Шикаго Reader: Балама газет және қауымдастық журналистикасы

Кіріспе

Чикагодағы баламалы апталық газет

«Чикаго Ридер» немесе «Ридер» (ЯEADER деп стилдеу) – Чикаго, Иллинойс штатындағы американдық баламалы газет. Ол әдеби стильдегі журналистикасымен және өнерді, әсіресе кино мен театрды жариялауымен танымал. «Ридер» шығармашылық көркем әдебиеті мен коммерциялық схемалары үшін баламалы апталықтардың алғашқы үлгісі ретінде мойындалды. Альтернативті апталық газеттер қауымдастығының сол кездегі атқарушы директоры Ричард Карпел былай деп жазды:

«Қазіргі заманғы баламалы апталықтың құрылуындағы ең маңызды тарихи оқиға 1971 жылы Чикагода болды, онда «Чикаго Ридер» тегін тарату тәжірибесін енгізді, бұл бүгінгі баламалы газеттердің негізгі қағидасы. «Ридер» сондай-ақ жаңа журналистиканы дамытты, жаңалықтарды назарға алмай, күнделікті өмір мен қатардағы адамдарға баса назар аударды. «Ридер» газеті Карлтон колледжінің достары тобымен құрылды, және олардың төртеуі 36 жыл бойы газеттің негізгі иелері болды. 2002 жылы жылдық кіріс 22,6 миллион долларға жетіп, он жыл бұрынғыдан екі есеге артты, бірақ пайда мен оқырмандар саны күрт төмендеді, ал меншік 2007 мен 2018 жылдар аралығында бірнеше рет ауысты. 2022 жылы иелері «Ридерді» жаңа коммерциялық емес ұйымға, «Ридер қауымдастығы журналистика институтына» тапсырды. 2020 жылдың 22 маусымында «Ридер» COVID-19 пандемиясынан туындаған жарнамалық кірістің 90% төмендеуіне байланысты, апталық шығарылымнан екі апталық шығарылымға өтіп, цифрлық контентке және әңгімелеуге жаңаша назар аударып, арнайы шығарылымдар күнтізбесін жаңартты. «Ридер» әр екінші бейсенбіде шығарылады және сәрсенбі мен бейсенбі күндері көшедегі стендтер мен әріптес сауда орындары арқылы тегін таратылады. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, газет Чикаго агломерациясында 1200-ге жуық тарату орнына ие және 60 000 данамен таралады.

1971 - 1995 жылдар

The Chicago Reader газеті Роберт А. Роттың құрылғандығымен ерекшеленеді, ол Чикаго маңындағы Арлингтон-Хайтс поселкесінде өскен. Оның ниеті – Бостонның «The Phoenix» және «Boston After Dark» газеттері сияқты, жас чикаголықтарға арналған апталық басылымды іске қосу болатын. Бұл газеттер газет стендтерінде сатылатын, бірақ көбінесе университеттерде тегін таратылатын, осылайша таралымын арттыруға көмектесетін. Рот 100 пайыздық тегін таралым тиімдірек болады деп сенді және Карлтон колледжінен бірнеше досын – Роберт Е. Маккамант, Томас Дж. Ревальдт және Томас К. Йодерді өз жобасына қосылуға көндірді. Олар шамамен 16 000 доллар капитал жинап, 1971 жылдың 1 қазанында 16 беттен тұратын алғашқы нөмірін жариялады. Бір жыл өткен соң, құрылған күніне арналған санында «Оқырман» газеті «Әлдеқандай газет пе?» деген мақала жариялады, онда «Бізге соңғы жыл ішінде көп рет естілген сұрақтарға жауап бердік» делінген. Бұл мақалада газеттің алғашқы он айда шамамен 20 000 доллар зиянға ұшырағаны, бірақ иелерінің «әбден жақсы болады» деп сенгендері айтылды. Мақалада газеттің тегін таралымының және дәстүрден өзгеше редакциялық философиясының себептері түсіндірілді: «Неліктен Reader жаңалықтарды басып шығармайды? Том Вулф бізге былай деп жазды: «Газеттің болашағы (өткенге қарағанда, ол әр газет стендінде бар) сіздердің бағытыңызда, яғни «қазіргі өмір салтымызды» бейнелеуге дайын парақтарда. Бұл біздің ойымызды жақсы түйіндейді: біз көше сатушыларын саясаткерлерден, ал музыканттарды «Cubs» командасынан көбірек қызықты көреміз. Олар бізге жақын». Басылымның алғашқы жылдарында Reader газетінің кеңсесі құрылтайшы-иелері Рот, Маккамант, Ревальдт және Йодер бөліскен пәтерлерде орналасқан болатын. Бірінші пәтер Чикаго университеті орналасқан Хайд-парк ауданында, ал екіншісі – Чикагоның солтүстік жағындағы Роджерс-паркте болды. Еңбек ақысының орнына меншік үлесін алған құрылтайшылар компанияның 90 пайыздан астам үлесіне ие болды. «National Journal's Convention Daily» газеті (1996 жылы Чикагода өткен Демократиялық партияның ұлттық съезі кезінде жарық көрген) «Оқырман» газетінің «үлкен қаржылық табысқа жеткенін» хабарлады. Қазір ол көптеген жексенбілік газеттердей қалың және жалпы көлемі 180 бетке жуық төрт бөлімнен тұрады. Бұл есеп бойынша газеттің таралымы 138 000 данаға жеткен.

