Шіркеу мүшелері үшін көші-қонға қаржылық көмек қоры

Кіріспе

LDS Church emigration program
Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінің (LDS Church) 19 ғасырдағы эмиграция бағдарламасы. Мәңгілік эмиграция қоры (PEF) тұзды көл аңғары мен оның айналасындағы негізгі шіркеу қауымына қосылуға тырысатын эмигранттарға экономикалық көмек көрсету үшін құрылды. Бұл қор 1849 жылы, алғашқы мормон пионерлері Ютаға келгеннен кейін екі жыл өткен соң іске қосылды. 1850 жылдың қыркүйегінде шіркеудің жалпы конференциясында ұсынылған идеялар негізінде, Дезерет штатының уақытша үкіметі қорды Мәңгілік көшпелі компания ретінде ресми түрде тіркеді. Нәтижесінде, қор мен корпорация Мәңгілік көшпелі қор компаниясы (PEFC) деген атпен жұмыс істеді.

Қордың іс-әрекеті мен операциялары

PEF шіркеу ресурстары мен жеке қайырымдамаларды үйлестіріп, батысқа көшіп бара жатқан мұқтаж шіркеу мүшелеріне бастапқы көмек көрсетті. PEF құру туралы жарлықта Ұлы тұзды көлдегі Антилопа аралы мен Стенсбери аралы – екі арал компанияның эксклюзивті пайдалануына берілді. Көмек алғандар компанияға шығындарын өтеу үшін міндеттеме хатына қол қоятын, және көбінесе қолма-қол ақшадан өзге тауарлармен немесе еңбекпен де өтеуге рұқсат етілді. Бағдарламаның ішінде 30 000-ға жуық адамға, негізінен саяхат және жабдықтаумен көмек көрсетілді. Қаржылық мүмкіндік барлық мұқтаждарды қолдауға жетпегендіктен, басымдық ұзақ жылдардан бері шіркеу мүшелеріне және Батыс шекарасында қажетті біліктілігі бар адамдарға берілді. Ұлыбританиядағы LDS шіркеуінің ертерек дамуы британдық мүшелердің Скандинавиядан және басқа елдерден келген көшпендерге қарағанда PEF көмегін алу ықтималдығы жоғары болды. Ютада туыстары бар адамдар көбірек қолдауға ие болды, ал PEF доноры өз үлесімен де көмек алатын адамды белгілей алатын.

Эмигранттардың жаңалықтары мен дамуы

Эмигранттарға сапарды жеңілдету және бағдарламаны олар мен шіркеу үшін арзандату жөніндегі күш-жігер PEF-тің барлық өмірі бойына жалғасты. Бастапқыда шіркеу басшылары Еуропадағы мүшелерге Панама немесе Никарагуа арқылы канал салынғанша күтуге кеңес берді, бұл оларға Калифорнияға қондырып, Атлантика жағалауынан қиын құрлық арқылы сапарлаудан сақтауға мүмкіндік берер еді. Алайда, канал жобалары ілгерілемегендіктен, бұл сапарға қатысты тәсіл ешқашан дамыған жоқ. 1856 жылдан бастап, батыс теміржол терминалынан жазықтарды кесіп өтуге өгіздермен жабдықталған көліктерді ұсынудың орнына, шіркеу басшылары көптеген эмигранттарды екі дөңгелекті арбалары бар қол арбаларымен ұйымдастырды, оларды үлкен доңғалақты арба сияқты өздері тартты. Бұл жаңа тәсіл PEF-ке 1855 жылғыдан екі есе көп адамды қолдауға мүмкіндік берді. Дегенмен, сандардың артуы да мәселе тудырды, себебі қосымша кемелерді сатып алу және жеткілікті қол арбаларын жасау қиындықтары сапарды кешіктірді. Осының салдарынан екі топ қол арбаларымен саяхатының кезеңін жылдың соңында бастады, Солт-Лейк-Ситиге жетпей қазан айында қарлы боранға ілігіп, көптеген адам қаза тапты. Келесі жылдары тағы бірнеше қол арбалары компаниясы құрылды, соңғысы 1860 жылы эмиграцияның соңғы кезеңі көлік пойыздарына қайта оралды. Оның орнына шіркеу президенті Бригам Янг Ютадан мал мен көліктері бар топтарды жіберіп, эмигранттарды жазықтарда қарсы алу идеясын ұсына бастады. Бар ресурстарды пайдалану арқылы әр топты жеке жабдықтаудың қиындықтары мен шығындары азайтылады, ал көліктер қажетті жабдықтар мен жабдықты тасымалдай алады, ал жолаушылардың көпшілігі жаяу жүреді. Янг сондай-ақ Ютада әлі де саудагерлердің аздығын ескере отырып, жергілікті тұрғындар команда басшыларына Шығысқа тауарлар сатып алуға және оларды кері арзанға әкелуге мүмкіндік беруі мүмкін екенін ұсынды. Бұл топтар Миссури өзенінің жиналу орнына және Ютаға «төмен және кері» саяхаттағандықтан «төмен және кері компаниялар» деп аталды және он жылдық ішінде PEF арқылы ұйымдастырылған үлкен эмигрант топтарын жеңілдетуге маңызды үлес қосты. Еуропадан келгендер үшін, әдетте, Ливерпуль, тек бірнеше құрлықтан келген топтар ғана Гамбургтен тікелей Америкаға жүзіп келді. 1868 жылға дейін шіркеу агенттері трансатлантикалық өту үшін тек желкенді кемелерді жалдады, бұл жол ақысын мүмкіндігінше төмен ұстау үшін (жеке тұлға немесе PEF төлеген). Осы кезде АҚШ-қа шетелден көшіп келушілердің көпшілігі бу кемелеріне ауысты, ал шіркеу Гвион желісімен қарым-қатынас орнату арқылы эмигранттарын жолаушылар ретінде тасымалдауды қабылдады. Бумен жылдам және сенімді өтуге көшу, ішінара, Омахадан алғашқы құрлықарлық теміржолдың бөлігін салуға көмектесетін қабілетті ер адамдарға тегін теміржол билетін ұсынған Юнион Пасифик Теміржолынан алынған жеке концессиямен байланысты болды. Алайда, PEF төлемдерін қадағалауға тағайындалған шіркеу епископтарына «қарызкорлардың төлей алу қабілетіне сәйкес, кедейлерді, жесірлерді, қарттарды немесе мүгедектерді қиын жағдайға түсірмей» ақша жинау керектігі ескертілді. Шіркеу ұйым құрылғанының 50 жылдығын тойлау аясында, болашақ президент Джон Тейлор соманың жартысын кешіру мақсатын жариялады. Шіркеу епископтары төлей алмайтын жағдайға түскендерді анықтау арқылы PEF-ке жыл бойы 337 000 долларлық қарызды кешіруге қол жеткізді. Конгрестің келесі сессиялары LDS шіркеуін де, Perpetual Emigrating Fund Company компаниясын да осы практиканы қолдауға негізделген компанияны тарату туралы заң жобаларын бірнеше рет қарастырды. Ақыры, 1887 жылы Эдмундс-Таккер заңы қабылданған кезде тарату күшіне енді. Шіркеу жұмысын жалғастыруға рұқсат берілді және оның активтері 1893 жылы көп әйелділік практикасын ресми түрде тоқтату туралы манифест жарияланғаннан кейін босатылды, бірақ PEFC ешқашан қайта құрылмады. Сот процесінің қорытындысы бойынша, тарату үшін тағайындалған комиссар 417 968,50 доллардың таза активтерін иеленді, олардың барлығы дерлік құндылығы жоқ, өндіріп алуға болмайтын уәделік вексельдер болды. 2001 жылы ЛДС шіркеуі Мәңгілік эмиграциялық қордан шабыттанған жаңа бағдарлама құрды, бұл жолы дамушы елдердегі мүшелеріне кәсіби және техникалық білім алуға көмектесуге бағытталған және оны Мәңгілік білім беру қоры деп атады.

