Италия Корольдығындағы Фашистік Құпия Полиция (1927–1945)
OVRA
Италия Корольдігіндегі фашистік құпия полиция (1927–1945). OVRA ұйымы – Муссолини режимінде антифашистік қозғалысты бақылау және қуғындау үшін құрылған. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия Корольдігінің фашистік құпия полициясы (1927–1945)
Fascist secret police in the Kingdom of Italy (1927–1945)
OVRA, ресми емес атауы Фашизмге қарсы қадағалау және репрессия ұйымы болған, Король Виктор Эммануэль III билігі кезінде Италия Корольдігінің құпия полициясы еді. Ол 1927 жылы итальяндық фашистік диктатор Бенито Муссолини режимі тұсында құрылды. OVRA нацистік Германияның құпия полициясына итальяндық баламасы болды. Муссолинидің құпия полициясына фашистікке қарсы қызметтерді немесе көзқарастарды тоқтату міндеті жүктелді. OVRA-ның шамамен 50 000 адамы Италиядағы тұрмыстың барлық саласына еніп, жасырын жұмыс істеді. Артуро Бочкини басқарған OVRA ешқандай ресми құжатта тіркелмеген, сондықтан ұйымның нақты атауы әлі күнге дейін белгісіз болып қалуда.
The OVRA, unoffically known as the Organization for Vigilance and Repression of Anti Fascism , was the secret police of the Kingdom of Italy during the reign of King Victor Emmanuel III. It was founded in 1927 under the regime of Italian fascist dictator Benito Mussolini. The OVRA was the Italian precursor of Nazi Germany's secret police. Mussolini's secret police were assigned to stop any anti fascist activity or sentiment. Approximately 50,000 OVRA agents infiltrated most aspects of domestic life in Italy. The OVRA, headed by Arturo Bocchini, never appeared in any official document, so the official name of the organization still remains unclear.
Шығу тегі
Муссолиниге қарсы жасалған қастандық әрекетінен кейін, 1926 жылдың 31 қазанында Болоньяда жас Антео Замбони жасаған тырысудың нәтижесінде, Италия үкіметі тез арада қатаң заңнаманы қабылдады. Фашистік Италияға қарсы барлық саяси партиялар, қауымдастықтар мен ұйымдар таратылды, ал "әлеуметтік, экономикалық немесе ұлттық тәртіпті күшпен бұзуға, ұлттық қауіпсіздікті жоюға немесе үкіметтің әрекеттеріне қарсы тұруға немесе кедергі келтіруге бағытталған немесе мұндай әрекеттер жасау ниетін білдірген" кез келген адам полиция тарапынан шалғай жерлерге сүргінге жіберілуі мүмкін. 1926 жылдың 25 қарашасында жаңа Legge di Difesa dello Stato (Мемлекеттік қорғаныс заңы) "мемлекет жауы" деп айыпталғандарды соттайтын және оларды қатаң түрме жазасына немесе тіпті өлім жазасына кесетін, сондай-ақ жаңа заң бойынша өлім жазасын қайта орнатуды көздейтін Арнайы Трибуналды (Tribunale Speciale) құрды. Басымдық Артуро Бочкини басшылығымен Pubblica Sicurezza (PS) деп аталатын Ұлттық полиция күштерін қайта ұйымдастыруға берілді. 1926 жылы қабылданған және 1931 жылы қайта қарастырылған Қоғамдық қауіпсіздік туралы бірыңғай заң кодексі (Testo Unico delle Leggi di Pubblica Sicurezza, TULPS) саяси наразылықты бақылау және алдын алу мақсатында күш құрамының арнайы бөлімі ретінде "Саяси полиция департаментін" белгіледі. Кейін бұл бөлім OVRA деп аталды, бірақ оның бар екендігі 1930 жылдың желтоқсанына дейін құпия сақталды, ол кезде ресми баспасөз агенттігі Agenzia Stefani OVRA-ны полиция күшінің "арнайы бөлімі" деп атаған мәлімдеме жасады.