The Chicago Reader was founded by Robert A. Roth, who grew up in the Chicago suburb of Arlington Heights. His ambition was to start a weekly publication for young Chicagoans like Boston's The Phoenix and Boston After Dark. Those papers were sold on newsstands but were also given away, mostly on campuses, to bolster circulation. Roth believed that 100 percent free circulation would work better, and he persuaded several friends from Carleton College, including Robert E. McCamant, Thomas J. Rehwaldt and Thomas K. Yoder, to join him in his venture. They scraped together about $16,000 in capital and published the first issue, 16 pages, on October 1, 1971. One year later, in its first anniversary issue, the Reader published an article titled "What Kind of Paper is This, Anyway?" in which it answered "Questions we've heard over and over in the past year." This article reported that the paper had lost nearly $20,000 in its first ten months of operation but that the owners were "confident it will work out in the end." It explained the rationale behind free circulation and the paper's unconventional editorial philosophy: "Why doesn't the Reader print news? Tom Wolfe wrote us, 'The Future of the newspaper (as opposed to the past, which is available at every newsstand) lies in your direction, i. e., the sheet willing to deal with "the way we live now. That sums up our thoughts quite well: we find street sellers more interesting than politicians, and musicians more interesting than the Cubs. They are closer to home." In its early years the Reader was published out of apartments shared by the owner founders, Roth, McCamant, Rehwaldt and Yoder. The first apartment was in Hyde Park—the University of Chicago neighborhood on the south side of Chicago—and the second was in Rogers Park on the far north side. Working for ownership in lieu of pay, the owner founders ultimately owned more than 90% of the company. The National Journal's Convention Daily (published during the 1996 Democratic National Convention in Chicago) reported that the Reader was "an enormous financial success. It's now as thick as many Sunday papers and is published in four sections that total around 180 pages." This report put the circulation at 138,000.

