Кіріспе
Республикалық фашистік партияның көмекші полиция бөлімі – Қара көйлектер әрекет жасағының көмекші корпусы, көбінесе Қара бригадалар деп белгілі, 1943 жылы Италияның солтүстігінде, Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында және Италияның қару тоқтату туралы келісімге қол қойғаннан кейін, Италия Социалдық Республикасында (солтүстік Италияда) қызмет еткен Республикалық фашистік партия (Partito Fascista Repubblicano, PFR) ұйымдастырған және басқарған фашистік жарымәскери топтардың бірі болды. Оларға Италия Корольдігінің соңғы жылдарындағы фашистік кезеңдегі бұрынғы Мәдениет министрі Алессандро Паволини ресми түрде жетекшілік етті.
The Auxiliary Corps of the Black Shirts' Action Squads , most widely known as the Black Brigades , was one of the Fascist paramilitary groups, organized and run by the Republican Fascist Party (Partito Fascista Repubblicano, PFR) operating in the Italian Social Republic (in northern Italy), during the final years of World War II, and after the signing of the Italian Armistice in 1943. They were officially led by Alessandro Pavolini, former Minister of Culture of the fascist era during the last years of the Kingdom of Italy.
Өмірбаян
1943 жылғы 26 шілдеде Италияның диктаторы Бенито Муссолини Италияның Фашизм Кеңесінің (Gran Consiglio del Fascismo) король Витторио Эммануэле III қолдауымен оны құлатып, Италияның соғыстан шығуы үшін одақтастармен келіссөздер бастағаннан кейін тұтқындалды. Италия үкіметін маршал Пьетро Бадольо өз билігіне алды, ол Ұлттық фашистік партияны (Partito Nazionale Fascista, PNF) заңсыз деп жариялады және оның барлық мүлкін тәркіледі. 12 қыркүйекте Муссолиниді Гран-Сассодағы шабуылда генерал Курт Студент және Вафен СС Obersturmbannführer (лейтенант-полковник) Отто Скорцени бастаған неміс Люфтваффе әуе десантшылары (парашютшілер) құтқарып алды. Ол содан кейін немістермен Италия Социалдық Республикасының (RSI) президенті болып тағайындалды. RSI – Германия басып алған Солтүстік Италияны номиналды түрде басқаруға тиіс итальяндық режим болды. Милиция Волонтария по ла Сикюретте Национал (MVSN, сонымен қатар "Қара көйлектер", Camicie Nere) тамыз айындағы келісімшарт талаптары бойынша таратылғандықтан, 1943 жылғы 24 қарашада Ұлттық Республикалық Гвардия құрылды, ол жаңа фашистік полиция күштерін құрады. Ұлттық Республикалық Гвардия жергілікті полициядан, бұрынғы армиядан, бұрынғы қара көйлектерден және фашистік идеологияға адал болған басқалардан құрылды. Солтүстік Италиядағы фашизмге қарсы саяси күштер өз тарапынан RSI мен неміс басқыншыларына қарсы қарулы күреске түсуге шешім қабылдады және одақтастардың қолдауымен партизандық және қалалық соғыс үшін құпия қарулы жасақтарды құруға кірісті. Көп ұзамай Солтүстік Италияда қанды азамат соғысы басталды.
