Америка қызыл кресінің негізін қалаушы Кларисса Бартон
Clara Barton
Кларисса Бартон: Американ қызыл кресінің негізін қалаушы, Азамат соғысының медбикесі. Өзін-өзі білім алған, гуманитарлық көмек көрсеткен, әйелдер құқығын қорғаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысының медбикесі және Америка Қызыл Крестінің негізін қалаушы (1821–1912)
American Civil War nurse and founder of the American Red Cross (1821–1912)
Кларисса Харлоу Бартон (25 желтоқсан 1821 – 12 сәуір 1912) – Америка Қызыл Крестін құрған американдық медбике. Ол Америка Азамат соғысында госпитальда медбике болып жұмыс істеген, сондай-ақ мұғалім және патенттік кеңседе қызметкер болды. Сол кезде медбикелік білімі жетілдірілмегендіктен және ол медбикелік мектебіне бармағандықтан, өздігінен үйреніп, медбикелік көмек көрсетті. Бартон әйелдерге дауыс беру құқығы берілмеген заманда гуманитарлық қызмет атқарғанымен және азаматтық құқықтарды қорғағанымен ерекше көзге түсті. 1973 жылы ол Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді.
Clarissa Harlowe Barton (December 25, 1821 – April 12, 1912) was an American nurse who founded the American Red Cross. She was a hospital nurse in the American Civil War, a teacher, and a patent clerk. Since nursing education was not then very formalized and she did not attend nursing school, she provided self taught nursing care. Barton is noteworthy for doing humanitarian work and civil rights advocacy at a time before women had the right to vote. She was inducted into the National Women's Hall of Fame in 1973.
Ерте өмір
Клариса Харлоу Бартон 1821 жылғы 25 желтоқсанда Массачусетс штатының Солтүстік Оксфорд қаласында, шағын шаруашылық қожалықтарында дүниеге келді. Ол Сэмюэл Ричардсонның «Кларисса» романының басты кейіпкерінің құрметіне аталған. Оның әкесі капитан Стивен Бартон, жергілікті милицияның мүшесі және оның қызының патриотизмі мен гуманистік көзқарастарына әсер еткен таңдаулы адам болды. Бартонның анасы Сара Стоун Бартон еді. 1825 жылы, Бартон үш жасқа толғанда, оны ағасы Стивенмен бірге мектепке жіберді, онда ол оқу және емле жазуда өте жақсы нәтижелер көрсетті. Мектепте ол Нэнси Фиттспен жақын дос болады. Бартон бала кезінде өте ұялшақ болған, ал Фиттс оның жалғыз таныс балалық досы еді. 1832 жылдан бастап, Бартон он жасқа толғанда, ол ағасы Дэвид қора төбесінен құлап, басына ауыр жарақат алғаннан кейін екі жыл бойы оған күтім жасады. Ағасына көмектесіп жатқанда, ол рецепт бойынша дәрі-дәрмек беруді және қан сору әдісін үйренді, онда науқастан теріге жабыстырылған шаншықтар арқылы қан алынды. Дэвид ақырында толыққанды жазылып кетті. Оралғаннан кейін Бартонның отбасы, күйеуінің қайтысынан кейін төрт бала мен шаруашылықты басқаруға қалған Бартонның туысының жесіріне көмектесу үшін көшіп кетті. Бартон отбасының тұратын үйіне жөндеу және күтім жұмыстарын жүргізуге көмектесті. Бартонның ата-анасы оның ұялшақтығынан арылуына көмектесу үшін оны мұғалім болуға ынталандырды. Ол Нью-Йорктегі Клинтон либералды институтында оқыды. 17 жасында, 1839 жылы ол алғашқы мұғалімдік куәлігін алды. Бартон жұмысшылардың балаларына білім алуға мүмкіндік беретін тиімді аудандастыру науқанын ұйымдастырды.