In the aftermath of the attempted assassination of Mussolini by the young Anteo Zamboni, in Bologna on 31 October 1926, a swath of repressive legislation was swiftly enacted by the Italian government. All political parties, associations, and organizations opposed to Fascist Italy were dissolved, and everybody who was proven to have "committed or expressed intention to commit actions directed to violently subvert the social, economic or national order or undermine national security or to oppose or obstruct the actions of the government" could be sent into exile in remote locations by the police. On 25 November 1926, the new Legge di Difesa dello Stato (State Defense Law) instituted a Tribunale Speciale (Special Court) to try those who were accused of being "enemies of the state", and sentence them to harsh prison terms or even to death, as the death penalty had also been restored under the new law. Priority was given to the reorganization of the National Police Force, known as Pubblica Sicurezza (PS), under career police officer Arturo Bocchini. The new Code of Laws concerning Public Security (Testo Unico delle Leggi di Pubblica Sicurezza, TULPS) enacted in 1926 and revised in 1931, specified a "Department of Political Police" as a special division of the force with the aim of controlling and preventing political dissent. Later, this division came to be known as OVRA, although its existence remained secret until December 1930 when the official press agency Agenzia Stefani released a statement quoting the OVRA as a "special section" of the police force.
Фашистік режимді билікте ұстау
Бокчини инспектор Франческо Нудиді OVRA басшысы етіп тағайындады. Кейін Нудидің орнын Гвидо Лето алды. ОВРА шамамен 100 000 хабаршыдан тұратын желі көмегімен шамамен 130 000 әлеуетті төңкерушіге қатысты файлдарды жинады, ал 1930 жылға қарай олар аптасына 20 000 рейд ұйымдастырды. OVRA тұтқындаған адамдардың шамамен 6000-ы, негізінен коммунистер мен Giustizia e Libertà мүшелері, Арнайы Трибуналда (Tribunale Speciale) сотталды немесе Жерорта теңізінің шалғай аралдарына жер аударылды. Бұл жерлердегі жағдай өте нашар болғандықтан, көптеген антифашистер өз қауіпсіздігі үшін Италиядан кетіп қалды. Генрих Гиммлер Бокчинимен бірнеше рет кездесіп, нацистік Германияның құпия полициясын OVRA-ның ұйымдастырылу үлгісінде құрғаны белгілі. Екі полиция ұйымының басшылары 1936 жылғы 2 сәуірде ынтымақтастық пен әріптестікті одан әрі дамыту үшін құпия хаттамаға қол қойды. OVRA-ның басты міндеттерінің бірі – белгілі «төңкерушілер» туралы барлық жеке ақпарат жинақталатын, субъектінің білімі, мәдениеті және әдет-ғұрыптары, тіпті жеке мінезі мен сексуалдық бағдары туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді қамтитын «жеке файлды» (CPC) пайдалану және сақтау болды.
Bocchini appointed inspector Francesco Nudi as head of the OVRA. Nudi was later replaced by Guido Leto. The OVRA compiled files on around 130,000 potential subversives with the aid of a network of approximately 100,000 informants, and by 1930 they were organising around 20,000 raids each week. It is believed that about 6,000 of the people arrested by the OVRA, mainly communists and members of the Giustizia e Libertà, were either tried by the Tribunale Speciale or sent into exile on remote Mediterranean islands. The conditions in these places were extremely poor, so many anti fascists simply left Italy for their own safety. It is known that Heinrich Himmler met with Bocchini repeatedly and modeled the organization of Nazi Germany's secret police on that of the OVRA. A secret protocol was signed on 2 April 1936 by the heads of the two police organizations to further cooperation and collaboration. One of the chief duties of the OVRA was to operate and maintain the italic=yes (CPC), a special archive where all personal information about known "subversives" was dutifully compiled to create a "personal profile" containing all data concerning the subject's education, culture, and habits, down to minute details about personal character and sexual orientation.
