USS Tattnall эсминец тарихы

Кіріспе

Wickes класының эсминшісі

USS Tattnall (DD–125) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі Wickes класының эсминшісі. Ол капитан Джозиа Тэтналл III-нің құрметіне аталған алғашқы кеме болды. "Тэтналл" кемесі 1917 жылдың 1 желтоқсанында Нью-Джерси штатының Камден қаласындағы New York Shipbuilding Corporation компаниясында салынды, 1918 жылдың 5 қыркүйегінде суға түсірілді, Miss Sarah Campbell Kollock қатысуымен спонсорлық етілді және 1919 жылдың 26 маусымында қолданысқа берілді.

Қызмет тарихы

Жаңа Англия жағалауында сынақтан өткеннен кейін, «Таттналл» Жерорта теңізінің шығысына қарай бағыт алды. Ол 27 шілдеде Константинопольге жетіп, шамамен бір жыл түрік суларында қызмет етті. Осы кезеңде ол жолаушылар мен пошта тасымалдап, Мысыр, Грекия, Ресей және Сирия порттарына да айналды. 1920 жылдың маусым айында эсминец АҚШ-қа қайта оралу сапарын бастады. Отанына қайта оралу кезінде, Әскери-теңіз күштері 125 белгілеулердің әлфавиттік-сандық жүйесін қабылдаған кезде, 1920 жылдың 17 шілдесінде ол DD 125 деп тағайындалды. 22 шілдеде Нью-Йорк портына кірмес бұрын Италия мен Франция порттарында тоқтады. «Таттналл» күрделі жөндеуден кейін Тынық мұхиты флотына қосылды. АҚШ-тың оңтүстік жағалауындағы порттарға, сондай-ақ Куба, Никарагуа, Мексика және Панама каналы аймағындағы порттарға тоқтағаннан кейін, ол 17 желтоқсанда Сан-Диегоға жетті. Соғыс кемесі 1922 жылдың 15 маусымына дейін Калифорния жағалауында жұмыс істеді, содан кейін қызметтен босатылып, Сан-Диегодағы резервке қойылды. 1930 жылдың 1 мамырында «Таттналл» қайтадан қызметке кірісті. Соғыс кемесі 1931 жылға дейін батыс жағалаудағы Соғыс күштерімен бірге қызмет етті. Сол жылдың 1 шілдесіне дейін ол 7-ші эсминецтер дивизиясының құрамында Скаутинг күштерінің эсминецтерімен қызмет ету үшін АҚШ-тың шығыс жағалауына ауыстырылды. Бір жыл өткен соң «Таттналл» қызметі шектелді, өйткені ол айналмалы резервке жіберілді. 1934 жылдың 1 қаңтарында эсминец Флотамен бір жылдық қызметке кірісіп, Scouting Force Training Squadron құрамында жаңа белсенділікке ие болды. Айналмалы резервтегі белсенділіксіз кезеңнен кейін, ол 1935 жылдың соңында оқу эскадрильясына қайта қосылды. 1937 жылдың соңында АҚШ Флотының Оқу тобы құрылды және «Таттналл» мен Скаутинг күштерінің Оқу эскадрильясының басқа бөлімшелері жаңа ұйымға қосылды. Эсминец 1938 жылдың қараша айына дейін оқу қызметін жалғастырды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1938 жылғы 17 қарашада ол және Дж. Фред Талбот Даллас пен Бэббитті Арнайы қызмет эскадрильясының бөлімдері ретінде алмастырды. Таттналл 1940 жылғы 17 қыркүйекте эскадрилья таратылғанға дейін Канал аймағында орналасқан. Бірақ, соғыс кемесі Панамадағы өзінің базалық портынан Мексика шығанағы мен Кариб теңізінде жұмысын жалғастырды. