Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18 айлық Жер ғылымдары саласындағы ынтымақтастық (1957–1958)
18 month collaboration in Earth sciences (1957–1958)
Халықаралық геофизикалық жыл (IGY;), сондай-ақ үшінші Халықаралық полярлық жыл деп те аталады, 1957 жылдың 1 шілдесінен 1958 жылдың 31 желтоқсанына дейін жалғасқан халықаралық ғылыми жоба болды. Ол Суық соғыс кезеңінде Шығыс пен Батыс арасындағы ғылыми алмасудың күрт тоқырауына соңғы нүкте болды. IGY жобаларына 67 ел қатысты, бірақ бір ерекше жағдай – Қытай Халық Республикасы, ол Қытай Республикасының (Тайвань) қатысуына қарсылық білдірді. Шығыс және Батыс тараптары осы халықаралық ұйымның бас хатшысы лауазымына бельгиялық Марсель Николетті ұсынуға келісті. IGY он бір Жер ғылымын қамтыды: полярлық шамы мен ауа жарқылы, ғарыштық сәулелер, геомагнетизм, гравитация, ионосфера физикасы, бойлық және ендікті анықтау (дәл карталау), метеорология, океанография, сейсмология және күннің активтілігі. IGY-ның тағы бір маңызды жетістігі – Explorer 1 спутнигі арқылы Ван Аллен сәулелену белдеулерін ашу және теңіздің түбіндегі тау тізбектерін анықтау, бұл плиталық тектоника теориясын маңызды растады.
The International Geophysical Year (IGY; ), also referred to as the third International Polar Year, was an international scientific project that lasted from 1 July 1957 to 31 December 1958. It marked the end of a long period during the Cold War when scientific interchange between East and West had been seriously interrupted. Sixty seven countries participated in IGY projects, although one notable exception was the mainland People's Republic of China, which was protesting against the participation of the Republic of China (Taiwan). East and West agreed to nominate the Belgian Marcel Nicolet as secretary general of the associated international organization. The IGY encompassed eleven Earth sciences: aurora and airglow, cosmic rays, geomagnetism, gravity, ionospheric physics, longitude and latitude determinations (precision mapping), meteorology, oceanography, seismology, and solar activity. Other significant achievements of the IGY included the discovery of the Van Allen radiation belts by Explorer 1 and the defining of mid ocean submarine ridges, an important confirmation of plate tectonic theory.
Оқиғалар
Халықаралық геофизикалық жылдың бастауы 1882–1883 жылдары, содан кейін 1932–1933 жылдары және соңғы кезде 2007 жылдың наурызынан 2009 жылдың наурызына дейін өткен Халықаралық полярлық жылдарға тікелей байланысты. 1950 жылдың 5 сәуірінде бірнеше көрнекті ғалым (оның ішінде Ллойд Беркнер, Сидней Чапман, С. Фред Сингер және Гарри Вестин) Джеймс Ван Алленнің үйінде бас қосып, ракета технологиясы, радар және есептеу техникасының жаңа жетістіктерін ескере отырып, полярлық жылдың орнына бүкіл әлемді қамтитын Геофизикалық жылды өткізу уақыты жеткенін ұсынды. Беркнер мен Чапман Халықаралық ғылыми одақтар кеңесіне 1957–1958 жылдарға Халықаралық геофизикалық жылды (IGY) жоспарлауды ұсынды, бұл күннің белсенділігінің ең жоғары шағына жақындауымен сәйкес келер еді. 1952 жылы IGY жарияланды. 1953 жылы Иосиф Сталиннің қайтысы Кеңес Одағымен халықаралық ынтымақтастыққа мүмкіндік берді. 1955 жылдың 29 шілдесінде президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің баспасөз хатшысы Джеймс Хагерти, АҚШ-тың Халықаралық геофизикалық жылға (IGY) үлес ретінде 1957 жылдың 1 шілдесі мен 1958 жылдың 31 желтоқсаны аралығында "Жерді айналатын шағын спутниктерді" ұшыруға ниеттенгенін мәлімдеді. "Вангард" жобасын Әскери-теңіз зерттеулер зертханасы басқаратын болды және ол әскери емес ғылыми эксперименттер үшін негізінен қолданылатын дыбыс зымырандарын жасауға бағытталған. Төрт күннен кейін Копенгагенде өткен Халықаралық Астронавтика Федерациясының алтыншы конгресінде ғалым Леонид И. Седов кеңес елшілігінде халықаралық журналистерге сөз сөйлеп, елдің "жақын арада" спутник ұшыру ниеті бар екенін хабарлады. Көпшілікті таң қалдырғандай, КСРО 1957 жылдың 4 қазанында алғашқы жасанды Жер серігі – "Спутник-1"ді ұшырды. Бірнеше сәтсіз "Вангард" ұшыруларынан кейін Вернер фон Браун және оның командасы президент Дуайт Д. Эйзенхауэрді Explorer бағдарламасы үшін АҚШ армиясының зымыранын пайдалануға көндірді (ғарышқа шығу үшін әскери зымырандарды қолдануға тыйым салынбаған еді). 