Кіріспе

Батырст 1000 (демеушілік аты Репко Батырст 1000) – Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Батырст қаласындағы Маунт Панорама трассасында жыл сайын өткізілетін 1000 шақырымдық туристік автомобильдер жарысы. Қазіргі уақытта ол Supercars Championship бөлігі ретінде өткізіледі, бұл Австралияның Туристік автомобиль чемпионатының ең соңғы түрі. 1987 жылы жарыс Әлемдік туристік автомобиль чемпионатының кезеңі болды. Автоспорт жанкүйерлері мен БАҚ арасында Батырст 1000 жарысы "Ұлы жарыс" деп белгілі. Жарыстың тарихы 1960 жылғы Армстронг 500 жарысынан басталады, ол Филипп аралындағы Гран-при трассасында 500 мильдік қашықтықта өтті; 1963 жылы жарыс Батырстқа көшірілді, қашықтығы да 500 мильді құрады және содан бері әр жыл сайын өткізіліп келеді, 1973 жылы 1000 шақырымдық жарысқа дейін ұзартылды. Дәстүрлі түрде жарыс қазан айының басында Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Еңбек күні демалысында өткізілетін. 2001 жылдан бері жарыс демалыс күнінен кейінгі аптада, әдетте қазанның екінші аптасында өтіп жатыр. Жарыс жеңімпаздарына 2006 жылғы жарыста Питер Броктың қайғылы қазасынан кейін ұсынылған Питер Брок кубогы табыс етіледі. Брок жарыстың тарихындағы ең сәтті жүргізуші болды, ол тоғыз рет жеңіске жетті. Сонымен қатар, ол ұзақ мансабында ең танымал және жанкүйерлерге жақын жүргізушілердің бірі ретінде танылды, осы себептерге байланысты "Таудың патшасы" атанды.

Панорама тауы

Маунт Панорама трассасы алғаш рет 1938 жылғы 16 сәуірде мотоциклдер үшін Австралия туристік трофейі жарысына пайдаланылды, екі күннен кейін автомобильдер үшін Австралия Гран-присі өтті. Трасса уақытша жабылатын қалалық жолдарды пайдаланады және ең жоғары және ең төменгі нүктелері арасындағы биіктігімен ерекшеленеді. Бірінші бұрылыс, «Тозақ бұрышы» – 90 градусқа солға бұрылатын жер. «Тау тік жолы» – көліктер жылдамдыққа жететін көлбеу көтеріліс, ол «Гриффин бұрылысына» апарады, ол оңға қарай қисайған және тік құламаға түсетін «Кию» бұрылысына жалғасады. Одан кейін «Рид Парк» деп аталатын күрделі бұрылыс келеді, онда көптеген жүргізушілер төбеде жылдамдықты дұрыс ауыстырмағандықтан айналып кеткен. Трасса «Сұлман паркі» мен «Макфилами паркіне» дейін жалғасады. Жүргізушілер төмен түсетін жолды көре алмайды және «Скайлайнға» және «The Esses» бұрылыстарының біріншісіне кіреді, одан кейін Австралия автоспорттағы ең танымал бұрылыстардың бірі – «Дипперге» жетеді. Содан кейін көліктер «Форресттің иілімінен» өтіп, трассаның ең жылдам бөлігі – «Конрод тігінен» төмен түседі, мұнда көліктер 300 км/сағ жылдамдыққа жете алады. «The Chase» – ұзақ, иісті серпіліс, онда көліктер 300 км/сағ жылдамдықпен айналып, айналымдар шектегішінде жүреді, содан кейін Мюррей бұрысына шығу үшін үлкен тежегіш аймақтан өтеді. «Мюррей бұрылысы» – трассаның 23-ші және соңғы бұрылысы, сонымен қатар ең баяу бөлігі, одан кейін көліктер старт-финиш тік жолағына оралады. Старт-финиш тік жолағында офсетті старт орналасқан, финиш сызығы Мюррей бұрысына жақын старт желісінің арт жағына қарай жылжытылған. Көрермендер аймақтары ондаған жылдар бойы трасса бойында таралып орналасқан, бірақ трассаның жанында бірнеше жеке меншіктер бар; сондықтан көрермендер трассаның барлық жеріне қол жеткізе алмайды. Соңғы жылдары көрермендерге арналған орындар трассаға жақын болмай қалды, себебі қалдықтардан қорғау және халықаралық FIA стандарттарына сәйкес орнатылған қауіпсіздік аймақтарының өлшемдері ұлғайтылды.

