Полистраттық қазбалар: бірнеше геологиялық қабаттарда кездесетін организмдердің (ағаштар, тамырлар) қалдықтары. Жаратылыстану әдебиетінде жиі кездеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Креационисттер қолданатын, бірнеше геологиялық қабатты аралап өтетін қазбаға арналған термин.
Creationist term for a fossil that extends through more than one geological stratum
Полистраттық қазба – бір организмнің (мысалы, ағаш діңінің) бірнеше геологиялық қабатты аралап өтетін қазбасы. Полистрат сөзі стандартты геологиялық термин емес. Бұл термин көбінесе креационисттік жарияланымдарда кездеседі. Бұл термин әдетте бүкіл әлемде, атап айтқанда Шығыс АҚШ, Шығыс Канада, Англия, Франция, Германия және Австралияда табылған тік қазба ағаш діңдері мен түбірлерінің "қазба ормандарына" қолданылады, олар көбінесе көмірлі қабаттармен байланысты. Көмірлі қабаттардың ішінде, сондай-ақ, сол қабатта Стигмария (тамыр сабақтары) деп аталатын нәрселерді табу да жиі кездеседі. Стигмариялар көмірден кейінгі қабаттарда мүлдем кездеспейді, онда көмір, полистрат ағаштар немесе екеуі де болуы мүмкін.
A polystrate fossil is a fossil of a single organism (such as a tree trunk) that extends through more than one geological stratum. The word polystrate is not a standard geological term. This term is typically found in creationist publications. This term is typically applied to "fossil forests" of upright fossil tree trunks and stumps that have been found worldwide, i. e. in the Eastern United States, Eastern Canada, England, France, Germany, and Australia, typically associated with coal bearing strata. Within Carboniferous coal bearing strata, it is also very common to find what are called Stigmaria (root stocks) within the same stratum. Stigmaria are completely absent in post Carboniferous strata, which contain either coal, polystrate trees, or both.
Геологиялық түсіндірме
Геологияда мұндай қазбалар тік қазбалар, тік ағаштар немесе T0 жинақтары деп аталады. Шөгінді ортаның қалыпты модельдеріне сәйкес, олар ұзақ жылдар бойы баяу шөгінді жиналуымен, шөгіндінің тоқтауымен немесе олардың үйлесімімен бөлінген сирек және қысқа мерзімді тез шөгінді жиналу эпизодтары арқылы қалыптасады. Тік қазбалар көбінесе белсенді түрде шөгіп жатқан жағалау жазығы немесе жарық алабында, немесе уақыт-уақыт атқылайтын стратовулкан төңірегінде жанартау материалдарының жиналуымен байланысты қабаттарда кездеседі. Әдетте, бұл тез шөгінді жиналу кезеңінен кейін ондаған жылдардан мыңдаған жылдарға созылатын өте баяу немесе шөгінділердің жиналмауы кезеңі келеді. Өзен дельталары және басқа да жағалау жазықтарында тез шөгінді жиналу көбінесе тұз тектоникасы, жаһандық теңіз деңгейінің көтерілуі, өсу бұзылыстары, континенттік шеттердің құлауы немесе осы факторлардың бірігуі салдарынан теңіз деңгейіне қатысты жағалау жазықтарының қысқа мерзімдік үдемелі құлауының нәтижесі болып табылады. Полистраттық қазбаларды қамтитын нақты қабаттар мұндай алаптардың жалпы ауданының өте шағын бөлігін ғана құрайды.
In geology, such fossils are referred to as either upright fossil trunks, upright fossil trees, or T0 assemblages. According to mainstream models of sedimentary environments, they are formed by rare to infrequent brief episodes of rapid sedimentation separated by long periods of either slow deposition, nondeposition, or a combination of both. Upright fossils typically occur in layers associated with an actively subsiding coastal plain or rift basin, or with the accumulation of volcanic material around a periodically erupting stratovolcano. Typically, this period of rapid sedimentation was followed by a period of time decades to thousands of years long characterized by very slow or no accumulation of sediments. In river deltas and other coastal plain settings, rapid sedimentation is often the end result of a brief period of accelerated subsidence of an area of coastal plain relative to sea level caused by salt tectonics, global sea level rise, growth faulting, continental margin collapse, or some combination of these factors. The specific layers containing polystrate fossils occupy only a very limited fraction of the total area of any of these basins.