Clarissa Harlowe Barton was born on December 25, 1821, in North Oxford, Massachusetts, a small farming community. She was named after the titular character of Samuel Richardson's novel Clarissa. Her father was Captain Stephen Barton, a member of the local militia and a selectman who influenced his daughter's patriotism and humanitarianism. Barton's mother was Sarah Stone Barton. In 1825, when she was three years old, Barton was sent to school with her brother Stephen, where she reportedly excelled in reading and spelling. At school, she became close friends with Nancy Fitts. Barton was very timid as a child, and Fitts was her only known childhood friend. Beginning in 1832, when Barton was ten years old, she acted as a nurse to her brother David for two years after he fell from the roof of a barn and sustained a severe head injury. In nursing her brother, she learned how to deliver prescription medications and perform the practice of bloodletting, in which blood was removed from the patient by leeches attached to the skin. David eventually made a full recovery. Upon her return, Barton's family relocated to help the widow of Barton's cousin, who had been left to manage four children and a farm after her husband's death. Barton helped to perform maintenance and repair work on the home in which her family was to live. To assist Barton in overcoming her shyness, her parents persuaded her to become a schoolteacher. She studied at the Clinton Liberal Institute in Clinton, New York. She achieved her first teacher's certificate in 1839, at 17 years old. Barton led an effective redistricting campaign that allowed the children of workers to receive an education.
Кәсіби өмірінің алғашқы жылдары
Бартон 1838 жылы педагог болып жұмыс істеуге кірісіп, 11 жыл бойы Оксфорд, Массачусетс қаласы мен оның төңірегіндегі мектептерде қызмет етті. Бартон мұғалім ретінде жақсы танылды; ол балаларды, әсіресе ұлдарды қалай түсіну керектігін білді, себебі бала кезінде ол өзінің ағалары мен туыстарының қоғамдастығын ұнатқан. Ол олар сияқты әрекет етуді үйреніп, өзінің қамқорлығындағы ұлдармен қарым-қатынас жасау және оларды басқару оңайырақ болды. Бір жылдан кейін ол 600-дан астам адамды оқытуға көмектесетін тағы бір әйелді жұмысқа алды. Екеуі де жылына 250 доллар табады. Бұл жетістік қала тұрғындарын жаңа мектеп ғимараты үшін шамамен 4000 доллар жинауға итермеледі. Ғимарат салынғаннан кейін, Бартонның орнына мектеп директоры болып мектеп кеңесі сайлаған адам тағайындалды. Олар үлкен мекеменің басшысы болуды әйелге лайықсыз деп санады. Ол "әйел көмекшісі" лауазымына төмендетілді және денсаулығына зиян келтіретін ауыр жағдайда жұмыс істеді, содан кейін жұмыстан кетіп қалды. 1855 жылы ол Вашингтонға көшіп, АҚШ Патент бюросында клерк болып жұмыс істей бастады. Бұл федералдық үкіметте әйелдің тұрақты клерк лауазымын алғаны және ер адамның жалақысына тең жалақы алғаны алғашқы рет болды. Үш жыл бойы ол еркек клерктерден көп мазақтаулар мен жалақорлықтарды бастан өткерді. Кейіннен, әйелдердің мемлекеттік кеңселерде жұмыс істеуіне қарсы саяси күштердің ықпалымен, оның лауазымы көшірмешіге дейін төмендетілді, ал 1858 жылы Джеймс Бьюкененнің басшылығымен ол "Қара республикашыл" болғаны үшін жұмыстан шығарылды. Осы күні ол өзін әскерге қатысты жұмыстармен байланыстырды және Одақ әскерлері үшін медициналық жабдықтар жинауға кірісті. Одақтың жауынгерлік даласына тікелей азық-түлік жеткізуге және одан әрі қолдау алуға дейін, Бартон 1862 жылдың басында өзінің тұрғын үйін қойма ретінде пайдаланды және бірнеше достарының көмегімен жабдықтарды таратты, сонымен қатар Соғыс министрлігі мен далалық хирургтардың қарсылығына қарамастан. Бірінші Булл-Ран шайқасынан кейін Бартон Массачусетс газетінде жабдықтар туралы хабарлама жариялады, нәтижесінде көптеген жабдықтар түсті. Ол жабдықтарды таратумен, далалық ауруханаларды тазалаумен, жараларды таңумен және Седар тауы, Екінші Булл-Ран, Антиетам және Фредериксбург сияқты бірнеше шайқастарда жарақат алған сарбаздарға тамақ берумен айналысты. Бартон Одақ және Конфедерация әскерлеріне көмектесті. Соғыста медбике болып жұмыс істеуге деген адалдығы туралы айтқанда, Клара былай деді: "Кім болса да қалғанша мен мұнда болып, қолымнан келгеннің бәрін істеймін. Мен қауіпке тап болуым мүмкін, бірақ одан ешқашан қорқымаймын, ал біздің сарбаздарымыз тұрып, шайқаса алады, мен тұрып, оларды тамақтандырып, емдей аламын."