Санаты мен маркалары

Тарихында жарыс седан автомобильдері, E тобының сериялық өндірістік турнирлік автомобильдері, C тобының турнирлік автомобильдері, A тобының турнирлік автомобильдері, 3A тобының турнирлік автомобильдері, супертурнирлік және қазіргі уақытта суперкарлар үшін өткізілді. 1995 жылға дейін әрбір жарыста бірнеше сынып қатысты. Бастапқы жылдары Батерст 500/1000 көбінесе жеке жарыс ретінде өткізілді, кейде Австралия өндірушілер чемпионаты сияқты ұлттық серияның кезеңіне айналатын, бірақ Австралиядағы ең маңызды турнирлік автомобильдер сериясы – Австралия турнирлік автомобильдер чемпионатының бөлігі болған емес. 1999 жылдан бері жарыс тек Суперкарлар санатының чемпионаттық ұпайлар раунды ретінде өткізілуде. 1999 және 2000 жылдары ол чемпионаттың соңғы кезеңі болды және екі рет те чемпионат жеңімпазын анықтады. Жарыс 2020 жылы маусымның соңғы кезеңі болды, COVID-19 пандемиясы салдарынан қайта ұйымдастырылған маусым қысқартылды, бірақ чемпионат ұпайлар бойынша шешілді. Morris, Jaguar, Nissan, BMW және Volvo сияқты көптеген брендтер Батерсттегі жарыста бәсекеге түсіп, жеңіске жетті. Дегенмен, жарыс Австралия автоспорттың дәстүрлі қарсыластары Форд пен Холденнің қатысуымен ең жақсы танымал, олар барлық жарыстардың алтысынан басқасында жеңіске жетті. Форд пен Холден арасындағы бәсекелестіктің масштабына байланысты, 1995 жылдан 2012 жылға дейін Батерст 1000 жарыстарында 3A тобының және кейіннен V8 Supercars ережелері тек Ford Falcon және Holden Commodore автомобильдеріне қатысуға рұқсат берді. 2013 жылы V8 Supercars ережелері өзгерді және басқа брендтер жарысқа қатыса бастады, соның ішінде бұрынғы жеңімпаз Nissan да қайтып келді. Холденнің жалпы жеңістері ең көп – 34, одан кейін Форд 21 жеңіспен; Nissan – 2 жеңісі бар жалғыз бірнеше рет жеңімпаз.

