Бірінші Әскери-Медициналық Жәрдем Қызметі: Екінші дүниежүзілік соғыстағы әйелдер ерлігі
First Aid Nursing Yeomanry
FANY (PRVC): 1907 ж. құрылған британдық әйелдерден құралған қайырымдылық ұйымы. Бірінші дүниежүзілік соғыста медициналық көмек пен барлауда белсенділік танытқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
First Aid Nursing Yeomanry (Princess Royal's Volunteer Corps) (FANY (PRVC)) – 1907 жылы құрылған және екі дүниежүзілік соғыс кезінде мейірбикелік және барлау салаларында қызмет атқарған британдық тәуелсіз, толығымен әйелдерден құралған тіркелген қайырымдылық қоры. Оның мүшелері әскери үлгідегі форма киеді, бірақ ол Регулярлы армияның немесе Армия резервінің құрамына кірмейді; мүшелері Сандхерстте оқытылмайды және оларға офицер шені берілмейді.
The First Aid Nursing Yeomanry (Princess Royal's Volunteer Corps) (FANY (PRVC)) is a British independent all female registered charity formed in 1907 and active in both nursing and intelligence work during the World Wars. Its members wear a military style uniform, but it is not part of the Regular Army or Army Reserve; members do not train at Sandhurst, nor do they hold a commission.
Құрылу
Ол 1907 жылы далалық ауруханалар мен майдан шебі арасындағы алғашқы көмек байланысы ретінде құрылды және мүшелері бастапқыда атқа мінгендіктен, "yeomanry" атауы берілді. Медбикелер ұйымдарынан өзгеше, FANY өздерін жаралыларды құтқарып, қазіргі заманғы жауынгерлік фельдшер сияқты алғашқы көмек көрсетумен айналыстырды. Оның негізін қалаушы, сержант-майоры, кейіннен капитаны, Судан кампаниясы мен Екінші Бур соғысының қатысушысы Эдвард Бейкер, жарақат алған әскерге бір атты адам, атпен тартылатын жедел жәрдемнен гөрі жылдам жетеді деп есептеді. Әрбір әйел алғашқы медициналық көмек көрсетуден қатар, кавалериялық қимылдарға дайындық, сигнал беру және жаттығулар бойынша оқытылды. Алғашқы формасы – ақ жеңі бар қызыл түсті киім, астыңғы жағы үш қатар ақ өрнекпен безендірілген көк түсті атты әскерлік юбка және қара былғары жиегі бар қатты қызыл бас киім болды. Уақыт өте келе, форма көбірек практикалық және әсемдемелі емес болды, ең бастысы – әйелдерге атқа мінуге мүмкіндік беретін бөлінген юбка енгізілді. 1914 жылға қарай ол хаки түсті киім, хаки юбка және хаки күннен сақтаушы бас киімнен тұрды. Францияға келгеннен кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, бас киім төменгі жағы түстес шатыры бар жұмсақ бас киімге ауыстырылды, себебі қатты бас киім төменгі түстес шатыры бар жедел жәрдем машинасын жүргізуге ыңғайсыз болды. FANY-ның алғашқы басшылары Грейс Макдугалл және Лилиан Франклин, "Босс" атанған.
It was formed as the First Aid Nursing Yeomanry in 1907 as a first aid link between the field hospitals and the front lines, and was given the 'yeomanry' name as its members were originally mounted on horseback. Unlike nursing organisations, the FANY saw themselves rescuing the wounded and giving first aid, similar to a modern combat medic. Their founder, Sergeant Major, later Captain, Edward Baker, a veteran of the Sudan Campaign and the Second Boer War, felt that a single rider could get to a wounded soldier faster than a horse drawn ambulance. Each woman was trained not only in first aid but signalling and drilling in cavalry movements. The original uniform was a scarlet tunic with white facings, a navy blue riding skirt with three rows of white braid at the bottom and a hard topped scarlet hat with black leather peak. The uniform gradually became more practical and less flamboyant, including importantly, a divided skirt to allow public riding astride. By 1914 it consisted of a khaki tunic, khaki skirt and a khaki solar topee. Shortly after their arrival in France, at the beginning of the First World War, the topee was discarded in favour of a soft bonnet, the hard topee proving impractical for driving an ambulance with a low canvas roof. Early leaders of the FANY included Grace McDougall and Lilian Franklin, "The Boss".