Barton became an educator in 1838 and served for 11 years in schools in and around Oxford, Massachusetts. Barton fared well as a teacher; she knew how to handle children, particularly the boys since as a child she enjoyed her boy cousins' and brothers' company. She learned how to act like them, making it easier for her to relate to and control the boys in her care. She was successful, and after a year she had hired another woman to help teach over 600 people. Both women were making $250 a year. This accomplishment compelled the town to raise nearly $4,000 for a new school building. Once it was completed, Barton was replaced as principal by a man elected by the school board. They saw the position as head of a large institution to be unfitting for a woman. She was demoted to "female assistant" and worked in a harsh environment until she had a nervous breakdown along with other health ailments, and quit. In 1855, she moved to Washington, D. C., and began work as a clerk in the U. S. Patent Office; this was the first time a woman had received a substantial clerkship in the federal government and at a salary equal to a man's salary. For three years, she received much abuse and slander from male clerks. Subsequently, under political opposition to women working in government offices, her position was reduced to that of copyist, and in 1858, under the administration of James Buchanan, she was fired because of her "Black Republicanism". It was on that day that she identified herself with army work and began her efforts towards collecting medical supplies for the Union soldiers. Prior to distributing provisions directly onto the battlefield and gaining further support, Barton used her own living quarters as a storeroom and distributed supplies with the help of a few friends in early 1862, despite opposition in the War Department and among field surgeons. After the First Battle of Bull Run, Barton placed an ad in a Massachusetts newspaper for supplies; the response was a profound influx of supplies. She worked to distribute stores, clean field hospitals, apply dressings, and serve food to wounded soldiers in close proximity to several battles, including Cedar Mountain, Second Bull Run, Antietam, and Fredericksburg. Barton helped both Union and Confederate soldiers. Speaking of her commitment to being a nurse in the war after experiencing battle, Clara would say, “I shall remain here while anyone remains, and do whatever comes to my hand. I may be compelled to face danger, but never fear it, and while our soldiers can stand and fight, I can stand and feed and nurse them.”
1863 жылдың сәуірінде Бартон өзінің ағасы Дэвидпен бірге Одақтың теңіз аралдарында орналасқан Оңтүстік Каролинадағы Порт-Рояльге барды, оның теңіз күштеріндегі кварталмейстер болып тағайындалғаннан кейін. Клара Бартон 1864 жылдың басына дейін Теңіз аралдарында тұрды. Оңтүстік Каролинада ол бұрын құл болған адамдарды оқыту үшін оңтүстікке барған әйгілі аболиционист және феминист Франсис Дана Баркер Гейджбен дос болды (Порт-Роял экспериментіне қараңыз). 1864 жылы Одақ генералы Бенджамин Батлер оны Джеймс армиясының алдындағы ауруханалардың "жауапты әйел" ретінде тағайындады. Оның ең қиын жағдайларының бірі - оның киімінің жеңінен өтіп, оған тимеген, бірақ оған көмек көрсетіп жатқан адамды өлтірген оқ тиген кезде болды. Ол "Американың Флоренс Найтингейлі" деп аталды. Ол 1862 жылдың тамызында Солтүстік Вирджиниядағы Седар тауы шайқасынан кейін кезекші хирургқа көмекке келгеннен кейін "Солғыс алаңының періштесі" деп те аталды. Ол ауыр жарақат алған сарбаздарға көмектесу үшін көптеген жабдықтармен түн ортасында далалық ауруханаға келді. Бұл атау оның Феерфакс станциясы, Шантилли, Харперс Ферри, Саут-Маунтин, Антиетам, Фредериксбург, Чарльстон, Петербург және Колд-Харбор шайқастарында әскерлерге қызмет еткен кездегі уақтылы көмегінен туындады.