Йеллоустоун
Галлатин тауларындағы Галлатин тас орманының тік қазба ағаштары және Йеллоустоун ұлттық паркіндегі Аметист тауы мен Ерекшелік жотасындағы Йеллоустоун тас орманы, Эоцендік Ламар өзені құрамына кіретін лахарлар мен басқа да жанартаулық шөгінділердің ішінде көмілген. Бұл жанартау белсенділігінің нәтижесінде вулканның беткейіне үлкен көлемде бос жанартаулық материал жиналып, жабылады, мысалы, 1991 жылы Пинатубо тауының жарылуы кезінде болғандай. Жанарыс кезінде де, одан кейінгі жылдарда да лахарлар мен су ағындары осы бос жанартаулық материалды төмен қарай жуып тасымалдайды. Бұл процестердің нәтижесінде айналадагы кең аумақ бірнеше метр шөгіндінің астында жылдам көміледі, бұл 1991 жылы Пинатубо тауының жарылуы кезінде тікелей байқалды. Қазіргі лахар шөгінділері сияқты, Йеллоустоун тас орманының тік ағаштарды қамтитын шөгінді қабаттары үзіліссіз және аумағы өте шектеулі. Жеке қабаттар, тік ағаштарды және көмілген орманды қамтитын қабаттар, Йеллоустоун ұлттық паркінің жалпы аумағының өте шағын бөлігін ғана құрайды.
The upright fossil trees of the Gallatin Petrified Forest in the Gallatin Range and the Yellowstone Petrified Forest at Amethyst Mountain and Specimen Ridge in Yellowstone National Park, occur buried within the lahars and other volcanic deposits comprising the Eocene Lamar River Formation as the result of periods of rapid sedimentation associated with explosive volcanism. This type of volcanism generates and deposits large quantities of loose volcanic material as a blanket over the slope of a volcano, as happened during the 1991 eruption of Mount Pinatubo. Both during and for years after a period of volcanism, lahars and normal stream activity wash this loose volcanic material downslope. These processes result in the rapid burial of large areas of the surrounding countryside beneath several meters of sediment, as directly observed during the 1991 eruption of Mount Pinatubo. As with modern lahar deposits, the sedimentary layers containing upright trees of the Yellowstone petrified forest are discontinuous and very limited in areal extent. Individual layers containing upright trees and individual buried forests occupy only a very small fraction of the total area of Yellowstone National Park.
Қалдық топырақ
Геологтар Жаңа Шотландиядағы Джоггинсте, Йеллоустондағы тас ағаштары бар ормандарда, Алабама штатындағы Қара жауынгер бассейніндегі көмір шахталарында және тағы да көптеген жерлерде тік қазбаларды қамтитын қабаттарда сансыз қазба топырақтарды (палеозольдерді) анықтады. Көмір қабаттарының тікелей астындағы қабат, көбінесе «теңіз топырағы» немесе «көмір асты» деп аталатын қабат, әдетте палеозольден тұрады немесе оны қамтиды. Палеозольдер – бұл шөгінділердің өте баяу немесе тоқтау жиналу кезеңдерінде жер бетіндегі әуе-райының әсерінен пайда болған топырақтар. Кейіннен, жаңадан шөгінділер жиналуы осы топырақтарды жауып, палеозольдерді құрады. Бұл палеозольдер топыраққа тән құрылымдар мен микроқұрылымдардың болуымен, әртүрлі өлшемдегі және түрдегі жануарлардың қуыстары мен өсімдік тамырларының іздерімен, анық топырақ профилінің қалыптасуымен және топырақ процестері арқылы минералдардың өзгеруімен анықталады. Көп жағдайда бұл палеозольдер қазіргі топырақтарға өте ұқсас. Онжылдықтар бойы әртүрлі аймақтардағы шөгінді тау жыныстарында табылған тік қазбаларды зерттеген геологтар, тік ағаштардың тереңге тамырланғанын және әдетте анық палеозольдерде тамырланғанын сипаттады. Falcon және Rygel және т.б. сияқты зерттеушілер танымал палеозольдерде тамырланған, сақталған тамыр жүйесі бар тік ағаштардың егжей-тегжейлі далалық суреттемелерін және фотосуреттерін жариялады. Йеллоустондағы тас ағаштары бар ормандардағы тік қазба ағаштардың жағдайында, салыстырмалы түрде қысқа түптерінен басқа, тік ағаштардың түпкі шөгінділерде тамырланғаны анықталды. Әдетте, ағаштар тамырланған шөгінділерде палеозольдер қалыптасады. Retallack (1981, 1997) осы қабаттарда табылған палеозольдерде дамыған сақталған тамыр жүйелері бар Йеллоустонның тік қазба ағаштарының суреттері мен схемаларын жариялады.
