Кіріспе

Италия фашистік манифесті "Италиялық ұрыс фашистерінің манифесті", сондай-ақ Фашистік манифест немесе Сан-Сеполкро бағдарламасы ("Programma di San Sepolcro") деп те аталады, бұл 1919 жылғы 23 наурызда Миландағы Сан-Сеполкро алаңында өткен "Италиялық ұрыс фашистері" (Fasci Italiani di Combattimento) құрылысы кезінде жасалған мәлімдемелер негізінде жасалған саяси платформа. Бұл 1919 жылы Миланда Бенито Муссолини құрған "Италиялық ұрыс фашистері" қозғалысының саяси позициясының бастапқы жариялануы және ол фашизмнің ерте түрі болып табылады, ол сансеполькризм деп белгілі. Манифестті ұлттық синдикалист Альчесте де Амбрис және футурист ақын Филиппо Томасо Маринетти бірлесіп жазған.

Манифест іс жүзінде

Манифест ұсыныстарының ішінде экономикалық мүдделерді корпоративтік ұйымдастыруға берілген міндеттеме ең ұзақ сақталды. Парламент кеңейтілген демократияның құралы болмай, 1929 жылы заңмен фашистер таңдаған органға айналды; он жыл өткен соң оны "корпорациялар палатасы" алмастырды. 1925 жылы 8 сағаттық жұмыс күні енгізілді. Фашизмнің бейбітшіл сыртқы саясаты Италия үкіметінің алғашқы жылында тоқтатылды. 1923 жылдың қыркүйегінде Корфу дағдарысы режимнің халықаралық аренада күш қолдануға дайын екенін көрсетті. Фашистік дипломатияның ең үлкен жетістігі, болжам бойынша, 1929 жылдың ақпанында Латеран шартының қабылдануы болды, ол шіркеу істеріне араласпау принципін қабылдады. Осымен Италия мен Папалық арасындағы 59 жылдық дау аяқталды.