In April 1863, Barton accompanied her brother, David, to Port Royal, South Carolina in the Union occupied Sea Islands after he was appointed as a quartermaster within the Union Navy. Clara Barton resided in the Sea Islands until early 1864. While in South Carolina, she became friends with prominent abolitionist and feminist Frances Dana Barker Gage, who had traveled south to educate formerly enslaved people (see Port Royal Experiment). In 1864, she was appointed by Union General Benjamin Butler as the "lady in charge" of the hospitals at the front of the Army of the James. Among her more harrowing experiences was an incident in which a bullet tore through the sleeve of her dress without striking her and killed a man to whom she was tending. She was known as the "Florence Nightingale of America". She was also known as the "Angel of the Battlefield" after she came to the aid of the overwhelmed surgeon on duty following the battle of Cedar Mountain in Northern Virginia in August 1862. She arrived at a field hospital at midnight with a large number of supplies to help the severely wounded soldiers. This naming came from her frequent timely assistance as she served troops at the battles of Fairfax Station, Chantilly, Harpers Ferry, South Mountain, Antietam, Fredericksburg, Charleston, Petersburg and Cold Harbor.
Соғыстан кейінгі
Америка Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Бартон мыңдаған хаттардың, қайғылы туыстарынан соғыс департаментіне жауапсыз қалғанын анықтады, себебі олар сұраған солдаттар белгісіз қабірлерге жерленген. Көптеген сарбаздар "жоғалған" деп тіркелді. Жағдайды өзгертуге ниеттенген Бартон президент Линкольнмен байланысқа түсті, оған жауапсыз сауалдарға ресми жауап беруге рұқсат етіледі деген үмітпен. Оған рұқсат берілді және "Жоғалғандарды іздеу" жұмысы басталды. Соғыстан кейін ол 437 ½ Седьмая көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, округ, Галерея алаңындағы Жоғалған сарбаздар кеңсесін басқарды. Бұл кеңсе соғыста қаза тапқан немесе жоғалған жауынгерлерді табу және анықтау мақсатымен құрылған. Бартон және оның көмекшілері 41 855 сауалға жауап жазып, 22 000-нан астам жоғалған ер адамды табуға көмектесті. Бартон 1865 жылдың жазында Андерсонвилл түрме лагерінде, Грузиядағы Конфедерацияның соғыс тұтқындары лагерінде қайтыс болған 13 000 адамды табуға, анықтауға және лайықты жерлеуге көмектесті. Ол келесі төрт жылда осы жұмысты жалғастырып, 20 000 одақтық сарбазды жерледі және олардың қабірлерін белгіледі.
After the end of the American Civil War, Barton discovered that thousands of letters from distraught relatives to the War Department were going unanswered because the soldiers they were asking about were buried in unmarked graves. Many of the soldiers were labeled as "missing." Motivated to do more about the situation, Barton contacted President Lincoln in hopes that she would be allowed to respond officially to the unanswered inquiries. She was given permission, and "The Search for the Missing Men" commenced. After the war, she ran the Office of Missing Soldiers, at 437 ½ Seventh Street, Northwest, Washington, D. C., in the Gallery Place neighborhood. The office's purpose was to find or identify soldiers killed or missing in action. Barton and her assistants wrote 41,855 replies to inquiries and helped locate more than 22,000 missing men. Barton spent the summer of 1865 helping find, identify, and properly bury 13,000 individuals who died in Andersonville prison camp, a Confederate prisoner of war camp in Georgia. She continued this task over the next four years, burying 20,000 more Union soldiers and marking their graves.