Филипп аралы

Алғашында Армстронг 500 деп аталған жарыс алғаш рет 1960 жылғы 20 қарашада Виктория штатының Филипп аралындағы Филипп аралы Гран-при трассасында өткізілді. Ұйымдастырушылар, Австралияның Жеңіл Автомобиль Клубы, жарысты «әлемдегі ең бағалы седандық автомобиль жарысы» деп мәлімдеді. Батурст 500 жарысын «Seven Network», Австралия Жарыс Жүргізушілер Клубы (ARDC) және Батурст Аймақтық Кеңесі консорциумы ұйымдастырды және насихаттады; бұл келісім 1998 жылға дейін сақталды. Оның танымалдылығы жылдам өсті, себебі ол автомобиль өндірушілеріне өнімдерін көрсетуге мүмкіндік берді: жарыс машиналарын көрмедегі машиналармен толық сәйкес болуы керек еді. Маунт Панорама трассасындағы алғашқы жылдарда Ford Cortina және Mini Cooper сияқты жылдам және икемді шағын автомобильдер басымдық танытты. Сыныптық жүйе сақталғанымен, бірінші орынға қол жеткізуге баса назар аударылды. 1963 жылы Боб Джейн мен Гарри Ферт тағы да жеңіске жетті, бұл жолы Cortina GT-де. 1964 жылы екеуі де жарысқа қатысқан Cortina GT машиналарын айдады; Джейн Джордж Рейнольдспен бірге жеңіп алды. Барри «Бо» Сетон Херб Тейлормен бірге екінші орын алды. Гарри Ферт Джон Рибурнмен бірге үшінші орын алды. Австралия Автоспорт Конфедерациясы 1965 жылы жаңа E тобының Туристік автомобиль ережелерін енгізді, бірақ Армстронг 500 өзінің ережелерімен жалғасты. 1965 жылы Cortina GT 500 атты алғашқы «Батурст арнайы» жеңіске жетті. Бо Сетон мен Мидж Босворт 130 айналымды бірінші орында аяқтады. Брюс Макфи мен Барри Малхолланд бірдей машинамен екінші орын алды. Үшінші орын және C классында бірінші орын Брайан Фоули мен Питер Мантонға тиесілі болды, олар Morris Cooper S-те өнер көрсетті. Геогеган ағайындылары, Иан және Лео, McDowells ұсынған бизнес костюмдерін киіп жарысқа қатысты. 1966 және 1967 жылдары ирландиялық темекі компаниясы жарысты демеушілік етті, ол «Галлахер 500» деп аталды. 1966 жыл екі онжылдықтан астам уақытқа созылған соңғы төрт цилиндрлі жеңіс болды. Рауно Аалтонен мен Боб Холден Mini Cooper S-ті басқа Куперлерден тұратын қатал бәсекеге қарсы жеңіске жеткізді. 1971 жылы Моффат рульде отырып, тағы бір Ford жеңіске жетті. Бұл жарыста ең үздік GT HO, XY Falcon GT HO Phase Three моделі жеңіске жетті. Бұл модельде қозғалтқыштың қуаты мен аэродинамикасы жақсартылды, бұл оны әлемдегі төрт есікті ең жылдам өндірілген автомобильдердің біріне айналдырды. Chrysler Pacers-ті Charger жаңа екі есікті машинамен алмастырды. Бұл машина үш еселенген Вебер карбюраторлары бар тік HEMI алты цилиндрлі қозғалтқышымен жабдықталған. Алайда, жарыс күні түскі уақытта Моффат алға шығып, пит-стопқа жолдама алды. Моффат 500 мильді бірінші орында аяқтады, содан кейін басқа GT HO екінші және үшінші орындарды иеленіп, жеті бірінші орынның алтысын иеленді. Сынып жеңімпаздарына Mazda 1300, Datsun 1600, Mazda RX 2, Torana XU1 және Falcon GT HO ие болды. Орындықтарды, майлау жүйелерін, валдарды, карбюраторларды, аспаны, тежегіштерді және дөңгелектің өлшемін жаңартуға рұқсат етілді. Бұл өзгерістер ресурстары жақсы командаларға пайда әкелді, өйткені жарыс машиналарын өнімділігін оңтайландыру үшін көптеген сынақтар қажет болды. Зауыттық командалардың көбінесе жеке бәсекелестерге қол жетімді емес жетілдірілген компоненттерге қол жетімділігі болды. 1973 жылы Холден XU 1 модернизацияланған машиналарын ұсынды. Жеке командалар жақсартылған Charger-ге кірді. Ford өзінің жаңа XA модельін «hard top» купе Ford Falcon GT-ді шығарды, оны Джон Госс бастамашы болды. GT HO ретінде белгіленбесе де, жарысқа дайындалған Hardtop GT-де өлі туған Төртінші кезеңнің көптеген компоненттері, соның ішінде төрт бұрандалы 351 V8 қозғалтқышы бар. 1973 жылғы «Харди Феродо 1000» жарысы таңғы сағат 9.30-да басталды. Байрақ түсірілген кезде «кубты дюймді алмастыруға болмайды» деген этика басым болды, өйткені Госс Фальконның қатты шатыры полюс позициясынан алыстап кетті. Бірінші айналымның соңында Фордтар бірінші төрт орынды иеленді, Торана бесінші, алтыншы және жетінші орында болды. Ең жоғары орын алған «Шаржер» сегізінші орынға ие болды. Брок жетекші орынды