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылдың 27 қазанында олардың парамедик ретінде көмек көрсету ұсынысын Әскери министрлік қабылдамағандықтан, лейтенанттар Франклин мен Макдугаллды қоса алған алты FANY мүшесі, үш тәжірибелі медбике және екі ер адам санитарлар Кале қаласына өтті. Олардан кейін жеке қаржымен сатып алынған жедел жәрдем машинасы келді. Бельгия армиясы оларды құшақ жайып қарсы алды, ал келесі екі жыл бойы FANY мүшелері жедел жәрдем машиналарын жүргізіп, аурухана мен екі сауықтыру орталығын ашты және майданға жақын жерде жаралыларды іріктеу бекетін құрды. Бұған куә болған британдық ресми қарсылық әлсіреп, 1916 жылдың 1 қаңтарында FANY британдық армия үшін ресми түрде жүргізуші болған алғашқы әйелдер қатарына енді, Каледе жедел жәрдем бөлімі құрылды. Британдықтардың міндеті – өлгендер мен жан сауғалап жатқандарды іріктеу бекеттерінен ауруханаларға және госпитальдық кемелерге тасымалдау болды. Францияда қызмет еткен кезеңде бірнеше FANY мүшесі жарақат алды, бірақ бір ғана адам қаза тапты; Эвелин Фиджон Шоу CdeG француздармен бірге қызмет еткен кезде қайтыс болды және Сезанна қаласында толық әскери салтанатпен жерленді. Макдугалл 1917 жылы өзінің тәжірибесі туралы анонимді есеп жазды, ол "Емдеу оқиғалары: Франциядағы FANY" деп аталды. 1919 жылы Пэт Биушамп Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корпуста қызмет еткен тәжірибесі туралы "Фанни соғысқа барады" атты кітап жазды. Йоркшир мүсіндер паркіндегі "Coffin Jump" инсталляциясы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде FANY-дің жұмысынан шабыттанды.
On 27 October 1914, their offer of assistance as paramedics having been refused by the War Office, a party of six FANYs, including Lieutenants Franklin and McDougall, plus three trained nurses and two male orderlies, crossed to Calais. They were shortly followed by a privately funded motor ambulance. The Belgian Army welcomed them with open arms and for the next two years the FANYs drove ambulances, opened a hospital and two convalescent homes and set up a casualty clearing station near the Front. Observing this, British official resistance crumbled, and on 1 January 1916 the FANY became the first women to drive officially for the British Army, with the establishment of an ambulance section at Calais. The role for the British was to transport the dead and dying from clearing stations to hospitals and hospital ships. Although a number of FANYs were injured while serving in France, there was only one death; Evelyn Fidgeon Shaw CdeG died while serving with the French and was buried by them with full military honours in Sézanne. McDougall wrote an anonymous 1917 account of her experiences Nursing Adventures: A FANY in France, retitled A Nurse at War: Nursing Adventures in France for America. In 1919 Pat Beauchamp wrote a book titled Fanny Goes to War about her experiences serving with the Corps during the First World War. The Coffin Jump installation at the Yorkshire Sculpture Park was inspired by the work of the FANY during the First World War.
Соғыс аралығы
Тәуелсіз және өзін-өзі қаржыландыратын FANY, әйелдер қызметтерінен айырмашылығы, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін таратылмады. 1926 жылғы жалпы ереуілдегі қызметінің нәтижесінде, аты қысқа мерзімге Жедел жәрдем көлігі корпусына (FANY) өзгертілген кезде, Корпус Соғыс министрлігімен мойындалды және Армия тізіміне енгізілуіне рұқсат берілді, бірақ мемлекеттік қаржыландырудан бас тартты. 1920-1930 жылдары FANY мүшелері радио байланысы, алғашқы медициналық көмек, автокөліктерді жөндеу және механика салаларында оқуларын жалғастырды. Саны артып, бірнеше аймақтық бөлімшелер құрылды. 1931 жылы Шығыс Африкада Корпустың тәуелсіз бөлімшесі құрылды, ол Әйелдердің аумақтық қызметі (EA) деп аталды. Бұл – шетелде құрылған әйелдер бөлімшесінің алғашқысы болды. 1937 жылы, ресми медициналық қызметпен байланысты болжамды байланысты толығымен жою ниетімен, Корпус Әйелдер көлік қызметіне (WTS (FANY)) айналды.
