Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бас әншісі (1942–1995)
American bass singer (1942–1995)
Дэвид Мелвин Инглиш (12 қазан 1942 – 23 ақпан 1995), көбінесе Melvin Franklin сахналық атымен немесе "Blue" лақап атымен танымал, американдық бас әншісі болды. Франклин 1960 жылдан 1995 жылға дейін Motown тобының негізін қалаушы мүшесі ретінде ең көп танылды.
David Melvin English (October 12, 1942 – February 23, 1995) better known by the stage name Melvin Franklin or his nickname "Blue", was an American bass singer. Franklin was best known for his role as a founding member of Motown singing group The Temptations from 1960 to 1995.
Ерте өмір
Дэвид Инглиш Алабама штатының Монтгомери қаласында, жақын жердегі Мобилден келген өспүрiм ана Роза Инглиш отбасында дүниеге келді. Оның биологиялық әкесі Мобильдегі Инглиш отбасының шіркеуінің пасторы болды; ол оны зорлап жүкті еткен. Дэвид туылғаннан кейін Роза Инглиш Виллард Франклинге үйленiп, Детройтке көшiп келді. Алайда, әжесі жас Дэвидтi тәрбиелеуге талап етті және оны өз қамқорлығында қалдырды. Кейiн Дэвид Инглиш 1952 жылы он жасында анасы мен әкесiмен бiрге Детройтке көшiп келді. Өспiрiм шағында әкесiнiң тегiн қабылдап, сахналық есiмiн алған Дэвид Инглиш (кейiн Мелвин Франклин) Детройттегi бiрнеше жергiлiктi әншiлер тобының мүшесi болды, соның iшiнде The Voice Masters, олармен бiрге Ламонт Дозье және Дэвид Раффин де болды, және жиi Ричард Стритпен бiрге өнер көрсеттi. 1959 жылы The Voice Masters Берри Гордидiң әпкесi Аннамен бiрлесiп құрған Anna Records лейблiмен келiсiмшарт жасады. Топ бiрнеше сингл жазды, соның iшiнде "Needed" және "Hope and Pray". Франклин көбiнесе Стрит пен Раффиндi өзiнiң "туыстарым" деп атайтын (бiрақ олар туыс емес). Осы кезде Франклин болашақ Supremes әншiсi Мэри Уилсонмен романтикалық қарым-қатынаста болды.
David English was born in Montgomery, Alabama to Rose English, a teenage mother from nearby Mobile. His biological father was the preacher of the English family's church in Mobile; he impregnated her through rape. Following David's birth, Rose English married Willard Franklin and moved to Detroit. Her grandmother however insisted on raising young David and was left behind in her care. David English later moved to Detroit with his mother and stepfather in 1952 at age ten. Taking on his stepfather's surname for his stage name as a teenager, David English—now Melvin Franklin—was a member of a number of local singing groups in Detroit, including The Voice Masters with Lamont Dozier and David Ruffin, and frequently performed with Richard Street. In 1959, the Voice Masters signed with Anna Records, a label co founded by Berry Gordy's sister Anna. The group recorded several singles, including "Needed" and "Hope and Pray". Franklin often affectionately referred to Street and Ruffin as his "cousins" (although they were not related). Around this time, Franklin romantically pursued future Supremes singer Mary Wilson.
1958-1960: Карьераның алғашқы жылдары
1958 жылы Детройттегі Солтүстік-Батыс орта мектебінде Франклиннің сыныптасы Отис Уильямс өзінің әншілер тобын – «Отис Уильямс және Сибиряқтар» деп атады. Топ жеке әндер жазу үшін продюсер Джонни Мэй Мэтьюспен келісімшартқа отыруда болды. Бірақ топтың бас әншісі Артур Уолтон орта мектепті бітіру үшін топтан шығып кетті. Оның орнын толтыру үшін Уильямс «Голос Мастерс» тобынан Франклинді еске түсірді. Ол жақын маңдағы көшеде келе жатқан Франклинді көріп, оған бас әнші ретінде топқа қосылуды ұсынды. Франклин: «Мен сені танымаймын. Менің анамнан рұқсат ал». Уильямс Роза Франклинге жағдайды түсіндірді, ол ұлының топқа қосылуына келісім берді. Топтың жетекші әншісі Вернард Плейн де топтан кетіп, Франклин оның орнына Стритті алып келді. «Сибиряқтар» (кейін «Отис Уильямс және Дистанттар» деп аталды) – Уильямс, Франклин, Стрит, Элбридж «Ал» Брайант және Джеймс «Пи Уи» Кроуфорд – Мэтьюстың «Северлік рекордс» студиясында «Come On» (1959) және «Alright» (1960) сияқты әндерді жазды. Осы шақта Франклин қысқа мерзімге Уэйн штаттық университетінде оқыды. Топтың Мэтьюспен авторлық құқықтары үшін болған дауы келісімшартты бұзуға әкелді. 1960 жылға қарай Дистанттар Стриттің кеткенінен кейін үш адамнан тұратын топқа айналды.