иеленді, өйткені Фордтар отынға тоқтауды бастады. Брок пен оның көмекшісі Чивас жақсы жетекшілікке ие болды, өйткені қате есептеулер Торананың таудың басында жанармайдың түсіп кетуіне себеп болды. Форд командаларына қарағанда бір аялдама аз орындауға ниеттенген HDT командасының менеджері Гарри Ферт Чивасқа қолмен ұсталған белгі арқылы «Макс лаптарды алыңыз» деп нұсқау берді. XU 1 Конрод түзуінен төмен түсіп, соққы орнына кірер алдында тоқтады. Чивас XU 1 машинасын таудан жоғары қарай пит-лейн бойымен итеріп шықты. Оның пит-крипі көмек көрсете алмады, өйткені бұл дисквалификацияға әкелер еді. XU 1 жанармаймен толтырылған кезде Моффат алда болып кетті. Брок Моффаттың Falcon GT-сін қуып жеңіске ұмтылды, бірақ XU 1 доңғалағының ауасы төмендеді. Моффат тағы бір Falcon жеңісін тойлады, төрт жылдың ішінде үшінші рет. Иан (Пит) Геогеганмен бірге жеңіске жеткен Ford жалғыз Falcon болды. 1973 жылы Chrysler үшін соңғы бәсекелі қатысу болды, ол Group C санатынан дерлік толығымен жойылды. Сынып жеңімпаздарына Datsun 1200, Alfa GTV, Mazda RX2 және, әрине, Falcon GT ие болды. Жыл соңында Ford Australia Falcon GT жарыс машиналарын жүргізушілеріне сыйлады және жарыстан шықты. 1974 жылғы Австралия Туристік Автомобиль Чемпионатында Torana GTR XU 1 кең денелі SL/R 5000 машинасымен біртіндеп алмастырылды. Холденнің осы жылғы Батурст құрамына 13 SL/R 5000, 7 XU 1 және бір HQ Monaro GTS кірді. Ford абсолютті санатта үш Falcon Hardtop машинасымен өкілдік етілді, олардың ішінде Моффаттың Brut 33 XB Falcon Hardtop GT, Джон Госс пен Кевин Бартлетт XA Hardtop және Мюррей Картер басқа XB Falcon Hardtop машинасы болды. V8 Torana жарыстың басында жеңіске жетті және Холденнің жеңісіне көз жеткізді. 11-айналымда Брок уже 7 Class D машинасын озып кетті. 12-айналымда Моффат пит-стопқа кірді және жаңа катушка орнатылғанда бірнеше айналымды жоғалтты. 20-айналымда HDT Torana машинасы Брок пен Бонд жалғыз бәсекелес Falcon-нан бір минуттан астам алда болды. 85-айналымда екі HDT Torana машинасы көшбасшылардан төрт айналыммен алда болды. 90-айналымға таяп, таудың үстінде жаңбыр жауа бастады. HDT Torana машиналары жаңбырлық шиналарға ауысты, содан кейін Бондтың Torana машинасы май ағып, түтін шығара бастады. Көлік ақыры қара тілекке ие болды. Механиктер мәселені түзетуге тырысқанда Брок бұзылған май сорғысынан туған жыртылған поршеньмен пит-стопқа кірді. Бонд жолға қайтты, бірақ айналып кеткеннен кейін уақыт жоғалтты. Джим Ричардс пен Уэйн Негустың шешімді жүргізуіне қарамастан, Госс/Бартлетт машинасы Торананың қиындықтарына байланысты май түтіні мен құйылыс жаңбыр арасында аз ғана жетекшілікке ие болды. Бартлетт 163 айналымды бірінші орында аяқтады. Соңғы айналымдағы жалғыз машина Forbes/Negus SL/R 5000 машинасы болды. Кіші кластарда Morris Cooper S, Alfa GTV және Mazda RX3 жеңіске жетті. 34 нөмірі бар, жалғыз Morris Marina машинасы 125 айналымды аяқтағаннан кейін C классында 6-орынды иеленді. Холденнің 308 куб дюймді V8 қозғалтқышы бар Torana машиналары 1975, 1976, 1978 және 1979 жылдары L34 және A9X конфигурацияларында Батурст жеңісіне ие болды. Ford-тың 351 XC Falcon машинасы 1977 жылы бірінші және екінші орындарды иеленді. Соңғы айналымда Аллан Моффат пен Колин Бондтың екі Ford Dealers машинасы Конрод түзуінен бірге жүріп өтті, бұл кадр Батурст 1000 тарихындағы ең танымал кадрлардың біріне айналды. Бұл Моффаттың Батурст 1000 жеңісі болды. Group C 1980-жылдарға көшті. Холден мен Форд осы ережелер бойынша жеңіске жеткен жалғыз өндірушілер болды, Mazda RX 7 сияқты импортталған бәсекелестерге қарамастан, Моффат пен Кевин Бартлетттың 350 V8 қозғалтқышы бар Chevrolet Camaro машинасы бәсекелестікке қатысты. Джордж Фури басқарған турбо қуатты Nissan Bluebird V8 «үлкен жарылыс» машиналарын қауіпке тілді және Group A дәуірінде болатын жағдайлардың белгісі болды. Питер Брок осы кезеңде жеңіске жететін жүргізуші ретінде беделін нығайтты, соның ішінде Marlboro демеушілігімен HDT үшін екі Батурст хет-тригіне қол жеткізді. 1978 және 1979 жылдары ол Джим Ричардспен бірге A9X Torana машинасымен жеңіске жетті, ал 198...

