Иса Массиха Жамағаты Әйелдер Ұйымы Эфиопияда

Кіріспе

Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер шіркеуінің әйелдер ұйымы, Эфиопиядағы ұйым.

Қамқорлық қоғамы – Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі Киелілер шіркеуінің (LDS Church) қайырымдастық және білім беруге бағытталған әйелдер ұйымы. Ол 1842 жылы Науву қаласында (Иллинойс штаты, АҚШ) құрылған. Бүгінде оның 188-ден астам елде және аумақта 7 миллионнан астам мүшесі бар.

Миссия

Қауымдарға көмек көрсету ұйымының ұраны, 1-Коринфтіктерге 13:8-ден алынған, – "Махаббат ешқашан жойылмайды". Қауымның мақсаты былай деп белгіленген: "Қауымдарға көмек көрсету ұйымы әйелдерді Көк Әкеге және Иса Мәсіхке, сондай-ақ Оның құрбандығына сенімдерін арттыру арқылы мәңгілік өмірдің нығметтеріне дайындалуға көмектеседі; рәсімдер мен өсиеттер арқылы жеке тұлғаларды, отбасыларды және үйлерді нығайтады; және мұқтаж жандарға көмектесу үшін бірігіп жұмыс істейді."

Басталуы

1842 жылдың көктемінде Сара Гренджер Кимболл және оның тігіншісі Маргарет А. Кук соңғы күнгі қасиеттілердің Науво ғибадатханасын салушы жұмысшылар үшін киім тігуге күш-жігерін біріктіруді талқылады. Олар көршілерін шақырып, әйелдер қоғамын құруға шешім қабылдады. Кимболл Елиза Р. Сноудан ұйымның конституциясын және ережелерін қайта қарау үшін шіркеу Президенті Джозеф Смитке жіберуді сұрады. Құжаттарды қарап шыққаннан кейін Смит оларды "өзі көрген ең жақсысы" деп атады, бірақ "Бұл сіздер қалаған нәрсе емес. Апаларыңызға былай айтыңыз: "Оның ұсынысы Раббыға қабыл болды, Оның разылығы бар. Мен әйелдерді діни қызметкерлердің үлгісі бойынша ұйымдастырамын". 1842 жылдың 17 наурызында жиырма әйел Наувоодағы Смиттың қызыл кірпіш дүкенінің үстіндегі екінші қабаттағы кездесу бөлмесінде Смитпен, Джон Тейлормен және Уиллард Ричардспен әйелдер қоғамын құру туралы талқылау үшін жиналды. Смит, Тейлор және Ричардс бөлменің жоғарғы жағындағы платформаға отырды, ал әйелдер оларға қарады. "Құдайдың Рухы оттай жалындап тұр" әні орындалды, ал Тейлор кездесуді дұғамен ашты. Қатысқан әйелдер: Эмма Хейл Смит, Сара М. Кливленд, Феби Энн Хоукс, Элизабет Джонс, София Паккард, Филинда Меррик, Марта Макбрайд Найт, Дездемона Фулмер, Элизабет Энн Уитни, Леонора Тейлор, Батшеба В. Смит, Феби М. Уилер, Эльвира А. Коулз (кейін Эливира А. С. Холмс), Маргарет А. Кук, Аталия Робинсон, Сара Гренджер Кимболл, Элиза Р. Сноу, София Робинсон, Нэнси Ригдон және София Р. Маркс. Әйелдер алғашқы мүшелер ретінде ұсынылды, ал ерлер барлық қатысушыларды қабылдау туралы ұсыныс қаралған кезде бөлмеден шықты. Ұсыныс қабылданды, олар қайта оралды. Содан кейін Жозеф Смит тағы жеті адамды қабылдауды ұсынды. Олар: Сара Хигби, Тирза Кахун, Кезиа А. Моррисон, Маринда Н. Хайд, Абигейл Оллред, Мэри Снайдер және Сара С. Грэйнджер. Әйелдер қарастырып, шешім қабылдағанда, ерлер тағы да бөлмеден шықты. Смит қоғамға төрағалық етушіні сайлауды және оған көмек көрсету үшін екі кеңесшіні таңдауды ұсынды. Олар діни қызметке тағайындалып, қоғамға басшылық ететін. Конституцияның орнына президенттік билік жүргізетін болады және олардың барлық шешімдері заң ретінде қарастырылып, соған сәйкес әрекет етілуі тиіс. Қоғам мүшелері тиісті уақытта дауыс беруі керек, ал әйелдердің көпшілік пікірі заң ретінде құрметтеледі. Кездесулердің хаттамасы олардың басқаруына қосымша басшылық болады. Уитни Эмма Смиттің