible, nor was it imminent. The movement and positioning of reinforcements from Manchuria would continue through most of March; the remainder of the IX Army Group would not be fully ready to move south until the turn of the month; and the refurbishing of other units, both North Korean and Chinese, would require even more time. In line with the doctrine of elastic, or mobile, defense, small forces meanwhile would continue to employ delaying tactics against the Ripper advance. With some exceptions, the delaying forces would give ground even more easily than they had during the opening phase of the operation as they fell back toward the concentrations of major units above the 38th Parallel.
Хонгчонды басып алу
Риппердің екінші кезеңін бастауға бұйрық беріп, генерал Риджвей ПВА-ның Хонгчхонның астындағы жерде мықты қорғаныс орнату мүмкіндігін ескерді және IX корпустың командиріне қаланы қос қоршау арқылы алуға нұсқау берді. Осыған сәйкес генерал Хог 1-ші атқыштар дивизиясына батыстан қоршауға алуды, ал 1-ші теңізшілер дивизиясына шығыстан айналып өтуді тапсырды. Хонгчон екі дивизияның шекарасына жақын теңіз аймағында орналасқан. Ходж әскерлері 14-і күні таңертең солтүстікке шабуыл жасағанда, олардың мақсаттарынан төмен жерде аз қарсылық көрсететіні бірте-бірте айқын болды. Ұзақ қашықтықтағы ұсақ қару-жарақ атысы және Хонгчхонға қарай жылжуды кешіктіруге тырыспаған, шашыраңқы ПВА тобы – таңертең 1-ші атқыштар және 1-ші теңізшілер дивизиясының кездескен қарсылығының шегі болды. 24-ші дивизия және 24-ші дивизияның оң жағындағы жаңа аймақтағы алға жылжуға қосылған Кореяның 6-шы дивизиясы корпустың аймағының батыс жартысындағы қысқа шабуылдарында ешқандай қарсылыққа тап болмады. Таңертеңгі оңай жетістіктерге байланысты генерал Хог генерал Риджвейге 24-ші және Кореяның 6-шы дивизияларының Хонгчон өзенінің төменгі жағалауына және Хонгчон сағасының батысындағы Пуханның екі бұрылысына дейін алға жылжуын ұсынды. Риджвей келісті, және түстен кейін екі дивизия өзен бойында қарсылықсыз алға жылжуды жалғастырды. Хонгчонға шабуылды жалғастыра отырып, 1-ші атқыштар дивизиясы аз қарсылыққа ұшырады және кешке қаладан батысқа қарай Хонгчон өзеніне жетті. 1-ші теңізшілер дивизиясы шығыс бағытында Оум тауының массивінен баяу төмендеп, түнгі периметрді ұйымдастырудан бұрын Хонгчоннан 5 км-ге дейін алға жылды. 15 наурызда корпустың сол жағында орналасқан 24-ші дивизия Чонпьон су қоймасының төменгі жағалауына қарсылықсыз жетті, ал 24-ші және 1-ші атқыштар дивизияларының арасындағы аймақтағы Кореяның 6-шы дивизиясы да қарсылықсыз Хонгчон өзеніне қарап тұрған биік жерге алға жылды. 25-ші дивизия I корпустың аймағының оң жағында Пуханның батысындағы жер арқылы оңай қозғалды. 15-і күні қараңғыда 24-ші және 27-ші жаяу әскерлер дивизия аймағының сол және орта бөлігінде Сеул-Чунчон жолына жетті, ал түрік бригадасы, оң жақтағы Пуханмен шектесетін аймақты басып алып, 24-ші дивизияның жаңадан жеңген позициясына жақын жолдан 3 км жоғары қозғалды. Хонгчон ауданында 1-ші атқыштар дивизиясы 15-і күні теңіз жаяу әскерінің оң жағынан келуін күтіп, Хонгчон өзенінің бойында бекінді. Хонгчонның шығысындағы биік жердегі ПВА-ның мықты бекіністері сол аймақтағы теңіз жаяу әскерлерінің жылжуын тоқтатты, бірақ теңіз жаяу әскерлері аймағының сол жағында қаланың өзі түскі уақытта 1-ші батальон, 7-ші теңіз жаяу әскерлеріне түсті. Бірінші болып қалаға кірген мотокөліктік патруль қаланы қираған және қорғанышсыз күйде тапты. Қайтып оралғанда, жүк көлігін зақымдаған жарылыстан кейін, патруль FEAF бомбалаушылары қаланың шығыс жартысын жарылғанда әсер ететін кішкентай бомбалармен толтырғанын анықтады. Теңіз инженерлерінің ротасы осы жарылғыш заттарды тазартудың қиын жұмысын бастады, ал 1-ші батальон қаладан солтүстік-шығысқа қарай биік жерді басып алды.