Geologists have recognized innumerable fossil soils (paleosols) throughout the strata containing upright fossils at Joggins in Nova Scotia, in the Yellowstone petrified forests, in the coal mines of the Black Warrior Basin of Alabama, and at many other locations. The layer immediately underlying coal seams, often called either "seatearth" or "underclay", typically either consists of or contains a paleosol. Paleosols are soils which were formed by subaerial weathering during periods of very slow or no accumulation of sediments. Later, renewed sedimentation buried these soils to create paleosols. These paleosols are identified on the basis of the presence of structures and microstructures unique to soils; animal burrows and molds of plant roots of various sizes and types; recognizable soil profile development; and alteration of minerals by soil processes. In many cases, these paleosols are virtually identical to modern soils. Geologists, who have studied upright fossils found in sedimentary rocks exposed in various outcrops for decades, have described the upright fossil trees as being deeply rooted in place and typically rooted in recognizable paleosols. Researchers such as Falcon and Rygel et al., have published detailed field sketches and pictures of upright tree fossils with intact root systems, which are rooted within recognizable paleosols. In the case of the upright fossil trees of the Yellowstone petrified forests, it has been found that the upright fossil trees, except for relatively short stumps, are rooted in place within the underlying sediments. Typically, the sediments within which trees are rooted have paleosols developed within them. Retallack (1981, 1997) has published pictures and diagrams of the Yellowstone upright fossil trees having intact root systems developed within paleosols found within these strata.
Регенерация арқылы қалыптасу
Геологтар сондай-ақ көмірлік дәуірдегі көмірлі қабаттардағы кейбір үлкен тік қазба ағаштардың шөгінділермен жартылай көмілгеннен кейін жаңару белгілерін көрсеткенін анықтады. Осы жағдайларда ағаштар шөгінділермен жартылай көмілген кезде тірі болғандығы анық. Шөгінділердің жиналуы ағаштардың өлшеміне байланысты оларды дереу өлтіруге жеткіліксіз болды. Соның салдарынан, олардың кейбіреулері жаңа жер бетінің астындағы діңгесінен жаңа тамырлар өсірді. Олар өлгенше немесе жиналған шөгінділермен толық көмілгенше, бұл ағаштар шөгінділердің әр қабаттарымен биіктігін және жаңа тамырларын арттырып, жаңаруын жалғастыратын болды, соңында шөгінділер жиналғанда бірнеше метрлік бұрынғы "діңгегі" жер астында қалатын.
Geologists have also found that some of the larger upright fossil trees found within Carboniferous coal bearing strata show evidence of regeneration after being partially buried by sediments. In these cases, the trees were clearly alive when they were partially buried by sediments. The accumulated sediment was insufficient to kill the trees immediately because of their size. As a result, some of them developed a new set of roots from their trunks just below the new ground surface. Until they either died or were overwhelmed by the accumulating sediments, these trees would likely continue to regenerate by adding height and new roots with each increment of sediment, eventually leaving several meters of former "trunk" buried underground as sediments accumulated.