президент болып сайлануын ұсынды және ол бірауыздан қабылданды. Содан кейін Эмма Смит өзінің екі кеңесшісін, Кливленд пен Уитниді таңдады. Сол кезде кездесуге төрағалық еткен Тейлор бұл мәртебені Смит пен оның кеңесшілеріне қалдырды. Содан кейін ерлер Смит хатшы мен қазынашыны таңдаған кезде қайтадан бөлмеден шықты. Содан кейін үш мүшеге Тейлор батасын берді. Смит "Қоғамның мақсаты - әйелдер қоғамы бауырластарды кедейлердің мұқтаждықтарын қарастыруда, қайырымдылық іздеуде және олардың мұқтаждықтарын қамтамасыз етуде жақсылыққа шақыруы; әйелдер қауымының адамгершілігін түзету және ізгі қасиеттерін нығайту арқылы және ақсақалдарды сөгіс берудің қиыншылығынан құтқарып, олар өз уақыттарын басқа міндеттерге жұмсай алады" деп мәлімдеді. Ұйымның "Бейнепайы қоғам" деп аталуы ұсынылды және ешқандай қарсылықсыз дауыс берілді. Алайда Эмма Смит бұл пікірге қарсы болды. Ол жиналғандарды "көмек" термині ұйымның мақсатын жақсырақ көрсететіндігіне сендірді, өйткені олар "әдеттегіден өзгеше бір нәрсе жасауға" тырысады. Талқылаудан кейін, жаңадан құрылған ұйым "Наувоо әйелдерінің көмек қоғамы" деп аталсын деп бірауыздан келісті. Содан кейін Жозеф Смит қоғамның қаражатын бастау үшін алтыннан бес доллар (қазіргі шақтағы құны) ұсынды. Ер адамдар бөлмеден шыққаннан кейін, Елиза Р. Сноу қоғамның хатшысы болып, Феби М. Уилер хатшының көмекшісі, ал Эльвира А. Коулз қазынашы болып бірауыздан сайланды. Эмма Смит "әрбір мүше жақсылық жасауға ұмтылуы керек" деп атап өтті және қайғылы жағдайға тап болғандарды іздеп, көмектесуі керек. Кейін бірнеше әйел мүшелер Қоғамға садақа берді. Сол адамдар қайтып келгенде, Тейлор мен Ричардс да садақа берді. "Кел, қуанайық!" әні орындалып болған соң, кездесу келесі бейсенбі күні сағат 10-да жалғасты деп жарияланды. Содан кейін Тейлор соңғы дұғасын айтты. Өзінің тәжірибесі туралы Жозеф Смит былай деп жазды: "Мен сұрағаннан кейін, әйелдер көмек қоғамына қатыстым, оның мақсаты - кедейлерге, мұқтаждарға, жесірлерге және жетімдерге көмектесу және барлық қайырымдылық мақсаттарын іске асыру. Біз олардың біріккен күштерімен, азап шегуші кедейлердің, жатжұрттықтардың және әкесіз қалғандардың жағдайы жақсарады деп сенеміз". Жаңа ұйым танымал болды және осылайша жылдам өсіп, осы үлкен топ үшін кездесу өткізу орны табу қиын болды. Эмма Смит басшылығымен Қоғам қаланың төрт муниципалдық бөліміне сәйкес "кездесу үшін бөлінді". Смит және оның кеңесшілері топтарға басшылық етуді жалғастырды. Әр бөлімдегі мұқтаждықтарды анықтау үшін комиссиялар тағайындалды. Жас ана Сара Пеа Рич, Чарльз С. Ричтің әйелі, "Біз сол кезде халық ретінде біріккенбіз және біз жат адамдар емес, отбасы сияқты болдық" деп еске алды. 1844 жылдың наурыз айына қарай мүшелердің саны 1331 әйелге жетті. Наувоодағы Көмек Қоғамының соңғы тіркелген кездесуі 1844 жылдың 16 наурызында өтті. Смит көбінесе Көмек Қоғамын көп некеге қарсылығын білдіру үшін мінбар ретінде пайдаланды. Алайда, қоғамның бірнеше мүшелері мен басшылары Смиттың өзінің күйеуіне де кіретін көп некеде құпия түрде болды. Осы ішкі қайшылықтарға байланысты Жозеф Смит ұйымның барлық кездесулерін тоқтатты. 1844 жылдың маусымында Жозеф Смит қайтыс болғаннан кейін, Бригам Янг соңғы күнгі қасиеттілердің көпшілігінің басшылығын өз қолына алды. Көп некеге жалғасуды қалаған Янг Наувоодан Тұз көлі аймағына аттанғаннан бұрын Көмек Қоғамын таратып жіберді.