little resistance in the ground below their objectives. Long range small arms fire and small, scattered groups of PVA who made no genuine attempt to delay the advance toward Hongcheon were the extent of the opposition the 1st Cavalry and 1st Marine Divisions encountered during the morning. The 24th Division and the ROK 6th Division, which had rejoined the advance in a new zone on the right of the 24th, met no resistance at all in making their short advances in the western half of the Corps' zone. Prompted by the easy morning gains, General Hoge recommended to General Ridgway that the 24th and ROK 6th Divisions extend their advances to the lower bank of the Hongcheon River and to the Chongpyong Reservoir, located within a double bend of the Pukhan just west of the mouth of the Hongcheon. Ridgway approved, and through the afternoon the two divisions continued to advance, still unopposed, within of the river line. In continuing the attack on Hongcheon, the 1st Cavalry Division advanced against scant resistance and reached the Hongcheon River west of town late in the afternoon. The 1st Marine Division, moving more slowly in descending the Oum Mountain mass on the eastern approach, advanced to within 3 mile (5 km) of Hongcheon before organizing perimeters for the night. On 15 March the 24th Division at the far left of the Corps' advance moved without opposition to the lower bank of the Chongpyong Reservoir while the ROK 6th Division in the zone between the 24th and 1st Cavalry Divisions also advanced against no resistance to high ground overlooking the Hongcheon River. The 25th Division at the right of the I Corps' zone moved just as easily through the ground west of the Pukhan. By dark on the 15th the 24th Infantry and 27th Infantry reached the Seoul Chuncheon road at the left and center of the division zone while the attached Turkish Brigade, having taken over a zone bordering the Pukhan at the far right, moved about 2 mile (3 km) above the road adjacent to the newly won positions of the 24th Division. In the Hongcheon area, the 1st Cavalry Division stood fast along the Hongcheon River on the 15th to wait for the Marines to come up on its right. Strong PVA positions on a ridge due east of Hongcheon stalled the Marines in that area, but at the far left of the Marine zone the town itself fell to the 1st Battalion, 7th Marines, at noon. A motorized patrol, first to enter, found the town ruined and undefended. On the return trip, following an explosion that damaged a truck, the patrol discovered that FEAF bombers had liberally sprinkled the eastern half of the town with small bombs set to explode when disturbed. A company of Marine engineers began the uncomfortable task of clearing these explosives while the 1st Battalion passed through and occupied high ground immediately northeast of the town.
Сеулдің басып алынуы
Хонгчхон құлаған кезде генерал Риджвей ПВА/КПА жоғарғы басшылығы Сеулді тастап кетуге шешім қабылдағанын түсінді. Алғашқы белгі 12 наурызда пайда болды, сол кезде Сеул мен 25-ші дивизияның көпір басына дейінгі Хань өзенінің үстінен ұшып өткен әуе бақылаушылары сол аймақтан солтүстік-батысқа қарай жылжып бара жатқан көптеген әскерлерді көрді. Ханның қарсы жағында орналасқан 3-ші дивизияның қарауылдары 12-сі түнде өзеннен өтіп, жағалаудағы позицияларды бос тапты. Келесі түнде 3-ші дивизияның патрульдері Ханның үстінен 0,5 миль (1 км) астам қашықтыққа жылжыды. 