Карбондық деглациалды балқыған су импульстерінің пайда болуы
Сонымен қатар, көміртек кезеңінің бір бөлігі кең және қалың континенттік мұздықтардың қалыптасу кезеңі болды. Карбондық мұз дәуірі кезінде қайталанатын мұздық-мұз аралық циклдар континенттік мұздың қалыңдығы мен ауданында үлкен өзгерістерге әкелді. Бұл мұздықтар ауданы мен қалыңдығы бойынша кеңейген кезде, эустатикалық теңіз деңгейі әдетте айтарлықтай төмендеді. Ал бұл мұздықтар ауданы мен қалыңдығы бойынша қысқарғанда, эустатикалық теңіз деңгейі әдетте қайтадан айтарлықтай көтерілді. Голоцен эпохасындағы 1A және 1B балқыған су импульстерінде болған сияқты, карбон кезеңінің гонвандық континенттік мұздықтарының жылдам еру эпизодтары теңіз деңгейінің өте жылдам көтерілуіне әкеп соқты, бұл жағалаудағы төмен жатқан батпақты су басып, олардың үстінде өскен ормандарды суға батыруға себеп болды. Жер асты және жер үсті көмір кеніштерінің қабаттарының шөгінділері мен тік, орнында қалған ағаш діңдерінің қалдықтарын қамтитын циклотемдерге сүйене отырып, геологтар жағалау батпақтарының деглациалдық балқыған су импульстерімен су басуы, жағалау орманды, әсіресе бұрыннан бар жағалау өзендері мен ағындары бойындағы үлкен аудандарда жылдам су басуға әкелгенін болжады. Суға батқан жағалау ормандарының тік діңдері, су астында қалғаннан кейін және су астында қалғаннан кейін, толқын әсерінен шөгінділермен жабылды.
In addition, part of the Carboniferous Period was a period of extensive and thick continental ice sheets. During the Carboniferous ice age, the repeated glacial – interglacial cycles caused major changes in the thickness and extent of continental ice sheets. When these ice sheets expanded in extent and thickness, eustatic sea level typically fell by over a When these ice sheets shrank in extent and thickness, eustatic sea level typically rose again by typically over a As occurred during the Holocene Epoch for Meltwater pulse 1A and Meltwater pulse 1B, brief episodes of rapid melting of Carboniferous, Gondwanan continental ice sheets likely caused very rapid rises in sea level that would have abruptly inundated low lying coastal swamps and drowned the forests growing on them. Based on the sedimentology of roof strata of surface and underground coal mines and cyclothems containing the fossils of upright and in situ tree trunks, geologists proposed that the flooding of coastal swamp by deglacial meltwater pulses resulted in the rapid flooding of coastal forests, particularly along preexisting coastal rivers and streams, over large areas of coastal swamp. During and after their submergence, upright trunks of drowned coastal forests were buried by tidally influenced sedimentation.
Теңіздегі қазбалармен байланысы
Геологтар көміртек дәуіріндегі көмірлі қабаттардағы тік тұрған қазба ағаштардың теңіз немесе тұзды судағы қазбалармен байланысты болуында ешқандай аномалия таппайды. Олар көтеріліп-төмендегі жағажай жазықтарында немесе жағалауға ашық болатын жарылыс алаптарында өмір сүргендіктен, шөгінділердің жиналу қарқыны мезгіл-мезгіл төмендеп, жағалау жазықтарын жақын маңыздағы теңіз суларымен су басу жиі кездесетін. Нәтижесінде, теңіз қазбаларын қамтитын шөгінділер осы аймақтарда мезгіл-мезгіл жиналатын, кейіннен жағалау батпақтарымен алмастырылатын – теңіздің шалшық жерлеріне шөгінділер толтырылуы немесе теңіз деңгейі төмендеуі арқылы. Геологтардың экологиялық реконструкцияларына сәйкес, тік қазбалар түрінде табылған ағаштардың белгілі бір түрлері тұзды суға, тіпті қазіргі мангр батпақтарына ұқсас тұзды жағалау батпақтарында өмір сүрген. Осылайша, осы ағаштармен байланысты теңіз және тұзды су қазбаларын табу, қазіргі мангр батпақтарында тіршілік ететін тұзды су немесе теңіз жануарларын табудан ешқандай айырмасы жоқ. Бұл Гарольд Коффин және басқа да жаратылысшылардың "Спирорбис" қазбалары полистрат қазбалары бар қабаттарда теңіз ортасында пайда болғанын көрсетеді деген пікірлеріне қарсы келеді, себебі бұл қазбалар теңіздің Spirorbis туысының қалдықтары емес, жойылған тұщы және тұзды су микроконхидтерінің қалдықтары ретінде жіктеледі, олар геологиялық әдебиетте қате анықталған.