Операциялық қызмет
Қара бригадалардың полициялық тиімділігі ең жақсы жағдайда нашар болды. Көбінесе күшті және жақсы жабдықталған бригадалар (мысалы, Миланның VIII "Альдо Резега" бригадасы, құрамында 2000 адам болған) ерекшеліктер еді, ал қалған қара бригадалардың орташа саны 2300 адамнан аспайтын, нашар жабдықталған, қару-жарағы жеткіліксіз, әскери дайындығы жоқ немесе өте төмен болды. Олар партизандық шабуылдардан өзін-өзі қорғауға, тіпті әскери билікке көмектесуге де шамасы келмейтін. Олардың көптеген мүшелері полиция немесе әскерден қуылған, сондай-ақ фашистік режимге сатқындық жасады деп санайтын итальян халқына деген жек көрушілік пен кек қайтару ниетімен жетелген қатал фашистер еді. Көптеген мүшелері 1920-ші жылдары қызмет еткен, фашистік партия қатарында жетекші орынға қайта оралуға құштар ескі "сквадрист" фашистері болды. Жалпы алғанда, нашар тәртіп осы адамдарды бақылауды қиын және зәбір-золымдыққа бейім етті. Әскери жағдай нашарлаған сайын, немістердің РСИ әскеріне деген сенімсіздігі күшейді, тіпті Социалдық Республика билігі де қара бригадаларды үлкен жеңілсіздікпен қарады. Осы факторлардың барлығы қара бригадаларды саяси радикализмге итеруге және халыққа қатысты одан да жауыздануға себеп болды, олар фанатикалық қатыгездік пен тез арадағы сот ісіне салумен құрметтелді. Партизандар мен одақтастарға қарсы тұрақты шайқасқа қатысатын сенімді деп табылған бірнеше қара бригадалардан басқа, осы құрылымдардың көпшілігі нашар әскери немесе тіпті полициялық қабілетке ие болды және негізінен стационарлық күзет, патрульдеу қызметтерін атқарды, сондай-ақ партизандық шабуылдар мен РСИ әскери қызметкерлеріне жасалған шабуылдарға жауап ретінде қатыгез жазалаулар мен кек алу акцияларын жүзеге асырды. Бригада мүшелері одақтастар мен итальян партизандарымен ғана емес, сонымен қатар "іске" жеткілікті қолдау көрсетпеген саяси қарсыластарымен және басқа қара бригада мүшелерімен де күресті. Көптеген қара бригада мүшелері осы ішкі қақтығыстарда қаза тапты. Соғыс аяқталғаннан кейін (1945 жылдың 25 сәуірінде) Италияда қара бригаданың көптеген мүшелері партизандық күштерден қатаң жаза алды.
Соғыс қылмыстары
Қара бригадалар жиі партизанға қарсы операциялар кезінде неміс бөлімшелерін қолдауға қатысты, нәтижесінде итальяндық азаматтық тұрғындардың жапсаруына әкелді, мысалы, Тосканадағы Сант-Анна-ди-Стацземадағы қырғын кезінде 36-бригада 1944 жылдың тамызында шамамен 560 адамнан тұратын бүкіл ауыл тұрғындарын өлтіруге СС-ке көмектесті. Немесе Винкадағы қырғын, онда 162 азамат атқыланды, және онда 40. Бригада нера “Витторио Ричиарелли” ди Ливорно қатысты.
Бірқалыпты киімдер
Қара бригада мүшелеріне стандартты итальян армиясының формасы берілді және олар көбінесе оны қара жағалы свитермен немесе (жазда) Муссолиниге адалдықтың және Республикалық фашистік партияға жататынын білдіретін әйгілі қара жейдемен киюге бейім болды. Кейде олар осы форманы қатты немесе маскировка түстеріндегі желден қорғайтын күртешемен киетін. Қара бригада мүшелері көбінесе сұр жасыл шалбар киетін, бірақ түрлі формалар шығарылды және соғыстың соңғы кезеңдерінде Қара бригада мүшелері қолдарына тигеннің бәрін пайдаланды: армияның маскировкалық бір бөліктен тұратын костюмдері, шымдар мен шалбарлар, парашютистердің жағасы жоқ секіру күртешелері (өте танымал), тропикалық итальян армиясының формасы, неміс шалбарлары мен фелджаккен, сондай-ақ көбінесе жергілікті өндірілген киім-кешектер