Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса, тұтынушылардың қорғаушысы және президенттің арнайы көмекшісі (1916-1994)
Фурнесс мектеп демалысында «Алиса ғажайып елде» пьесасында Алисаның рөлінде сахнада тұңғыш рет өнер көрсетті. Ол сондай-ақ коммерциялық жарнамаларға да түскен. Ол 1932 жылы талантты іздеушінің назарына ілігіп, RKO студиясымен кино келісімшартына қол қойғанға дейін модель ретінде кәсіби жолын бастады. Оның кинодағы алғашқы рөлі 1932 жылғы «Он үшінші әйел» фильміндегі «Он үшінші әйел» болды, бірақ оның түсірілген кадрлары фильм шығар алдында қиылып тасталды. Келесі бірнеше жылда ол бірнеше RKO фильмдерінде ойнап, танымал актрисаға айналды. Оның кинодағы сәтті рөлдерінің қатарында «Магнифик obsession» (1935) және Фред Астер мен Джинджер Роджерспен түсірілген «Swing Time» (1936) фильмдері бар. Онжылдықтың соңына қарай ол қырықтан астам фильмде ойнады, бірақ 1940 жылдары актерлік рөлдерді табу қиын болды.
American actress, consumer advocate, and special assistant to the president (1916 1994)
Furness made her stage debut in the school holidays in the title role of Alice in Wonderland. She also posed for commercial advertising. She began her professional career as a model before being noticed by a talent scout and being signed to a film contract in 1932 by RKO Studios. Her first film role was as the "Thirteenth Woman" in the film Thirteen Women (1932) but her scenes were deleted before the film's release. Over the next few years, she appeared in several RKO films, and became a popular actress. Among her film successes were Magnificent Obsession (1935) and the Fred Astaire and Ginger Rogers film Swing Time (1936). By the end of the decade, she had appeared in over forty films, but during the 1940s, she found it difficult to secure acting roles.
Мансап
1948 жылы Фурнесс тікелей эфирде көрсетіліп отырған "Studio One" телесериалында өнер көрсетті. Ол жарнамалық үзіліс кезінде Westinghouse өнімдерін жарнамалау үшін актердің орнын толтырды және компанияны өзінің оңай және кәсіби мінезімен таң қалдырды. Олар оған өнімдерін жарнамалауға келісімшарт ұсынды, соның арқасында ол олармен тығыз байланыста болды. Теледидардың алғашқы жарнамаларында көбінесе теледидардың визуалды ортасына бейімделуі қиын болған радио орындаушылары қолданылды, бұл кейде ұятты жағдайларға әкелді. Мысалы, Westinghouse жарнамасында электр пешті көрсетіп тұрған әйел ыстық шоколадты пешке төгіп алды. Фурнесс "Studio One" тәжірибесінің арқасында жақсы орындай алатынына сенді. Оған жарнама агенттігінде жұмыс істеуге ұсыныс жасады және ол жарнамаға қабілетті екенін анықтады. Аптасына 150 доллар таба бастаған Фурнесс әрбір "Studio One" эпизоды үшін үш Westinghouse жарнамасын түсірді (ол шоудың жалғыз демеушісі болды), барлығы тікелей эфирде түсірілді, себебі видеотаспа әлі ойда жоқ еді. (Бір тікелей эфирде тоңазытқыштың есігі ашылмады, бұл теледидар тарихындағы ең әйгілі қателердің біріне айналды; алайда, бұл Фурнесс емес, оны алмастырған актриса Джун Грэм еді. Он жылдар бойы Фурнесс қате үшін "кінәлі" деп есептелді, 1981 жылы "TV's Censored Bloopers" телешоуында