In 1958, Otis Williams, a classmate of Franklin's at Detroit's Northwestern High School, had formed his own singing group, Otis Williams and the Siberians. The group were negotiating a contract with record producer Johnnie Mae Matthews to record singles. However, Arthur Walton, the group's bass singer, departed the group to finish high school. To replace him, Williams remembered Franklin from the Voice Masters. He spotted Franklin walking along a nearby neighborhood and rushed him with an offer to join the group as their bass singer. Franklin responded, "Well, I don't know you. You have to ask my momma." Williams explained the situation to Rose Franklin, who agreed to have her son join the group. Vernard Plain, the group's lead singer, also departed the group, in which Franklin brought in Street to replace him. The Siberians (now renamed Otis Williams and the Distants)—Williams, Franklin, Street, Elbridge "Al" Bryant, and James "Pee Wee" Crawford—recorded at Matthews' Northern Records, releasing singles such as "Come On" (1959) and "Alright" (1960). Around this time, Franklin briefly attended Wayne State University. A dispute over the group's royalties with Matthews led to the termination of their contract with Northern Records. By 1960, the Distants had been reduced to a trio after Street left the group.
1961-1995: Азғырулар
Дистанттар атауын жоғалтқаннан кейін қалған мүшелер Пол Уильямс пен Эдди Кендрикспен бірігіп, Эльгинстерді құрды. 1961 жылдың наурыз айында Элгинс Motown Records компаниясымен жаңа атаумен – The Temptations – келісімшартқа отырды. The Temptations тобының мүшесі ретінде Франклин итальяндық "Nel blu, dipinto di blu" (ағылшын тілінде "Volare" деп те аталады) әніне деген құштарлығы үшін топтастары арасында "Blue" деген лақап атқа ие болды. Франклин мен Отис Уильямс – топты ешқашан тастамаған жалғыз негізін қалаушылар. Карьерасы бойы музыкадағы ең танымал бас әншілерінің бірі болған Франклиннің терең вокалы топтың айрықша белгісіне айналды. Франклин топпен бірге "I Truly, Truly Believe" ("The Temptations Wish It Would Rain", 1968), "Silent Night" ("Give Love At Christmas", 1980), "The Prophet" ("A Song for You", 1975) және өзінің ең танымал өнернамасы "Ol' Man River" сияқты бірнеше әнді орындады. Франклин көбінесе ad libs, үйлесімді вокалдарды орындауға және, психоделикалық жанр дәуірінде, негізгі тармақтардың маңызды бөліктерін жеткізуге шақырылды. Франклин The Temptations тобының 1970 жылғы "Ball of Confusion (That's What the World Is Today)" хит-синглінен "and the band played on" деген жолды есімде қалдыра орындады. 1978 жылдың күзінде Франклин Батыс Голливудтағы шаштараздың алдында көлік тонауын тоқтатуға тырысқанда қолы мен аяғына оқ тиді. Ол досымен сөйлесіп тұрғанда көлігін іске қосып кеткен еді. Күрес барысында, көлік тонаушы Франклинді The Temptations тобынан танып, оны машинадан итеріп, жылдамдықпен қашып кетті. Осы оқиға Франклиннің The Temptations тобының Польшаға жоспарланған гастрольдік сапарына қатысуына кедергі келтірді, сол кезде Польша әлі де темір перде артында болды. Отис Уильямс сауығу кезеңінде Франклиннің бас партиясын орындады. The Temptations-тен басқа, Франклин дауыс актері ретінде де жұмыс істеді. 1984 жылы ол "Pole Position" анимациялық сериалындағы "Wheels" кейіпкеріне дауыс берді. 1989 жылы Франклин The Temptations тобының мүшесі ретінде Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. 1994 жылдың жазында Франклин жедел жәрдеммен ауруханаға жеткізіліп, некротизациялық фасцит диагнозы қойылды. Оның өмірін сақтап қалу үшін хирургтар Франклиннің қолына операция жасады, бірақ иммундық жүйесі әлсіз болғандықтан, Франклиннің жағдайы нашарлау қаупінде болды. Бірнеше айдан кейін, 1994 жылдың қыркүйегінде The Temptations Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдыз алды. 1995 жылдың қаңтарында Франклиннің The Temptations тобымен жазған соңғы әні "Life Is But a Dream" ("Өмір – бұл жай ғана арман") альбомы For Lovers Only ("Жалғыз ғашықтар үшін") болды. Франклиннің қазасынан кейін оның орнына Рей Дэвис келді.