мен жабдықтар. Қара бригадалардың белгісі – тістерінде қанжар бар, немесе итальяндық нұсқаларының бірі болған жақсыз өлі бас. Қара бригадаға тән, қара матадан жасалған, төменгі бөлігінде жарқын қызыл республикалық фашио бейнесі тігілген, төртбұрышты пішіндес жағалар шығарылды. Жоғарғы бөлігінде әр бригада өзінің белгісін таңдады: көптеген бас сүйектерінің түрлері (құбылыс сүйектерімен немесе оларсыз) немесе түрлі түсті маскалар. Ереже бойынша, Қара бригаданың барлық мүшелері дөңгелек пішіндес, алтын фашио бейнесі мен итальян ұлттық түстерінің тік жолақтары бар, қара эмаль жиегімен шеңберленген металл эмальді төс белгісін тағуға міндетті болды, және оның үстінде "Corpo Ausiliario delle Squadre d'Azione di Camicie Nere" деген жазу, үлкен әріптермен, ал төменгі бөлігінде бригаданың идентификациялық нөмірі жазылған. Заманауи суреттерде бұл белгі, әрине, көптеп шығарылса да, жиі тағылмағанын көрсетеді. Көптеген Қара бригадалар итальян әскери дәстүріне сәйкес матадан және металдан жасалған жең белгілерін қабылдады. Бұл бұйымдар әдетте өте жақсы сапалы болды, көбінесе қалыпталып, эмальдалған, және бүгінде коллекционерлердің бағалы заттары болып табылады. Шығындары итальян армиясы үшін белгіленгендей болды, бірақ олар сирек тағылды. Соғыстың соңына қарай Қара бригадалар үшін ерекше шендік жүйе енгізілді, бірақ ол ешқашан іске асырылмаған сияқты. Қара бригада мүшелерінің көпшілігі итальян армиясының шапқаларын немесе қара түске боялған береттерін киді. Кейбір суреттерде мүшелер неміс стиліндегі қара шапқыштарды кигені көрінеді. Кейбіреулері Италияда жасалған, ал кейбіреулері Германиядан жеткізілген. Жауынгерлік бас киім – M33 зәйтүн жасыл каскасы, кейде Қара бригаданың бас сүйегі белгісімен безендірілді. Неміс M35 каскалары, сондай-ақ M33 қара MVSN каскалары қолданылды. Каскаларға сол кездегідей түрлі маскировка үлгілері сырқатты. Жауынгерлік киім мен жүкті тасу құралдары армия жауынгерлеріне ұқсас болды. Элиталық армия бөлімдері үшін арналған Samurai журналының жилеті кеңінен қолданылды, сондай-ақ түрлі қалталар, журнал ұстағыштар, қалталар, ресми шығарылым (итальяндық немесе неміс) және жекеменшік, итальяндық M1908 зәйтүн жасыл былғарыдан жасалған жабдықтар қолданылды.
Жалпы көздер
Le Forze Armate della RSI Pier Paolo Battistelli, Andrea Molinari, 123-бет
Le Forze Armate della RSI Pier Paolo Battistelli, Andrea Molinari, 125-бет
Mario Pellegrinetti. 1944 жылғы маусым. Саботаж. Гарфаньянадағы азаматтық соғыс. 2008 жылғы 9 қыркүйекте қарастырылған URL. Giampaolo Pansa, Сало әскері, 1943-1945. Le Scie / A. Mondadori редакторы, 1991 жыл.
Giorgio Pisanò, Соңғы сұрғылт жасыл түстілер. I, II, III томдары. FPE edizioni, Милан, 1967 жыл.
Guido Rosignoli, RSI: форма, жабдық және қару-жарақ. E. Albertelli баспасы, Парма, 1985 жыл.
I. Montanelli, R. Gervaso, Италия тарихы 1943-1946, Mondadori баспасы, Милан, 1967 жыл.
Le Forze Armate della RSI Pier Paolo Battistelli, Andrea Molinari, p. 125
Mario Pellegrinetti. Giugno 1944 I sabotaggi. La guerra civile in Garfagnana. URL consultato il 9 1 2008. Giampaolo Pansa, Il gladio e l'alloro l'esercito di Salò, 1943 45 Le Scie/A. Mondadori editore 1991
Giorgio Pisanò, Gli ultimi in grigioverde Voll. I II III FPE edizioni, Milano 1967
Guido Rosignoli, RSI uniformi, equipaggiamento e armi E. Albertelli edizioni, Parma 1985
I. Montanelli R. Gervaso, Storia d'Italia 1943 46, ed. Mondadori, Milano 1967