Кіріспе

Араб теңізінің шығанағы Үндістанның батыс жағалауында.

Куч шығанағы Куч және Саураштра түбектері арасында орналасқан, Пәкістанмен шектесетін Гуджарат штатында жатыр. Ол Оман шығанағына қарай ашылады. Кіреберісінде шамамен 50 км ені бар, кейін батпақтарға, арналар мен кіші шығанақтарға тарылады. Оңтүстік жағалауы аралдармен, лайлы жерлермен және коралл рифтерімен шектеледі. Бұл аймақтағы теңіз фаунасының көптігіне байланысты, оның кең аумақтары парктері мен қорықтары ретінде қорғауға алынған. Солтүстік жағында кең лайлы алқаптар жатыр, олардың ең ірілері Мундра мен Кувай арасында орналасқан. Аймақтағы кеме қатынасы порттарының көп бөлігі, Мандви, Беди және Кандла сияқты, солтүстік жағында орналасқан. Куч шығанағының максималды тереңдігі шамамен 123 метрді құрайды. Су тасқынының жағдайы әр түрлі, көктемгі су тасқыны шамамен 6,2 метрге жетеді, ал жылдық орташа көрсеткіш шамамен 4 метрді құрайды. Сонымен қатар, су тасқынының биіктігі шығанақтың қаншалықты тереңдігінде өлшенгеніне байланысты да өзгеруі мүмкін. Охада 3,06 метрге дейін, ал Кандладе бір уақытта 5,89 метрге дейін биіктік тіркелген.

Қорғау

Куч шығанағындағы табиғатты қорғау шаралары өткен ғасырдағы жергілікті экожүйелердің құлдырауын тоқтатуға бағытталған. Теңіз ұлттық паркі мен қорығы құрылғанға дейін аймақта мемлекеттік қолдаумен қоршаған ортаны қорғау жұмыстары жүргізілмеген. Өнеркәсіптің дамуы, туризм және климаттың өзгеруіне қарамастан, кең аумақты сақтауға көп күш жұмсалды, бірақ теңіз биоәртүрлілігі азайды.

Қуч шығанағы теңіз ұлттық паркі мен қорығы

1980 жылы Гуджарат штатының бірқатар хабарламаларына жауап ретінде, алғашқы теңіз қорығы мен паркін құру арқылы Куч шығанағының теңіз ұлттық паркі мен қорығы (МТҚҚ) құрылды. Бұл алғашқы нысандар Саураштра жағалауында орналасқан аралдарды қамтыды, ал таяз сулы аймақтар алғашқы ұлттық парк аймақтары болды. Жабайы табиғатты сақтау жөніндегі күш-жігерін мойындаған Үндістанның Жабайы табиғат институты 1982 жылы МТҚҚ-ны Батыс жағалаудың биогеографиялық провинциясының бір бөлігі ретінде жіктеді. МТҚҚ аумағы 42 аралдан 148,92 км² және таяз сулы аймақтан 309 км² құрайды. 162,89 км² ұлттық парк аймағы ретінде бөлінген, ал қалғаны – қорық жері. 1972 жылғы «Жабайы табиғатты қорғау туралы» заңға сәйкес, парктің аумағына адамдардың кіруіне тыйым салынған, бірақ қорықтарда балық аулау сияқты белгілі бір құқықтарға рұқсат етуге болады. МТҚҚ бастапқыда бай экожүйелері бар аймақтарды қорғау үшін құрылған, бірақ 1991 жылғы Жағалау аймағын реттеу туралы ережеге сәйкес, коралл рифтері мен мангр тоғайлары да осы қорғауға енгізілді. Коралл рифтері – жоғары биоәртүрлілікке ие аймақтар, бірақ кейбір жағдайларда өте нәзік болуы мүмкін. Спутниктік деректерді пайдалану арқылы 1975 және 1986 жылдар аралығында барлық коралл рифтерінің 43%-ға қысқарғаны, яғни шамамен 100 км² жоғалғаны анықталды. Бұл зақымданудың себебі – кораллды жабатын және күн сәулесінің өтуіне кедерілес шөгінділердің болуы болды. Нәтижесінде коралл қоректік заттардан арылып, өлімге ұшырады. Саздың негізгі себебі – жақын жердегі цемент зауытының кораллды қазуы еді. Осы зерттеулердің нәтижесінде қорғалған аумақтардың жанында коралл өндіруге тыйым салынды, және 1985-1991 жылдар аралығында коралл рифтерінің көлемі ұлғайып бастады. Алайда, Куч шығанағындағы өнеркәсіп өсімімен бірге коралл рифтері қайтадан азайып барады. Мангр тоғайлары коралл рифтеріне қарағанда аз қорғалған, өйткені 665,9 км² жердің тек 140 км² ғана МТҚҚ бақылауында. 1960-1980 жылдар аралығында мангр тоғайлары МТҚҚ-ға қарамастан, қатты зардап шекті. Бұл жойылғандардың себебі – мангр тоғайларына қолжетімді тұщы судың мөлшерін азайтатын жаппай өнеркәсіптік құрылыс болды. Нәтижесінде, Ризофора және Сериопс сияқты мангр түрлерінің кейбіреулері жойылу қаупіне ұшырады, ал кем дегенде біреуі жойылып кетті. Соңғы кезде мангр тоғайларының көлемі ұлғайып келеді, бірақ бұл негізінен Джамнагар және Куч аудандарының есебінен болды.

Туризм

MNPS енгізілуімен аралдардың және төңіректегі қоршаған ортаның бір бөлігі қалпына келтіріліп, аралдарда және олардың маңында туризмді дамытуға мүмкіндік берді. Бұл аталған аймақтарға қатысты саясаттағы өзгерістерге де әкелді. 1994 жылы Пиротан аралына ең жоғары қорғау статусы берілуі жоспарланған, онда ғалымдар мен экологиялық жәрдемшілер ғана кіре алатын еді. Бұл 1994 жылғы басқару жоспарының бір бөлігі ретінде әзірленген. Дегенмен, жыл сайын туристер саны артуына байланысты жоспар іске асырылмады, ал 2006-2007 жылдар аралығында аралға жеті мың турист келді. Туризм және білім беру бағдарламаларын Гуджарат экологиялық білім беру және зерттеу қоры (GEER) жүзеге асырады.

Кеме қатынасы қызметі

2012 жылы Кютч шығанағында кемелер трафигін бақылау қызметі (VTS GOK) ашылды. Жоба Кандала портының басқарушы трасты, Гуджарат теңіз басқармасы және Үндістанның маяктар мен маяк кемелері бас дирекциясының бірлескен бастамасы болды. Бұл әлемдегі ең ірі VTS жүйелерінің бірі, су көлемі 800 шақырымға жуық, Котешвардан Охаға дейін созылады. Оған тоғыз радар, үш қайталағыш станция және алты порттық бақылау станциясы кіреді. Үндістанның теңіз сақшылығының Жахау мен Охадағы екі қосымша бақылау станциясы және Охадағы Үндістан теңіз күштерінің бір станциясы да жүйеге біріктірілген. Бас басқару орталығы Кандалада орналасқан.