Ватиканның тыңдаушысы
OVRA-ның басты міндеттерінің бірі Рим папасы Пий XI-ді тыңдау болды, себебі Рим католик шіркеуі итальяндық өмірде өте күшті институт еді, оны фашистік режим бақылаған жоқ, керісінше онымен серіктестік қарым-қатынаста болды. OVRA-ның Рим католик дін қызметкерлерін қылмыс үстінде ұстап алып, оларды OVRA үшін тыңдау үшін шантаж жасауы жиі кездесетін жағдай еді, сондықтан ол Киелі Тақтың істері туралы әрқашан жақсы хабардар болады. Американдық тарихшы Дэвид Керцер Ватикан ішіндегі OVRA тыңшылар желісін «күшті» деп сипаттады, оған төрт жоғары лауазымды дін қызметкері және бірқатар Ватикан қызметкерлері кірді. Муссолини жоғары лауазымды католик дін қызметкерлері арасындағы гомосексуалистік белсенділік туралы есептерге қызығушылық танытып, оларды әрқашан өзінің кеңсесіне жіберіп оқыды. OVRA-ның Рим папасының церемониалдарының шебері, оның жақын досы Монсиньор Камилло Каччиа Доминиони туралы кең файлдары болды. Ол жас ұлдарға сексуалдық зорлық көрсетуімен белгілі болды, тіпті Рим папасы осы туралы кемінде 1926 жылдан бастап білген. Тағы бір гомосексуал дін қызметкері – Рим папасының үй шаруашылығының префекті және папалық үй басқарушысы Рикардо Санц де Сампер болды, оның жас ұлдармен сексуалдық қарым-қатынасқа деген құштарлығы соншалықты ашық болды, тіпті Пий оны 1928 жылы қызметтен босатуға мәжбүр болды. OVRA-ның тағы бір кең файлы иезуит әкесі Пьетро Таччи Вентуриге қатысты, ол Рим папасының Муссолиниге жіберген өкілі болды, ол жиі жас жігіттермен «заңсыз» қарым-қатынаста болып, ғашықтар арасындағы жанжал кезінде жарақат алған, оны антифашистік қастандық деп көрсетуге тырысқан. Рим папасы бұл анық жалғандыққа қарамастан Вентуриді Муссолинимен байланыста болу үшін таңдады. OVRA шантаж жасаған тағы бір жоғары лауазымды дін қызметкері – Ватикан баспасөз қызметінің басшысы Энрико Пуччи болды, ол 1927 жылдың қазан айынан бастап OVRA үшін ақпарат беруші ретінде жұмыс істеді. Пуччи көбінесе Рим папасын жеке көрмейтін. Алайда ол күнделікті Рим папасының кеңесшілерімен кездесіп, Ватикан баспасөз құралдарының редакциялық саясаты бойынша нұсқаулар алатын. Бұл OVRA-ға көп ақпарат берді. Ватиканның ең маңызды ақпарат берушілерінің бірінің есімі белгісіз қалды. Оның OVRA файлында ол «Ватиканның белгілі ақпарат берушісі» деп көрсетілген. Керцер оның берген жоғары сапалы ақпаратына сүйене отырып, «Ватиканның белгілі ақпарат берушісі» өте жоғары лауазымды адам болуы керек, сондықтан оның есімі ешқашан жазылмаған.
A major duty for the OVRA was spying on Pope Pius XI, as the Roman Catholic Church was an extremely powerful institution in Italian life that the fascist regime never controlled, instead having a partnership with. It was a common practice of the OVRA to catch Roman Catholic priests in flagrante delicto and blackmail them into spying for the OVRA, which was therefore always very well informed about the affairs of the Holy See. The American historian David Kertzer described the OVRA's spy network within the Vatican as "robust", comprising four highly placed clerics and a number of lay Vatican employees. Mussolini was fascinated by reports of homosexual activity among senior Catholic clerics and always had them sent to his office for him to read. The OVRA had a very long file on the Pope's Master of Ceremonials, his close friend Monsignor Camillo Caccia Dominioni. He was known to sexually molest young boys, despite the Pope being aware of this, at least from 1926 on. Another homosexual cleric was Monsignor Ricardo Sanz de Samper, the Prefect of the Pope's Household and papal majordomo, whose fondness for sex with young boys became so open that even Pius was forced to dismiss him in 1928. Another long OVRA file was on the Jesuit Father Pietro Tacchi Venturi, the Pope's emissary to Mussolini, who often had "illicit" relations with young men and had been wounded in a lover's quarrel, which he tried to pass off as an anti fascist assassination attempt. The Pope retained Venturi as his preferred liaison with Mussolini, despite this obvious fabrication. Another senior cleric blackmailed by the OVRA was Monsignor Enrico Pucci, the chief of the Vatican press department, who worked as an informer for the OVRA from October 1927 onward. Pucci as a rule did not see the Pope very often. However, he met on a daily basis with the Pope's advisers, to get directions for the editorial stance of the Vatican media. This provided the OVRA with much information. One of the most important informers in the Vatican remains anonymous. His OVRA file simply describes him as the "noted Vatican informer". Kertzer wrote that judging from the high quality intelligence he provided, the "noted Vatican informer" must have been someone very senior, so that his name was never written down.