1957 жылдың 8 қарашасында АҚШ Қорғаныс министрі АҚШ Армиясына спутникті ұшыру үшін модификацияланған "Юпитер С" зымыранын пайдалануға бұйрық берді. АҚШ бұл мақсатқа төрт айдан кейін, 1958 жылдың 1 ақпанында Explorer 1 арқылы қол жеткізді, бірақ 1957 жылдың 3 қарашасында "Спутник-2" ұшырылғаннан кейін, Explorer 1 үшінші жасанды Жер серігі атанды. "Вангард-1" 1958 жылдың 17 наурызында ұшырылған төртінші спутник болды. Кеңес Одағының ұшырулары саяси жағдайға елеулі әсер етті, оның бірі – 1958 жылдың 29 шілдесінде АҚШ ғарыш агенттігі NASA құрылды. 1954 жылдың қыркүйегі мен 1959 жылдың шілдесі аралығында Атлантика мұхитында британдық-американдық экспедициясы Атлантиканың орталық қырқаларының толық ұзындығын (пластинкалар тектоникасы) анықтады; бұл IGY кезіндегі маңызды жаңалық болды.
The origin of the International Geophysical Year can be traced to the International Polar Years held in 1882–1883, then in 1932–1933 and most recently from March 2007 to March 2009. On 5 April 1950, several top scientists (including Lloyd Berkner, Sydney Chapman, S. Fred Singer, and Harry Vestine), met in James Van Allen's living room and suggested that the time was ripe to have a worldwide Geophysical Year instead of a Polar Year, especially considering recent advances in rocketry, radar, and computing. Berkner and Chapman proposed to the International Council of Scientific Unions that an International Geophysical Year (IGY) be planned for 1957–58, coinciding with an approaching period of maximum solar activity. In 1952, the IGY was announced. Joseph Stalin's death in 1953 opened the way for international collaboration with the Soviet Union. On 29 July 1955, James C. Hagerty, president Dwight D. Eisenhower's press secretary, announced that the United States intended to launch "small Earth circling satellites" between 1 July 1957 and 31 December 1958 as part of the United States contribution to the International Geophysical Year (IGY). Project Vanguard would be managed by the Naval Research Laboratory and to be based on developing sounding rockets, which had the advantage that they were primarily used for non military scientific experiments. Four days later, at the Sixth Congress of International Astronautical Federation in Copenhagen, scientist Leonid I. Sedov spoke to international reporters at the Soviet embassy and announced his country's intention to launch a satellite in the "near future". To the surprise of many, the USSR launched Sputnik 1 as the first artificial Earth satellite on 4 October 1957. After several failed Vanguard launches, Wernher von Braun and his team convinced President Dwight D. Eisenhower to use one of their US Army missiles for the Explorer program (there was not yet an inhibition about using military rockets to get into space). On 8 November 1957, the US Secretary of Defense instructed the US Army to use a modified Jupiter C rocket to launch a satellite. The US achieved this goal only four months later with Explorer 1, on 1 February 1958, but after Sputnik 2 on 3 November 1957, making Explorer 1 the third artificial Earth satellite. Vanguard 1 became the fourth, launched on 17 March 1958. The Soviet launches would be followed by considerable political consequences, one of which was the creation of the US space agency NASA on 29 July 1958. The British–American survey of the Atlantic, carried out between September 1954 and July 1959, discovered the full length of the mid Atlantic ridges (plate tectonics); it was a major discovery during the IGY.
