Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1961 жылы Ирвин Алленнің ғылыми фантастикалық фильмі, түпнұсқа фильм.
1961 science fiction film by Irwin Allen
the original film
"Теңіз түбіндегі саяхат" – 1961 жылғы американдық ғылыми фантастикалық апат фильмі, оның продюсері және режиссері Ирвин Аллен, ал басты рөлдерді Уолтер Пиджен мен Роберт Стерлинг сомдаған. Көмекші актерлік құрамында Питер Лорр, Джоан Фонтейн, Барбара Иден, Майкл Ансара және Фрэнки Авалон бар. Фильмнің сюжетін Ирвин Аллен мен Чарльз Беннет жазған. Фильмнің бастапқы титрлеріндегі әуенді Авалон орындаған. Фильмді 20th Century Fox компаниясы көрсетілімге шығарған.
Voyage to the Bottom of the Sea is a 1961 American science fiction disaster film, produced and directed by Irwin Allen, and starring Walter Pidgeon and Robert Sterling. The supporting cast includes Peter Lorre, Joan Fontaine, Barbara Eden, Michael Ansara, and Frankie Avalon. The film's storyline was written by Irwin Allen and Charles Bennett. The opening title credits theme song was sung by Avalon. The film was distributed by 20th Century Fox.
Сюжет
Қазіргі заманғы ядролық су асты кемесі "Сивиу" Арктика мұхитында сынақ жүргізіп жатыр. "Сивиу" ғалым адмирал Харриман Нельсон (USN Ret) жобалаған. Капитан Ли Крэйн – "Сивиу" кемесінің командирі. Миссияға Арктика мұзының астында 96 сағат бойы радиобайланыссыз болу кіреді. Полярлық мұз жарылып, еруде, ал кеме төңкерілгенде мұздың алып кесектары мұхитқа батып барады. Су бетіне шыққанда, аспанның оттанып жатқанын көреді. Мұздық Дельтада ғалым Мигель Альварес пен оның итін құтқарып алғаннан кейін, "Сивиу" теңіз зерттеу бюросының миссия директоры, инспектор Берганнан радиохабар алады. Ван Аллен сәулелену белдеуін бұзғаннан кейін метеорлар жанып, жаһандық температураның көтерілуіне әкелді. Президент адмирал Нельсонды Біріккен Ұлттар Ұйымының шұғыл ғылыми мәжілісіне шақырады. Нельсон мен коммодор Люциус Эмери апатты тоқтату жоспарын жасады. "Сивиу" екі күннен кейін Нью-Йорк портына жетіп келді. Нельсон мен Эмеридің есептеулеріне сәйкес, температураның өсуін тоқтатпаса, ол қайтаруға келмейтін болып, Жер үш апта ішінде құлайды. Нельсон мен Эмери Мариана аралдарынан жанып жатқан белдеуге ядролық зымыран ұшырып, өртті сөндіруді ұсынады. Ядролық жарылыс отты сөндіріп, белдеуді Жерден "айыруы" керек. "Сивиу" зымыранды атуға қабілетті. Бас ғалым және делегаттардың басшысы, Веналық Эмилио Зукко, Нельсонның жоспарын тым қауіпті деп санайды. Оның пікірінше, белдеудегі газдардың құрамы өрттің өзінен сөнуіне себеп болады. Нельсон Зукконың теориясымен келіспейді, оның күйіп кету мерзімі