In the spring of 1842 Sarah Granger Kimball and her seamstress, Margaret A. Cook, discussed combining their efforts to sew clothing for workers constructing the Latter Day Saints' Nauvoo Temple. They determined to invite their neighbors to assist by creating a Ladies' Society. Kimball asked Eliza R. Snow to write a constitution and by laws for the organization for submission to President of the Church Joseph Smith for review. After reviewing the documents, Smith called them "the best he had ever seen" but said, "this is not what you want. Tell the sisters their offering is accepted of the Lord, and He has something better for them than a written constitution. I will organize the women. after a pattern of the priesthood." Twenty Latter Day Saint women gathered on Thursday, March 17, 1842, in the second story meeting room over Smith's Red Brick Store in Nauvoo to discuss the formation of a Ladies' Society with Smith, John Taylor, and Willard Richards. Smith, Taylor, and Richards sat on the platform at the upper end of the room with the women facing them. "The Spirit of God Like a Fire Is Burning" was sung, and Taylor opened the meeting with prayer. The women present were Emma Hale Smith, Sarah M. Cleveland, Phebe Ann Hawkes, Elizabeth Jones, Sophia Packard, Philinda Merrick, Martha McBride Knight, Desdemona Fulmer, Elizabeth Ann Whitney, Leonora Taylor, Bathsheba W. Smith, Phebe M. Wheeler, Elvira A. Coles (Cowles; later Elivira A. C. Holmes), Margaret A. Cook, Athalia Robinson, Sarah Granger Kimball, Eliza R. Snow, Sophia Robinson, Nancy Rigdon and Sophia R. Marks. The women present were proposed as the initial members and the men withdrew as the motion to accept all present was considered. The motion was passed and the men returned. Then another seven names were proposed by Joseph Smith for admission. They were: Sarah Higbee, Thirza Cahoon, Keziah A. Morrison, Marinda N. Hyde, Abigail Allred, Mary Snider, and Sarah S. Granger. The men again withdrew as the women considered and passed the motion. Smith then proposed the society elect a presiding officer and allow that officer to choose two counselors to aid her. They would be ordained and would preside over the society. In the place of a constitution the presidency would preside and all their decisions should be considered law and acted upon as such. At appropriate times, the body of the society should vote and the majority opinion of the sisters would be honored as law. The minutes of the meetings would serve as an additional guide to their governance. Whitney motioned and it was seconded that Emma Smith be chosen president and this passed unanimously. Emma Smith then chose her two counselors, Cleveland and Whitney. At that time Taylor, who had been presiding over the meeting, vacated that honor to Smith and her counselors. The men then again withdrew as Smith chose a secretary and treasurer. The three members of the Presidency were then ordained and blessed by Taylor. Smith stated "the object of the Society—that the Society of Sisters might provoke the brethren to good works in looking to the wants of the poor—searching after objects of charity, and in administering to their wants—to assist; by correcting the morals and strengthening the virtues of the female community, and save the Elders the trouble of rebuking; that they may give their time to other duties, &c., in their public teaching." It was proposed that the organization go by the name "Benevolent Society" and with no opposition the vote carried. However, Emma Smith made a point of objection. She convinced the attendees that the term "relief" would better reflect the purpose of the organization, for they were "going to do something extraordinary," distinct from the popular benevolent institutions of the day. After discussion, it was unanimously agreed that the fledgling organization be named "The Female Relief Society of Nauvoo". Joseph Smith then offered five dollars (worth $ today) in gold to commence the funds of the Society. After the men left the room, Eliza R. Snow was unanimously elected as secretary of the Society with Phebe M. Wheeler as Assistant Secretary and Elvira A. Coles as Treasurer. Emma Smith remarked that "each member should be ambitious to do good" and seek out and relieve the distressed. Several female members then made donations to the Society. The men returned, and Taylor and Richards also made donations. After singing "Come Let Us Rejoice," the meeting was adjourned to meet on the following Thursday at 10 o'clock. Taylor then gave a closing prayer. Of his experience Joseph Smith recorded: "I attended by request, the Female Relief Society, whose object is the relief of the poor, the destitute, the widow and the orphan, and for the exercise of all benevolent purposes. [W]e feel convinced that with their concentrated efforts, the condition of the suffering poor, of the stranger and the fatherless will be ameliorated". The new organization was popular and grew so rapidly that finding a meeting place for such a large group proved difficult. Under Emma Smith's direction, the Society was "divided for the purpose of meeting" according to each of the city's four municipal wards. Smith and her counselors continued to preside over the groups. Visiting committees were appointed to determine needs in each ward. Young mother Sarah Pea Rich, wife of Charles C. Rich, recalled, "We then, as a people were united and were more like family than like strangers." By March 1844, membership totaled 1331 women. The last recorded meeting of the Relief Society in Nauvoo was held on March 16, 1844. Smith had often used the Relief Society as a pulpit to express her opposition to plural marriage. However, several of the society's members and leaders were themselves secretly in plural marriages, including to Smith's own husband, These inner conflicts led Joseph Smith to suspend all meetings of the organization. After the death of Joseph Smith in June 1844, Brigham Young assumed leadership of the majority of Latter Day Saints. Desiring to continue plural marriage, Young disbanded the Relief Society before leaving Nauvoo for the Salt Lake Valley.