Дүниежүзілік деректер орталықтары
1932 жылғы Поляр жылының көптеген мақсаттары орындалса да, Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына байланысты, кейбір мақсаттарына жете алмады. Шындығында, соғыс салдарынан 1932 жылғы Поляр жылдың барысында жиналған көптеген деректер мен ғылыми талдаулар мәңгілікке жоғалып кетті, бұл IGY ұйымдастыру комитетін қатты алаңдатты. Комитет "барлық зерттеу деректері барлық елдердің ғалымдары мен ғылыми мекемелеріне қолжетімді болуы керек" деп шешті. Олар халықаралық шекаралар арқылы деректердің еркін алмасуы болмаса, IGY-ның мағынасы қалмайды деп ойлады. 1957 жылдың сәуір айында, IGY басталуға үш ай қалғанда, IGY-ның түрлі салаларын өкілдік ететін ғалымдар Дүниежүзілік деректер орталығы жүйесін құрды. АҚШ Дүниежүзілік деректер орталығы "А"-ға, ал КСРО Дүниежүзілік деректер орталығы "Б"-ға қонақ берді. Дүниежүзілік деректер орталығы "С" Батыс Еуропа, Австралия және Жапония елдері арасында бөлінді. ICSU WDS-тың мақсаттары – сапасы расталған ғылыми деректер мен ақпаратты сақтау, ашық қолжетімділікті жеңілдету және стандарттарды қабылдауға көмектесу. 2008 жылы құрылған ICSU Дүниежүзілік деректер жүйесі, Халықаралық геофизикалық жылдан алынған деректерді басқару үшін ICSU құрған Дүниежүзілік деректер орталықтарын (WDC) және Астрономиялық және геофизикалық деректерді талдау қызметтері федерациясын (FAGS) ығыстырды.
Although the 1932 Polar Year accomplished many of its goals, it fell short on others because of the advance of World War II. In fact, because of the war, much of the data collected and scientific analyses completed during the 1932 Polar Year were lost forever, something that was particularly troubling to the IGY organizing committee. The committee resolved that "all observational data shall be available to scientists and scientific institutions in all countries." They felt that without the free exchange of data across international borders, there would be no point in having an IGY. In April 1957, just three months before the IGY began, scientists representing the various disciplines of the IGY established the World Data Center system. The United States hosted World Data Center "A" and the Soviet Union hosted World Data Center "B". World Data Center "C" was subdivided among countries in Western Europe, Australia, and Japan. ICSU WDS goals are to preserve quality assured scientific data and information, to facilitate open access, and promote the adoption of standards. ICSU World Data System created in 2008 superseded the World Data Centers (WDCs) and Federation of Astronomical and Geophysical data analysis Services (FAGS) created by ICSU to manage data generated by the International Geophysical Year.