дұрыс емес деп мәлімдейді. Алайда, Нельсон мен Эмеридің жоспары қабылданбайды. Екеуі президенттен тікелей рұқсат алу үшін мәжілістен шығып кетеді. "Сивиу" Тынық мұхитының Мариана шұңқырының үстіндегі оптималды ату орнына уақытында жете алу үшін асығады. Нельсон мен Крэйн Рио-Лондон телефон кабельін тыңдап, президентке хабарласуға тырысады. Кабельді тыңдау кезінде Крэйн мен Альварес алып кальмармен күреседі. Олар тек Лондон кабельіне қосыла алады, ал Нельсон АҚШ-пен 35 сағаттан бері байланыс жоқ екенін біледі. Адмиралдың өміріне жасалған сәтсіз қастандық кемеде саботажшы бар екенін көрсетеді. Альварес, апатқа қатысты діни фанатик, күдікпен қаралады. Доктор Сьюзан Хиллер, ол жеке түрде доктор Зукконың жоспарын қолдайды, ол да күдікті. Кейін "Сивиу" кемесінің бас генераторына ақыл-есінен айырылған экипаж мүшесі саботаж жасайды, бұл Нельсонды сонар мен радар үшін қуатсыз жүру қаупіне қарамастан, жөндеу жұмыстары жүргізілген кезде Крэйнге жалғастыруға бұйрық беруге мәжбүр етеді. Нәтижесінде, су асты кемесі Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған мина өрісінен аман қалды. Экипаж көтеріліске жақын, сондықтан "Сивиу" қайтыс болған моторлық кемеге тап болғанда, капитан Крэйн мен адмирал өздерінің үйлеріне қайтуды жалғастырудың орнына, қалағандарға кемеде қалудың орнына, үйлеріне қайтуға рұқсат береді. Крэйн адмиралдың тактикасы мен ойлау қабілетіне күмәндана бастайды. Жауынгерлік су асты кемесі оларды қуалайды, Мариана шұңқырына сүңгіп, оның тереңдігінен асып түседі; ол "Сивиу"ді жоя алмастан бұрын жарылады. Саботажшы су асты кемесінің қуатын өшірді. Крэйн ядролық реактордың шектелген аймағынан шығып келе жатқан саботажшы доктор Хиллермен кездеседі. Оның сәулелену детектор белгісі қызыл түске боялған, бұл оның өлімге әкелетін дозаға ұшырағанын көрсетеді. Неге деп сұрағанда, ол су асты кемесінің нысанаға жетуіне кедергі келтіру үшін деді. Жарылыс су асты кемесін сілкіндіріп, доктор Хиллерді акулалар резервуарына лақтырады. Акулалар оны өлтіреді. "Сивиу" Адмиралдың жоспарын жүзеге асыруға уақытында Мариана аралдарына жетеді. Ол температураның күтілгеннен жылдам көтеріліп жатқанын біледі, бұл Зукконың теориясының дұрыс еместігін дәлелдейді. Альварес Жердің жойылуы – Құдайдың еркі деп сеніп, бомба жарылмайтынын айтып, миссияны саботаж жасауға тырысады. Капитан Крэйн ядролық зымыранды белдеуге қарай ұшырады, ол Альварес білмейтін кезде су асты кемесінен сыртқа шығып атып жібереді. Ол Ван Аллен белдеуінде ойдағыдай жарылып, жалынды Жерден алыстатып, адамзатты құтқарады. Аспан әдеттегі түсіне оралғанда, "Сивиу" үйіне қайтады, оның миссиясы аяқталды.