Батысқа қарай жылжу

1846 жылы Көмек қоғамының хатшысы Элиза Р. Сноу соңғы күндердің қасиеттілерімен бірге батысқа көшкенде, ол Көмек қоғамының жазба кітабын өзімен алып жүрді. Олар ресми жиналыстар өткізбесе де, әйелдер бейресми түрде жинала берді; мұқтаждарға көмек көрсету және оларды күту ісі ресми Көмек қоғамы ұйымы болмаса да, жалғасты. Солт-Лейк аңғарында және оның төңірегіндегі елді мекендерге қасиеттілер үй салған сайын, әйелдер үшін ресми жиналыстар біртіндеп пайда бола бастады. 1851 жылы Әйелдер денсаулығы жөніндегі Кеңес құрылды. 1854 жылдың 24 қаңтарында Бригам Янгтың жергілікті американдықтарға көмектесуге шақыруына жауап ретінде Солт-Лейк-Ситидегі бірнеше палатадағы әйелдер «үнді әйелдері мен балаларына киім тігу мақсатында әйелдер қоғамын» құруға шешім қабылдады. Екі аптадан кейін, 1854 жылдың 9 ақпанында олар «Үнділерге көмек қоғамы» деп аталған бірлестікті ресми түрде ұйымдастырды. Матильда Дадли президент және қазынашы, Мэри Хокинс және Мэри Берд кеңесшілер, Луиза Р. Тейлор хатшы, Аманда Барнс Смит көмекші хатшы болып сайланды. Тағы 12 әйел құрылтай мүшелері ретінде тіркелді. Соңғы күндердің қасиетті әйелдері материалдық жағдайы жағынан кедей болғанымен, үндістердің қажеттіліктері өздерінікінен басым екенін сезінді. Келесі төрт айда үнді әйелдері мен балаларына киім беруге жасаған тырыстықтары жалғасты. 1854 жылдың маусымында Бригам Янг әйелдерді өз палаталарында қоғамдар құруға шақырды. Бірінші Үнділерге көмек қоғамының мүшелері өз палаталарында ұйымдар құруға көмектесу үшін таратылды, олардың көпшілігі жетекшілер болды. Мысалы, Матильда Дадли он үшінші палатаның Көмек қоғамының президенті болды, Огаста Кобб және Сара А. Кук оның кеңесшілері, ал Марта Джейн Корей хатшы болып тағайындалды. Жазбалар шектеулі, бірақ 1858 жылға қарай Солт-Лейк-Ситидегі он екі палатада және Огден, Прово, Испан Форк және Манти, Юта сияқты басқа да шеткері елді мекендерде жиырмадан астам ұйым құрылғандығын көрсетеді. Әрбір Көмек қоғамы жергілікті епископпен ынтымақтаса, өз палатасы шегінде тәуелсіз жұмыс істеді. Палаталық қоғамдар орталық әйелдер басшылығымен байланысты болмаса да, олардың көпшілігі үндістерге киім тігу, кедейлерге, әсіресе көшпенділерге көмектесу және жергілікті мәжіліс үйлеріне кілемдер тоқу сияқты ұқсас іс-шаралармен айналысты. 2004 жылы тарихшы Кэрол Холиндрейк Нильсон Солт-Лейк-Ситидің он төртінші палатасының Көмек қоғамының ұйымдасуын, қызметін және мүшелігін құжаттады. Он төртінші палата ғибадатхана алаңы мен оңтүстік және батысқа қарай он бір тұрғын алаңын қамтыды. Бұл аймақта шіркеудің көптеген басшыларының үйлері орналасқан. Басқалармен қатар, Көмек қоғамының тізімінде Джон Тейлордың әйелдері Леонора Тейлор және Джейн Б. Тейлор, Парли П. Праттың әйелдері Элизабет Б. Прат, Кезия Д. Прат және Фиби Сопер Прат, Вилфорд Вудруфтың әйелдері мен қыздары Феби В. Вудруф, Эмма Вудруф, Сара Вудруф, Сара Делайт Вудруф, Феби А. Вудруф, Сьюзан К. Вудруф, Була Вудруфтың есімдері болды. 1858 жылғы Юта соғысынан бұрын, осы тәуелсіз палаталық ұйымдардың үш-төртінен аспайтыны Солт-Лейк округінің оңтүстігіне қасиеттілердің көп бөлігі уақытша көшірілуінен аман қалды.