Being independent and self financing, the FANY was not disbanded after the First World War, unlike the women's services. As a result of service in the general strike of 1926, when the name was briefly changed to Ambulance Car Corps (FANY), the Corps was finally recognised by the War Office and allowed to appear on the Army list, although not publicly funded. Throughout the 1920s and 1930s FANYs continued training, including radio work, first aid, and motor vehicle maintenance and mechanics. Numbers grew and several regional sections were established. In 1931 an independent unit of the Corps was set up in East Africa, known as The Women's Territorial Service (EA). This was the first overseas all women unit to be formed. In 1937, wishing to move away completely from any assumed connection with formal nursing, the Corps became the Women's Transport Service (WTS (FANY)).
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс басталғанда ФАНИ-ге Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде корпуста қызмет еткен Мэри Бакстер Эллис басшылық етті. Хелен Гвинн Воган жаңа құрылған Аумақтық көмекші қызметтің (ATS) алғашқы бас бақылаушысы болды. Бұл Эллис ФАНИ-ді басқаруды қалағандықтан, бас тартқан лауазым еді. Дегенмен, Эллис 1500 FANY мотор механиктерін ATS-те қызмет етуге беруге келісті, егер бұл FANY-лер тәуелсіздігін сақтай алса. Бұл келісімге қол жеткізілді, бірақ Гвинн Воган келісімді бұзып, FANY/ATS-ті аумақтық қызметке біріктіруге мәжбүр етті. Эллис наразылық білдірді, бірақ FANY/ATS мүшелерінің көп жылдар бойы сақталған дәстүр бойынша, бас киімдерінің тажынан жоғары шапқырымен FANY нышанын киюіне қол жеткізді. Лондон қаласында бір уақытта автономды FANY штаб-пәтері жұмыс істеді. Бұл мүшелер «Еркіндік ФАНИ-лері» деп аталды және олар өз формаларын толық құқықпен киді. Екінші дүниежүзілік соғыста ФАНИ-дің танымал рөлінің бірі – Арнайы операциялар атқарушы қызметіндегі қызметі. ФАНИ 1940 жылы Филис Бингхам (сол кездегі корпус командирінің хатшысы) мен полковник, кейін генерал-майор Колин Габбинс (Арнайы операциялар атқарушы қызметінің Операциялар және оқу жөніндегі директоры) арасындағы достық қарым-қатынас арқасында SOE-ге қатысты. ФАНИ-дің қызметі 1940 жылы жау шабуылына қарсы күш ретінде құрылған, өте құпия көмекші бөлімшелерге қатысудан басталды. Соғыс аяқталғанға дейін 3000-нан астам FANY SOE-де оқытушы, кодтаушы, сигнал беруші, жалған құжат жасаушы, хабар жіберуші және, ең танымал, агент ретінде қызмет етті. Жауынгерлер төрт саланың бірінде оқытылды: автокөлік, сымсыз телеграф, кодтар немесе жалпы білім. Олар кодтау және сигнал берумен айналысты, агенттерге жетекшілік етті және Арнайы оқу мектептеріне әкімшілік және техникалық қолдау көрсетті. Олардың жұмысы жоғары құпия және көбінесе жоғары біліктілік талап етті. SOE жіберген 50 әйелдің 39-ы FANY мүшелері болды. Осы 39 әйелдің 12-сі нацистер тарапынан өлтірілді, ал бір корпус мүшесі майданда қаза тапты. FANY-нің қызметі мен батылдығы үшін Ұлыбритания және басқа елдердің көптеген наградалары табысталды. Олардың ішінде Ұлыбританияның ең жоғары наградаларының төртеуі – Одет Хэллоузға (тұтқынға алынып, азапталған, бірақ соғыстан аман қалған), Виолетта Сзабо және Нур Инаят Ханға (екі соңғысы тұтқындықтан қайтыс болды және қаза болғаннан кейін марапатталды) берілген Жорж Кресі болды. Нэнси Вэйктің наградаларына Жорж медалі кірді. Корпус мүшелері Солтүстік Африка, Италия, Үндістан және Қиыр Шығыс сияқты бірнеше соғыс аймақтарында жұмыс істеді. FANY Финляндия үкіметіне қызмет етті. Бір бөлім негізінен Линлитгоуда орналасқан Польша армиясына қосылды, онда олар поляктарды форма, қару-жарақ, көлік, жабдық, азық-түлік, әкімшілік қызметтерімен және жүргізушілермен қамтамасыз етті. Корпус мүшелері генерал Владислав Сикорскийдің жерлеу рәсімінде құрмет сақшыларын да ұсынды, ол әскерін тексеру үшін бірнеше рет Шотландияға келген. 1931 жылы құрылған Кения бөлімі 1941 жылдың тамызында Соғыс кеңсесімен Шығыс Африканың ресми бөлімі деп танылды және соғыс кезінде өте белсенді болды. Бұл бөлім Африканың оңтүстік жартысынан келген әйелдерді қабылдады. Басқа FANY мүшелері Британдық Қызыл Крест, Америкалық жедел жәрдем корпусы және Француздық Қызыл Крест комитетіне қосылды. 1944 жылы тағы бір үлкен топ Оңтүстік-Шығыс Азия командасымен Үндістан субконтинентіне және Қиыр Шығысқа жөнелтілді. Екінші дүниежүзілік соғыста барлығы 6000-нан астам FANY қызмет етті. Соғыс кезінде ATS-те қызмет еткен FANY мүшесі Мауд Маклелан болашақ королева Елизаветаны көлік жүргізуге үйретті. Китсбридждегі Сен-Пол шіркеуіндегі ескерткіш корпустың Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарында қаза болған 52 мүшесінің есімдерін сақтайды, соның ішінде 1944 жылы SS Khedive Ismail кемесі жапондық суасты қайығымен батып кеткен кезде қаза болған 9 мүшесі де бар. FANY мүшелері Суррейдегі Бруквуд ескерткішінде де еске алынады.