The state of the art nuclear submarine, Seaview, is on diving trials in the Arctic Ocean. Seaview is designed by scientist Admiral Harriman Nelson (USN Ret). Captain Lee Crane is Seaview's Commanding Officer. The mission includes being out of radio contact for 96 hours while under the Arctic ice cap. The polar ice begins to crack and melt, with boulder size pieces sinking into the ocean around the submerged submarine. Surfacing, they discover the sky is on fire. After rescuing scientist Miguel Alvarez and his dog at Ice Floe Delta, Seaview receives a radio message from Mission Director Inspector Bergan at the Bureau of Marine Exploration. After piercing the Van Allen radiation belt, a meteor shower caught on fire, resulting in an increase in the global temperature. The President summons Admiral Nelson to a United Nations Emergency Scientific meeting. Nelson and Commodore Lucius Emery have devised a plan to end the catastrophe. Seaview arrives in New York Harbor two days later. According to Nelson and Emery's calculations, if the increasing temperature is not stopped, it will become irreversible and the Earth will die in about three weeks. Nelson and Emery propose extinguishing the fire by launching a nuclear missile at the burning belt from the Mariana Islands. A nuclear explosion should extinguish the flames, "amputating" the belt from the Earth. Seaview can fire the missile. The chief scientist and head delegate, Vienna's Emilio Zucco, rejects Nelson's plan as too risky. He believes the composition of the belt's gasses will cause the fire to soon burn itself out. Nelson disagrees with Zucco's theory, claiming that his estimated burn out point is incorrect. However, Nelson and Emery's plan is rejected. The two leave the proceedings intending to get authorization directly from the President himself. The Seaview races to reach the optimal firing position above the Pacific Ocean's Mariana Trench in time for the needed angle of trajectory. Nelson and Crane attempt tapping the Rio to London telephone cable, trying to reach the President. During the cable tapping attempt, Crane and Alvarez battle a giant squid. They can only tap into the London cable, and Nelson learns there has been no contact with the U. S. for 35 hours. An unsuccessful attempt on the Admiral's life indicates a saboteur is aboard. Alvarez, a religious zealot regarding the catastrophe, is the suspected saboteur. Dr. Susan Hiller, who privately supports Dr. Zucco's plan, is another suspect. The Seaview's main generator is then sabotaged by a crew member who lost his mind, forcing Nelson to order Crane to proceed while repairs are made despite the risk of traveling without power for the sonar and radar. As a result, the submarine narrowly escapes a minefield left over from World War II. The crew are near mutiny, to the point that when the Seaview encounters a motor ship whose crew is dead, Captain Crane and the Admiral allow any men who wish to leave rather than continue the mission to sail the derelict home. Crane begins doubting the Admiral's tactics and reasoning. A hostile submarine pursues them, diving into the Mariana Trench, exceeding its crush depth; it implodes before it can destroy Seaview. The saboteur has shut down the sub's power. Crane encounters Dr. Hiller, the saboteur, atop the shark tank, as she exits the restricted nuclear reactor core. Her radiation detector badge has turned red, showing she has been exposed to a fatal dose. When asked why, she says to prevent the sub from reaching its target. An explosion rocks the sub, throwing Dr. Hiller into the shark tank. The sharks kill her. Seaview reaches the Mariana Islands in time to carry out the Admiral's plan. He learns that temperatures are rising faster than projected, proving Zucco's theory is incorrect. Alvarez, believing it is God's will for the Earth to be destroyed, attempts to sabotage the mission by threatening to explode a bomb. The nuclear missile is launched toward the belt by Captain Crane, who does it from outside the sub before Alvarez is aware. It explodes in the Van Allen Belt as intended, driving the burning flames away from Earth and saving humanity. As the sky returns to its normal color, Seaview turns for home, her mission completed.