14 наурыз күні 3-ші дивизия мен Оңтүстік Кореяның 1-ші дивизиясының қарауылдары Хан өзенінен түстен кейін өтті. 3-ші дивизияның бірі ПВА/КПА күштері Сеулден шығысқа қарай 5 км жердегі 348-ші төбедегі маңызды қорғаныс позициясын тастап кеткенін анықтады. Қалаға жақын жерде тағы бір патруль Сеул-Чунчхон жолына дейін солтүстікке қарай жылжыды, үшіншісі Сеулдің оңтүстік-шығыс шетінде орналасқан Оңтүстік тауының төменгі шыңының бірі – 175-ші төбенің бос екенін тапты. Оңтүстік Кореяның 1-ші дивизиясының бес патрулі Сеулге кірді. Бірі қаланың батыс бөлігінен 1-ші бағдарламадағы қақпаға дейін өтті, ал екіншісі қала орталығына жақын Капитолий ғимаратына жетіп, күмбезіне Оңтүстік Кореяның туын көтерді. Патрульдердің ешқайсысынан оқ атылмады және ПВА/КПА әскерлері байқалған жоқ. 15-ші күні қалада іздестіруді жалғастыра отырып, Оңтүстік Корея әскерлері ұзақ уақыттан бері бөлімдерінен қашып кеткен бірнеше КПА дезертирлерін тапты. Сеулдің сыртында, жақында 3-ші дивизияға қосылған Бельгия батальонының қарауылдары қаланың шығыс шетіндегі жерді байланыссыз тексерді, екі роталық Оңтүстік Корея әскерлері қаланың батысында қарсылықсыз өтті, ал одан да батысқа қарай Оңтүстік Корея патрулі Хан өзенінен өтіп, солтүстікке 8 км-ден астам жылжыды және ПВА/КПА атысына тап болды. Әуе бақылаушылары Сеулдің солтүстік шекарасынан жоғарыда ПВА/КПА қызметін байқамады, бірақ Сеул мен Уйжонбу арасындағы шамамен жартылай жолдағы 5 миль (8 км) жерде басталатын 3-ші бағдарламаның шығысы мен батысында қорғаныс дайындықтары мен әскерлердің орналасқандығын байқады. КПА Сеулден және оған жақын жерлерден шығып кеткенін анықтаған генерал Риджвей 15-ші күні кешке генерал Милбернге Сеулдің үстіндегі ең жақын биіктікті басып алуға бұйрық берді. Милберн кейіннен Линкольн деп атаған басқыншылық желісі Сеулдің батысы мен солтүстігіне қарай 3 км биіктіктегі дуалдан өтті, содан кейін 348-ші төбедегі жота арқылы солтүстік-шығысқа бұрылып, 25-ші дивизия аймағындағы Буффало желісіне қосылды. Риджвей өзеннен өтетін күштердің күшін шешуді Милбернге қалдырды, бірақ Линкольн желісіне жеткеннен кейін олардың алға жылжуын, солтүстікке және солтүстік-батысқа қарауылдап, байланыс орнату үшін шектеді. Бұдан әрі алға жылжуға шектеу 25-ші дивизияға да қатысты. Риджвей Милбернге осы кездегі басты мақсат – жауға шабуыл жасау емес, оның кері шегінуін бақылау екенін түсіндірді. Сеулді қамтитын Линкольн желісінің бөлігін Оңтүстік Кореяның 1-ші дивизиясына, ал қаланың шығысындағы қысқа бөлігін 3-ші дивизияға беру арқылы генерал Милберн генерал Пейк Сун Юпқа өз секторын полкпен басып алуға, генерал Роберт Х. Сульге екі взводтан аспайтын танкпен күшейтілген батальонмен ұстауға бұйрық берді. Пейк солтүстік-батысқа ПВА/КПА күштерін іздеу үшін жауынгерлік патрульдер жіберуге, ал Суль солтүстікке байланыс орнату үшін бронетехникалық жауынгерлік патрульдер жіберуге тиіс болды. Осы арада өзеннен көпірлер салынып, әр дивизия аймағында біреуі, Пейк Линкольн желісіне екінші полкті орналастыра алады, ал Суль көпір басындағы күшін толық полкке дейін арттыра алады. Күткендей, 16-шы күні таңертең екі дивизияның қолбасшылары Хан өзенінен күш жібергенде қарсылық болған жоқ. Түстен кейін 15-ші полк Сеул арқылы қаланың алыс жағындағы позицияға көшкенде, 65-ші жаяу әскер полкінің 2-ші батальоны 348-ші төбе аймағын басып алды. Сеул төртінші рет қолын ауыстырған кезде қираған күйде еді. Қаңтар айында Сегізінші армия кері қайтқаннан бері болған бомбалау, снарядтар мен өрттер ғимараттардың көп бөлігін қиратты және көлік, байланыс және коммуналдық жүйелерге ауыр зақым келтірді. Ең аз электр қуаты мен суды өндіру үшін екі ай жұмыс қажет болды, ал жергілікті азық-түлік қоры қаладағы 1,5 миллион халқының қалған екі жүз мыңына жеткіліксіз болды. Сондықтан Сеул қайтадан басып алынғаннан кейін көп ұзамай, баспасөз, радио және полиция желілері арқылы бұрынғы тұрғындардың қалаға оралуына жол бермеу үшін күшті, бірақ толыққанды сәтті болмаған күш-жігер басталды, қала жайлы болуы және азаматтық көмек топтары мен Оңтүстік Корея шенеуніктерінің басшылығымен жергілікті үкімет қайта орнатылуы керек болды. Осы арада Пусан ұлттық үкіметтің уақытша орны болып қала берді. Бұл жолы Сеулді қайта басып алуды көрсететін салтанат болған жоқ, өткен қыркүйекте Инчхон операциясының жеңісінде болғандай. Генерал МакАртур 17 наурызда Кореяға келді, бірақ Сеулге кірмеуді және IX корпусы Чунчхонға қарай жылжуға дайындалғанда 1-ші теңіз дивизиясын тексерумен шектелді.