А тобы

1985 жылдан 1992 жылға дейін Батерст 1000 халықаралық А тобының регламентімен өткізілді. Осы кезеңде импортталған турбоқозғалтқышты автомобильдер, бастапқыда Ford Sierra RS Cosworth, кейін Nissan Skyline GT-R, үстемдікке ие болды, ал Holden Commodore үш қиын жеңіске қол жеткізді. JPS Team BMW 635 CSi және M3 командалары да осы дәуірде өте бәсекеге қабілетті болды. А тобы австралиялық командаларға шетелде жарысатын автомобильдерді дамытуға мүмкіндік берді. Жергілікті құрастырылған автомобильдерді Еуропада Аллан Грайс, Питер Брок, Джон Харви, Аллан Моффат, Дик Джонсон және Джон Боу жүргізді. Том Уолкиншоу да қысқа мерзімге Еуропада VL Commodore командасына қатысты. Holden жарыс командалары 308 куб дюймдік V8 қозғалтқышы бар Commodore-ді дамытуды жалғастырды. HDT және кейіннен Holden Racing Team (HRT) Commodore-ді жетілдіруде жетекшілік етті. Ford Australia компаниясынан қолдау болмағандықтан, А тобының Ford Falcon командасы құрылмады. Дик Джонсон Racing 1983 жылы Zakspeed әзірлеген Ford Mustang GT-ге ауысты, бұрын ол Еуропада неміс гонщик Клаус Людвигпен жарысқан. Джонсон және оның серігі Ларри Перкинс мықты Mustang-пен өте бәсекеге қабілетті болды, бірақ оған жоғары қуат жетіспеді. Ford командалары күштірек, бірақ сенімділігі төмен Ford Sierra Turbo Cosworth-ты қабылдады. Бұл автомобильдер Еуропадан жарысқа дайын күйде жеткізілді және Аллан Моффат Racing, Дик Джонсон Racing және ақырында Holden-нің көрнекті өкілі Питер Брок басқаратын командалар қатысты. 1985 жылы Батерст 1000 бірінші рет А тобының регламентімен өткізілді. Жарысты Том Уолкиншоу Racing командасының үш Jaguar XJ S машинасы басымдықпен аяқтады, үлкен V12 қозғалтқышы бар Jaguar автомобильдері әлі де дамып келе жатқан Австралиялық А тобының командалары мен машиналарын қарағанда айқын артықшылыққа ие болды. 1974 жылғы жеңімпаз Джон Госс және батысгерманиялық гонщик Армин Ханне Jaguar-дың жалғыз Батерст 1000 жеңісін қамтамасыз етті. Келесі жылы, 1986 жылы, жеке жарыскер Аллан Грайс пен Грейм Бейлидің Holden VK Commodore SS Group A машинасы жеңіске жетті. Грайс өзінің дағдыларын Еуропада шыңдады, ол Commodore жүргізушісі Питер Брок және жаңадан қосылған HDT команда мүшесі Аллан Моффатпен бірге жарысты. 1986 жылы жарыста алғашқы қаза болды. Сиднейлік гонщик Майк Бургман өзінің VK Commodore машинасы Конрод тік жолындағы көпірдің бетонды негізіне соқтығысқанда қаза тапты. Бургманның қазасына байланысты 1987 жылғы жарысқа дейін трасса Конрод тік жолының үштен екі бөлігінде "The Chase" бөлігін қосу арқылы өзгертілді. Бұл кешен трассаның ұзындығына 41 метр қосты және Мюррей бұрышына жақындау жылдамдығын шамамен азайту үшін жасалды. "The Chase" нәтижесінде трассаны айналу уақыты шамамен 4-5 секундқа ұлғайды (1986 және 1987 жылғы жарыстардағы салыстырмалы автомобильдердің уақытына негізделген). 1987 жылы Батерст 1000 қысқа ғұмырлы Дүниежүзілік туристік автомобиль чемпионатының кезеңіне айналды, нәтижесінде еуропалық командалар 1000-да жергілікті австралиялық командалармен жарысты. Бұл мәдениеттердің қақтығысы шенеуніктер мен команда басшылары арасында үлкен алаңдаушылық тудырды. Австралияда А тобының басталуынан бастап, CAMS жергілікті тексерушілері А тобының регламентін жазылғандай мұқият қолданды. Халықаралық автомобиль федерациясының (FIA) еншілес ұйымы FISA, әлемдік ұйымдастырушы орган "өзінде" көбірек еркіндікке ие, келісілген түсіндірулерге рұқсат берді. Кейбір еуропалық командалар, әсіресе Ford Europe қолдауымен жұмыс істейтін Eggenberger Motorsport, күмәнді автомобильдермен жарысты. Жарыс аяқталғаннан кейін жеңімпаздың кім екені әлі белгісіз болды. Eggenberger командасының машиналары бірінші және екінші орынды алды, бірақ бірнеше айдан кейін кузовтың бұзылуына байланысты дисквалификацияланды. 2013 жылғы жарыстың өзі Ford Performance Racing командасының жүргізушілері Марк Уинтерботтом мен Стивен Ричардс, және Triple Eight Race Engineering командасының Джейми Уинкуп пен Пол Дамбрелл арасындағы тартысқа толы аяқтама болды. 2013 жылы 1000 км қашықтық алты сағат, он бір минут, жиырма жеті секунд ішінде аяқталды. Бұл Ford үшін 2008 жылдан бергі алғашқы жеңіс болды. Сондай-ақ, 1977 жылдан бері Ford зауытының толық қолдауымен шыққан автомобильдің бірінші орынға ие болуы болды. 2014 жылы Supercheap Auto Bathurst 1000 Volvo 1998 жылдан бері алғаш рет оралды, Garry Rogers Motorsport екі Volvo S60 машинасымен қатысты. 2013 және 2014 жылғы жарыстар арасында трасса жаңадан асфальтталды. Бұл жаңа трасса беті айналу уақытын айтарлықтай қысқартты, ал еркін жаттығулар кезінде көптеген жүргізушілер қолданыстағы жаттығу айналу рекордынан төмен уақытты тіркеді. Филипп аралының алғашқы жарыстарында болғандай, осы жаңа беткейдің бір бөлігі жарыстың басында бұзыла бастады, әсіресе Гриффин бұрылысында. Көптеген жүргізушілер дайындықсыз болды және трассадағы қиыршықтарға байланысты шина қабырғасына соқтығысты. 100 лапқа дейін қалғанда, шенеуніктер жарысты қызыл тумен тоқтатты, жарыс тарихында 1981 және 1992 жылдардан кейін үшінші рет болды. Автомобильдер пит-страйтта тізімделді, командалар регламентті пайдаланып автомобильдерге жөндеу жұмыстарын жүргізді. Трасса жөнделгеннен кейін жарыс қауіпсіздік машинасының артынан бір қатармен қайта басталды. Жарыс жақын арада қайта басталды, бірақ қауіпсіздік машинасының кезеңдері жарысқа кедергі келтірді. Жарыс толық қашықтыққа өткізілді және кешкі уақытта аяқталды, Ford Performance Racing жүргізушілері Чаз Мостерт пен Пол Моррис соңғы лаптың жеңімпаздары атанды, ал көшбасшы Джейми Уинкуп пен Пол Дамбрелл отын жетіспеушілігінен қалды. Мостерт пен Моррис жарысқа іліккеннен кейін соңғы орыннан бастады. 2015 жылы Чаз Мостерт өте ауыр жағдайға тап болды, ауыр жарақат алып, жарысқа қатыса алмады, соның салдарынан оның аяғы сынды. Оқиға бірнеше маршалдарды да жарақаттады. Жеңіске жеткенде, жаңбырдан кейін Крейг Лоундес пен Стивен Ричардс Батерст 1000-да жеңіске жетті, Лоундес үшін бұл жеңіс алтыншы, ал Ричардс үшін төртінші болды. Лоундес осы жарыстағы барлық уақыттағы рекордтық 13-орынға ие болды.