шындықты айтқанға дейін.) Фурнесс өзінің әдемі сыртқы келбеті және тартымды, бірақ қарапайым және сәнді киімдерінің арқасында сәтті өкіл болды, ол күніне үш рет киім ауыстырды. Ол сондай-ақ өзінің сыртқы келбеті мен имиджіне қатысты тәуелсіздігін көрсетті, Westinghouse ұсынған сахналық есімді қабылдаудан немесе алжапқыш киюден бас тартты. Бірақ ол үй шаруасындағы әйелге ұқсап көріну үшін камера алдында үйлену сақинасын тағуға келісті. Фурнесс киімдерін өзі сатып алды, өйткені Westinghouse оның сыртқы келбетін шешсін деп қаламады. 1952 жылғы президенттік сайлаудағы саяси партиялардың съездері кезінде, Westinghouse оған үлкен демеушілік көрсеткендіктен, Фурнесс 28 түрлі киім киді, бұл "Life" журналында жарық көрді. Фурнесс Westinghouse компаниясымен жасасқан келісімшартының нәтижесінде жылына 100 000 доллар жалақы алды, ал оның жарнамалары компанияның техникалық құралдарының сатылымын арттырды, ыдыс-аяқ жуғыш машинаны қоспағанда, өйткені нарықты зерттеуден кейін американдық әйелдер ас үйлерін толығымен автоматтандырып, ештеңе істемейтін құрылғыны сатып алуға құлықсыз екені анықталды. Теледидардағы ең танымал жарнамалардың бірінде Фурнесс тоңазытқыштың есігін кең ашып, былай деді: "Егер ол Westinghouse болса, сенімді болыңыз." (Жарнамалар өте танымал болғандықтан, олар жиі пародияланды: "Mad" журналында неондық белгідегі сөздерді көзге елестетті, бірнеше әріптер күйіп кеткен: СІЗ КӨНЕДЕЙСІЗ. ЕГЕР ОЛ WESTINGHOUSE БОЛСА!) Фурнесс 1950 жылдың қыркүйегінен 1951 жылдың маусымына дейін 39 эпизодтан тұратын ABC "Penthouse Party" бағдарламасын жүргізді. Фурнесс 1951 жылы CBS телеарнасындағы "What's My Line?" панельдік шоуының тұрақты қатысушысы болды. Ол 1951 жылдың қараша және желтоқсан айларында, содан кейін 1957 жылдың күзінде ABC телеарнасында "Your Kaiser Dealer Presents Kaiser Frazer "Adventures In Mystery" атты салмақты атаумен тікелей эфирдегі құпиялар сериясында пайда болды. Сериалды DuMont Television Network өндірді және "News Gal" деген атпен DuMont телеарнасында көрсетілді. 1953 жылы ол Westinghouse демеушілік еткен өзінің күндізгі телесериалы "Meet Betty Furness" бағдарламасында пайда болды. 1959 жылы Westinghouse компаниясының жаңа президенті Фурнесске бас тартуды шешті, мүмкін ол компанияға өз идеяларын енгізгісі келгендіктен, және жаңа, сәл жас бас тілші алуды ұсынды. Компанияның маркетинг бөлімінің қарсылығына қарамастан, ол жеңіске жетті және Фурнесс 1960 жылдың соңында келісімшартынан босатылды. Оның Westinghouse үшін түсірген соңғы жарнамалары 1960 жылдың шілдесіндегі Лос-Анджелес Демократиялық конвенциясының, 1960 жылдың тамызындағы Чикаго Республикалық конвенциясының және 8 қарашадағы сайлау қорытындыларының CBS News хабарламаларында көрсетілді. Содан кейін ол теледидарда коммерциялық емес рөлге көшуге тырысты, бірақ өзін жарнамамен тым тығыз байланысты деп тапты. Осы уақыт ішінде ол радиода және Демократиялық партия атынан жұмыс істеді. Фурнесс Голливудтың Атақ-даңқ аллеясында киноға қосқан үлесі үшін 1533 Vine Street мекенжайында және теледидарға қосқан үлесі үшін 6675 Hollywood Blvd мекенжайында екі жұлдызға ие.