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Таттналл өз операциялық аймағында, көбінесе Куба мен Испаньола арасындағы желді өткел арқылы, Кариб теңізіндегі U-кемелерінің белсенділігі кезінде қауіпті аймақ болған, жағалау конвойларын сүйемелдеуге кірісті. Ол көптеген гидролокациялық контактілер жасады және тереңдік бомбаларымен шабуылдады, бірақ бірде-бір нақтыланған жойылған жау болған жоқ. 1943 жылғы шілде айының басында эсминец Кариб теңізіндегі соңғы конвойын солтүстікке қарай Уиндвард өткелінен Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына дейін жеткізді. 10-ы күні ол келді, 24 шілдеде APD 19 деп қайта аталды. 1943 жылғы 6 қыркүйекте, оның суға түсірілген күнінің 25 жылдығынан кейін, Таттналл қайта жаңартуын аяқтады. Ол өзінің сынақ сапарын қыркүйек айының ортасында аяқтады. Қыркүйек айының соңында сынақтан кейінгі жөндеулер мен өзгерістерден кейін, жоғары жылдамдықты көлік амфибиялық оқуларын бастады – біріншісі Мэриленд штатындағы Ков-Пойнтта, кейін Флорида штатындағы Форт-Пирсте. 1944 жылғы сәуірде Таттналл Атлантикадағы жалғыз жоғары жылдамдықты көлік дивизиясы – 13-ші Транспорттық дивизияның флагманы болып тағайындалды. 13 сәуірде ол Ропер, Барри, Грин және Осмонд Инграммен бірге АҚШ-тың Шығыс жағалауынан Оранға, Алжирге аттанды. Трансдив 13 сәуірдің соңында 8-ші флотқа қосылды, ал Таттналл Корсикаға өзінің алғашқы міндетіне – Тиррен теңізіндегі Эльба және Пианоза аралдарын басып алуға дайындық үшін көшті. Бірақ, шабуылдан бұрын және оқу кезеңінде Таттналл Италияның Чивитавеккия қаласының жанында қонуды жасауға шақырылды. Ол Римге қарай Монте-Кассинодан өтіп жатқан американдық күштерді кері қайтару үшін солтүстікке қарай бара жатқан неміс күштерін алдауға тырысты. Алдау сәтті болды. Көмекші күштер Монте-Кассиноға жетпеді; келесі күні неміс радиосы Римнің солтүстігіне одақтастардың басып кіретінін хабарлады. 17 маусымда шабуыл жасаушы әскерлер Эльба мен Пианоза аралдарына қонды. Таттналлдың қайықтары пулеметтен атылды, бірақ ешқандай айқын зақым болған жоқ. Тиррен теңізіндегі қонудан кейін, жоғары жылдамдықты көлік Италия, Сицилия және Солтүстік Африка порттары арасында конвойларды сүйемелдеуге кірісті. Содан кейін ол амфибиялық операцияларды қайта бастады, бұл жолы америкалық-канадтық 1-ші арнайы қызмет күшінің мүшелері кемеге мінген. Олардың міндеті – Тулонның шығысында орналасқан, қатты қорғалған Хайер аралдарын басып алу және Францияның оңтүстігіне шабуыл кезінде оларды ұстап тұру. 15 тамызда TransDiv 13-нің бес кемесі 1600 сарбазды жылдам жеткізді, және аралдар үш күн ішінде бақылауға алынды. Келесі екі аптада Таттналл және оның әпкесі Францияның оңтүстігіне күш-жабдықтар мен жабдықты жеткізді және одақтастардың жарақаттанғандарын және неміс тұтқындарын эвакуациялады. Жылдың қалған бөлігінде жоғары жылдамдықты көлік Жерорта теңізіндегі порттар арасында конвойларды сүйемелдеді. Таттналл 21 желтоқсанда Норфолкке