Суперкарлар чемпионаты дәуірі

2016 жылғы жарыс, қайта аталған Supercars Championship аясындағы алғашқы жарыс, жарысты бастау үшін 91 жасыл шеңберден тұрды, содан кейін драмалық және қауіпсіздік машинасымен толы аяқтама болды. Ең қызықтысы, Гарт Тандер мен Скотт МакЛафлиннің жарыс соңындағы соқтығысы, біріншісінің көлігін жарыстан шығарып тастады, бұл Triple Eight командасының Джейми Уинкуп өзі мен МакЛафлин арасындағы қақтығысты түзетуге тырысқан кезде болды. Уинкуп он бес секундтік айыппұл алды; бірінші болып шақырған туды алғанына қарамастан, ол 11-орынға ие болды. Бұл Уилл Дэвисон мен Джонатан Уэббтің Tekno Autosports командасына жеңіске жетуге мүмкіндік берді, олар Triple Eight командасының Шейн ван Гисберген мен Александр Прематтан оннан бір секундқа астам басымдықпен озып кетті. Жарыстан тоғыз күн өткен соң Викторияның округтік сотында Supercars Ұлттық апелляциялық сотында өткен шағым қабылданбады. 2017 жылғы Supercheap Auto Bathurst 1000 жарысында тәуелсіз команда тағы да жеңіске жетті, Дэвид Рейнольдс пен Люк Юлден көбінесе жаңбырлы жағдайда Erebus Motorsport командасынан руль алды. Эребус сондай-ақ Tekno командасымен бірге Bathurst 12 сағаттық және Bathurst 1000 жарыстарында жеңіске жеткен жалғыз команда болды. Дэвид Рейнольдс пен Люк Юлден 2018 жылғы жарыста да жақсы өнер көрсетіп, жарыстың көп бөлігін бастап кетті, бірақ Рейнольдс жарыс соңында аяқ ауруына шалдығып, 2015 жылғы жеңімпаздар Крейг Лоундес пен Стивен Ричардсқа көшбасшылықты және соңғы жеңісті алуға мүмкіндік берді. Лоундес үшін бұл жетінші, ал Ричардс үшін бесінші жеңіс болды. 2019 жылғы жарыста алғашқы 101 шеңберде бір ғана қауіпсіздік машинасы шықты, бірақ соңғы 60 шеңберде жеті рет қауіпсіздік машинасы шығып, нәтижесінде шақырған туға бір шеңберлік спринт болды. Скотт МакЛафлин, Александр Прематпен бірге, Triple Eight командасының Шейн ван Гисберген мен Гарт Тандерден жеңіске жетті; бұл Ford Mustang моделінің Bathurst 1000 жарысындағы алғашқы жеңісі, Dick Johnson Racing үшін 2014 жылы командаға Team Penske үлесі қосылғаннан бергі алғашқы, ал DJR үшін 1994 жылдан бергі алғашқы жеңіс болды. Алайда, жарыстың нәтижелері бір апта бойы уақытша сақталды, DJR Team Penske командасының бұрынғы қауіпсіздік машинасы кезінде Фабиан Коултардқа берген нұсқауларына қатысты тыңдау өтті. Командалық радио арқылы берілген нұсқаулар қауіпсіздік машинасы шақырылғаннан кейін Коултардтың алаңды баяулатуына әкелді, бұл МакЛафлин мен Джейми Уинкапқа позицияларын жоғалтпай пит-стопқа кіруге мүмкіндік берді. Жарыс барысында айыппұл салынғанына қарамастан, тыңдаудан кейін Коултард соңғы орынға түсірілді, ал команда 300 ұпайдан айырылды және 250 000 австралиялық доллар айыппұл салынды, оның 100 000 доллары шартты түрде тоқтатылды. Нұсқаулар МакЛафлин мен Прематқа артықшылық беру мақсатымен берілгені дәлелденбегендіктен, олардың жарыстағы жеңісі күшінде қалды. Жарыстан бір ай өткен соң, МакЛафлиннің біліктілікке қатысқан қозғалтқышында бұзушылық анықталды, нәтижесінде одан әрі айыппұл салынды, полюс позициясынан айырылды, біліктілік шеңберінің рекорды жойылды және 2019 жылғы Сандаун 500 жарысы үшін желідегі соңғы орынға түсірілді. COVID-19 пандемиясының салдарынан 2020 жылғы жарыс әдеттегіден бір апта кешіккен күні және күн сайын 4000 адамға дейін шектелген көрермендер санымен өтті. Брендтің жарыстан шығуына дейін зауыттық қолдау алған Holden командасының соңғы жарысында Шейн ван Гисберген мен Гарт Тандер жеңіске жетті, соңғысы үшін бұл Bathurst 1000 жарысындағы төртінші жеңіс болды. 2000 жылдан бері бірінші рет бұл жарыс чемпионаттың соңғы кезеңі болды, бірақ Скотт МакЛафлин бұрынғы жарыста жеңіске жетіп, бәсекелестерінен оқшауланды.