Тарихи және техникалық негіздер
Фильмнің атауы сол кезде кеңінен қолданылған, яғни, ядролық су асты кемелерімен Арктика мұхитын зерттеуге қатысты "дүниежүзінің басына саяхат" деген тіркестің кері нұсқасы болып табылады. 1958 жылдың 1 тамызынан 5 тамызына дейін "Наутилус" (алғашқы ядролық су асты кемесі) командирі (кейін капитан) Уильям Р. Андерсон басқаруымен Солтүстік мұздықтың астымен жүзіп, Тынық мұхиттан Атлантикаға Солтүстік полюс арқылы алғашқы өтуді жасады. 1958 жылдың 3 тамызында ол Солтүстік полюске жеткен алғашқы кеме атанды. Осы жетістігі үшін "Наутилус" және оның экипажы Президенттік бірлік марапатына ие болды, бұл бейбіт уақытта тағайындалған алғашқы Президенттік бірлік марапаты еді. Марапаттама "Беринг бұғазынан Гренландия теңізіне дейін Арктика мұздығының астымен жүзіп, әлемнің ең жоғарғы нүктесіне алғашқы саяхат жасағаны үшін" деген сөздермен басталды. "Наутилус 90 Норт" (1959, Клей Блэрмен бірге) Андерсонның "Наутилус" кемесінің Арктикадағы миссиялары туралы жазған алғашқы кітабы болды. Ол "Наутилус" полюске жеткенін хабарлау үшін Әскери-теңіз күштерінің Бас штабына жіберген радиохабарының құрметіне аталды. Осы миссиялар туралы екінші кітабы "Мұзды күнделіктер: Суық соғыстың ең батыл миссиясының жасырын тарихы" (Дон Китпен бірге) Андерсонның қайтысынан аз уақыт бұрын аяқталды. Бұл екінші кітапта бұрын құпия сақталған көптеген мәліметтер бар. 1959 жылдың 17 наурызында командир (кейін вице-адмирал) Джеймс Ф. Калверт басқаруымен "Скейт" атомдық су асты кемесі Солтүстік полюске шыққан алғашқы су асты кемесі болды. Сол жерде оның экипажы Арктиканы зерттеуші сэр Хьюберт Уилкинстің күлін шашыратып жіберді. Калверт осы және басқа Арктикалық миссиялар туралы "Скейт" кемесінің "Полюсте беттеу" атты кітабын жазды. "Диңгезің түбіне саяхат" фильмі Seaview кемесінің Арктикадағы теңіз сынақтарының соңғы кезеңімен, оның ішінде мұздықтың астына сүңгуімен басталады. 1960 жылы, "Диңгезің түбіне" фильмінің шығуына бір жыл қалғанда, су асты зерттеулерінде екі маңызды жетістікке қол жеткізілді. 1960 жылдың 23 қаңтарында Жак Пиккард пен лейтенант Дон Уолш (USN) "Триесте" батискафында Челленджер тереңдігінің түбіне алғашқы экспедиция жасады. Челленджер тереңдігі – әлем мұхиттарының ең терең жері, ол Гуамның оңтүстік-батысындағы Мариан шұңқырында орналасқан. 1960 жылдың 16 ақпанынан 10 мамырына дейін капитан Эдвард Л. Бич кіші басқаруымен "Тритон" су асты кемесі әлемді су астымен алғашқы рет айналып өтті. Тритон осы миссия кезінде Гуамды перископы арқылы кеңінен бақылап, суретке түсірді, бірақ Гуамдағы АҚШ Әскери-теңіз күштері оны байқамады. Фильмде Seaview Гуамның солтүстік-батысындағы позициядан зымыран атып, "көктегі отты" сөндіреді. "Диңгезің түбіне саяхат" түсірілген кезде Ван Аллен радиациялық белдеулері жақында ғана ашылған еді, ал фильмде айтылғандардың көпшілігі қиял өнімдері. Кейінірек жасалған жаңалықтар фильмдегі мәлімдемелерді жоққа шығарды: Ван Аллен белдеулері (негізінен, магнитосфераның радиациялық тығыздығы жоғары учаскелері) Жердің магнит өрісінде тұтқындалған субатомдық бөлшектерден тұрады және отты тұта алмайды, себебі отқа оттегі, отын және тұтану көзі қажет, ал мұның бәрі Ван Аллен белдеулерінде жеткіліксіз. Күймеген көмірсутектердің шығарылымы "көктегі отты" қолдайтын деңгейге жеткен емес. Фильмнің басында полярлық мұздың бөліктері батып, Seaview кемесімен соқтығысады. Мұздың неге жүзбейтініне ешқандай түсінік берілмейді.