After losing the Distants name, the remaining members aligned with Paul Williams and Eddie Kendricks to form the Elgins. In March 1961, the Elgins signed with Motown Records under a new name: The Temptations. As a member of the Temptations, Franklin acquired the nickname "Blue" among his bandmates because of his obsession with the Italian song "Nel blu, dipinto di blu" (also known as "Volare" in English). Franklin and Otis Williams were the only founding Temptations who never left the group. One of the most famous bass singers in music throughout his career, Franklin's deep vocals became one of the group's signature trademarks. Franklin sang a handful of featured leads with the group as well, including the songs "I Truly, Truly Believe" (The Temptations Wish It Would Rain, 1968), "Silent Night" (Give Love At Christmas, 1980), "The Prophet" (A Song for You, 1975), and his signature live performance number, "Ol' Man River". Franklin was usually called upon to deliver ad libs, harmony vocals, and, during the psychedelic soul era, notable sections of the main verses. Franklin memorably sang the line "and the band played on" from The Temptations' 1970 hit single "Ball of Confusion (That's What the World Is Today)". In the fall of 1978, Franklin was shot in the hand and leg while trying to stop a carjacking outside of a hair salon in West Hollywood. He had earlier left his vehicle running when he stopped to talk with a female friend. During the struggle, the carjacker recognized Franklin from the Temptations, pushed him out of the car, and sped off. The incident prevented Franklin from participating in the Temptations' upcoming tour of Poland, which at the time was still behind the Iron Curtain. Otis Williams assumed Franklin's bass parts during his recovery. Aside from the Temptations, Franklin also worked as a voice actor. In 1984, he provided the voice for the character of "Wheels" in the animated series Pole Position. In 1989, Franklin was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of The Temptations. During the summer of 1994, Franklin was rushed to the hospital and diagnosed with necrotizing fasciitis. To save his life, surgeons operated on Franklin's arm, but because he was immunocompromised, Franklin remained at risk for remission. A few months later, in September 1994, the Temptations received a star on the Hollywood Walk of Fame. In January 1995, Franklin's last recording with the Temptations was "Life Is But a Dream" for the album For Lovers Only. Following Franklin's death, he was replaced with Ray Davis.