In 1948, Furness was performing in the television series Studio One, which was broadcast live. She filled in for an actor to promote Westinghouse products during the advertisement break, and impressed the company with her easy and professional manner. They offered her a contract to promote their products and she thus became closely associated with them. Early television commercials often utilized radio performers who had a difficult time adjusting to the visual medium of TV, leading to sometimes embarrassing incidents such as a Westinghouse commercial where a woman demonstrating an electric stove spilled hot chocolate all over it. Furness, due to her experience at Studio One, felt that she could do a better job. An advertising agency offered her a shot, and she found that she had a natural talent for commercials. Making $150 a week at first, Furness did three Westinghouse commercials (they were the sole sponsor of the show) for every episode of Studio One, all of them shot live as video tape did not yet exist. (One live spot featured a refrigerator door that refused to open, causing one of the most famous bloopers in TV history; however, this was not Furness, but actress June Graham, who was substituting for her. For decades, Furness was "credited" for the blooper, until she set the record straight in the 1981 TV special TV's Censored Bloopers.) Furness proved a successful spokeswoman because of her good looks and attractive, but neat and modest clothing, which she changed three times a day. She also proved strongly independent minded about her appearance and image, refusing to adopt a stage name or wear an apron after Westinghouse offered these suggestions. She did however agree to wear a wedding ring on camera to appear more like a housewife. Furness also purchased all of her clothing herself, not wanting Westinghouse to decide her appearance for her. During the political party conventions in the 1952 presidential election, which was heavily sponsored by Westinghouse, Furness wore 28 different outfits, enough to become the subject of a Life story. Furness's contract with Westinghouse eventually resulted in her receiving an annual salary of $100,000 and her advertisements caused sales of the company's appliances to soar, with the one notable exception of the dishwasher, which proved a hard sell after market research found that American women were reluctant to buy a device that would in effect completely automate their kitchen and give them nothing to do. One of television's most recognizable series of commercials had Furness opening wide a refrigerator door, intoning, "You can be sure if it's Westinghouse." (The spots were so well known they were often parodied: one Mad magazine gag imagined the words on a neon sign, with a few key letters burned out: YOU CAN SU. E IF IT'S WESTINGHOUSE!") Furness hosted ABC's Penthouse Party which ran for 39 episodes from September 1950 to June 1951. Furness was a regular panelist on the CBS panel show What's My Line? in 1951. She appeared in a series of live mysteries on ABC, under the weighty title Your Kaiser Dealer Presents Kaiser Frazer "Adventures In Mystery" Starring Betty Furness In "Byline" which ran in November and December 1951, and again on ABC in syndication in the fall of 1957. The series was produced by the DuMont Television Network and ran on DuMont under the title News Gal. In 1953, she appeared in her own daytime television series Meet Betty Furness, which was sponsored by Westinghouse. In 1959, a new Westinghouse president decided to drop Furness, possibly because he wished to impose his own ideas on the company, and suggested getting a new, slightly younger spokeswoman. Despite some resistance from the company marketing department, he won out and Furness was released from her contract at the end of 1960. Her final spots for Westinghouse were seen within the CBS News coverage of the July 1960 Los Angeles Democratic Convention, the August 1960 Chicago Republican Convention and the evening of November 8 election returns. She then attempted to move into a less commercialized role in television, but found herself too closely associated with advertising to be taken seriously. During this time, she worked on radio and also on behalf of the Democratic Party. Furness has two stars on the Hollywood Walk of Fame, for her contribution to motion pictures at 1533 Vine Street and for her contribution to television at 6675 Hollywood Blvd.
Тұтынушылардың мүдделерін қорғау
1967 жылы президент Линдон Б. Джонсон оның Демократиялық партиядағы қызметін біліп, Фурнеске хабарласып, оған Тұтынушылар ісі жөніндегі арнайы көмекші лауазымын ұсынды. Ол бұл ұсынысты қабылдап, 1969 жылы Джонсон әкімшілігі аяқталғанға дейін осы қызметте жұмыс істеді. Өзінің қызметі барысында ол тұтынушылардың құқықтарына қатысты мәселелерді жан-жақты зерттеп, сыншыларын үнсіздікке мәжбүр етті. 1969 жылдан 1993 жылға дейін ол Consumer Reports журналын шығаратын Consumers Union кеңесінің мүшесі болды. 1973 жылы ол Нью-Йорк қаласының Тұтынушылар ісі жөніндегі департаментіне жетекшілік етті. WNBC телеарнасымен келісім шарт жасаған Фурнес тұтынушылардың мәселелерін, әсіресе тұтынушылардың алаяқтық әрекеттерінің мысалдарын жариялады. 1976 жылы ол The Today Show бағдарламасымен ынтымақтастыққа түсіп, Барбара Уолтерс кеткеннен кейін бағдарламаны жүргізіп, тұрақты түрде хабарламалар берді. 1977 жылы оның "Buyline: Betty Furness" бағдарламасы Пибоди сыйлығына ие болды.