The name of the film is an inversion of a phrase in common use at the time, concerning the exploration of the Arctic Ocean by nuclear submarines, namely, "a voyage to the top of the world". From August 1, 1958, through August 5, 1958, Nautilus (the first nuclear powered submarine), under the command of Commander (later Captain) William R. Anderson, steamed under the Arctic ice cap to make the first crossing from the Pacific to the Atlantic via the North Pole. On August 3, 1958, she became the first vessel to reach the North Pole. For this accomplishment, Nautilus and her crew were awarded the Presidential Unit Citation, the first Presidential Unit Citation awarded in peacetime. The citation began with the words, "For outstanding achievement in completing the first voyage in history across the top of the world, by cruising under the Arctic ice cap from the Bering Strait to the Greenland Sea". Nautilus 90 North (1959, with Clay Blair) was the first book Anderson wrote about the Arctic missions of USS Nautilus. It was named for the radio message he sent to the Chief of Naval Operations to announce that Nautilus had reached the pole. His second book about these missions, The Ice Diaries: The Untold Story of the Cold War's Most Daring Mission (with Don Keith), was completed shortly before Anderson's death. This second book includes many previously classified details. On March 17, 1959, the nuclear submarine Skate, under the command of Commander (later Vice Admiral) James F. Calvert, became the first submarine to surface at the North Pole. While there, her crew scattered the ashes of Arctic explorer Sir Hubert Wilkins. Calvert wrote the book Surface at the Pole about this and the other Arctic missions of USS Skate. The film Voyage to the Bottom of the Sea begins with Seaview in the Arctic for the final phase of her sea trials, including a dive under the ice cap. Two milestones in underwater exploration were achieved in 1960, the year before Voyage to the Bottom of the Sea was released. On January 23, 1960, Jacques Piccard and Lieutenant Don Walsh (USN), in the bathyscaphe Trieste, made the first descent to the bottom of the Challenger Deep. The Challenger Deep is the deepest surveyed spot in the world's oceans, and is located in the Mariana Trench, southwest of Guam. From February 16, 1960, to May 10, 1960, the submarine Triton, under the command of Captain Edward L. Beach, Jr., made the first submerged circumnavigation of the world. Triton observed and photographed Guam extensively through her periscope during this mission, without being detected by the U. S. Navy on Guam. In the film, Seaview fires a missile from a position northwest of Guam to extinguish the "sky fire". At the time that Voyage to the Bottom of the Sea was made, the Van Allen radiation belts had only recently been discovered, and most of what the film states concerning them is fiction. Discoveries since then clearly invalidate what the film says: the Van Allen belts (actually somewhat more radiation dense portions of the magnetosphere) are made up of sub atomic particles trapped by the Earth's magnetic field in the vacuum of space and cannot catch fire, as fire requires oxygen, fuel, and an ignition source, all of which are insufficient in the Van Allen Belts. Unburned hydrocarbon emissions have never reached concentrations that could support a "sky fire". At the beginning of the film, pieces of the polar ice cap are sinking, colliding with Seaview. No explanation is given as to why the ice doesn't float.
"Сивью" атты су асты кемесі
Фильмдегі суасты кемесінің дизайны ерекше, ол сегіз терезелі алдыңғы бөлігімен ерекшеленеді, ол панорамалық суасты көрінісін ұсынады. Теодор Стердженнің романында терезелер «мөлдір болатын үлкен корпус пластиналары» деп сипатталған. Олар Нельсон әзірлеген «Х-темірленген геркулит» процесімен жасалған. Фильмде Seaview сыртқы кадрларда сегіз алдыңғы терезеге ие, бірақ төменгі деңгейдегі Бақылау бөлмесін көрсететін ішкі кадрларда тек төрт терезе ғана көрінеді (жоғарғы төрт терезе Бақылау бөлмесінің жоғарғы жағында кадрдан тыс қалған). Төменгі корпус сыртқы акула тәрізді алдыңғы бөлікке ие, ал артқы бөлігінде 1959 жылғы Cadillac седанының құйрық қанаттарына ұқсас элементтер бар. Seaview су реактивті жүйесімен қозғалады, бұл 1990 жылғы «Қызыл қазанға аңшылық» фильміндегі «Қызыл