Ванкомицинге төзімді Staphylococcus aureus бактериясы және оның диагностикасы
Vancomycin-resistant Staphylococcus aureus
Ванкомицинге төзімді Staphylococcus aureus (VRSA) бактериясы, диагнозы, vanA гені, антибиотиктерге қарсы тұру тестілері. Зерттеулер мен әдістер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антибиотиктерге төзімді бактериялар
Antibiotica resistant bacteria
Жетістілікке қарсы күрес механизмі
Ванкомицинге төзімді Staphylococcus aureus алғаш рет 2002 жылы АҚШ-та хабарланды. Оның пайда болу механизмі әдетте Enterococcus faecium немесе Enterococcus faecalis бактерияларының плазмидіндегі vanA гені және опероны болып табылады.
Vancomycin resistant Staphylococcus aureus was first reported in the United States in 2002. The acquired mechanism is typically the vanA gene and operon from a plasmid in Enterococcus faecium or Enterococcus faecalis.
Диагностика
Ванкомицинге төзімді Staphylococcus aureus (VRSA) диагнозы ванкомицинге S. aureus-тың бір ғана изолятының сезімталдығын анықтау арқылы қойылады. Бұл, ең алдымен, стандартты зертханалық әдістерді қолданып, оқшаулаудың ең төменгі тежеуші концентрациясын (МИК) бағалау арқылы жүзеге асырылады, оның ішінде диск диффузиясы, градиенттік жолақ диффузиясы және автоматтандырылған антимикробтық сезімталдық сынау жүйелері қолданылады. МИК белгілі болғаннан кейін, кедергі МИК-ты белгіленген шекті мәндермен салыстыру арқылы анықталады. "Төзімді" немесе "R" белгілемелері келісім бойынша белгіленген шекті мәндерге сәйкес тағайындалады. Шекті мәндер АҚШ Клиникалық және зертханалық стандарттар институты, Ұлыбританияның Микробқа қарсы химиялық терапия қоғамы және Еуропалық антимикробтық сезімталдық сынау комитеті сияқты стандарттарды әзірлейтін ұйымдар тарапынан жарияланады.
The diagnosis of vancomycin resistant Staphylococcus aureus (VRSA) is performed by performing susceptibility testing on a single S. aureus isolate to vancomycin. This is accomplished by first assessing the isolate's minimum inhibitory concentration (MIC) using standard laboratory methods, including disc diffusion, gradient strip diffusion, and automated antimicrobial susceptibility testing systems. Once the MIC is known, resistance is determined by comparing the MIC with established breakpoints
Resistant or "R" designations are assigned based on agreed upon values called breakpoints. Breakpoints are published by standards development organizations such as the U. S. Clinical and Laboratory Standards Institute, the British Society for Antimicrobial Chemotherapy and the European Committee on Antimicrobial Susceptiblity Testing.
Инфекцияны емдеу
Ванкомициннің ең төменгі тоқтату концентрациясы > 2 мкг/мл болған жағдайда, басқа антибиотиктер қолданылуы тиіс. Тактика, бактериялардың in vitro сынақтары арқылы сезімталдығы анықталған кем дегенде бір препаратпен емдеуді қамтиды. Қолданылатын препараттарға даптомицин, линезолид, телаванцин, цефтаролин және квинупристин-дальфопристин жатады. Америкалық Жұқпалы Аурулар Қоғамы метициллинге резистентті Staphylococcus aureus (MRSA) бактериемиясы бар және ванкомицинмен емдеу тиімсіз болған жағдайларда, изолят сезімтал болса, daptomycin-нің жоғары дозасын тағы бір препаратпен (мысалы, гентамицин, рифампин, линезолид, триметоприм/сульфаметоксазол немесе бета-лактам антибиотигі) бірге қолдануды ұсынады.
When the minimum inhibitory concentration of vancomycin is > 2 µg/mL, alternative antibiotics should be used. The approach is to treat with at least one agent to which the bacteria known to be susceptible by in vitro testing. The agents that are used include daptomycin, linezolid, telavancin, ceftaroline, and quinupristin–dalfopristin. For people with methicillin resistant Staphylococcus aureus (MRSA) bacteremia in the setting of vancomycin failure the Infectious Diseases Society of America recommends high dose daptomycin, if the isolate is susceptible, in combination with another agent (e. g., gentamicin, rifampin, linezolid, trimethoprim/sulfamethoxazole, or a beta lactam antibiotic).
Тарих
Ванкомицинге төзімді S. aureus бактериясының үш түрі пайда болды, олар ванкомицинге қатысты сезімталдығымен ерекшеленеді: ванкомицинге орташа төзімді S. aureus (VISA), гетерогенді ванкомицинге орташа төзімді S. aureus (hVISA) және ванкомицинге жоғары төзімді S. aureus (VRSA).