1995-2006 жылдар

The Reader 1995 жылы электрондық таратуды сынап көруді бастады, "SpaceFinder" деп аталатын автоматтандырылған телефон қызметі арқылы, газеттің пәтерлерді жалға беру туралы хабарламаларын іздеу және "факспен" жіберу мүмкіндігін ұсынды, бұл оның ең маңызды франшизаларының бірі болды. 1995 жылы газеттің "Matches" жеке хабарламалары Интернетте қолжетімді болды, ал 1996 жылдың басында SpaceFinder факс жүйесі вебте іздеу үшін бейімделді. Сондай-ақ 1996 жылы Reader Yahoo компаниясымен серіктестікке келісіп, ойын-сауық туралы ақпаратты онлайнға шығарды және өзінің танымал "The Straight Dope" бағанасының айналасында құрылған веб-сайт пен AOL пайдаланушылық аймағын ұсынды. 1990 жылдардың соңында The Reader өте табысты болды, нәтижесінде қала маңындағы басылым, The Reader's Guide to Arts & Entertainment қосылды, бірақ 2006 жылы ол зиянға жұмыс істеді. Ғасырдың басында бәсекелестік күшейді, өйткені оның негізгі элементтері онлайн кеңістікте кеңінен қолжетімді болды. Сайттар ойын-сауық туралы ақпарат, кестелер мен шолуларды ұсынды. 1990 жылдары табыстың маңызды көзі болған хабарламалар Craigslist және басқа да онлайн қызметтерге көшті, олар хабарламаларды тегін жариялады және оларды іздеуді жеңілдетті. 2000 жылға қарай газеттің мазмұнының көп бөлігі онлайн қолжетімді болды, бірақ Reader газеттің толық веб-нұсқасын жариялауға қарсылық көрсетті. Ол сыныпталған хабарламалар және тізімдер сияқты дерекқор ақпаратына назар аударды, ал ұзақ мақалалар мен көптеген басқа материалдар тек баспа түрінде ғана жеткізілді. 2005 жылы көптеген ұқсас басылымдар барлық мазмұнын онлайн ұсынған кезде, Reader өзінің мақалаларын PDF форматында ұсына бастады, олар баспа бетіндегідей көрінді, бұл газет кірісінің көп бөлігін құрайтын жарнама берушілерге құндылық ұсынуға бағытталған әрекет болды. 2007 жылға қарай PDF файлдары жойылды және газеттің барлық мазмұны онлайн қолжетімді болды, сонымен қатар әртүрлі блогтар мен веб-материалдары да бар еді. 2008 жылы Columbia Journalism Review журналында бұрынғы Reader қызметкері Эдвард МакКлелланд (сол кезде Тед Клейн деп танылған) Reader-дің вебті қабылдауға кешіккенін сынады және ол жас оқырмандардың жаңа буынына тартымды бола алмағанын айтты. "Альтернативтік апталықтар мәңгі жастыққа толы болуы керек", - деп жазды МакКлелланд. "Reader қырыққа жақындағанда, мұны істеу қиынға соқты". "Reader-ді қайта ойлап табу және оның мінезін өзгерту қажеттігі сезілді". 2009 жылдың тамызында банкроттық соты компанияны Creative Loafing-тің бас кредиторы Atalaya Capital Management-ке берді, ол Reader және Washington City Paper сатып алу құнының көп бөлігін төлеу үшін 30 миллион доллар қарыз берген. 2007 жылдың соңында Creative Loafing-тің жаңа иелері таңған бюджеттік қысқартулар аясында Reader өзінің ең тәжірибелі журналистерінің бірнешесін, соның ішінде Джон Конрой, Гарольд Хендерсон, Тори Марлан және Стив Богираны жұмыстан босатты. Газет қалалық билік туралы агрессивті, пікірлі баяндамаларға және тақырыптық мәселелерге қатысты ерекше материалдарды басымдыққа қойды, мысалы, 1980 жылдардан бері штат жазушысы болған Бен Жоровскийдің салықтық өсімді қаржыландыру (TIF) туралы кеңінен баяндауы. Қызметкерлер саны сатудан бұрынғыдан әлдеқайда азайды, бірақ 2010 жылдың маусым айына дейін Майкл Майнер, Дж.Р. Джонс, Дианна Айзекс, Майк Сула, Альберт Уильямс, Питер Маргасак және Майлз Реймер сияқты көптеген маңызды тұлғалар қызметте болды. 2009 жылдың қарашасында Чикаго Трибьюнының бұрынғы бас редакторы Джеймс Уоррен президент және баспагер болып тағайындалды. 2010 жылдың наурыз айында Уоррен қызметінен кетті. Маусым айында ұзақ жылдар бойы редактор болған Элисон Трюді баспагер қызметін атқарушы Элисон Дрейпер және Creative Loafing бас директоры Марти Петти тарапынан жұмыстан босатылды, бұл газеттің қалған аудиториясының наразылығын тудырды. Шілдеде Дрейпер баспагер, бас редактор Кики Яблон редактор, ал Джефф Догерти қауымдасқан баспагер болып тағайындалды. Догерти онлайн Chi Town Daily News және оның мұрагері Chicago Current басылымын құрып, кейіннен Reader жұмысын алу үшін жапқан. 2012 жылы Chicago Reader-ді Chicago Sun Times-тің бас компаниясы Wrapports LLC сатып алды. Бас редактор Джейк Малули 2015 жылдың шілдесінде бас редактор болып ресми түрде тағайындалды. 2018 жылдың ақпанында Малули жаңа тағайындалған атқарушы редактор Марк Конколдың үйлену тойынан О'Харе әуежайынан оралғанда телефон арқылы жұмыстан босатылды. Конкол нәсілдік арандату деп танылған даулы редакциялық карикатура жарияланғаннан кейін 19 күннен кейін Sun Times Media тарапынан қызметтен алынды. 2017 жылдың 13 шілдесінде жеке инвесторлар мен Чикаго Еңбек Федерациясынан, бизнесмен және бұрынғы Чикаго әкімі Эдвин Эйзендрат басшылығымен құрылған консорциум, Эйзендраттың ST Acquisition Holdings компаниясы арқылы Wrapports компаниясынан Chicago Sun Times және Chicago Reader-ді сатып алды, Чикагодағы Tronc баспа компаниясын озып кетті.