Чунчхонды басып алу
16 наурыз күні таңертең Хонгчхонның шығысында ПВА/КПА-ның күшті бекіністерімен тоқтатылған теңізшілер, қарсыластардың түнде шегінгенін анықтады. Олар Хонгчхонның солтүстігі мен солтүстік-шығысындағы "Буффало" желісіне қарай жылжуда жеңіл қарсылыққа тап болды. IX корпустың аймағының батыс жартысында 24-ші дивизия мен Корея Республикасының 6-шы дивизиясының жасаған барлаулары Чонпьонг суқоймасы мен Хонгчон өзенінің үстінде ешқандай қарсылыққа ұшырамады. Дегенмен, Хонгчхонның батысында, 14 наурызда Хонгчон өзеніне жеткен 1-ші атқыштар дивизиясы ауыр отқа түсіп, өзеннің үстіне екі батальонды орналастырды және солтүстікке қарай барлау үшін жасақтарды жіберді, сол кезде көптеген, бірақ шағын ПВА/КПА топтарына кездесті. Бұл қарсылық пен әуеден жасалған бақылаулар ПВА-ның Хонгчхон мен Чунчхон арасындағы 29-тас жолының бойындағы жерде күшті тежеу шараларын ұйымдастыруды жоспарлағанын көрсетті. Хонгчхонның үстіндегі ілгерілеуге көмектесу үшін 16 наурызда генерал Риджвей генерал Хогеге барлық дивизияларын алға жылжытуға рұқсат берді. Мақсат – IX корпусы аймағының батыс жартысындағы екі дивизияның, әсіресе 1-ші атқыштар дивизиясына жақын орналасқан Корея Республикасының 6-шы дивизиясының ілгерілеуі, атқыштардың алдындағы ПВА-ның қанатын қауіпке тігуі еді. Сәйкесінше, Хог батыстағы екі дивизиясына және 1-ші атқыштар дивизиясына қазіргі өзендік позицияларынан асып, "Бастер" желісіне қарай жылжуға бұйрық берді, ол корпустың оң жағындағы 1-ші теңізшілер дивизиясының "Буффало" желісінің мақсаттарымен шамалас болды. 24-ші дивизия Пухан өзенін сол жағынан кесуға дайындықтарын аяқтағанда, Хогтың басқа дивизиялары 17 наурызда "Бастер" және "Буффало" желілеріне қарай шабуыл жасады. Күткендей, оң жақтағы теңізшілер мен сол жақтағы Корея Республикасының әскерлері аз қарсылыққа тап болды, ал орталықтағы 1-ші атқыштар дивизиясы Хонгчон өзенінің үстіндегі биіктіктерге ие болу үшін күндік шайқаста ауыр отқа түсіп, бірнеше қарсы шабуылдарға ұшырады. Бірақ 18 наурызда төрт дивизия да алға жылжығанда қарсылық әлсіреп, ПВА-ның тез шегініп жатқаны анық болды. Аз ғана артыққорлыққа қарсы оңай жылдамдықпен Хогтың күштері 19 наурызда күннің соңында "Бастер-Буффало" желісінде немесе оған жақын болды. 19-шы күні алға жылжудың ең маңызды сәті Корея Республикасының 6-шы дивизиясының аймағында болды, 2-ші полктің 2-ші батальонының алдындағы барлау жасағы Хонгчон өзенінен 5 шақырым жоғары шағын аңғарда жиналған ПВА батальонын анықтады. 2-ші батальонның командирі майор Ли Хун Сун тез арада жаудың үш жағына күш жұмсады және шабуыл жасады. Лидің күштері 231 ПВА-ны өлтіріп, 2-сін тұтқынға алды және көптеген қару-жарақтарды қолға түсірді, өзінен ешқандай шығынсыз. 18 наурызда ПВА-ның тез шегінуі айқын болғанда, генерал Риджвей IX корпусына шабуылды жалғастырып, Чунчхонды басып алуға бұйрық берді. Генерал Хог 19-шы күні дивизияларына "Бустер-Буффало" мақсаттарының үстіндегі "Каир" кезеңіне өтуді тапсырды. "Каир" желісіне жеткенде, 1-ші атқыштар дивизиясы Чунчхон орналасқан алаптың оңтүстік шетінде және қаланың өзінен 8 шақырым қашықтықта болады. Риджвей осы арада 187-ші жаяу әскер полкін Чунчхон аймағындағы операцияларға дайындады. "Hawk" кодолық атымен белгіленген