Канада саяхатшысы Эли Вальтер Мартель өмірі мен саяси қызметі
Elie Martel
Эли Уолтер Мартель – Онтарио саяхатшысы (1967-1987). Жаңа демократиялық партиясының өкілі, теміржол және Inco-да жұмыс істеген. Канад саяхаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер Эли Вальтер Мартель (26 қараша 1934 жылы туған) – Канаданың Онтарио провинциясының бұрынғы саяхатшысы. Ол 1967 жылдан 1987 жылға дейін Онтарионың Заңнамалық Ассамблеясында Жаңа Демократиялық партияның (ЖДП) мүшесі ретінде қызмет етті.
Canadian politician
Elie Walter Martel (born November 26, 1934) is a former politician in Ontario, Canada. He served in the Legislative Assembly of Ontario from 1967 to 1987, as a member of the New Democratic Party (NDP).
Жеке өмір
Мартель Капреол қаласында, Онтарио провинциясында француз тілінде сөйлейтін отбасында дүниеге келді. Ол ағылшын тіліндегі пансионда оқыды, онда оны өз ана тілінде сөйлеуден тоқтатуға мәжбүр етті. Мартель үш рет мектептен шығып, теміржолда және Inco компаниясында жұмыс істеді. Оның әйелі Гей – Норман Фосеттің қызы, ол 1965 жылдан 1968 жылға дейін Никель белдеуінің федералды парламент депутаты болған.
Martel was born in Capreol, Ontario, into a French speaking family and was educated at an English speaking boarding school that forced him to stop speaking his family's native language. He quit school three times to work on the railroad, and at Inco. His wife Gaye is the daughter of Norman Fawcett, who was Nickel Belt's federal Member of Parliament from 1965 to 1968.
Саясаттағы мансап
Ол алғаш рет 1967 жылғы сайлауда Онтарио заң шығарушы органына сайланды, Солтүстік Онтариодағы Садбери-Шығыс сайлау округінде прогрессивті консерватор Сесил Филдингті 1200 дауыспен жеңді. Оның жеңісі сол жылы Біріккен Болат жұмысшылары INCO-ның Халықаралық шахташылар, фабрикалар және қорытушылар кәсіподағының 598-ші жергілікті ұйымын жұтып алған кезде орын алды, бұл кәсіподақтар мен CCF/NDP арасындағы шамамен 20 жылдық ащы саяси тартысқа нүкте қойды. Бұл тартыс бұрынғы CCF депутаты Боб Карлиннің қызметтен шеттелуіне әкелді, себебі партия Садбери округіндегі ұйымның Мина және Фабрика кәсіподағындағы коммунистер бақылауында болуынан қорқыды. Тек Болат жұмысшыларының Мина және Фабрика кәсіподағын ұзаққа созылған басып алуынан кейін ғана НДП өзінің талас-тартысқа толы фракциялары арасында біртүтасқа айналды, соның арқасында Мартель орынды жеңе алды. Мансабының басында Мартель католик орта мектептеріне толық қаржыландыруды қолдайтын НДП провинциялық конвенциясы арқылы ұсыныс енгізді. Ол 1971, 1975, 1977, 1981 және 1985 жылғы сайлауларда үлкен артықшылықпен қайта сайланды және өзінің заң шығарушы мансабының барлық кезеңінде оппозиция мүшесі болды. Мартель 1978 жылдан 1985 жылға дейін жеті жыл бойы НДП-ның палата басшысы болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін көп ұзамай, Онтарионың либералды премьер-министрі Дэвид Петерсон Мартельді Экологиялық бағалау кеңесінің төрағасының орынбасары етіп тағайындады. 1990 жылғы провинциялық сайлауда НДП алғаш рет көпшілік дауысқа ие болды, ал кейін Шелли Мартель көрнекті министр ретінде тағайындалды. Журналист Томас Уолкомның пікірінше, Эли Мартель 1991 жылғы дауылдан кейін қызын кабинетте ұстап тұру үшін Рейге қысым көрсеткен. Мартель 1997 жылғы федералды сайлауда Федералды Жаңа Демократиялық партияның кандидаты ретінде қатысты, бірақ Никель белдеуінде либералдық үміткер Рей Бонинге екінші орын алды. Садбери-Шығыс сайлау округі 1999 жылғы провинциялық сайлауда провинциялық Никель белдеуі сайлау округімен біріктірілді. Шелли Мартель 2007 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін сол округті провинциялық деңгейде өкілдік етті, соның арқасында отбасының Садбери аймағын өкілдік етуінің 40 жылдық тарихы аяқталды. Ол Онтарио Жаңа Демократтарының бұрынғы жетекшісі Говард Хэмптонға үйленген.
He was first elected to the Ontario legislature in the 1967 election, defeating Progressive Conservative candidate Cecil Fielding by 1,200 votes in the Northern Ontario constituency of Sudbury East. His victory happened the same year that the United Steelworkers absorbed INCO's International Union of Mine, Mill, and Smelter Workers union local 598, ending almost 20 years of very bitter political infighting between the unions and the CCF/NDP. The infighting ousted former CCF MPP, Bob Carlin because the party feared the Sudbury riding association was controlled by communists in the Mine, Mill union. Only after the Steelworkers' prolonged takeover of Mine, Mill, did the NDP finally have unity between its warring factions, thereby allowing Martel to win the seat. Early in his career, Martel navigated a motion through an NDP provincial convention supporting full funding for Catholic high schools. He was re elected by comfortable margins in the elections of 1971, 1975, 1977, 1981 and 1985, and served as an opposition member for his entire legislative career. Martel was House Leader of the NDP for seven years, from 1978 to 1985. Shortly after his retirement, Martel was named vice chair of the Environmental Assessment Board by Liberal Premier of Ontario David Peterson. The NDP won their first ever majority government in the 1990 provincial election, and Shelley Martel was subsequently named as a prominent cabinet minister. The journalist Thomas Walkom has argued that Elie Martel pressured Rae to keep his daughter in cabinet following a scandal in 1991. Martel ran as a candidate of the federal New Democratic Party in the 1997 federal election, but finished second to Liberal incumbent Ray Bonin in Nickel Belt. Sudbury East was disbanded and merged with the provincial Nickel Belt electoral district for the 1999 provincial election. Shelley Martel continued to represent that constituency provincially until her retirement in 2007, ending the family's forty year run of representing the greater Sudbury area. She is married to Howard Hampton, former leader of the Ontario New Democrats.