Антарктида
МЖЖ-ның басталуы 18 айлық Антарктика ғылыми жылының басталуы болды. Халықаралық ғылыми одақтар кеңесі, бас орган, ұсыныстарды полярлық зерттеулерден геофизикалық зерттеулерге дейін кеңейтті. 70-тен астам ұлттық ғылыми ұйымдар IGY комитеттерін құрып, ынтымақтастыққа қатысты. 1954 жылы Австралия Антарктидадағы алғашқы тұрақты базасын Маусон қаласында құрды. Қазір бұл станция Антарктикадан оңтүстікке қарай үздіксіз жұмыс істейтін ең ұзақ станция болып табылады. 1957 жылы Маусонның шығысына қарай 640 шақырым жерде орналасқан Вестфолд тауларында Дэвис станциясы қосылды. IGY үшін қыстағандардың саны Маусонда 29, Дэвисте 4 болды, барлығы ер адамдар. (Қазіргі уақытта екі станцияда да 16-18 қыстаушы бар, олардың ішінде әйелдер де бар.) IGY іс-шараларының бір бөлігі ретінде Тейлор мұздығының жанында, Маусоннан батысқа қарай 97 шақырым жерде екі адамдық лагерь орнатылды. Оның негізгі мақсаты – оңтүстік жарығының параллактикалық суретін түсіру (осылайша оны кеңістікте орналастыру), сонымен қатар жақын жердегі императорлық пингвиндердің қонысын зерттеуге мүмкіндік берді. Екі жылдан кейін Австралия АҚШ-тың IGY үшін салған Уилкс станциясын басқара бастады. Уилкс қар мен мұздың жиналуынан тез нашарлағандықтан, Кейси станциясын салу жоспарланды, ол Репстат ("ауыстыру станциясы") деп аталды. 1969 жылы ашылған Репстат станциясы 1988 жылы қазіргі Кейси станциясымен алмастырылды. Галлей ғылыми-зерттеу станциясы 1956 жылы IGY үшін (Британ) Корольдік қоғамының экспедициясымен құрылды. Экспедиция базасын құрған шығанақ Эдмонд Галлейдің есімімен аталды. Антарктидадағы алғашқы жапондық база – Шова станциясы 1957 жылдың қаңтарында құрылды. Бір жылдан кейін кеме қайтып келгенде, ол теңіз мұзына тігіліп қалды. Ақырында ол АҚШ-тың Бёртон аралы мұзжару кемесінің көмегімен босатылды, бірақ станцияны қайта жабдықтау мүмкін болмады. 1957 жылы қыстағандар тікұшақпен эвакуацияланды, бірақ ауа райының нашарлауы станцияның 15 құйрықты итін қайтаруға мүмкіндік бермеді, олар тізгімен байланған күйде қалды. Бір жылдан кейін кеме қайтып келгенде, екі иттің – Таро мен Джиро әлі тірі екені анықталды. Олар тізгіден қашып, жақын жердегі Адели пингвиндерін өлтіріп аман қалды (олардың денелері төмен температурада сақталды). Екі ит бірден Жапонияның ұлттық батырларына айналды. 1983 жылы осы оқиға туралы «Антарктида» атты жапон фильмі түсірілді. Франция Адели жеріндегі Думонт д’Урвиль және Шарко станцияларын салған. Француз теңіз флотының «Комендант Шарко» кемесі 1949-1950 жылдары Адели жерінің жағалауында тоғыз ай өткізді. Бірінші француз станциясы – Порт-Мартин 1950 жылдың 9 сәуірінде аяқталды, бірақ 1952 жылдың 22-23 қаңтарына қараған түні өртеніп кетті. Бельгия 1958 жылы Король Бадуин базасын құрды. Экспедицияны 1897-1899 жылдардағы Бельгияның Антарктика экспедициясын басқарған Адриен де Герлашенің ұлы Гастон де Герлаше басқарды. 1958 жылдың желтоқсан айында төрт команда мүшесі бірнеше жүз шақырым жерге қалып қойды, өйткені олардың жеңіл ұшағы қону кезінде бір шаңғысын сындырып алды. Он күндік қиындықтан кейін оларды ИЛ-14 ұшағы құтқарып алды, ол Совет Одағының Мирный станциясынан 1940 шақырым (3100 км) ұшып келді. Оңтүстік полюс станциясы – Оңтүстік полюстегі алғашқы тұрақты құрылым ретінде 1957 жылдың қаңтарында салынды. Ол 53 жыл бойы сақталып тұрды, бірақ қауіпсіздік мақсатында 2010 жылдың желтоқсанында қиратылды (ондағы барлық құрылымдар ақырында мұз қабығына батып кетеді).