When Relief Society secretary Eliza R. Snow joined the Latter Day Saints in their exodus west in 1846, she carried the Relief Society Book of Records with her. Although they no longer met in an official capacity, women continued to assemble informally; the care and nurture of the needy continued without a formal Relief Society organization. As Saints established homes in the Salt Lake Valley and surrounding settlements, formal meetings for women gradually emerged. A Female Council of Health was established in 1851. On January 24, 1854, in response to Brigham Young’s call to Saints to assist neighboring Native Americans, women from several Salt Lake City wards decided to organize "a society of females for the purpose of making clothing for Indian women and children." Two weeks later, on February 9, 1854, they formally organized an association remembered as the "Indian Relief Society." Matilda Dudley was elected president and treasurer, Mary Hawkins and Mary Bird as counselors, Louisa R. Taylor as secretary, and Amanda Barnes Smith as assistant secretary. Twelve other women were listed as charter members. Though the Latter day Saint women were poor in material goods, they felt the need of Native Americans exceeded their own. Over the next four months, their efforts to clothe Indian women and children continued in earnest. In June 1854, Brigham Young encouraged women to form societies in their individual wards. Members of the first Indian Relief Society disbanded to help establish organizations in their own wards, many of them becoming leaders. Matilda Dudley, for example, became president of the Thirteenth Ward Relief Society with Augusta Cobb and Sarah A. Cook as her counselors and Martha Jane Coray as secretary. Records are limited but show that by 1858 over two dozen organizations had formed in some twelve Salt Lake City wards and in other outlying settlements such as Ogden, Provo, Spanish Fork, and Manti, Utah. Each Relief Society operated independently within its ward in cooperation with the local bishop. Ward societies were not interconnected by central women's leadership, though many of them engaged in similar activities such as sewing clothing for Indians, caring for the poor, especially emigrants, and weaving carpets for local meetinghouses. In 2004, historian Carol Holindrake Nielson documented the organization, activities and membership of the Salt Lake City Fourteenth Ward Relief Society. The Fourteenth Ward included Temple Square and eleven residential squares to the south and west. This section contained the homes of many church leaders. Among others, the ward Relief Society roll included the names of Leonora Taylor and Jane B. Taylor, wives of John Taylor; Elizabeth B. Pratt, Kezia D. Pratt and Phoebe Soper Pratt, wives of Parley P. Pratt; and Phebe W. Woodruff, Emma Woodruff, Sarah Woodruff, Sarah Delight Woodruff, Phebe A. Woodruff, Susan C. Woodruff, Bulah Woodruff, wives and daughters of Wilford Woodruff. Interrupted by the 1858 Utah War, no more than three or four of these independent ward organizations survived the temporary move of much of the Latter day Saint population south of Salt Lake County.