қону жоспары 187-ші полк пен 2-ші және 4-ші рейнджерлік роталарын 22 наурыз күні таңертең қаладан солтүстікке түсіріп, ПВА/КПА қозғалыстарын Чунчхон алабынан тоқтатуды көздеді. Оңтүстіктен келе жатқан IX корпусы күштері жиырма төрт сағат ішінде десантшылармен қосылуға тиіс еді. 20 және 21 наурызда Хогтың дивизияларының оңай алға жылжуы және ПВА күштерінің жылдам шегінуі жоспарланған әуедегі операцияның тиімді болмайтындығын көрсетті. Риджвей оны 21 наурыз күні таңертең тоқтатты, өйткені 1-ші атқыштар дивизиясы қарсылықсыз "Каир" желісіне келді. Дивизияның негізгі күштерінен алға жылжып, броньды жұмыс тобы Чанчхон алабына кірді және 21 наурыз күні сағат 13:30-да қалаға кірді. Ол ПВА/КПА әскерлері мен жабдықтарынан бос болды. Тапсырма тобы тек Чунчхоннан солтүстік-шығысқа қарай 16 шақырым қашықтықтағы Соян өзенінің аңғарындағы 29-шы тас жолымен өткеннен кейін ғана байланыс жасады, содан кейін от ашты. Солтүстік-шығысқа қарай іздеу кезінде атқыштар дивизиясының екінші жұмыс тобы түстен кейін Чунчхонға жетті, генерал Риджвейді қарсы алуға уақытында, ол жеңіл ұшақтан операцияларды бақылағаннан кейін қаланың ұзын көшелерінің біріне қонды. Түнде қаланы қайтадан басып алуға тырысатын ПВА/КПА-ға қарсы сақтық шарасы ретінде Риджвей екі жұмыс тобына да қараңғыға дейін атқыштар дивизиясының "Каир" желісінің позициясына оралуды бұйырды. Сақтық шарасы қажет болмады. Чунчхон 1-ші атқыштар полкінің 7-ші полкі келесі күні қалаға барлау базасын орнатқанға дейін бос тұрды.
Шығыс майданы
Чончонды басып алғаннан кейін, "Рипер" операциясының барлық маңызды құрлықтағы мақсаттары Сегізінші армияның қолына өтті. Шығыс жағынан X корпусы мен ROK III корпусы 17 наурызға дейін Айдахо шебіне жетті. KPA күштері шабуылға қарсы тек бір күні, 15-і күні және тек X корпусының аймағында ғана қарсылық көрсетті. Ілгерілеу кезінде тұтқындалғандар KPA V, II және III корпустарының 38-ші параллельдің үстінен қайта ұйымдасып, шабуылдық операцияларға дайындалу үшін шегінгенін көрсетті. Осы ақпаратты растау үшін генерал Риджвей 18 наурызда шығыс майданындағы үш корпусқа да Хвачхон суқоймасы (Чончоннан дерлік солтүстікке орналасқан) мен шығыс жағалауы арасындағы аймақта параллельден тысқары жерлерді барлауға бұйрық берді. Риджвейдің шығыстағы күштері Айдахо шебі бойындағы позицияларын бекітіп, солтүстікке барлаушылар жіберген кезде KPA 10-дивизиясының мәселесі шешілмеді. 20 наурызда Риджвей ROK штаб басшысы мен Корея әскери кеңесші тобының басшысына осы жау бөлімін жоюға талап қойды. Бірақ қиын Таэбек жерінде шегініп келе жатқан дивизия, әуе және жердегі шабуылдардан ауыр қатысуына қарамастан, кіші топтарға бөлініп, таулар арқылы солтүстік-батысқа қарай өте алды. ROK III корпусы мен ROK I корпусының Айдахо шебіне енген кездегі бірнеше шағын қақтығыстардан кейін, дивизияның қалдықтары, мың адамнан да аз, 23 наурызда өз шебіне жетті. Соңынан, азайтылған дивизия Солтүстік-Батыс Кореяның тереңіне, Чонджуға көшіп, KPA IV корпусының бақылауында механикаландырылған жаяу әскер дивизиясы ретінде қайта ұйымдастыруды бастады. Кейіннен, қайта ұйымдастырылып, жаңадан оқытылуын жалғастыра отырып, бөлімше батыс жағалауының бір секторын қорғауға бекітілді. Ол енді майданға қайта оралмайтын болады.