The Reader began experimenting with electronic distribution in 1995 with an automated telephone service called "SpaceFinder", which offered search and "faxback" delivery of the paper's apartment rental ads, one of its most important franchises. Later in 1995 the paper's "Matches" personal ads were made available on the Web, and in early 1996 the SpaceFinder fax system was adapted for Web searching. Also in 1996 the Reader partnered with Yahoo to bring its entertainment listings online and introduced a Web site and an AOL user area built around its popular syndicated column "The Straight Dope". The Reader became so profitable in the late 1990s that it added a suburban edition, The Reader's Guide to Arts & Entertainment, but by 2006 it was operating at a loss. It faced severe competitive pressure starting near the turn of the century, as some of its key elements became widely available online. Websites offered entertainment listings, schedules, and reviews. Classified ads, a major source of revenue in the 1990s, migrated to Craigslist and other online services that published ads for free and made them easily searchable. By 2000 much of the paper's content was available online, but the Reader still resisted publishing a Web version of the entire paper. It concentrated on database information like classifieds and listings, leaving the long cover stories and many other articles to be delivered in print only. In 2005, when many similar publications had long been offering all their content online, the Reader began offering its articles in PDF format, showing pages just as they appeared in print — an attempt to provide value to the display advertisers who accounted for much of the paper's revenue. By 2007 the PDFs were gone and all of the paper's content was available online, along with a variety of blogs and Web only features. A 2008 article in the Columbia Journalism Review by Edward McClelland, a former Reader staff writer (then known as Ted Kleine), faulted the Reader for having been slow to embrace the Web and suggested that it had trouble appealing to a new generation of young readers. "Alternative weeklies are expected to be eternally youthful", McClelland wrote. "The Reader is finding that a tough act to pull off as it approaches forty." "The feeling was the Reader had to be reinvented and change its character." In August 2009, the bankruptcy court awarded the company to Creative Loafing's chief creditor, Atalaya Capital Management, which had loaned $30 million to pay for most of the purchase price for the Reader and the Washington City Paper. In late 2007, under a budget cutback imposed by the new owners at Creative Loafing, the Reader laid off several of its most experienced journalists, including John Conroy, Harold Henderson, Tori Marlan and Steve Bogira. The paper had de emphasized the tradition of offbeat feature stories in favor of theme issues and aggressive, opinionated reporting on city government, for example its extensive coverage of tax increment financing (TIFs) by Ben Joravsky, who has been a staff writer since the 1980s. Though the staff was much smaller than it was before the sale, many other key figures remained as of June 2010, including media critic Michael Miner, film critic J. R. Jones, arts reporter Deanna Isaacs, food writer Mike Sula, theater critic Albert Williams, and music writers Peter Margasak and Miles Raymer. In November 2009, James Warren, former managing editor for features at the Chicago Tribune, was named president and publisher. In March, 2010, Warren resigned. In June, longtime editor Alison True was fired by acting publisher Alison Draper and Creative Loafing CEO Marty Petty, sparking outrage among the paper's remaining audience. In July, Draper was named publisher, managing editor Kiki Yablon was promoted to editor, and Geoff Dougherty was named associate publisher. Dougherty had founded and subsequently closed the online Chi Town Daily News and its successor, the print and online Chicago Current, which he closed to take the Reader job. In 2012, the Chicago Reader was acquired by Wrapports LLC, parent company of the Chicago Sun Times. Managing editor Jake Malooley was formally named Editor in Chief in July 2015. In February 2018 Malooley was fired by phone at O'Hare Airport as he returned from his honeymoon by newly appointed Executive Editor Mark Konkol. Konkol was fired by Sun Times Media only 19 days after his appointment, following the publication of a controversial editorial cartoon that was deemed to be race baiting. On July 13, 2017, a consortium consisting of private investors & the Chicago Federation of Labor, led by businessman & former Chicago alderman Edwin Eisendrath, through Eisendrath's company, ST Acquisition Holdings, acquired the Chicago Sun Times and the Chicago Reader from Wrapports, beating out Chicago based publishing company Tronc for ownership.

2018-2024 жылдар

2018 жылдың 1 қазанынан бастап Sun Times Media Reader-ді жеке инвестициялық топқа сатты, ол сатып алу үшін L3C құрды. Басты инвесторлар Чикаголық Эльзи Хиггинботттом мен Леонард Гудман болды. Трейси Бейм баспагер, ал Энн Элизабет Мур редакторы болып тағайындалды. Мурдың редакторлық қызметі қысқа болды; ол 2019 жылдың наурыз айында күрт кетіп қалды. 2019 жылдың маусым айында Карен Хокинс пен Сужай Кумар жаңа бас редакторлар ретінде жарияланды. Бұрын олар Мур кеткеннен кейін бас редакторлардың уақытша орындаушылары болып қызмет атқарған. 2020 жылдың қарашасында Reader бас редакторы Хокинс Баиммен бірге баспагер болып жұмыс істейтінін, ал Баим президент болып тағайындалғанын хабарлады. 2020 жылдың 22 маусымында Reader COVID-19 шектеулерінен кейін жарнамалық кірістің 90%-ға төмендеуіне байланысты апталық шығарылымнан екі апталыққа өтетінін, сондай-ақ цифрлық контентке және әңгімелерге жаңаша назар аударып, арнайы шығарылымдардың күнтізбесін жаңартатынын мәлімдеді. 2022 жылдың 16 мамырында Reader-дің меншігі жаңа коммерциялық емес ұйым – Reader Institute for Community Journalism-ге берілді. 2021 және 2022 жылдары баспагер Трейси Бейм мен бас редактор Карен Хокинс, бір жағынан, және тең иесі Леонард Гудман, екінші жағынан арасындағы қатыгез пікір алмасу салдарынан бұл ауысу кешікті. Гудман, ол және Хиггинботттом газетті сатып алғаннан бері Reader үшін тұрақты мақалалар жазатын, 2021 жылдың қарашасында COVID-19-ға қарсы жас қызын вакцинациялауға қатысты ойларын (Хокинс редакциялаған) жариялады. Мақала жарық көргеннен кейін редакциялық алқаның наразылығы мен қоғамдық пікірдің күші Баим мен Хокинсті алдымен мақаланы қорғауға (Хокинс оны қорғап твит жазды және Гудманға жеке түрде мақаланың «бұзылмайтынын» айтты), кейіннен пікірлерін өзгертіп, мақаладан кейін фактілерді тексеруді тапсыруға итермеледі. Тексеруде бірнеше қателіктер мен жаңылыстар анықталды. Баим мақаламен бірге фактілерді тексеруді онлайн-да жариялауды ұсынды, бірақ Гудман мен оның жақтастары Баимды цензура жасады деп айыптап, коммерциялық емес ұйымға беруге рұқсат беруден бұрын оның отставкаға кетуін талап етті; ол бас тартты. Баим, Гудман және алқа бірнеше ай бойы келісімге келе алмай, даулы жағдайда қалды. 2022 жылдың сәуірінде газеттің редакциялық одағы дау газеттің болашағына қауіп төндіреді деп, қоғамдық қысымды күшейтіп, Гудманның үйінің алдында наразылық акциясын ұйымдастырды. Екі аптадан кейін ол меншігінен бас тартып, коммерциялық емес ұйымға беруге келісті. 2022 жылдың маусым айында Хокинс Reader-ден кетті. Тамыз айында Баим жыл соңына дейін отставкаға кететінін мәлімдеді. Бұрын Санта-Фе репортері мен Солтүстік Лейк-Сити апталығында жұмыс істеген Энрике Лимон 2022 жылдың қазан айында газетке бас редактор болып келді. Ол 2023 жылдың ақпан айында қызметтен кетті. Соломон Либерман 2023 жылдың ақпан айында жаңа бас директор және баспагер болып тағайындалды. Салем Колло Джулин 2023 жылдың наурыз айында бас редактор болып тағайындалды. 2024 жылдың мамыр айында газет төрт жыл бұрын екі апталыққа өскеннен кейін апталық шығарылымға оралатынын хабарлады.