Қайта ұйымдастыру және кеңейту

1867 жылдың желтоқсан айында шіркеу президенті Бригам Янг әр қауымда Көмек қоғамын қайта ұйымдастыруға шақырды. Элиза Р. Сноу қоғамның тарихын баяндап, оның мақсатын "тек қана кедейлерге көмек көрсету ғана емес, сонымен қатар барлық жақсы және құнды істерді іске асыру" деп түсіндірді. Янг 1868 жылғы сәуір айындағы шіркеудің бас конференциясында жергілікті Көмек қоғамдарын құру қажеттігін қайта атап өтті: "Енді, епископтар, көптеріңіздің ақылды әйелдеріңіз бар. Олар әртүрлі қауымдарда Әйелдер Көмек қоғамдарын ұйымдастырсын. Біздің арамызда көптеген дарынды әйелдер бар – сіздер олардың осы қозғалыстың негізгі күші болатынын көресіздер". Сноу жергілікті епископтарға Көмек қоғамының тұрақты бөлімшелерін ұйымдастыруға көмектесуге тағайындалды. Наувоодағы ерте кездесулердің хаттамаларын Конституция ретінде пайдаланып, Сноу барлық жергілікті қауымдар үшін әйелдерді мақсатта біріктіретін және олардың ұйымына тұрақты атау мен құрылым беретін стандартты үлгі жасады. Ол және тағы тоғыз әйел 1868 жылы қауымдар мен елді мекендерді аралап, жыл соңында Солтүстік Лейк-Ситидегі барлық жиырма қауымда және Юта штатының дерлік барлық округтерінде ұйымдар құрылды. Көмек қоғамының қауымдық бөлімшелері түрлі қызметтер атқарды. Әйелдер қауым епископына кедейлерге көмек көрсету үшін ақша және заттар жинап, бөліп беруге көмектесті. Олар ауруларға күтім жасап, үйлерді тазалап, жергілікті үйлерге кілем тігіп, бақша шаруашылығымен айналысып, үй шаруашылығын дамытуға жәрдемдесіп, діни білімдерді үйретіп, куәліктерін айтты. Сноу 1880 жылы Бас президент болып тағайындалғанға дейін де, кейін де орталық басшылықты қамтамасыз етті. Ол руханилық пен өзін-өзі қамтамасыз етуге баса назар аударды. Көмек қоғамы әйелдерді медициналық училищаларға жіберді, медбикелерді оқытты, Дезерет ауруханасын ашты, кооперативтік дүкендер ашты, жібек өндірісін дамытты, бидай жинады және астық қоймаларын салды. 1872 жылы Сноу Луиза Л. Гринге әйелдер журналы "Woman's Exponent" журналын құруға көмектесті, ол Көмек қоғамымен байланысты болды. Эмелин Б. Уэллс Гриннің орнын басып, 1914 жылға дейін редактор болып қызмет етті. Сноудың басшылығымен Көмек қоғамының әйелдері жас қыздар мен балаларды тәрбиеледі. Бригам Янгтың 1869 жылғы реформаға шақыруын тыңдап, Сноу, Мэри Изабелла Хорн және басқалар "Әйелдердің ынтымақтастық және үнемдеу қауымдастығын" құрды, одан кейін "Әйелдердің ынтымақтастық және үнемдеу қауымдастығының" жас қыздар бөлімі құрылды (кейіннен "Жас қыздардың өзара жетілдіру қауымдастығы" деп аталды, қазір "Жас әйелдер"). Сноу сонымен қатар Аурелия Спенсер Роджерспен 1878 жылы алғашқы қауымдық Негізгі қауымдастықты құру үшін жұмыс істеді. 1888 жылға қарай Көмек қоғамында 400-ге жуық жергілікті бөлімшеде 22 000-нан астам мүше болды. 1891 жылы Көмек қоғамы АҚШ Әйелдерінің Ұлттық Кеңесінің құрылтайшы мүшесі болды және ол Ұлттық Әйелдер Көмек қоғамы деп аталды. Көмек қоғамының ерте кездесулері әдетте жарты ай сайын өткізілетін. Ай сайынғы бір кездесуде кедейлерге қажетті тігін тігу және оларға көмек көрсету мәселелері талқыланды. Кездесулерде мүшелер білім алып, жоғары және білімді тақырыптарды талқылап, куәліктерін айтатын. Сондай-ақ, әйелдер өз қауымдастықтары үшін мәдени мүмкіндіктерді іздеуге және дамытуға шақырылды.