In 1967, President Lyndon B. Johnson, aware of her work for the Democratic Party, contacted Furness and offered her the position of Special Assistant for Consumer Affairs. She accepted the assignment and continued in this role until the end of the Johnson administration in 1969. During her tenure she silenced her critics by applying herself studiously to her role and learning the issues relating to consumer rights. From 1969 until 1993 she served as a board member for Consumers Union, publisher of Consumer Reports. In 1973 she also headed the New York City Department of Consumer Affairs. Signed by WNBC in New York, Furness reported on consumer issues, and specifically targeted examples of consumer fraud. In 1976 she began an association with The Today Show filling in as anchor following the departure of Barbara Walters and providing regular reports. In 1977 her program Buyline: Betty Furness won the Peabody Award.
Жеке өмір
Фурнес төрт рет үйленген. Оның алғашқы некесі 1937 жылы композитор-дирижер Джонни Гринмен болды, одан бір баласы болды. 1943 жылы Гриннен ажырасқаннан кейін ол радио хабаршысы Хью "Бад" Эрнст-қа екі рет үйленді – алғаш 1945 жылы, екінші рет 1946 жылы. Оның оған екінші некесі 1950 жылы оның қайтысына дейін созылды. Некелерінің аяқталуына байланысты депрессияға ұшыраған ол, Нью-Йорк газетіне телефон соғып: «Егер сендерге қызықты жаңалық керек болса, келіңдер» деді, содан кейін өзін-өзі атып өлтірді. 1967 жылы ол Лесли Мидглиге үйленді, ол одан ұзақ өмір сүрді. CBS телеарнасының «Иә, жаным» және «Жоспарлы адам» сериалдарынан танымал Лайза Снайдер оның немересі. 1990 жылы Фурнес асқазан қатерлі ісігімен емделді және «The Today Show» бағдарламасына қатысу кестесін төрт күнге дейін қысқартты. NBC бұл жағдайды екі жылдан кейін оны жұмыстан босатуға және тұтынушылар туралы ақпаратты таблоидтық стильде беруге көшкеніне сылтау ретінде пайдаланды. Фурнес өзінің жұмыстан босатылуына наразы болды және оны жасқа байланысты кемсітудің мысалы ретінде көрсетті. Ол жұмысын жалғастыруға ниеттенгенін білдірді, бірақ асқазан қатерлі ісігінің қайталануы оның жолына кедергі келтірді. Фурнес ешқашан жұмыстан бас тартпау философиясын ұстанды және осының арқасында оның кәсіби жолының ерекшелігіне жеткенін сенді. Ауру кезінде ол жұмыс істеуге мүмкіндік алғысы келгенін айтты және бір сұхбатта қатерлі ісігіне қатысты: «Емдеудің өзі аурудан да қиын» деген пікірін білдірді. Оның денсаулығы нашарлап, 1994 жылдың 2 сәуірінде 78 жасында Мемориал Слоан Кеттеринг қатерлі ісік орталығында асқазан қатерлі ісігінен көз жұмды.
Furness married four times. Her first marriage was to composer conductor Johnny Green in 1937, with whom she had one child. After her divorce from Green in 1943, she married radio announcer Hugh "Bud" Ernst Jr. twice first in 1945, and again in 1946. Her second marriage to him lasted until his death in 1950 when, depressed over the breakup of their marriage, he shot himself after phoning a New York newspaper and declaring, "If you want a good story, come and get it". She married again in 1967 to Leslie Midgley, who survived her. Liza Snyder, from the CBS Television series Yes, Dear and Man with a Plan is her granddaughter. In 1990, Furness was treated for stomach cancer, and cut down her schedule on The Today Show to four days. NBC used this as an excuse to fire her two years later, along with a network decision to change their consumer reporting to a more tabloid style format. Furness was not happy with her termination and cited it as an example of age discrimination. She expressed her desire to continue working, but a recurrence of stomach cancer prevented her from doing so. Furness expressed her philosophy of never declining a job, and she believed it was the reason that she progressed through such an unconventional series of professions. During her illness, she stated that she wanted nothing more than to be able to work, and mentioned in an interview that, as far as her cancer went, "the treatment is worse than the disease." Her health continued to deteriorate until her death from stomach cancer on April 2, 1994, at age 78 in the Memorial Sloan Kettering Cancer Center.