АҚШ-қа оралды және Тынық мұхитына аттану алдында бір айлық қолжетімділік кезеңін бастады. Ол 1945 жылғы 31 қаңтарда Хэмптон-Роудстан жолға шықты. Панама каналын ақпан айының басында өтіп, Сан-Диего, Перл-Харбор, Эниветок және Улитиде тоқтағаннан кейін, жылдам көлік 19 сәуірде Окинава аймағына жетті. Жылдам көлік айдың соңына дейін Рюки аралдарында қалды. Сол уақытта ол Окинаваны қоршаған бірнеше күзет станцияларында қарауылдады, флоттың бөлімдерін камикадзелердің шабуылынан қорғады. Таттналл 29 сәуір және 30 сәуір түнге дейін жау ұшақтарына бірнеше рет оқ атқан. 0200-ге дейін жасалған үш қызыл ескерту жаудың шабуылына әкелмеді. Бірақ шамамен 0215-те батыстан нысандар жақындап келе бастады. Екі қозғалтқышты ұшақ Таттналлдың кормасынан шамамен 3000 метр қашықтықта өтті, және оның 40 мм-лік зениттік экипаждары от ашты. Шабуылшы бір қозғалтқышы жанып тұрған күйінде оң жаққа қайтып келді, содан кейін шабуылды қайтадан бастады. Бұл жолы оның зенитшілері алғашқы өткелінде бастаған жұмысын аяқтады, және ол теңізге құлады. Содан кейін камикадзе кемеге оң жақтан жақындады. Таттналл, қозғалтқыштары толық жылдамдықпен, шабуылшыдан қашу үшін солға бұрылды. Ол кеменің оң жақ қанатының жанына құлады. Сынықтар Таттналлға жауды, су сызығының үстінен тесіп өтті, бірақ ол жарақат алғандар мен айқын зақымдар болған жоқ. Келесі күні Таттналл Окинавадан шығып, Мариан аралдарына және конвойды сүйемелдеуге бағыт алды. Ол 3 мамырда Сайпанға келді және 20-сы күні Окинаваға конвоймен қайтып келді. Соғыс кемесі күзеттік міндетін жалғастырды, бірақ 29 сәуір және 30 сәуір түндегідей шайқасқа түспеді. Әрине, оның экипажы ұзақ қарауылдарда тұрды, және 25 мамырда 18 сағат бойы толық дайындық күйінде болды. Сол күні Барри мен Ропер камикадзелердің шабуылына ұшырады. Барри кейін батып, Ропер жөндеуге алынып, тылға жіберілді. Мамыр айының басында Таттналл Филиппин теңізінің шекарасымен міндеттерді орындау үшін баяндама беруге бұйрық берілді. Ол 13 мамырда Сайпанда тоқтады және 17-сі күні Лейтеге жетті. Соғыстың соңына дейін және содан кейін шамамен бір ай бойы ол Филиппиндегі патрульдік жүргізді және Улити және Холландияға конвойларды сүйемелдеді. 13 қыркүйекте Таттналл АҚШ-қа қайтып келді. Эниветок және Перл-Харборда тоқтағаннан кейін, жылдам көлік 30 қазан күні Сан-Францискоға келді. Содан кейін ол Пьюджет Саундтің теңіз портына және 13-ші теңіз ауданының командирінің бұйрығымен таратылуға бағытталды. Таттналл 1945 жылғы 17 желтоқсанда Пьюджет Саундта демобилизацияланды. Оның аты 1946 жылғы 8 қаңтарда теңіз тізімінен шығарылды. Ол 1946 жылғы 17 қазанда Сиэтл, Вашингтон штатындағы Pacific Metal Salvage Company компаниясына сатылды және мақұлданып, бөлшектелді. Оның корпусы Ройстон, Британдық Колумбияға сүйреліп әкелінді және толқынды бұзушының бөлігі ретінде жағаға қондырылды, оның корпусының бөліктері 2009 жылы көрінеді.