Three classes of vancomycin resistant S. aureus have emerged that differ in vancomycin susceptibilities: vancomycin intermediate S. aureus (VISA), heterogeneous vancomycin intermediate S. aureus (hVISA), and high level vancomycin resistant S. aureus (VRSA).
Ванкомицинді аралас S. aureus (VISA)
Ванкомицинге аралық сезімталдық танытқан S. aureus (VISA) ('/v//iː//s//ə/ немесе /v//iː//aɪ//ɛ//s//eɪ/) алғаш рет 1996 жылы Жапонияда анықталды, содан бері Азияның басқа елдеріндегі, сондай-ақ Ұлыбритания, Франция, АҚШ және Бразилиядағы ауруханаларда кездеседі. Ол GISA (гликопептидке аралық сезімталдық танытқан Staphylococcus aureus) деп те аталады, бұл барлық гликопептидтік антибиотиктерге қарсы тұрушылықты білдіреді. Бұл бактериялық штаммдардың жасуша қабырғасының қалыңдауы байқалады, бұл ванкомициннің жасушаның бөліну ошағына тиімді ене алу қабілетін төмендетуі мүмкін деп саналады, ал бұл ванкомицинмен емдеу үшін қажетті жағдай.
Vancomycin intermediate S. aureus (VISA) ('/v//iː//s//ə/ or /v//iː//aɪ//ɛ//s//eɪ/) was first identified in Japan in 1996 and has since been found in hospitals elsewhere in Asia, as well as in the United Kingdom, France, the U. S., and Brazil. It is also termed GISA (glycopeptide intermediate Staphylococcus aureus), indicating resistance to all glycopeptide antibiotics. These bacterial strains present a thickening of the cell wall, which is believed to reduce the ability of vancomycin to diffuse into the division septum of the cell required for effective vancomycin treatment.
Ванкомицинге төзімді S. aureus (VRSA)
S. aureus-тың жоғары деңгейдегі ванкомицинге қарсылығы сирек кездеседі. 1992 жылы жүргізілген in vitro және in vivo эксперименттерде Enterococcus faecalis-тің ванкомицинге қарсы геномы S. aureus-қа гендік көшіру арқылы берілуі мүмкін екендігі көрсетілді, бұл S. aureus-қа жоғары деңгейдегі ванкомицинге қарсы тұрақтылықты қамтамасыз етеді. 2002 жылға дейін S. aureus жабайы штамдарында мұндай генетикалық ауысу туралы хабарлама болған жоқ. 2002 жылы Мичиган штатындағы науқастан VRSA штаммы оқшауланды. Изолятта метициллинге қарсы тұрудың mecA гені болды. VRSA изолятының ванкомицин МИК Enterococcus түрлерінің VanA фенотипімен сәйкес келеді, және vanA генінің болуы полимераза тізбекті реакциясы арқылы расталды. VRSA vanA генінің ДНК тізбегі сол катетер ұшынан ізделіп табылған Enterococcus faecalis ванкомицинге төзімді штаммының ДНК тізбегімен толық сәйкес келді. Кейін vanA генінің VRSA изоляты таситын плазмидте орналасқан транспозонның ішінде кодталғандығы анықталды. Бұл транспозон, Tn1546, энтерококктерде ванА типті ванкомицинге қарсылықты қамтамасыз етеді. 2019 жылға дейін АҚШ, Үндістан, Иран, Пәкістан, Бразилия және Португалияда 52 VRSA штаммы анықталды.
High level vancomycin resistance in S. aureus has been rarely reported. In vitro and in vivo experiments reported in 1992 demonstrated that vancomycin resistance genes from Enterococcus faecalis could be transferred by gene transfer to S. aureus, conferring high level vancomycin resistance to S. aureus. Until 2002 such a genetic transfer was not reported for wild S. aureus strains. In 2002, a VRSA strain ('/v//ɜr//s//ə/ or /v//iː//ɑr//ɛ//s//eɪ/) was isolated from a patient in Michigan. The isolate contained the mecA gene for methicillin resistance. Vancomycin MICs of the VRSA isolate were consistent with the VanA phenotype of Enterococcus species, and the presence of the vanA gene was confirmed by polymerase chain reaction. The DNA sequence of the VRSA vanA gene was identical to that of a vancomycin resistant strain of Enterococcus faecalis recovered from the same catheter tip. The vanA gene was later found to be encoded within a transposon located on a plasmid carried by the VRSA isolate. This transposon, Tn1546, confers vanA type vancomycin resistance in enterococci. As of 2019, 52 VRSA strains have been identified in the United States, India, Iran, Pakistan, Brazil, and Portugal.
Гетерогенді ванкомицин аралық S. aureus (hVISA)
Hiramatsu және басқалардың анықтамасы бойынша hVISA – ванкомицинге 10−6 колония немесе одан да жоғары жиілікте төзімділік танытатын Staphylococcus aureus штаммы.
The definition of hVISA according to Hiramatsu et al. is a strain of Staphylococcus aureus that gives resistance to vancomycin at a frequency of 10−6 colonies or even higher.