Кіріспе

"Елу тоғызыншы" – 1859 жылы Канзас аумағының батысы мен Небраска аумағының оңтүстік-батысындағы Пайк Пик аймағына алтын іздеу үшін ағылған адамдарды атау үшін қолданылатын термин. 1858 жылдың шілдесінде Уильям Гринберри "Грин" Рассел басқарған кеншілер тобы Канзас аумағының солтүстік-батысындағы Роки тауларының етегінде, Оңтүстік Платт өзенінің жағасында алтынның кен орындарын тапқаннан кейін Пайк Пик алтын асығысы басталды. Көптеген "Елу тоғызыншылар" Канзас аумағы арқылы Канзас өзенінің аңғарымен батысқа қарай "Смоки Хилл" жолымен сапар шекті. Бұл жол бойындағы соңғы маңызды азаматтық елді мекен – Манхэттен, Канзас, таулардан бірнеше жүз шақырым шығысқа қарай орналасқан. Одан тауларға дейін "Елу тоғызыншылар" белгіленбеген далаларды кесіп өтуге мәжбүр болды, көбінесе жолдарынан адасып, кейде жазық индейлерімен кездесті. Пайк Пикке жол аясында қанша болашақ кенші қаза тапқаны туралы ешқандай жазба жоқ. Солтүстік, немесе Платт өзені жолы, Орегон жолымен Небраска арқылы Платт өзенін бойлап өтіп, содан кейін Оңтүстік Платт өзенінің бойымен алтын аймағына қарай бұрылатын. Оңтүстік жолы Санта-Фе жолымен Арканзас өзені бойымен қазіргі Пуэбло, Колорадоға дейін, содан кейін солтүстікке қарай Фонтейн Крикке дейін алтын кендеріне дейін созылды. "Елу тоғызыншылардың" ең танымал өкілдерінің қатарында Буффало Билл Коди және миллионер кенші Хорас А. В. Табор болды (бірақ Табор кейінгі "Колорадо күміс асығысынан" кейін ғана байлық жинады). Пайк Пик маңында алтын асығысы басталғаннан кейін ғана алтын табылды, бірақ ол Жоғарғы жазықтардан батысқа қарай сапар шегетін саяхатшылар үшін көрінетін алғашқы нысан болды. Осыдан "Пайк Пик немесе құлаймын" деген ұран пайда болды.