Америка Қызыл Кресті
Клара Бартон 1865-1868 жылдар аралығында ел бойынша соғыс тәжірибесі туралы лекциялар оқып, кең танымал болды. Осы кезеңде ол Сьюзан Б. Энтонимен танысып, әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестің қозғалысына қатысты. Ол Фредерик Дугласпен танысып, азаматтық құқықтарды қорғау ісіне белсенді түрде араласты. Елді аралап шаршағаннан кейін, ол дене және рухани күйзеліске ұшырады, дәрігерлер оны жұмысынан алыс, тыныш жерге баруға кеңес берді. 1868 жылы ол "Жоғалған әскерлер" кеңсесін жабылып, Еуропаға сапар шекті. 1869 жылы Швейцарияның Женева қаласына барғанда, Бартон Қызыл Крест ұйымымен және доктор Аппиамен танысты. Кейін ол Америкадағы Қызыл Крест бөлімінің өкілі болуға шақырылды және американдық Қызыл Кресттің құрылуына қаржылық көмек табуға қолғабыс етті. Ол сондай-ақ Генри Дюнанттың "Солферино естелігі" атты кітабымен танысты, онда бейтараптық сақтала отырып, ерікті түрде көмек көрсету үшін ұлттық қоғамдар құру қажеттігі айтылған. 1870 жылы Франко-прусс соғысы басталғанда, ол Баден герцогинясына әскери госпитальдерді дайындауға көмектесті және соғыс кезінде Қызыл Крест қоғамына зор қолдау көрсетті. 1871 жылы неміс билігі мен Страсбургтағы көмек комитетінің өтініші бойынша, Париж қаласы қоршаудан кейін Страсбургтағы кедейлерге жұмыс табуына көмектесті, ал 1871 жылы Париждің мұқтаж халқына азық-түлік таратуды ұйымдастырды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Баденнің алтын кресімен және пруссиялық темір кресімен марапатталды. АҚШ-қа оралғаннан кейін Бартон Халықаралық Қызыл Крест комитетін (ХҚКК) АҚШ үкіметі мойындауы үшін күресті бастады. 1873 жылы ол осы жоба бойынша жұмыс істеуге кірісті. 1878 жылы ол президент Рутерфорд Б. Хейзбен кездесті, ол сол кездегі көптеген американдықтардың пікірін білдірді: АҚШ тағы да Азамат соғысы сияқты қайғылы оқиғаға тап болмайды. Бартон президент Честер Артурдың кезінде, жаңа американдық Қызыл Крест соғыстан басқа да, жер сілкінісі, орман өрттері және дауылдар сияқты табиғи апаттарға да жауап бере алатынын дәлелдеп, күресін жемісті аяқтады. Бартон қоғамның американдық бөлімшесінің президенті болды, ал оның алғашқы ресми отырысы 1881 жылдың 21 мамырында Вашингтондағы пәтерінде өтті. Бірінші жергілікті бөлімше 1881 жылдың 22 тамызында Нью-Йорк штатының Ливингстон округіндегі Дансвилл қаласында құрылды, онда ол шалғайдағы үйінде тұрды. Испан-американ соғысы басталғанда қоғамның рөлі өзгерді, ол босқындар мен соғыс тұтқындарына көмектесті. Испан-американ соғысы аяқталғаннан кейін, Сантьяго халқы Бартонның құрметіне қала алаңында мүсін орнатты, ол бүгінге дейін тұр. АҚШ-та Бартонның еңбегі көптеген газеттерде мақталып, Қызыл Крест ұйымының жұмысы туралы жеке баяндады. 1884 жылы Огайо өзеніндегі су тасқынына көмектесті, 1887 жылы Техас штатын ашаршылықтан құтқару үшін азық-түлікпен және керек-жарақпен қамтамасыз етті, 1888 жылы торнадодан кейін жұмысшыларды Иллинойс штатына жіберді, сондай-ақ сол жылы Флорида штатына сары қызылша эпидемиясына қарсы жұмысшыларды аттандырды. 1889 жылы Джонстаундағы су тасқынынан кейін бірнеше күн ішінде 50 дәрігер мен медбикеден тұратын делегациясын басқарып, жаңадан құрылған жетімдер үйін ашты. Бартонның кәсіби және жеке қаражаттарын араластырғаны туралы сын айтылғаннан кейін, 1904 жылы 83 жасында Америка Қызыл Крестінің президенті лауазымынан кетуге мәжбүр болды, өйткені оның жеке басымдыққа ұмтылатын басшылық стилі ұйымдық қайырымдылықтың ресми құрылымына сай келмеді. Азамат соғысындағы батыл әйелдердің құрметіне Қызыл Крест штабы құрылды. Салтанатты ашылу кезінде ешкім сөз сөйлемеді, бұл әйелдер мен олардың еңбегіне деген құрметтің белгісі болды. Президенттік лауазымынан кеткеннен кейін Бартон Ұлттық алғашқы көмек қоғамын құрды.