Efforts to ease the journey for the emigrants and make the program less expensive for them and the church continued over the PEF's lifetime. At first, church leadership believed that members in Europe should be advised to wait until a potential canal was built through Panama or Nicaragua, so they could land in California and avoid the difficult overland journey from the Atlantic seaboard. However, as the canal projects failed to move forward, this approach to the voyage never developed. Beginning in 1856, instead of supplying covered wagons with oxen to cross the plains from the western railroad terminus, church leaders organized many emigrants into handcart companies provided with two wheeled carts that they would pull themselves, like a very large wheelbarrow. The new approach allowed the PEF to support nearly twice as many individuals as it had in 1855. The increased numbers were also problematic, however, as procuring the additional ships and difficulties in building sufficient handcarts caused travel delays. This led to two companies starting the handcart stage of their journey too late in the year, with significant loss of life when they were caught in an October blizzard before reaching Salt Lake City. A few more handcart companies followed in subsequent years, the last in 1860 as the final emigration stage reverted to wagon trains. Instead, church President Brigham Young began promoting the idea of sending teams from Utah with cattle and wagons to meet the emigrants across the plains. By drawing on available resources, it would reduce the challenges and costs of outfitting each group separately, and the wagons could carry the necessary gear and supplies while the majority of travelers walked alongside. Young also suggested that with Utah still having few merchants, existing residents might arrange to have team leaders obtain goods for them back East and bring those items back more cheaply than they could otherwise be obtained. These teams became known as "down and back companies" based on their journey "down" to the Missouri River gathering point and back to Utah, and contributed significantly in facilitating the larger emigrant groups organized through the PEF over the course of the decade. For those coming from Europe, the place of departure was typically Liverpool, except for a handful of parties from the continent who sailed to America directly from Hamburg. Church agents engaged sailing vessels almost exclusively for the transatlantic crossing until 1868, to keep fares as low as possible (whether paid by the individual or the PEF). By this time, the majority of overseas immigration to the US had already shifted to steamships, and the church followed suit in developing a relationship with the Guion Line to carry its emigrants as steerage passengers. The shift to a quicker, more reliable crossing by steam was in part connected to a separate concession from the Union Pacific Railroad, which offered free railroad fare from Omaha for able bodied men who could help build the roadbed for its portion of the first transcontinental railroad. However, church bishops who oversaw PEF repayments were directed that collection should be "consistent with the ability of the debtors to pay, without distressing the poor, the widow, the aged, or the infirm." As part of the jubilee celebration of the 50th year since the church's organization, its soon to be President John Taylor announced a goal to forgive half the amount. With instructions to identify those too poor to pay, church bishops managed in the end to forgive $337,000 of obligations to the PEF during the year. Subsequent sessions of Congress repeatedly considered bills to disincorporate both the LDS Church and the Perpetual Emigrating Fund Company on the grounds that it fostered the practice. The disincorporation finally took effect when the Edmunds Tucker Act was enacted in 1887. The church was ultimately allowed to continue operating and its assets were released in 1893 after a manifesto officially discontinuing the practice of polygamy, but the PEFC was never reinstated. At the conclusion of court proceedings to dissolve it, the receiver took possession of $417,968.50 in net assets, nearly all uncollectable promissory notes of no value. In 2001 the LDS Church established a new program inspired by the Perpetual Emigration Fund, this time designed to help members in developing countries obtain vocational and technical training, and named it the Perpetual Education Fund.