In December 1867 church president Brigham Young publicly called for the reorganization of Relief Society in every ward. Eliza R. Snow provided a historical account of the society and described its purpose to seek "not only for the relief of the poor, but the accomplishment of every good and noble work." Young again addressed the need to establish local Relief Society units at the church's 1868 April general conference, stating: Now, Bishops, you have smart women for wives, many of you. Let them organize Female Relief Societies in the various wards. We have many talented women among us You will find that the sisters will be the mainspring of the movement. Snow was assigned to assist local bishops in organizing permanent branches of the Relief Society. Using the minutes recorded in the early Nauvoo meetings as a Constitution, Snow created a standard model for all local wards that united women in purpose and provided a permanent name and structure to their organization. She and nine other sisters began visiting wards and settlements in 1868, and at the end of the year, organizations existed in all twenty Salt Lake City congregations and in congregations in nearly every county in Utah. Ward units of the Relief Society performed a variety of functions. Women helped the bishop of the ward assist the poor by collecting and disbursing funds and commodities. They nursed the sick, cleaned homes, sewed carpet rags for local meeting houses, planted and tended gardens, promoted home industry, and shared doctrinal instruction and testimony. Snow provided central leadership both before and after her call as General President in 1880. She emphasized spirituality and self sufficiency. The Relief Society sent women to medical school, trained nurses, opened the Deseret Hospital, operated cooperative stores, promoted silk manufacture, saved wheat, and built granaries. In 1872, Snow provided assistance and advice to Louisa L. Greene in the creation of a woman's publication, the Woman's Exponent, which was loosely affiliated with the Relief Society. Emmeline B. Wells succeeded Greene and continued as editor until its final issue in 1914. Under Snow's direction, Relief Society sisters nurtured young women and children. Heeding Brigham Young's 1869 call to reform, Snow, Mary Isabella Horne, and others established the Ladies' Cooperative Retrenchment Association from which the Young Ladies' Department of the Ladies' Cooperative Retrenchment was formed (later called the Young Ladies' Mutual Improvement Association and now the Young Women). Snow also worked with Aurelia Spencer Rogers to establish the first ward Primary Association in 1878. By 1888, the Relief Society had more than 22,000 members in 400 local wards and branches. In 1891, the Relief Society became a charter member of the National Council of Women of the United States and it was called the National Women's Relief Society. Early Relief Society meetings were generally held semi monthly. One meeting per month was devoted to sewing and caring for the needs of the poor. At meetings members might receive instruction, discuss elevating and educational topics, and bear testimony. The women were also encouraged to explore and develop cultural opportunities for their community.