The IGY triggered an 18 month year of Antarctic science. The International Council of Scientific Unions, a parent body, broadened the proposals from polar studies to geophysical research. More than 70 existing national scientific organizations then formed IGY committees, and participated in the cooperative effort. Australia established its first permanent base on the Antarctic continent at Mawson in 1954. It is now the longest continuously operating station south of the Antarctic Circle. Davis was added in 1957, in the Vestfold Hills, 400 miles (640 km) east of Mawson. The wintering parties for the IGY numbered 29 at Mawson and 4 at Davis, all male. (Both stations now have 16 to 18 winterers, including both sexes.) As a part of the IGY activities, a two man camp was installed beside Taylor Glacier, 60 miles (97 km) west of Mawson. Its principal purpose was to enable parallactic photography of the aurora australis (thus locating it in space), but it also permitted studies of Emperor penguins in the adjacent rookery. Two years later, Australia took over the running of Wilkes, a station built for the IGY by the United States. When Wilkes rapidly deteriorated from snow and ice accumulation, plans were made to build Casey Station, known as Repstat ("replacement station"). Opened in 1969, Repstat was replaced by present day Casey station in 1988. Halley Research Station was founded in 1956 for the IGY by an expedition from the (British) Royal Society. The bay where the expedition set up their base was named Halley Bay, after the astronomer Edmond Halley. Showa Station, the first Japanese base in Antarctica, was set up in January 1957, supported by the ice breaker Sōya. When the ship returned a year later, it became beset offshore (stuck in the sea ice). It was eventually freed with the assistance of the US icebreaker Burton Island but could not resupply the station. The 1957 winterers were retrieved by helicopter, but bad weather prevented going back for the station's 15 sled dogs, which were left chained up. When the ship returned a year later, two of the dogs, Taro and Jiro, were still alive. They had escaped the dogline and survived by killing Adélie penguins in a nearby rookery (which were preserved by the low temperature). The two dogs became instant national heroes in Japan. A Japanese movie about this story was made in 1983, Antarctica. France contributed Dumont d'Urville Station and Charcot Station in Adélie Land. As a forerunner expedition, the ship Commandant Charcot of the French Navy spent nine months of 1949/50 at the coast of Adelie Land. The first French station, Port Martin, was completed 9 April 1950, but destroyed by fire the night of 22 to 23 January 1952. Belgium established the King Baudouin Base in 1958. The expedition was led by Gaston de Gerlache, son of Adrien de Gerlache who had led the 1897–1899 Belgian Antarctic Expedition. In December 1958, four team members were stranded several hundred kilometers inland when one of the skis on their light aircraft broke on landing. After a ten day ordeal, they were rescued by an IL 14 aircraft after a flight of 1,940 miles (3,100 km) from the Soviet base, Mirny Station. The Amundsen–Scott South Pole Station was erected as the first permanent structure at the South Pole in January 1957. It survived intact for 53 years, but was slowly buried in the ice (as all structures there eventually sink into the icy crust), until it was demolished in December 2010 for safety reasons.
Арктика
Ice Skate 2 – АҚШ ғалымдары салған және қызмет еткен жүзбелі зерттеу станциясы. Ол Солтүстік Мұзды мұхиттың түбін картографиялады. Зейк Лэнгдон жобадағы метеоролог болды. Ice Skate 2 экипажы 6 айлық кезеңдермен жұмыс істеуге жоспарланған, бірақ қону үшін жұмсақ мұз беттері болғандықтан, кейбір экипаж мүшелері одан әлдеқайда ұзақ уақытқа орналасты. Бір кезде олар радио арқылы бір ай бойы ешкіммен байланысқа түсе алмады, тек Солтүстік полюске барған экспедиция ғана байланысты. Тағы бір кезде мұз жарылып, жанармай бактерілері базадан айналып кетті. Олар ұшақ двигательдеріне қонған бойда май табаларын қоюға мәжбүр болды, себебі кез келген май тамшысы күннің күшті сәулесінде бірден мұзды тесіп өтетін. Олардың бір ғана құрбаны болды – май табасымен пропеллерге тым жақын келген адам. Норберт Унтерштейнер "Дрейфтік станция Альфа" жобасының жетекшісі болды және 2008 жылы Ұлттық қар және мұз туралы деректер орталығы үшін жоба туралы деректі фильм жасап, оны баяндады.