Geologists find nothing anomalous about upright fossil trees found in Carboniferous coal bearing strata being associated with marine or brackish water fossils. Because they lived on subsiding coastal plains or pull apart basins open to the coast, it was quite frequent for subsidence to periodically outpace the accumulation of sediments such that adjacent shallow marine waters would periodically inundate coastal plains in which the trees were buried. As a result, sediments containing marine fossils would periodically accumulate within these areas before being replaced by coastal swamps either as sediments filled in the shallow sea or as the sea level fell. Also, according to ecological reconstructions by geologists, specific assemblages of the types of trees found as upright fossils occupied brackish water, even saline coastal swamps much like modern mangrove swamps. Thus, finding marine and brackish water fossils associated with these trees is no different than finding brackish water or marine animals living in modern mangrove swamps. This contradicts arguments made by Harold Coffin and other creationists that "Spirorbis" fossils within strata containing polystrate fossils indicate their deposition in a marine environment, because these fossils are classified as the remains of extinct fresh and brackish water microconchids instead of the remains of the marine genera Spirorbis as they have been misidentified in the geologic literature.
Төртіншілік үлгілері
Ғалымдар полистраттық қазбаларды геологиялық жағынан қысқа мерзім ішінде, бір үлкен шөгінді оқиға немесе бірнеше кішігірім оқиғалар арқылы көмілген қазбалар деп түсіндіреді. Геологтар тік қазбаларды түсіндіру үшін жаһандық су тасқынына жүгінудің қажеті жоқ деп санайды. Геологтардың бұл пікірін көптеген құжатталған мысалдар қолдайды, олардың бірнешеуі төмендегі абзацтарда талқыланады: Холоцендік жанартау шөгінділерінде көмілген тік ағаш діңдері, Сент-Хеленс тауы (Скамания округі, Вашингтон штаты) және Пинатубо тауы (Филиппин); Миссисипи өзенінің дельтасының дельталық және өзендік шөгінділерінде; сондай-ақ АҚШ-тың орталық бөлігіндегі мұздық шөгінділерінде кездеседі. Бұл тік тұрған ағаштар дәстүрлі геологиялық процестердің ағаштарды тік күйде көміп, сақтап қалуға және уақыт өте келе оларды қазбаға айналдыруға қабілетті екенін көрсетеді.
Scientists interpret polystrate fossils as fossils buried in a geologically short time span either by one large depositional event or by several smaller ones. Geologists see no need to invoke a global flood to explain upright fossils. This position of geologists is supported by numerous documented examples, a few of which are discussed in the paragraphs below, of buried upright tree trunks that have been observed buried in the Holocene volcanic deposits of Mount St. Helens, Skamania County, Washington, and Mount Pinatubo, Philippines; in the deltaic and fluvial sediments of the Mississippi River Delta; and in glacial deposits within the midwestern United States. These buried upright trees demonstrate that conventional geologic processes are capable of burying and preserving trees in an upright position such that in time, they will become fossilized.
Жанартау кен орындары
Қазіргі уақытта, қазбаланбаған, көмілген тік ағаштардың ең жақсы құжатталған мысалдары тарихи және жаңа Холоцен кезеңінің вулкандық шөгінділерінде кездеседі – бұл Сент-Хеленс тауында (Скамания округі, Вашингтон штаты) және Филиппиндегі Пинатубо тауы. Сент-Хеленс тауында қазбаланбаған және жартылай қазбаланған ағаштар 1885 жылдан 30 000 жылдан астам бұрынғы мерзімге дейін Оңтүстік Тутл және басқа да өзендер бойындағы вулкандық қиыршықтар мен саз ағындары (лахарлар) және пирокластикалық ағын шөгінділерінде кездеседі. Каскад тауларындағы басқа жанартаулардың вулкандық шөгінділерінде де тік ағаштардың жаңа Холоцендік ормандары табылады. Пинатубо тауының 1991 жылғы жарылысынан кейін бірнеше жыл ішінде таудың беткейлерін жауып тұрған ләйлі пирокластикалық шөгінділердің эрозиясы бірқатар жанартаулық лахарларды тудырды, олар ақырында осы беткейлерден ағатын ірі өзендер бойындағы ауылдың үлкен бөліктерін бірнеше метрлік вулкандық шөгінділердің астына көміп тастады. Жанартау лахарлары мен шөгіндіге толы өзендердің қайта-қайта шөгінділерді жинауы бірнеше жыл ішінде сансыз көп қабатты ағаштарды ғана емес, сонымен қатар «қабатты» телефон бағаналарын, шіркеулерді және үйлерді құрады. Жерленген археологиялық ескерткіштерді іздеу кезінде археологтар 12 фут (3.6 метр) биіктіктегі тік тамырлы кипарис ағашын толықтай жерленген күйде тапты. Бұл ағаш Үндістан Байоу жабайы табиғатты басқару аймағындағы Атчафалая өзенінің табиғи арнасында, Кротц Спрингс қаласының оңтүстігінде орналасқан. Осы археологиялық зерттеу кезінде жиналған радиокөміртектік даталар мен тарихи құжаттар осы және басқа тік ағаштардың 1800 жылдары, Миссисипи өзенінің ағыны Атчафалая өзеніне бұрылған кезде көмілгенін көрсетті.