қазан» қолданған магнитогидродинамикалық жүйеге ұқсас, бірақ фильмде бұл туралы егжей-тегжейлі мәлімет берілмейді. Фильмде USOS Seaview (Америка Құрама Штаттарының Океанографиялық зерттеуі) Нельсон мен Теңіз зерттеу бюросының басшылығында, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің емес. Романда бюро АҚШ Ғылым департаментінің құрамында екендігі айтылады. Экипаж екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Армиясының тропикалық хаки формасын киеді, жеңдерінде теңізшілік шендерінің белгілері бар, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қызметтік хаки формасынан ерекшеленеді, олар иық тақталарымен жабдықталған. Офицерлердің жұмыс формасы – американдық армияның ұзын хаки киімі, эполеттері, қара галстугі және жаға белгілері бар; алайда, АҚШ Әскери-теңіз күштерінен айырмашылығы, Теңіз зерттеуінің белгісі, арнайы белгі, оң жағада, ал шен белгісі сол жақта орналасқан, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің практикасынан кері. Экипаждың жұмыс формасы – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дәуіріне сәйкес келетін шамбрей көйлек және денгари формасы, ақ «дикси кубогы» бас киімімен толықтырылған. Бас сержанттар Армияның хаки формасын киеді, екі жеңінде де Әскери-теңіз күштері стиліндегі бас сержант шені (рақеттің үстіндегі «қара құс» белгісіз) бар. Нәтижесі – мемлекеттік қызмет, бірақ міндетті түрде әскери қызмет емес.
The film's submarine design is unique in featuring an eight window bow viewport that provides panoramic undersea views. In the novelization by Theodore Sturgeon, the windows are described as "oversized hull plates which happen to be transparent". They are made of "X tempered herculite", a process developed by Nelson. In the film, Seaview has eight bow windows in the exterior shots, but only four appear in the interior shots showing the lower level Observation Room (the four upper windows are implied to be out of frame, at the top of the Observation Room). The lower hull also has an exterior shark like bow flare, and the stern has tail fins reminiscent of a Cadillac sedan circa 1959. Seaview is propelled by a water jet system generally similar to the magnetohydrodynamic system employed by the Red October in the 1990 film The Hunt for Red October, though no details are provided in the film. In the film, the USOS Seaview (United States Oceanographic Survey) is under the authority of Nelson and the Bureau of Marine Exploration rather than the U. S. Navy. The novel mentions the bureau as being part of the U. S. Department of Science. The crew wears World War II U. S. Army tropical khaki dress uniforms with naval rank insignia on the sleeves, rather than U. S. Navy service dress khaki with shoulder boards. The officers' working uniforms are U. S. Army khaki long with epaulets, black tie, and lapel insignia; however, unlike the U. S. Navy, the Marine Exploration insignia, a specialist insignia, is worn on the right collar point and rank insignia is worn on the left, the reverse of U. S. Navy practice. The crew's working uniform is the U. S. Navy period correct chambray shirt and dungaree uniform, with the white "dixie cup" cap. Chief petty officers wear the Army khaki uniform with U. S. Navy style chief's rank (less the Navy "crow" on top of the rocker) on both sleeves. The effect is that of government service, but not necessarily military service.
Өндіріс
Фильм сол дәуірдегі ғылыми фантастика мен фантастикалық фильмдердің өркендеуінің бір бөлігі болды, соның ішінде Жюль Верн мен Х.Г. Уэллстің туындыларының бейімделуі де осыған кірді. Бұл фильм Уолтер Пидженнің бірнеше жыл театр өнерімен айналысқаннан кейін киноға қайта оралуын белгіледі. Капитан Крейн рөлі алғашқыда Дэвид Хедисонға ұсынылған, бірақ ол Алленнің "Жоғалған әлем" (1960) фильміндегі рөлін аяқтаған соң, сценарий ұнамағанын айтып, одан бас тартты. Кейіннен ол 1964 жылы фильм негізінде түсірілген телесериалда осы рөлді ойнады. Суретші Герман Блюменталь зерттеу мақсатымен Әскери-теңіз күштеріне жүгінбеді; ол тек бұқаралық ақпарат құралдарындағы әскери кемелердің суреттерін пайдаланды. Жоғарыда көрсетілген кинотеатр плакаты – фильмді жарнамалау үшін жасалған төрт плакаттың бірі. Әрқайсысының мәтіні мен суреті сәл өзгеше, және әрқайсысы фильмді әртүрлі бағыттан жарнамалайды. Аталған плакат сонымен қатар Стердженнің романының адаптациясын да насихаттайды.