Ice Skate 2 was a floating research station constructed and staffed by U. S. scientists. It mapped the bottom of the Arctic Ocean. Zeke Langdon was a meteorologist on the project. Ice Skate 2 was planned to be staffed in 6 month shifts, but due to soft ice surfaces for landing some crew members were stationed for much longer. At one point they lost all communications with anyone over their radios for one month except the expedition on the North Pole. At another point the ice sheet broke up and their fuel tanks started floating away from the base. They had to put pans under the plane engines as soon as they landed as any oil spots would go straight through the ice in the intense sunshine. Their only casualty was a man who got too close to the propeller with the oil pan. Norbert Untersteiner was the project leader for Drifting Station Alpha and in 2008 produced and narrated a documentary about the project for the National Snow and Ice Data Center.
Мұра
Ақырында, ИЖЖ үлкен табысқа жетті және бүгінгі күнге дейін сақталған жетістіктерге әкелді. Мысалы, ИЖЖ жұмысы Антарктика шартының жасалуына тікелей себеп болды, ол Антарктиканы бейбіт мақсаттарда пайдалану және ғылыми зерттеулерді бірлесіп жүргізуді талап етті. Осыдан бері халықаралық ынтымақтастық Антарктиканың қоршаған ортасын қорғауға, тарихи ескерткіштерді сақтауға және жануарлар мен өсімдіктерді сақтауға бағытталды. Бүгінде 41 ел аталған шартқа қол қойды және халықаралық ғылыми зерттеулер жалғасуда. Халықаралық ғылым кеңесінің (ICSU) 29-шы бас ассамблеясы ICSU Дүниежүзілік деректер жүйесін (WDS) құрды, ол бұрынғы ICSU Дүниежүзілік деректер орталықтарының (WDC) және бұрынғы Астрономиялық және геофизикалық деректерді талдау қызметтері федерациясының (FAGS) 50 жылдық тәжірибесіне негізделген. Бұл Дүниежүзілік деректер жүйесі ИЖЖ кезінде жиналған деректерді сақтайды. АҚШ-тағы 15 Дүниежүзілік деректер орталығының жетісі NOAA ұлттық деректер орталықтарында немесе NOAA филиалдарында орналасқан. Бұл ICSU деректер орталықтары тарихи деректерді сақтап қана қоймай, сонымен қатар зерттеулерді және деректерді жинауды ынталандырады. 2007–2008 жылдардағы төртінші Халықаралық полярлық жыл климаттың өзгеруіне және оның полярлық аймақтарға тигізетін әсеріне бағышталды. Бұл жобаға 60 ел қатысты және Арктика мен Антарктикада зерттеулер жүргізілді.
In the end, the IGY was a resounding success, and it led to advancements that live on today. For example, the work of the IGY led directly to the Antarctic Treaty, which called for the use of Antarctica for peaceful purposes and cooperative scientific research. Since then, international cooperation has led to protecting the Antarctic environment, preserving historic sites, and conserving the animals and plants. Today, 41 nations have signed the Treaty and international collaborative research continues. The ICSU World Data System (WDS) was created by the 29th General Assembly of the International Council for Science (ICSU) and builds on the 50 year legacy of the former ICSU World Data Centres (WDCs) and former Federation of Astronomical and Geophysical data analysis Services (FAGS). This World Data System, hosts the repositories for data collected during the IGY. Seven of the 15 World Data Centers in the United States are co located at NOAA National Data Centers or at NOAA affiliates. These ICSU Data Centers not only preserve historical data, but also promote research and ongoing data collection. The fourth International Polar Year on 2007–2008 focused on climate change and its effects on the polar environment. Sixty countries participated in this effort and it included studies in the Arctic and Antarctic.