stiff resistance to the attack on only one day, the 15th, and then only in the X Corps' area. Prisoners taken during the advance indicated that the KPA V, II, and III Corps were withdrawing above the 38th Parallel to reorganize and prepare for offensive operations. Searching to confirm this information, General Ridgway on 18 March ordered all three corps on the eastern front to reconnoiter deep beyond the parallel in the area between the Hwach’on Reservoir, located almost due north of Chuncheon, and the east coast. As Ridgway's forces in the east consolidated positions along the Idaho Line and sent patrols north, the problem of the KPA 10th Division remained. On 20 March Ridgway pressed the ROK chief of staff and the Korean Military Advisory Group chief to eliminate the enemy unit. But in the difficult Taebaek terrain, the retreating division, although it lost heavily to air and ground attacks, separated into small groups and managed to find ways northwest through the mountains. After a flurry of small engagements while infiltrating the Idaho Line fronts of ROK III Corps and ROK I Corps, the remnants of the division, less than a thousand men, reached their own lines on 23 March. In the days following, the reduced division moved to Ch’ongju, deep in northwestern Korea, and began reorganizing under the control of the KPA IV Corps as a mechanized infantry division. Still later, while continuing to reorganize and retrain, the unit was assigned to defend a sector of the west coast. It would not again see frontline duty.
Салдары
Оңтүстік Корея әскерлерінің КХА 10-дивизиясын жоя алмауы, Ripper операциясының бүгінгі күнгі жалпы нәтижесін көрсетті. Сегізінші армия өзінің негізгі аумақтық мақсаттарын алғанымен, PVA/KPA күштері мен жабдықтарын жоюда онша сәттілікке жете алмады. 1-15 наурыз аралығында, ең қызыл шайқастарды қамтитын кезеңде, жаудың белгілі бір өлігі 7151 адамды құрады; 15-нен кейін PVA/KPA кері шегінуді үдеткенімен, бұл көрсеткіш айтарлықтай өспеді. PVA/KPA-ның күдікті жабдықтау орталығы болған Чунчхонға кіргенде ол бос болды; басқа жерлерде көптеген жабдық сақталатын жасырын орындар табылды, бірақ олар салыстырмалы түрде шағын болды. Қорыта айтқанда, PVA/KPA жоғары басшылығы майдандық күштерінің және жабдықтаудың көп бөлігін Ripper операциясының жете алмайтын аймағында ұстауға қол жеткізді. Чунчхон түскен кезде, I корпустың батысындағы жау күштерін жоюға мүмкіндік туды. Патрульдеу нәтижелері мен барлау мәліметтеріне сәйкес, КХА I корпусы мен ПВА 26-шы армиясы сол аймақты, негізінен Уйжонгбу қаласынан өтетін және одан жоғарыдағы сызық бойында орналастырған. Ең осал болып көрінгені – Уйжонгбудан батысқа қарай орналасқан КХА I корпусының үш дивизиясы, олардың артында Имджин өзенінің төменгі ағысы жатыр. Бұл күштердің кез келген шегінуі үшін негізгі бағыт 1-жол және Мунсанни қаласының жанындағы Имджин өзенінен өту болар еді; демек, егер осы шегіну жолы Имджин өзенінен өту орнында тоқтатылса, өзеннің төменгі жағындағы КХА күштеріне оңтүстіктен шабуылдан қашу өте қиын болар еді. Осыны ескере отырып, генерал Риджвей Ripper операциясын 187-ші RCT-нің Мунсанниге әуе десанты жасау жоспарымен кеңейтті, сондай-ақ АҚШ I корпусының құрлықтағы шабуылдарымен үйлестірді. Ол бұл қосымша әрекетті "Құрмет операциясы" деп атады.