The film was part of an upswing in science fiction and fantasy films of the era, including adaptations of Jules Verne's and H. G. Wells' works. The film marked Walter Pidgeon's return to filmmaking after several years working in the theater. The role of Captain Crane was originally offered to David Hedison, who turned it down after completing Allen's The Lost World (1960), saying that he did not like the script. He would later play the role in the 1964 television series based on the film. Set designer Herman Blumenthal did not approach the Navy to do research; he relied solely on pictures of naval vessels in the media. The theatrical release poster shown above is one of four posters that were produced to promote the film. Each one has different wording and slightly different artwork, and each one promotes the film from a different perspective. The above poster also promotes Sturgeon's novelization.
Қабылдау
"Диңгез түбіндегі саяхат" 1961 жылдың 18 маусымында алдын ала көрсетілді. Ол 1961 жылдың шілде айының басында кинотеатрларда көрсетіле бастады және күздің соңында (қыркүйек/қазан) көрсетілуі тоқтатылды. Фильм сыншылар тарапынан әртүрлі бағалар алды, бірақ көрермендер оны сәтті фильм деп мойындады. "Диңгез түбіндегі саяхат" 2 миллион АҚШ долларына түсіріліп, прокаттан 7 миллион АҚШ доллары табыс әкелді.
Voyage to the Bottom of the Sea was previewed on June 18, 1961. It was released to theaters in early July 1961 and had run its course by late fall (September/October). The film played to mixed reviews from critics, but audiences made the film a popular success. Voyage to the Bottom of the Sea was made for US$2 million and brought in US$7 million at the box office.
Әсері
"Диңіздің түбіне саяхат" фильмінің түсірілімі үшін Seaview суасты кемесін іске асыру мақсатында егжей-тегжейлі декорациялар, реквизиттер және масштабты модельдер жасалды. Фильм аяқталғаннан кейін, декорациялар сақтауға қойылды. Ирвин Аллен "Диңіздің түбіне саяхат" телесериалын жасауды шешкенде, оған тек сақтаудан декорацияларды шығарып алу қана қажет болды. Бұл, басынан бастағандағы шығындардың бір бөлігінен де азырақ болды. Фильм шоуды дайындау шығындарын азайтып, болашақ оқиғалардың үлгісін берді. Фильмді түсірген студиялар телесериалды өндіруді жеңілдетуге көмектесті.
For the filming of Voyage to the Bottom of the Sea, detailed sets, props and scale models were created to realize the Seaview submarine. After the film was completed, the sets were placed in storage. When Irwin Allen decided to make a Voyage to the Bottom of the Sea television series, all he had to do was pull the sets out of storage. This was done at a fraction of the cost that he might have had if he had begun from scratch. The film reduced the cost of setting up the show and was the template for the type of stories that were done. The studios, having made the film, helped make the television series easier to produce.
Теледидар
Фильмнің табысы 1964–1968 жылдар аралығында ABC телеарнасының "Диңгінің түбіне саяхат" телесериалының құрылуына себеп болды. Сериал көрсетіліп тұрған кезеңде фильмнің сюжеті Уильям Уэлч жазған, "Аспан отқа толып тұр" деген атаумен бір сағаттық эпизод ретінде қайта түсірілді. Фильмнен алынған басқа да көріністер де жаңадан жазылып, телесериалға қосылды.
The success of the feature film led to the 1964–1968 ABC television series, Voyage to the Bottom of the Sea. During the series run, the film's storyline was remade as a one hour episode, written by Willam Welch, and titled "The Sky's on Fire". Other scenes from the film were also rewritten and incorporated into the television series.