Жеке өмір және өлім
Франклин қайтыс болған кезде екінші әйелі Кимберлимен үйленген болатын. 1968 жылы Франклинге ревматоидты артрит диагнозы қойылды, ол аурудың белгілерімен күресу үшін кортизон қолданды, осылайша өнер көрсетуін жалғастыра алды. Кортизонды үнемі пайдалану оның иммундық жүйесін басқа инфекциялар мен денсаулық проблемаларына осал қылды; нәтижесінде Франклин 1980-жылдардың басында қант диабетіне шалдықты, ал кейін некротизациялық фасцитпен ауырды. Денсаулығын емдеу үшін Франклин гастрольдік сапарларда өзімен бірге оттегі баллондары алып жүрді. 1995 жылдың қаңтар айында «For Lovers Only» альбомын жаздырып жүргенде Али Олли Вудсон мен Уильямс Франклиннің аяғынан, оның ішкі киімінде қан байқады. Оны үйге алып қайтып, 17 ақпанда ол комаға түсіп, есін жоғалтты. 1995 жылдың 23 ақпанында Франклин 52 жасында Седарс-Синай медициналық орталығында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. Оның қосылуына көп адам келді, Смоки Робинсон Франклинді «Really Gonna Miss You» әнімен еске алды (бұл сәт «The Temptations» мини-сериалында қайта жаңғыртылды). Ол Лос-Анджелес қаласының Голливуд-Хиллс ауданындағы Forest Lawn Memorial Park ескеру паркіне жерленген. 2013 жылдың ақпан айында Франклин «The Temptations» тобының мүшесі ретінде Grammy Lifetime Achievement Award сыйлығымен марапатталды. 17 тамызда Франклин «The Temptations» тобының мүшесі ретінде Rhythm and Blues Music Hall of Fame-ге енгізілді.
Franklin was married to his second wife named Kimberly at the time of his death. In 1968, Franklin was diagnosed with rheumatoid arthritis, the symptoms of which he combated with cortisone so that he could continue performing. The constant use of cortisone left his immune system open to other infections and health problems; as a result Franklin developed diabetes in the early 1980s and later contracted necrotizing fasciitis. To treat his illnesses, Franklin took oxygen tanks with him while on tour. In January 1995, while recording the album For Lovers Only, Ali Ollie Woodson and Williams noticed bleeding from Franklin's ankle on his sock. He was taken home to recover but, on February 17, he fell into a coma and remained unconscious. On February 23, 1995, Franklin died from heart failure at the Cedars Sinai Medical Center, at the age of 52. His funeral was widely attended, with Smokey Robinson commemorating Franklin with the song "Really Gonna Miss You" (a moment recreated for The Temptations miniseries). He is interred at the Forest Lawn Memorial Park in the Hollywood Hills neighborhood of Los Angeles. In February 2013, Franklin was posthumously awarded a Grammy Lifetime Achievement Award as a member of the Temptations. On August 17, Franklin was inducted into the Rhythm and Blues Music Hall of Fame as a member of The Temptations.
Танымал мәдениетте
1998 жылы Франклинді актер Д. Б. Вудсайд "The Temptations" тарихи мини-сериалында сомдады. Франклиннің өлімі шынайы оқиғадан өзгеше көрсетілді, ол анасының үйінің жанындағы ас үйдің сыртында көз жұмды. Франклиннің өлімі Отис Уильямс пен мини-сериал авторларының есінде әлі жақсы сақталғандықтан, олар Франклиннің өлімін нақты бейнелемеуге шешім қабылдады. 1999 жылдың сәуір айында Роуз Франклин Уильямсқа, Шелли Бергерге, Дэвид В. Пиккерге, де Пасс Энтертейнментке, Холлмарк Энтертейнментке және NBC-ге қарсы оның атын, келбетін және бейнесін рұқсатсыз пайдаланғаны үшін, сондай-ақ ұлының өлімін бұрмалап көрсеткені үшін сотқа шағымданып берді. Бұл сот процесі мини-сериал авторларына қарсы басталған бірнеше іспен біріктірілді, нәтижесінде сот шешімі айыпталушылардың пайдасына болды. 2001 жылдың қыркүйегінде АҚШ-тың алтыншы апелляциялық соты бұл шешімді күшінде қалдырды.
In 1998, Franklin was portrayed by actor D. B. Woodside in the biographical miniseries The Temptations. Franklin's death was portrayed differently than what occurred in reality, with Franklin dying outside of the kitchen near his mother's house. Because Franklin's death was still fresh in the minds of Otis Williams and the miniseries' creators, it was decided that they would not depict Franklin's death accurately. In April 1999, Rose Franklin filed suit against Williams, Shelly Berger, David V. Picker, de Passe Entertainment, Hallmark Entertainment, and NBC for unauthorized usage of her name, image and likeness along with the false depiction of her son's death. The lawsuit was joined with several ongoing litigation cases against the miniseries' creators, in which the judges ruled in favor of the defendants. In September 2001, the ruling was upheld at the United States Court of Appeals for the Sixth Circuit.