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мюссолини ОВРА-ны 1943 жылғы Кассибиледегі қару тоқтату шартына дейін Балқан аймағындағы қарсылық топтарын (әсіресе Жосип Броз Титоның Ұлттық азаттық армиясын) бақылауға пайдаланды. 1943 жылы одақтастардың Италияға басып кіруімен және итальяндық науқанның басталуымен, ОВРА британдық арнайы операциялар тобына ену үшін қос агенттерді тартуға кірісті; алайда, бұл әрекеттер Мюссолининің құлатылуын тоқтатуға жеткіліксіз болды. Солтүстік Италияда Италия Социалдық Республикасы құрылғаннан кейін көптеген ОВРА агенттері Мюссолини басқаратын осы мемлекетке қосылып, 1945 жылғы 28 сәуірде итальяндық партизандар Мюссолиниді атқанға дейін күресті. ОВРА агенттері коммунистік партизандардың басты нысанасы болды, себебі олар фашистік үкіметтің символы саналды.
During World War II, the OVRA was used by Mussolini to control resistance groups in the Balkans (Josip Broz Tito's National Liberation Army especially) prior to the 1943 armistice of Cassibile and withdrawal. In 1943, with the Allied invasion of Italy starting the Italian campaign, the OVRA began to recruit double agents to infiltrate the British Special Operations Executives; these efforts failed to stop Mussolini's ouster. With the establishment of the Italian Social Republic in Northern Italy, many OVRA agents flocked to this state led by Mussolini, fighting until Mussolini was executed by Italian partisans on 28 April 1945. OVRA agents were favourite targets of communist partisans, as they were a symbol of the fascist government.
Мұра
Соғыс аяқталғаннан кейін ОВРА ресми түрде таратылды. 1945 жылғы 26 сәуірде жарияланған жарлықта ККП-ны сақтап, «демократиялық үкіметтің неофашизмге қарсы қабылданған заңдары мен ережелерін бұзуға бағытталған саяси қызметі бар кез келген адам туралы барлық ақпаратты жинап, жаңарту қажет, сондай-ақ кез келген заң мен үкіметке қарсы тұратын анархистер және моральдық құлдырауы мен заңға деген жеккөруі тәртіпсіздік тудыруға немесе терроризмге ұшыратуы мүмкін саяси белсенділер туралы» делінген. Кейіннен, жаңа Ішкі істер министрі, Италия Социалистік партиясының мүшесі Джузеппе Ромита, Полиция басқармаларын қайта ұйымдастыру барысында Servizio Informazioni Speciali (Арнайы ақпарат қызметі, көбінесе SIS деп аталады) атты PS бөлімін құрды. Бұл бөлімге ККП-ны басқару және сол кезеңге тән саяси себептермен жасалған қылмыстарды (мысалы, қара нарық саудасы және т.б.) тергеу міндеті жүктелді. Сондай-ақ, ОВРА-ның көптеген бұрынғы қызметкерлері жаңа SIS-ке қайта орналастырылды. Тіпті SIS басшысы болып тағайындалған адам да – генерал-инспектор Санторо, Летоның бұрынғы орынбасарларының бірі болды. 1931 жылғы ескі TULPS заңдары мен ережелерінің көп бөлігі Италия Республикасымен күшінде қалды, ал Лето кейін толық құқықты ұлттық полиция қызметкері ретінде қайта тағайындалып, соғыстан кейінгі Италиядағы полиция академияларын бақылау және үйлестіру жұмысына ие болды.
After the war ended, the OVRA was officially disbanded. A decree issued on 26 April 1945 stated that the CPC should be maintained and "updated with all the information pertaining to anybody whose political activity is aimed at breaking the laws and regulations enacted by the democratic Government against neo Fascism, anarchists who are by definition against any law and government, and political activists whose moral depravity and contempt of law could prompt them to instigate unrest or commit acts of terrorism". Later, a division of the PS named Servizio Informazioni Speciali (Special Informations Service, better known as SIS) was set up by the new Minister of Interior, the Italian Socialist Party member Giuseppe Romita, as a result of a new reorganization of the Police offices, with the task of taking over the management of the CPC and investigating politically motivated crimes and other felonies related to that particular time (such as black marketeering, etc. ), and that many of the former officers of the OVRA were being reinstated as members of the new SIS. Even the person appointed as head of SIS was Inspector General Santoro, one of Leto's former deputies. Most of the laws and regulations of the old TULPS of 1931 were kept in force by the Italian Republic, and Leto was later reinstated as a fully fledged national Police officer, and entrusted with the supervision and coordination of police academies in post war Italy.