Effective October 1, 2018, Sun Times Media sold the Reader to a private investment group, which formed an L3C to make the purchase. The major investors were Chicagoans Elzie Higginbottom and Leonard Goodman. Tracy Baim was named publisher and Anne Elizabeth Moore editor. Moore's tenure as editor was short lived; she abruptly departed in March 2019. In June 2019 Karen Hawkins and Sujay Kumar were announced as new editors in chief, previously managing editors who had been serving as interim editors in chief following Moore's departure. In November 2020, the Reader announced co editor Hawkins would also serve as co publisher with Baim, while Baim was also made president. On June 22, 2020, the Reader, citing a 90% drop in advertising revenue due to COVID 19 shutdowns, announced that it was pivoting from a weekly to a biweekly print schedule, with a renewed focus on digital content and storytelling and a refreshed special issues calendar. On May 16, 2022, ownership of the Reader was transferred to the new non profit organization Reader Institute for Community Journalism. The transfer had been delayed by a debilitating public dispute between publisher Tracy Baim and then editor in chief Karen Hawkins on one side, and co owner Leonard Goodman on the other, in 2021 and 2022. Goodman, who had submitted a semi regular column for the Reader since he and Higginbottom acquired the newspaper, wrote one (edited by Hawkins) in November 2021 about his hesitancy to vaccinate his young daughter against COVID 19. After the column appeared in print, objections from the editorial staff and a public outcry prompted Baim and Hawkins to first defend the column (Hawkins tweeted in defense of it and privately assured Goodman the column was "bulletproof") before changing their minds and commissioning a post publication fact check that found multiple inaccuracies and errors. Baim proposed publishing the fact check online with the column, but Goodman and allied board members accused Baim of censorship and demanded her resignation before allowing the transfer to a nonprofit; she refused. Baim, Goodman, and the board remained in a stalemate for months, unable to reach an agreement. In April 2022 the newspaper's editorial union, saying the dispute threatened the future of the newspaper, mounted a public pressure campaign that culminated in protests outside of Goodman's mansion, and after two weeks, he agreed to give up ownership and allow the transfer to a nonprofit. In June 2022, Hawkins left the Reader. In August, Baim announced that she would resign by the end of the year. Enrique Limón, who previously worked for the Santa Fe Reporter and Salt Lake City Weekly, joined the newspaper as editor in chief in October 2022. He resigned in February 2023. Solomon Lieberman was hired as new CEO and publisher in February 2023. Salem Collo Julin was named editor in chief in March 2023. In May 2024, the newspaper announced it will return to a weekly print schedule after changing to biweekly four years ago.