At this time, the best documented occurrences of unfossilized buried upright trees occur within the historic and late Holocene volcanic deposits of Mount St. Helens (Skamania County, Washington) and of Mount Pinatubo in the Philippines. At Mount St. Helens, both unfossilized and partially fossilized trees have occurred in many outcrops of volcanic debris and mud flows (lahars) and pyroclastic flow deposits, which date from 1885 to over 30,000 BP., along the South Toutle and other rivers. Late Holocene forests of upright trees also occur within the volcanic deposits of other Cascade Range volcanoes. In the space of a few years after the eruption of Mount Pinatubo in 1991, the erosion of loose pyroclastic deposits covering the slopes of the mountain generated a series of volcanic lahars, which ultimately buried large parts of the countryside along major streams draining these slopes beneath several meters of volcanic sediments. The repeated deposition of sediments by volcanic lahars and by sediment filled rivers not only created innumerable polystrate trees, but also "polystrate" telephone poles, churches, and houses, over a period a few years. While searching for buried archaeological sites, archaeologists excavated a 12 ft (3.6 meter) high upright rooted cypress tree completely buried within a natural levee of the Atchafalaya River within the Indian Bayou Wildlife Management Area just south of Krotz Springs, Louisiana. Radiocarbon dates and historic documents collected for this archaeological survey, during which this and other upright trees were found, of the Indian Bayou Wildlife Management Area demonstrated that these upright trees were buried in the 1800s, during the initial diversion of Mississippi River's flow into the Atchafalaya River.
Мұздық шөгінділері
Солтүстік Америкада Лаврентид мұз қабатының оңтүстік жиегінде, мұздық шөгінділерінің астында көмілген, қазбаланбаған, Плейстоцен дәуірінің соңғы кезеңіне жататын тік ағаштар табылды. Бұл көмілген ормандар Лаврентид мұз қабатының оңтүстік жиегі жергілікті жерлерде аңғарларды тосқан кезде пайда болды. Осының салдарынан, еріген су көлдері осы аңғарларды толтырып, ормандарды су астында қалдырды. Жақын жердегі мұз қабатының еруінен пайда болған шөгінділер бұл көлдерді жылдам толтырып, олардың ішіндегі су астындағы ормандарды сақтап қалды. Иллинойс штатының Чарльстон қаласының жанында карьер қазу кезінде 24 000 жылдық, қазбаланбаған тік ағаштардан тұратын ормандар табылды. Мичиган штатының Маркет қаласының маңындағы қалдықтарды жинауға арналған тоғанды қазу кезінде мұздық көлдері мен өзендердің шөгінділерінде көмілген, шамамен 10 000 жылдық қазбаланбаған ағаштардан тұратын ормандар ашылды.
Unfossilized, late Pleistocene upright trees have been found buried beneath glacial deposits within North America along the southern edge of the Laurentide Ice Sheet. These buried forests were created when the southern edge of the Laurentide Ice Sheet locally dammed valleys. As a result, meltwater lakes filled these valleys and submerged forests within them. Sediments released by the melting of the adjacent ice sheet rapidly filled these lakes, which quickly buried and preserved the submerged forests lying within them. One forest of in situ, 24,000 year old unfossilized upright trees was exposed by excavations for a quarry near Charleston, Illinois. Excavations for a tailings pond about Marquette, Michigan, exposed an in situ forest of unfossilized trees, which are about 10,000 years old, buried in glacial lake and stream sediments.