At the start of the war the FANY was led by Mary Baxter Ellis who had served with the Corps during the First World War. Helen Gwynne Vaughan was the first Chief Controller of the newly formed Auxiliary Territorial Service (ATS). This was a role that Ellis had turned down as she preferred to lead the FANY. Ellis agreed however to supply 1,500 FANY motor mechanics to serve with the ATS as long as these FANYs could be independent. This was agreed but Gwynne Vaughan broke the agreement and forced the FANY/ATS to be absorbed into the territorial service. Ellis demurred, but won the agreement that these FANY/ATS would wear their FANY flash, a tradition dating back many years, with the chinstrap of their hats over the crown. An autonomous FANY HQ ran simultaneously in London. These members were known as the ‘Free FANYs', and they wore their uniform as of right. One better known role of the FANY in the Second World War is their service with the Special Operations Executive. FANYs became involved in the SOE in 1940 through the friendship between Phyllis Bingham (secretary to the then Corps commander) and Colonel, later Major General, Colin Gubbins (Director of Operations and Training SOE). The FANYs service began with their involvement in the highly secretive Auxiliary Units set up in 1940 as a stay behind force in case of invasion. By the end of the war over 3,000 FANYs had served with SOE; as trainers, coders, signallers, forgers, dispatchers, and, most famously, as agents. Recruits were trained in one of four fields: Motor transport, wireless telegraphy, codes or general. They worked on coding and signals, acting as conductors for agents and providing administration and technical support for the Special Training Schools. Their work was top secret and often highly skilled. Of the 50 women sent by SOE into France 39 were members of the FANY. Of these 39 women, 12 were murdered by the Nazis and one Corps member died in the field. Many decorations, of both the UK and other countries, were awarded to FANYs for their service and outstanding courage. Among these, four of the highest UK decorations were the George Cross awarded to Odette Hallowes (who was incarcerated and tortured, but survived the war), Violette Szabo and Noor Inayat Khan (these latter two perishing in captivity and decorated posthumously). Nancy Wake's awards included the George Medal. Corps members operated in several theatres of war, including North Africa, Italy, India and the Far East. The FANY served the Finnish Government. A section was attached to the Polish Army, based mainly in Linlithgow where they provided the Poles with uniforms, weapons, vehicles, equipment, food, administration services and drivers’ services. Corps members also provided the guard of honour at the funeral of General Wladyslaw Sikorski, who had gone up to Scotland several times to inspect his troops. A Kenyan section, formed in 1931, which was made the official East African unit by the War Office in August 1941, was very active during the war. This section took women from all over the southern half of Africa. Other FANYs were attached to the British Red Cross, the American Ambulance Corps and the French Committee for the French Red Cross. In 1944 another large group were deployed to the Indian subcontinent and the Far East with South East Asia Command. Altogether over 6,000 FANYs served in the Second World War. Maud MacLellan, a FANY who served with the ATS during the war, taught the future Queen Elizabeth to drive. A memorial at St Paul's Church, Knightsbridge commemorates 52 named members who died on active service with the Corps in the First and Second World Wars, including 9 members who died when the SS Khedive Ismail was sunk by a Japanese submarine in 1944. FANYs are also commemorated on the Brookwood Memorial in Surrey.