Белгілі жеңімпаздары

Батурсттағы ең табысты жүргізуші – Питер Брок, оның тоғыз жеңісі (1972, 1975, 1978–80, 1982–84 және 1987) оған «Тау патшасы» деген лақап ат берді. Боб Джейн 1961–1964 жылдары жарысты төрт рет қатарынан жеңіп алды. Джейннің жарыстардағы жетістіктері оның автомобиль бизнесін құруға көмектесті, бастапқыда автомобильдер сатумен, кейіннен ұлттық тізбектегі дөңгелек сатушылармен, «Боб Джейн Т Мартс» компаниясы арқылы. Компания 2002 және 2004 жылдар аралығында жарыстың атау демеушісі болды. Джейннің үш жеңісі Гарри Фертпен бірге болды, ол 1967 жылы төртінші жарыста жеңіске жетті, сондай-ақ ол 1969 және 1972 жылдардағы «Холден Дилер Командасының» жеңімпаздары үшін команда менеджері болды. Жаңа Зеландиялық Джим Ричардс жарысты жеті рет жеңіп алды (1978–80, 1991–92, 1998 және 2002), сонымен қатар бұл жарыста ең көп старт жасаған (35) рекордты иеленді. Ричардстың ұлы Стивен де бес мәрте жеңімпаз атанды (1998, 1999, 2013, 2015 және 2018 жылдары). Жаңа Зеландиядан тағы екі бірнеше рет жеңімпаз – Грег Мерфи, ол жарысты төрт рет жеңіп алды (1996, 1999, 2003 және 2004), және Шейн ван Гисберген, ол 2020, 2022 және 2023 жылдары үш рет жеңімпаз атанды. Броктың шәкірті Крейг Лоундес жеті рет жарыста жеңімпаз атанды. Ол үш рет «Falcon» (2006–08) және төрт рет «Commodore» (1996, 2010, 2015 және 2018) көліктерінде Батерст жарыстарында жеңіске жетті, сондай-ақ он төрт рет Батерст подиумында ең көп орын алған рекордты ұстайды. Ларри Перкинс Батерсттегі төртінші ең табысты жүргізуші, ол алты жеңіспен (1982–84, 1993, 1995 және 1997) мақтанады. Джим Ричардс сияқты, Перкинс те «Холден Дилер Командасы» дәуірінде Брокпен бірге үш рет қатарынан жеңіске жетті. Марк Скайф та алты рет жеңімпаз атанды. Оның алғашқы жеңісі 1991 жылы «Nissan Skyline GT R» көлігімен, содан кейін 1992 жылы сол көлікпен, ал 2001, 2002, 2005 және 2010 жылдары «Holden Commodore» көлігінде жеңіп алды. Гарт Тандер бес рет жеңімпаз атанды, барлығы «Holden» көліктерінде. Джейми Уинкап, ATCC/Supercars тарихында ең көп чемпиондық атаққа ие болған жүргізуші, жарыстың төрт дүркін жеңімпазы. Оның алғашқы үш жеңісі Крейг Лоундеспен, ал төртіншісі 2012 жылы Пол Дамбреллмен болды. Канадада туған Аллан Моффат – «Ford» компаниясының ең табысты Батерст жүргізушісі, жарыста төрт рет жеңімпаз атанды (1970, 1971, 1973 және 1977). 1977 жылғы жарыста Моффат пен командаласы Колин Бонд алғашқы айналымдарда үлкен артықшылыққа қол жеткізгеннен кейін финиш сызығын қатардан өтті. Дик Джонсон алғаш рет 1980 жылғы жарыста танымал болды, оның жекеменшік «Ford Falcon» көлігі трассаға құлаған (немесе итерілген; тақырып әлі де талқыланып жатыр) тасқа соқтығысты. 70 000 австралиялық доллардан астам қоғамдық қайырымдылық пен «Ford» компаниясынан алынған қаржылық көмек арқасында Джонсон өзінің көлігін қайта жаңартып, келесі жылы Батерст жарысында жеңіске жетті. Ол 1989 және 1994 жылдары тағы екі рет жеңімпаз атанды.