Танымал мәдениетте
"I. G. Y. (What a Beautiful World)" – Дональд Фейгеннің 1982 жылы шыққан "The Nightfly" альбомындағы ән. Ән Халықаралық геофизикалық жыл (ХГЖ) кезіндегі оң көзқараспен орындалады және ол кездегі болашақтың ғылыми жетістіктеріне сілтеме жасайды, мысалы, күн энергиясы (алғаш рет 1958 жылы қолданылды), спандекс (1959 жылы ойлап табылды), ойын-сауық үшін ғарыш саяхаты және теңіз астындағы халықаралық жоғары жылдамдықты теміржол. Ән 1982 жылғы 27 қарашада Billboard Hot 100 хит-парадында 26-орынға жетті және «жыл әні» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығына ие болды. ХГЖ Уолт Келлидің 1957–1958 жылдардағы Pogo комикстерінде маңызды орын алады. Комикстегі кейіпкерлер ғылыми бастаманы «G. O. Fizzickle Year» деп атайды. Осы кезеңде кейіпкерлер ғылыми ізденістерге өз үлесін қосуға тырысады, мысалы, айға бит жіберу. Комикстер жинақтары 1958 жылы Simon & Schuster SC баспасынан G. O. Fizzickle Pogo деген атпен, ал 1979 жылы Pogo's Will Be That Was деген атпен жарық көрді. Бұл серия 2018 жылы Fantagraphics баспасынан Pogo: The Complete Daily & Sunday Comic Strips Vol. 5: Out of This World at Home деген атпен да шығарылды. Джаз саксофонисі және композиторы Гил Мелле өзінің Primitive Modern альбомы үшін "1957 жылғы геофизикалық жылға арналған шығарма" жазды, ол Prestige Records баспасынан шықты. ХГЖ 1956 жылғы қарашада Рассел Брокбанктың Punch журналындағы мультфильмінде бейнеленді. Онда үш үлкен держава – Ұлыбритания, АҚШ және КСРО Оңтүстік полюсте орналасқан, әрқайсысының жанында пингвиндердің тобы тұр, оларды «мәдениетпен» тәрбиелеуге тырысады. Британдық лагерьдегі пингвиндер Фрэнсис Бэконнан жалыққан, американдық лагерьде олар бейсбол ойнап көңіл көтеріп жатыр, ал ресейлік лагерь тікенді сыммен қоршалған, гулагқа ұқсайды, пингвиндер әскери маневрлер жасауға мәжбүр. Алистер Маклиннің «Түнгі түнегі» романы Гренландиядағы ХГЖ зерттеу стансасының маңында өтеді. ХГЖ 1960–1961 жылдарғы деректі телесериал Expedition! маусымының екі эпизодында көрсетілді: «Мұзды континент» және «Оңтүстік полюстегі адамның алғашқы қысы».
"I. G. Y. (What a Beautiful World)" is a track on Donald Fagen's 1982 album, The Nightfly. The song is sung from an optimistic viewpoint during the IGY, and features references to then futuristic concepts, such as solar power (first used in 1958), Spandex (invented in 1959), space travel for entertainment, and an undersea international high speed rail. The song peaked at #26 on the Billboard Hot 100 on 27 November – 11 December 1982 and was nominated for a Grammy Award for song of the year. The IGY is featured prominently in a 1957–1958 run of Pogo comic strips by Walt Kelly. The characters in the strip refer to the scientific initiative as the "G. O. Fizzickle Year". During this run, the characters try to make their own contributions to scientific endeavours, such as putting a flea on the moon. Compilations of the strips were published by Simon & Schuster SC in 1958 as G. O. Fizzickle Pogo and later Pogo's Will Be That Was in 1979. The run was also included in Pogo: The Complete Daily & Sunday Comic Strips Vol. 5: Out of This World at Home published by Fantagraphics in 2018. Jazz saxophonist and composer Gil Mellé recorded a "Dedicatory Piece to the Geo Physical Year of 1957" for his album Primitive Modern, released by Prestige Records. The IGY was featured in a cartoon by Russell Brockbank in Punch in November 1956. It shows the three main superpowers UK, USA and USSR at the South Pole, each with a gathering of penguins which they are trying to educate with "culture". The penguins in the British camp are being bored with Francis Bacon; in the American camp they are happily playing baseball, while the Russian camp resembles a gulag, with barbed wire fences and the penguins are made to march and perform military maneuvers. The Alistair MacLean novel Night Without End takes place in and around an IGY research station in Greenland. The IGY features in two episodes of the 1960–61 season of the documentary television series Expedition! : "The Frozen Continent" and "Man's First Winter at the South Pole".