Мазмұны

The Reader жас оқырмандарға қызмет ету үшін құрылды, көбінесе 20 жасқа дейінгі, отбасы құрмаған адамдар, 1970-ші жылдардың басында Чикаго көлінің жағасындағы Хайд Парк, Линкольн Парк және Лейк Вью сияқты аудандарда тұрды. Штат жазушысы Джон Конрой Чикагодағы полицияның азаптаулары туралы 17 жылдан астам уақыт бойы кеңінен жазды; оның хабарлауы полиция азаптауларының жетекшісі командир Джон Берджтің ұсталуына және сотталуына, сондай-ақ өлім жазасынан босатылған бірнеше адамның ақталуына ықпал етті. The Reader, әдеби журналистиканың терең, толыққанды стилімен ерекшеленді, ол ұзақ, егжей-тегжейлі мақалалар жариялады, көбінесе күнделікті жаңалықтармен байланысы жоқ тақырыптарда. Көптеп сілтеме жасалатын мысал – штат редакторы Майкл Ленеханның ара шаруашылығы туралы 19 000 сөзден тұратын мақаласы. Бұл мақала 1978 жылы Америка ғылымды дамыту қауымдастығының (AAAS) Westinghouse ғылыми журналистика сыйлығын жеңіп алды. Стив Богираның 1988 жылғы «От үйде» мақаласы пәтер үйінде болған өртті қаланың маргиналды топтарының өміріне арналған 15 000 сөздік хрониканың бастауы ретінде пайдаланды, батыс жақтың отбасының үш буынының өмірін бақылап, нашақорлық, кемсітушілік, қылмыс және жасөспірімдердің жүктілігі сияқты қалалық мәселелерге тоқталды. Ол Чикаго Headline Club сыйлығымен марапатталған Питер Лисагор атындағы үлгілі журналистика сыйлығын жеңіп алды. Бен Жоровскийдің «Қарапайым ойын» атты мақаласы бір жыл бойы мемлекеттік мектеп баскетбол командасын бақылады. Екі бөлімге бөлінген, барлығы 40 000 сөзден тұратын мақала 1993 жылғы «Американың үздік спорт жазулары» антологиясында қайта басылды. Ли Сэндлиннің 1997 жылғы «Соғысты жоғалту» атты екі бөлімді эссесі кейіннен This American Life радио бағдарламасында эфирге шығарылды және 2007 жылғы «Жаңа беймәлім жазушылар» жинағында жарияланды. The Reader 1996 жылдан бері 30 «Альтернативті апталық жаңалықтар» сыйлығын жеңіп алды. The Reader-дің тағы бір тартымды тұсы – жеке тұлғаларға арналған тегін хабарламалар. 2007 жылы Creative Loafing компаниясының меншігінде газет бір бөлімді таблоидқа айналдырылды. 2010 жылы баспагер Элисон Дрейпер Чикагодағы қайта жобалау кеңесшісі Рон Рейсонды басылымды жаңартуға көмектесу үшін шақырды. Енгізілген өзгерістердің арасында «B Side» деп аталған жаңартылған және қайта брендтелген музыка бөлімі, газеттің жарнамалық дизайнының жақсаруы, мұқабалар мен маңызды ішкі таралымдар үшін сапалы жылтыр қағаз және жаңа редактор Мара Шалхуп басшылығымен редакциялық бағыттар болды. Бірнеше айдан кейін жасалған қайта жобалаудан кейінгі тексеруде беттер санының артуы, әлеуметтік желілердегі инновациялар және оқырмандармен байланыс, сондай-ақ жарнама берушілердің берік міндеттемелері анықталды.

The Reader was designed to serve young readers, mostly singles in their 20s, who in the early 1970s lived in distinct neighborhoods along Chicago's lakefront, such as Hyde Park, Lincoln Park, and Lake View. Staff writer John Conroy wrote extensively, over a period of more than 17 years, on police torture in Chicago; his reporting was instrumental in the ouster and prosecution of Commander Jon Burge, the leader of a police torture ring, and in the release of several wrongly convicted prisoners from death row. The Reader was perhaps best known for its deep, immersive style of literary journalism, publishing long, detailed cover stories, often on subjects that had little to do with the news of the day. An oft cited example is a 19,000 word article on beekeeping by staff editor Michael Lenehan. This article won the AAAS Westinghouse Science Journalism Award, awarded by the American Association for the Advancement of Science, in 1978. Steve Bogira's 1988 article "A Fire in the Family" used an apartment building fire as the starting point for a 15,000 word chronicle of life among the underclass, following three generations of a west side family and touching on urban issues such as addiction, discrimination, crime, and teen pregnancy. It won the Peter Lisagor Award for Exemplary Journalism, awarded by the Chicago Headline Club. Ben Joravsky's "A Simple Game" followed a public high school basketball team for a full year. Published in two parts, a total of 40,000 words, it was reprinted in the anthology Best American Sportswriting 1993. Contributor Lee Sandlin's two part 1997 essay, “Losing the War,” was later adapted for broadcast by the public radio show This American Life and it was anthologized in a 2007 collection, The New Kings of Nonfiction. The Reader has won 30 Alternative Newsweekly Awards since 1996. Another element of the Readers appeal was its free classified ads to individuals. In 2007, under the ownership of Creative Loafing, the paper was converted to a single section tabloid. In 2010, Publisher Alison Draper hired Chicago based redesign consultant Ron Reason to help revamp the publication. Among changes introduced were a revitalized and rebranded music section titled B Side, an improvement in the paper's advertising design, quality glossy paper stock for covers and key inside spreads, and editorial destinations shepherded primarily by new editor Mara Shalhoup. A post redesign checkup several months later revealed a robust page count, innovations in social media and reader engagement, and strong commitment from advertisers.