Жарыс рекорды

Сипаттама Рекорд Жүргізушілер / Көлік Жыл Жарыс рекорды 6:01:44.8637 (161 айналым) Крейг Лоундес Стивен Ричардс Holden ZB Commodore 2018 Айналым рекорды 2:04.7602 Чаз Мостерт Ford Mustang GT 2019 Ең үлкен жеңіс айырмасы 6 айналым Питер Брок Джим Ричардс Holden LX Torana SS A9X Хэтчбек 1979 Ең кішкентай жеңіс айырмасы 0.1434с Уилл Дэвисон Джонатон Вебб Holden VF Commodore 2016

Құқықтық деректемелер

Тасуы Сипаттама Жүргізуші Көлік Жыл Біліктілік рекорды 2:03.3736 Чаз Мостерт Холден ZB Commodore 2021

Өлімдер

50 жылдан астам тарихы бар жарыста үш жүргізуші Батерст 1000 жарысына қатысқанда қаза тапты. 1986 жылы Сиднейлік бухгалтер және жекеше қатысушы Майк Бургман жарыс тарихындағы алғашқы қаза тапқан адам болды. Оның Холден ВК Комодор СС А тобындағы машинасы, жоғары жылдамдықтағы Конрод Түзуі деп аталатын жерде, Армор Алл көпірінің (бұрын Джон Плейер Специал демеушілігімен) түбіндегі дөңгелек тосқауылына соқты. 1987 жылы Конрод Түзуіне қосылған үш бұрышты үлкен шикан, "The Chase" Бургманға арналды, бетон тосқауылына оның есімі жазылған тақта орнатылды. 1992 жылы F1 1967 жылғы Формула-1 әлем чемпионы Денни Хулм, көру қабілеті нашарлағанын айтқаннан кейін, Конрод Түзуімен келе жатып BMW M3 Evolution рулінде жүрек талмасына ұшырады. Жолдың сол жағындағы қабырғаға бұрылғаннан кейін, оның машинасы жарыс жолының қарсы жағында салыстырмалы түрде бақыланатын жерге тоқтады. Маршалдар оқиға орнына жеткенде, Хулм есінен танып қалған еді және Батерст ауруханасында екінші жүрек талмасынан қайтыс болды. 1994 жылы Мельбурн қаласының жекеше қатысушысы Дон Уотсон жаттығу кезінде қаза тапты. Оның Холден ВП Комодор машинасы механикалық ақауға ұшырап, The Chase кіреберісінде тікелей алға басып, тосқауылға соқты. Сонымен қатар, 2006 жылғы жарыс кезінде Жаңа Зеландиялық жүргізуші Марк Портердің Development V8 Supercar Series қолдау жарысында қаза болуымен қаралы оқиғаға толы болды. Портер 1000 жарысына Брэд Джонс Реассинг командасының жүргізушісі ретінде қатысуға жоспарлаған еді.

Питер Брок кубогы

Питер Брок 2006 жылғы жарысқа бірнеше апта бұрын Батыс Австралиядағы "Тарга Вест" раллисі кезінде апатқа ұшырап қайтыс болды. Осыдан кейін Supercars 2006 жылдан бастап "Бэтхерст 1000" жарысындағы жүргізушілер Питер Брок кубогі үшін күресетінін жариялады. 2006 жылғы жарыс Брокқа ерекше құрмет көрсетті; оның ішінде старттық тордың алдыңғы қатары бос қалды, барлық машиналар Броктың танымал болған '05' нөмірімен жабдықталды, ал чемпиондардың құрмет парадында Брокпен бірге "Бэтхерст" жарысын жеңген бұрынғы серіктері оның жеңіске жеткен машиналарын жүргізіп өтті. "Харди Бразерс" компаниясы жасаған кубокқа "Таудың патшасы" деген сөздер жазылған, бұл Броктың көп жылдар бойы қолданған лақап аты. Ол салмағы және биіктігі бар. Броктың ұзақ жылдар бойы шәкірті болған Крейг Лоундес осы кубокты құрылғаннан бері рекордтық алты рет жеңіп алды.