Clara Barton achieved widespread recognition by delivering lectures around the country about her war experiences from 1865 to 1868. During this time she met Susan B. Anthony and began an association with the woman's suffrage movement. She also became acquainted with Frederick Douglass and became an activist for civil rights. After her countrywide tour she was both mentally and physically exhausted and under doctor's orders to go somewhere that would take her far from her current work. She closed the Missing Soldiers Office in 1868 and traveled to Europe. In 1869, during her trip to Geneva, Switzerland, Barton was introduced to the Red Cross and Dr. Appia; he later would invite her to be the representative for the American branch of the Red Cross and help her find financial benefactors for the start of the American Red Cross. She was also introduced to Henry Dunant's book A Memory of Solferino, which called for the formation of national societies to provide relief voluntarily on a neutral basis. In the beginning of the Franco Prussian War, in 1870, she assisted the Grand Duchess of Baden in the preparation of military hospitals and gave the Red Cross society much aid during the war. At the joint request of the German authorities and the Strasbourg Comité de Secours, she superintended the supplying of work to the poor of Strasbourg in 1871, after the Siege of Paris, and in 1871 had charge of the public distribution of supplies to the destitute people of Paris. At the close of the war, she received honorable decorations of the Golden Cross of Baden and the Prussian Iron Cross. When Barton returned to the United States, she inaugurated a movement to gain recognition for the International Committee of the Red Cross (ICRC) by the United States government. In 1873, she began work on this project. In 1878, she met with President Rutherford B. Hayes, who expressed the opinion of most Americans at that time which was the U. S. would never again face a calamity like the Civil War. Barton finally succeeded during the administration of President Chester Arthur, using the argument that the new American Red Cross could respond to crises other than war such as natural disasters like earthquakes, forest fires, and hurricanes. Barton became President of the American branch of the society, which held its first official meeting at her apartment in Washington, DC, May 21, 1881. The first local society was founded August 22, 1881 in Dansville, Livingston County, New York, where she maintained a country home. The society's role changed with the advent of the Spanish–American War during which it aided refugees and prisoners of the civil war. Once the Spanish–American War was over the grateful people of Santiago built a statue in honor of Barton in the town square, which still stands there today. In the United States, Barton was praised in numerous newspapers and reported about Red Cross operations in person. Domestically in 1884 she helped in the floods on the Ohio river, provided Texas with food and supplies during the famine of 1887, took workers to Illinois in 1888 after a tornado, and that same year took workers to Florida for the yellow fever epidemic. Within days after the Johnstown Flood in 1889, she led her delegation of 50 doctors and nurses in response, Barton's last field operation as President of the American Red Cross was helping victims of the Galveston hurricane in 1900. The operation established an orphanage for children. As criticism arose of her mixing professional and personal resources, Barton was forced to resign as president of the American Red Cross in 1904 at the age of 83 because her egocentric leadership style fit poorly into the formal structure of an organizational charity. In memory of the courageous women of the civil war, the Red Cross Headquarters was founded. During the dedication, not one person said a word. This was done in order to honor the women and their services. After resigning, Barton founded the National First Aid Society.