Байланысты кәсіпорындар

"The Straight Dope", псевдониммен Сесил Адамс жазған, "Чикаго Ридер" газетінің алғашқы апталық бағаны және баламалы баспасөзде кеңінен таралған алғашқы мақалалардың бірі болды. Бір кезде 35 газетте жарық көрді. Ол 1973 жылдың 2 ақпанында Майкл Ленехан бастады, кейін Дейв Кехр жазды. 2010 жылдың қаңтарынан бастап Сесилдің "ассистенті" қызметін жалғастырды. 1984 жылы Chicago Review Press басылымы "The Straight Dope" атты бағаналар жинағын шығарды; мұқабасында автор ретінде Сесил Адамс, редактор ретінде Зотти аталды. Атауын Ballantine баспасы қайтадан басып шығарды, ол 1988 және 1999 жылдар аралығында тағы төрт томды шығарды. 1996 жылы "The Straight Dope" AOL-де пайдаланушы аймағына айналды; Эндрю Розен өндірген, қысқа мерзімді телесериал A&E желісінде; және Straightdope.com веб-сайты, ол PC Magazine-нің ең үздік 101 веб-сайтының бірі болып танылды және 2010 жылдың қаңтарында айына шамамен 1,2 миллион пайдаланушыны тартады. "The Los Angeles Reader" 1978 жылы "Chicago Reader, Inc." компаниясының толық меншігіндегі еншілес компаниясы ретінде жариялана бастады. Бұл Матт Гронингтің "Life in Hell" және Дэвид Линчтің "The Angriest Dog in the World" комикстерін жариялаған алғашқы газет болды. Гронинг алты жыл бойы "Los Angeles Reader" газетінде жұмыс істеді, алдымен таралымда, содан кейін сыншы және редактордың көмекшісі болды. 1989 жылы газеттің құрылтайшысы, редакторы Джеймс Воуэлл басқарған компанияға сатылды. 1996 жылы оны "New Times Media" сатып алып, кейіннен "Village Voice Media" болып өзгерді. "San Diego Reader" 1972 жылы Джим Холман, "Chicago Reader" құрған алғашқы топтың бірі құрды. Холман қысқа уақытқа "Chicago" газетінің акцияларына ие болса да, "Chicago" иелерінің ешқайсысының "San Diego" газетінде мүддесі жоқ еді. Ол "Chicago" дағы достарының батасымен "Reader" форматын және атын қолданды. Басқа да түрлі "Reader" газеттері жарық көрді, бірақ "San Diego" мен "Los Angeles" газеттері ғана "Chicago Reader" газетімен байланысты. 1970 жылдардың соңында "Chicago Reader, Inc." (CRI) "Chicago Reader" атауына ерекше мән бергенін айтып, сауда белгілерін бұзғаны үшін "Twin Cities Reader" газетін сотқа берді. Апелляциялық сот бұл термин "тек сипаттамалық" деп шешті, сондықтан оны тауар белгісі ретінде қорғауға болмайды. Сан-Франциско шығанағының аймағын қамтитын "East Bay Express" газетін 1978 жылы "Chicago Reader" газетінің негізін қалаушы Нэнси Бэнкс және редактор Джон Рейсайд бірлесіп құрды. "Chicago Reader" иелері газетке инвестиция салды және ақыр соңында CRI үлкен үлес иеленді. Газет 2001 жылы "New Times Media" компаниясына сатылды, ол "Village Voice Media" болып, 2007 жылы оны редактор Стивен Бьюэлге және инвесторлар тобына сатып жіберді. "Washington City Paper" 1981 жылы Расс Смит пен Алан Хирш құрды, олар 1977 жылы "Baltimore City Paper" газетін құрған. Бастапқыда 1981 деп аталған газеттің аты келесі жылы өзгертілді. 1982 жылы "Chicago Reader" газетінің иелері "Washington" газетінде инвестиция салды және ақырында акцияның 100 пайызын бақылады. 2007 жылы олар екі газеттегі үлестерін "Creative Loafing, Inc." компаниясына сатты. "The Reader's Guide to Arts & Entertainment" 1996 жылы "Chicago Reader" газетінің қала маңындағы кеңейтуі ретінде жарияланды. Бұған дейін "Reader" газеті "Chicago" қаласының жақын маңына ғана таратылмайтын еді. "Reader's Guide" газетінің кішірейтілген нұсқасы болды, ол "Reader" мазмұны мен жарнамасына деген қала маңындағы сұранысты қанағаттандыру үшін бір бөлімді таблоид ретінде басылды. 2007 жылы ол жабылды және толық "Chicago Reader" газетінің таралуы қала маңындағы аудандарға кеңейтілді. "Ruxton Group", бастапқыда "Reader Group" деп аталған, 1984 жылы CRI "Reader", "Washington City Paper" және басқа да ірі нарықтық апталықтардың ұлттық жарнама өкілі ретінде құрды. 1995 жылы компания "New Times Media" компаниясына сатылды, ол "Village Voice Media" болып, "Ruxton" компаниясын "Voice Media Group" деп атады. "Index Newspapers" - "The Stranger" газетін Сиэтлде және "Portland Mercury" газетін Портлендте шығаратын компания. 2002 жылы CRI "Index" компаниясына инвестиция салып, оның азшылық үлесін иеленді. "Quarterfold, Inc." - бұл "Chicago Reader, Inc." компаниясының бұрынғы иелерінің көпшілігі құрған компания, бұл компанияның иесі және "Creative Loafing" компаниясына сатуға кірмеген активтерді ұстайды. "Quarterfold" компаниясының басты активтері - "Index Newspapers" компаниясының меншік үлесі. "Amsterdam Weekly" - 2004 жылдың мамыр айынан 2008 жылдың желтоқсанына дейін Нидерландыда ағылшын тілінде тегін апталық басылым болып келді. 2010 жылдың мамыр айынан бастап, онлайн режимінде шектеулі түрде жарияланады. Газетті Тодд Савидж бастады, ол 1990-шы жылдардың аяғында "Chicago Reader" газетінің жазушысы және баспашысы болды. "Reader" газеті ірі инвестор болды. 2008 жылы газет "Time Out Tel Aviv" баспасының баспашысы Юваль Сиглерге сатылды, ол 2008 жылдың қазан айында "Time Out Amsterdam" газетін Савидж сияқты активтер мен қызметкерлермен іске қосты.