On 17 November 1938, she and J. Fred Talbott relieved Dallas and Babbitt as units of the Special Service Squadron. Tattnall was based in the Canal Zone until the squadron was disbanded on 17 September 1940. The warship, however, continued to operate in the Gulf of Mexico and Caribbean Sea out of her home port at Panama. After the United States entered World War II, Tattnall began escorting coastwise convoys in her area of operations, frequently through the Windward Passage between Cuba and Hispaniola, a dangerous area during the height of the Caribbean U boat blitz. Though she made many sonar contacts and depth charge attacks, Tattnall registered no confirmed kills. Early in July 1943, the destroyer escorted her last Caribbean convoy north from the Windward Passage to Charleston, South Carolina. She arrived on the 10th, began conversion to a high speed transport at the navy yard, and was redesignated APD 19 on 24 July. On 6 September 1943, the day following the 25th anniversary of her launching, Tattnall completed conversion. She finished her shakedown cruise in mid September. Following post shakedown repairs and alterations in late September, the high speed transport began amphibious training—first, at Cove Point, Maryland, and later, at Fort Pierce, Florida. In April 1944, Tattnall was designated flagship of Transport Division (TransDiv) 13, the only high speed transport division in the Atlantic theater. On 13 April, she departed the U. S. East Coast for Oran, Algeria, in company with Roper, Barry, Greene, and Osmond Ingram. TransDiv 13 joined the 8th Fleet at the end of April, and Tattnall moved to Corsica to practice for her first assignment, the capture of Elba and Pianosa Islands in the Tyrrhenian Sea. However, before the invasion and during her training period, Tattnall was called upon to feign a landing near Civitavecchia, Italy, north of Rome, to draw off German reinforcements headed south to turn back the American forces breaking through at Monte Cassino and heading for Rome. The ruse apparently worked. The reinforcements never reached Monte Cassino; and, on the following day, German radio announced an Allied invasion north of Rome. On 17 June, the invasion troops went ashore on Elba and Pianosa. Tattnalls boats came under machine gun fire, but suffered no serious damage. After the landings in the Tyrrhenian Sea, the high speed transport began convoy duty between Italian, Sicilian, and North African ports. Following that duty, she resumed amphibious operations, this time with members of the American Canadian 1st Special Service Force embarked. Their mission was to capture the heavily fortified Hyeres Islands, located just east of Toulon, and hold them during the main landings in the invasion of southern France. On 15 August, the five ships of TransDiv 13 rapidly put 1,600 troops ashore, and the islands were secured within three days. During the next two weeks, Tattnall and her sister transports shuttled reinforcements and supplies into southern France and evacuated Allied wounded and German prisoners of war. For the remainder of the year, the high speed transport escorted convoys between ports in the Mediterranean Sea. Tattnall returned to the United States at Norfolk on 21 December and began a month long availability period before heading for the Pacific. She got underway from Hampton Roads on 31 January 1945. After transiting the Panama Canal early in February and making stops at San Diego, Pearl Harbor, Eniwetok, and Ulithi, the fast transport reached the Okinawa area on 19 April. The high speed transport remained in the Ryukyus through the end of the month. During that time, she stood guard on several of the screen stations which circled Okinawa to protect the units of the fleet from attack by kamikazes. Tattnall fired at enemy planes several times in the days preceding the night of 29 April and 30 April. Three red alerts before 0200 failed to materialize into enemy attacks. However, at about 0215, bogies began closing in from the west. A twin engined plane crossed Tattnalls stern from about 3,000 yards, and her 40 mm gun crews opened fire. The attacker retired to her starboard quarter with one engine ablaze, only to renew its attack. This time, her gunners finished the job they had begun on its first pass, and it crashed into the sea. Soon thereafter, a kamikaze approached the warship from starboard. Tattnall, her engines at full speed, turned hard to port to evade the attacker. It splashed down close to her starboard bow. Debris rained down on Tattnall and pierced her above the waterline, but she suffered neither casualties nor serious damage. The following day, Tattnall departed Okinawa and headed for the Mariana Islands and convoy escort duty. She arrived at Saipan on 3 May and returned with a convoy to Okinawa on the 20th. The warship resumed picket duty but experienced no more action like that of the night of 29 April and 30 April. To be sure, her crew stood long watches and, on 25 May, was at general quarters for 18 hours straight. On that day, Barry and Roper were hit by kamikazes. Barry later sank, and Roper was sent to a rear area for repairs. Early in June, Tattnall was ordered to report for duty with the Philippine Sea Frontier. She stopped at Saipan on 13 June and reached Leyte on the 17th. Through the end of the war and for almost a month thereafter, she conducted patrols in the Philippines and escorted convoys to Ulithi and Hollandia. On 13 September, Tattnall headed back to the United States. After stops at Eniwetok and Pearl Harbor, the fast transport arrived in San Francisco on 30 October. From there, she was routed north to the Puget Sound Navy Yard and disposition by the Commandant, 13th Naval District. Tattnall was decommissioned at Puget Sound on 17 December 1945. Her name was struck from the Navy list on 8 January 1946. She was sold to the Pacific Metal Salvage Company, of Seattle, Washington, on 17 October 1946 and scrapped. Her hull was towed to Royston, British Columbia and beached as part of a breakwater, parts of her hull are still visible in 2009.

Марапаттар

Тэтналл Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін үш шайқас жұлдызымен марапатталды.