Клара Бартонның жоғалған сарбаздар кеңсесі
1869 жылы Бартон Жоғалған сарбаздар кеңсесін жабылып, Еуропаға аттанды. Оның ескі пансионатының үшінші қабаты 1913 жылы тақтамен жабылды, ал ол жер ұмытылды. Бұл орынның "жоғалуына" Вашингтон қаласы 1870 жылдары мекенжайлар жүйесін өзгертуі себеп болды. Пансионат 437 ½ Солтүстік-Батыс жетінші көшеге (бұрынғы 488 ½ Батыс жетінші көшеге) айналды. 1997 жылы Бас қызмет көрсетулер басқармасының аға шебер ұстасы Ричард Лайонс ғимаратты бұзуға дайындалу үшін тексеруге шақырылды. Ол шатыр бөлмесінен Бартонға тиесілі көптеген заттарды тапты, олардың ішінде табельдер, киім-кешек, Азамат соғысының сарбаздарының шұлықтары, әскер шатыры, Азамат соғысы дәуірінің газеттері және Жоғалған сарбаздар кеңсесімен байланысты көптеген құжаттар болды. Осы жаңалықтың арқасында Ұлттық парктік қызмет ғимаратты бұзудан сақтап қалды. Дегенмен, орынды қалпына келтіруге бірнеше жыл кетті. 2015 жылы Ұлттық Азамат соғысы медицинасы мұражайы басқаратын Клара Бартонның Жоғалған сарбаздар кеңсесі мұражайы ашылды.
In 1869, Barton closed the Missing Soldiers Office and headed to Europe. The third floor of her old boardinghouse was boarded up in 1913, and the site forgotten. The site was "lost" in part because Washington, DC realigned its addressing system in the 1870s. The boardinghouse became 437 ½ Seventh Street Northwest (formerly 488 1/2 Seventh Street West). In 1997, General Services Administration carpenter Richard Lyons was hired to check out the building for its demolition. He found a treasure trove of Barton items in the attic, including signs, clothing, Civil War soldier's socks, an army tent, Civil War era newspapers, and many documents relating to the Office of Missing Soldiers. This discovery led to the NPS saving the building from demolition. It took years, however, for the site to be restored. The Clara Barton's Missing Soldiers Office Museum, run by the National Museum of Civil War Medicine, opened in 2015.
Шығармалық бейнелер
Энн Риналдидің "Барлық сүйектерді нөмірлеу" романы Бартон мен Андерсонвилл түрмесін, Азамат соғысы кезіндегі қорқынышты жағдайларға толы түрмені көрсетеді. "Мерішікерлік періште" (Angel of Mercy, MGM, 1939) – Эдвард Л. Канның режиссерлік туындысы, оның басты рөлдерін Сара Хаден (Бартон) және Энн Ратерфорд сомдады. "Вояджерлер!" (1982–1983) атты NBC телесериалында Финес Богг пен Джеффри Джонс тарихтың дұрыс бағытта дамуын қамтамасыз ету үшін уақыт арқылы саяхаттайды. Сериалдың 1-ші маусымының 9-шы эпизоды "Марко және достарының саяхаттары", алғашқы көрсетілімі 1982 жылдың 3 желтоқсанында болған. Эпизодта Финес пен Джеффри Бартонды (Патрисия Донахью) өртенген шарабадан құтқарады, бірақ ол түтінге уланып, жан тәсілім етуге айналып жатыр. Джеффри (1982 жылғы жас бала) Бартон заманында белгісіз болған ауыздан ауызға жасалатын тыныс алуды (реанимация) қолданып, оның өмірін сақтап қалады, соның арқасында ол Америка Қызыл Крестін құруға мүмкіндік алады. Манди Мур "Мас тарих" (Drunk History) эпизодында Бартонның рөлін ойнайды, онда Амбер Раффин Азамат соғысы кезінде және одан кейін Бартонның жетістіктерін баяндайды. "Америка: Фильм" (America: The Motion Picture) Меган Лихи дауыстаған Клара Бартонның өте көркемделген нұсқасын ұсынады. HBO-ның "Алтын ғасыр" (The Gilded Age, 2022) сериалында Бартонның рөлін Линда Эмонд ойнайды.