"The Straight Dope", by the pseudonymous Cecil Adams, was the Chicago Reader's first weekly column and one of the first features to be widely syndicated in the alternative press, at one time appearing in 35 papers. It was started on 2 February 1973 by Michael Lenehan and later written by Dave Kehr. who continued to serve as Cecil's "assistant" as of January 2010. In 1984, Chicago Review Press published The Straight Dope, a compilation of columns; the cover named Cecil Adams as author and Zotti as editor. The title was picked up and republished by Ballantine, which published four more volumes between 1988 and 1999. In 1996, The Straight Dope became a user area on AOL; a short lived TV series, produced by Andrew Rosen, on the A&E Network; and a Web site, Straightdope. com, which was named one of PC Magazine's Top 101 Web Sites and as of January 2010 was drawing nearly 1.2 million users per month. The Los Angeles Reader began publishing in 1978 as a wholly owned subsidiary of Chicago Reader, Inc. It was the first newspaper to publish Matt Groening's comic strip Life in Hell and David Lynch's strip The Angriest Dog in the World. Groening worked at the Los Angeles Reader for six years, first in circulation and then as a critic and assistant editor. In 1989, the paper was sold to a company headed by its founding editor, James Vowell. In 1996, it was sold to and closed by New Times Media, which later became Village Voice Media. The San Diego Reader was founded in 1972 by Jim Holman, one of the original group who established the Chicago Reader. Although Holman briefly owned shares in the Chicago paper, none of the Chicago owners had an interest in the San Diego paper. Holman used the Reader format and nameplate with the blessings of his friends in Chicago. Various other Readers have been published, but the San Diego and Los Angeles papers are the only ones affiliated with the Chicago Reader. In the late 1970s, Chicago Reader, Inc. (CRI) sued the Twin Cities Reader for trademark infringement, arguing that the Chicago Reader had given special meaning to the name "Reader". The federal appeals court ultimately ruled that the term was "merely descriptive" and thus could not be protected as a trademark. The East Bay Express, which serves the San Francisco Bay area, was co founded in 1978 by Nancy Banks, a co founder of the Chicago Reader, and editor John Raeside. Chicago Reader owners invested in the paper and eventually CRI held a major stake. The paper was sold in 2001 to New Times Media, which became Village Voice Media and in 2007 sold it to editor Stephen Buel and a group of investors. Washington City Paper was founded in 1981 by Russ Smith and Alan Hirsch, who had founded Baltimore City Paper in 1977. Originally named 1981, the name was changed the following year. Owners of the Chicago Reader invested in the Washington paper in 1982 and eventually controlled 100 percent of the stock. In 2007, they sold their interest in both papers to Creative Loafing, Inc. The Reader's Guide to Arts & Entertainment was published as a suburban extension of the Chicago Reader in 1996. Before then, the Reader had avoided distribution in all but the closest suburbs of Chicago. The Reader's Guide was a scaled down version of the Reader, printed as a one section tabloid meant to satisfy suburban demand for Reader content and advertising. In 2007, it was closed and distribution of the complete Chicago Reader was expanded to the suburbs. The Ruxton Group, originally called the Reader Group, was formed by CRI in 1984 as a national advertising representative for the Reader, Washington City Paper, and other large market alternative weeklies. In 1995 the company was sold to New Times Media, which became Village Voice Media and renamed Ruxton as the Voice Media Group. Index Newspapers is the company that publishes The Stranger in Seattle, Washington, and the Portland Mercury in Portland, Oregon. In 2002, CRI invested in Index and took a minority interest. Quarterfold, Inc. is a company formed by most of the former owners of Chicago Reader, Inc. to succeed that company and hold assets that were not included in the sale to Creative Loafing. Quarterfold's chief asset is its ownership interest in Index Newspapers. Amsterdam Weekly was a free, English language weekly published in the Netherlands from May 2004 through December 2008. as of May 2010, it exists in limited form online. The paper was started by Todd Savage, who had been a writer and typesetter for the Chicago Reader in the late 1990s. The Reader was a major investor. In 2008, the paper was sold to Yuval Sigler, publisher of Time Out Tel Aviv, who with assets and staff including Savage launched Time Out Amsterdam in October 2008.