Numbering All the Bones by Ann Rinaldi features Barton and Andersonville Prison, a Civil War prison with terrible conditions. Angel of Mercy (MGM, 1939) is a biographical short film directed by Edward L. Cahn, starring Sara Haden as Barton and Ann Rutherford as a woman whose brother's death in a Civil War battle inspires her to join Barton in her work. In the NBC TV series Voyagers! (1982–1983), Phineas Bogg and Jeffrey Jones travel through time to make sure history proceeds correctly. In the episode "The Travels of Marco and Friends", season 1, episode 9, original airdate December 3, 1982, Phineas and Jeffrey rescue Barton (Patricia Donahue) from a burning wagon, but she is on the verge of succumbing to smoke inhalation. Jeffrey (a young boy from 1982) applies mouth to mouth resuscitation (a technique unknown in Barton's time) and saves her life, thus enabling her to go on to found the American Red Cross. Mandy Moore plays Barton in an episode of Drunk History which features a summary of Barton's accomplishments during and after the Civil War as narrated by Amber Ruffin. America: The Motion Picture features a highly fictionalized version of Clara Barton as voiced by Megan Leahy. In the HBO series The Gilded Age (2022), Barton is played by Linda Emond.
Басқа естеліктер
Клара Бартонның Массачусетс штатында дүниеге келген үйі қазір мұражай ретінде жұртшылыққа ашық. 1948 жылы Бартонның суреті және Америка Қызыл Крестінің символы бейнеленген марка шығарылды. Бартон 1973 жылы Ұлттық әйелдер даңқы залына енгізілді. 2019 жылы Бартон "Government Executive" журналының "Үкімет даңқы залының" тұңғыш құрамының мүшесі ретінде таныстырылды. Америка тарихы ұлттық мұражайының үшінші қабатындағы шығыс жақ қанатындағы 3-бөлмедегі көрмелер АҚШ-тың соғыстағы тарихына арналған. Бір кезде Қызыл Кресттің Клара Бартон жедел жәрдем машинасы осы жердегі ең маңызды экспонаттардың бірі болған, бірақ қазір көрмеге қойылмайды. "Сидней Макс" атты Disney телешоудағы мектеп Клара Бартон атындағы орта мектеп деп аталды. Клара Бартон 2008 жылы Нью-Джерси даңқы залына енгізілді.
The Clara Barton Homestead, where Barton was born in Massachusetts is open to the public as a museum. A stamp with a portrait of Barton and an image of the American Red Cross symbol was issued in 1948. Barton was inducted into the National Women's Hall of Fame in 1973. In 2019, Barton was announced as one of the members of the inaugural class of the Government Executive magazine's Government Hall of Fame. Exhibits in the east wing of the third floor, 3 East, of the National Museum of American History are focused on the United States at war. The Clara Barton Red Cross ambulance was at one point the signature artifact there but is no longer on display. The school in the Disney show Sydney to the Max is named Clara Barton Middle School. Clara Barton was inducted into the New Jersey Hall of Fame in 2008.
Жарияланған еңбектер
Бартон, Клара Х. Қызыл Крест: бейбіт және соғыс кезеңдерінде. Вашингтон, округ Колумбия: Америка тарихи баспасы, 1898 жыл. Бартон, Клара Х. Қызыл Крест тарихы: далалық жұмыстардан алынған сырғазылдар. Нью-Йорк: Д. Апплтон және компаниясы, 1904. Бартон, Клара Х. Менің бала кезімнің тарихы. Нью-Йорк: Бейкер және Тейлор компаниясы, 1907. 1980 жылы Arno Press баспасында қайта басылды.
Barton, Clara H. The Red Cross: In Peace and War. Washington, D. C.: American Historical Press, 1898. Barton, Clara H. Story of the Red Cross: Glimpses of Field Work. New York: D. Appleton and Company, 1904. Barton, Clara H. The Story of My Childhood. New York: Baker & Taylor Company, 1907. Reprinted by Arno Press in 1980. .
Тарихнама
Amico, Элеонора Б., ред. Reader's Guide to Women's Studies (Fitzroy Dearborn, 1998) 56–57 беттер.
Amico, Eleanor B., ed. Reader's Guide to Women's Studies ( Fitzroy Dearborn, 1998) pp. 56–57