Питер Брок: Австралияның жарыс машинасының патшасы

Кіріспе

Австралиялық жарыс жүргізушісі (1945–2006)

Питер Джеффри Брок (26 ақпан 1945 – 8 қыркүйек 2006), "Питер Перфект", "Таудың патшасы" немесе жай ғана "Брокки" деп белгілі болған австралиялық автожарыс жүргізушісі. Брок шамамен 40 жыл бойы Holden компаниясымен тығыз байланыста болды, бірақ BMW, Ford, Volvo, Porsche және Peugeot сияқты басқа өндірушілердің көліктерінде де жарысқан. Ол Bathurst 1000 төзімділік жарысын тоғыз рет, Sandown 500 туристік автомобиль жарысын тоғыз рет, Австралия туристік автомобиль чемпионатында үш рет жеңіске жетті, Bathurst 24 сағаттық жарыста бір рет жеңімпаз атанды және 2001 жылы V8 Supercars Даңқ залына енгізілді. Броктың бизнес-қызметтеріне Броктың жарыс машиналарын және оның жарыс машиналарын негізінде жасалған бірқатар жоғары өнімділікке ие жол нұсқаларын шығарған Holden Dealer Team (HDT) кірді.

Алғашқы жылдар

Питер Брок Ричмонд, Викториядағы Эпворт ауруханасында Джефф пен Рут Броктың (құрметті есімі Лейдлей) ұлы болып дүниеге келді. Отбасы Хёрстбридж (қазір Мельбурн қаласының шеткі аймағы) ауылдық қаласында тұрды, және Брок өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Ол Виктория штатының Эльтам қаласындағы Эльтам орта мектебінде оқыды. Оның алғашқы машинасы "Остин 7" болды. Ол осы өмірінің кезеңінде жүргізу шеберлігінің жақсарғанын айтты, себебі машинада тежегіштері болмаған (немесе анасының балтасымен алынып тасталған корпусы).

Басқа австралиялық жарыстар

Брок 1973 жылы Форд қозғалтқышты Birrana 273 машинасымен жарысып, Австралияның Формула 2 чемпионатында 8-орынға ие болғанда, ашық дөңгелекті жарыстарға қысқа ғана қатысты. Ол бірнеше маңызды емес жеңістерге қол жеткізгенімен, ұлттық чемпионат сериясындағы ең жақсы нәтижесі Сиднейдегі Оран Паркте өткен екінші кезеңде, серия чемпионы Лео Геогеганнан кейін екінші орын болды. Броктың HDT басшысы Гарри Ферт кейіннен Брокқа «формулалық» жарыстарды «жүйесінен шығару» үшін Birrana машинасымен жарысуға рұқсат бергенін айтты. 1984 жылдың басында Брок Ralt RT4 машинасымен сынақтан өтті, мүмкін 1984 жылғы Австралия жүргізушілер чемпионатында және жыл соңындағы Австралия Гран-приінде (сол кезде Formula Mondial ережелері бойынша өткізілетін) осы машинаны жүргізуді көздеді, сондай-ақ Кальдер Паркте бәсекеге қабілетті уақыттарды көрсетті. Бірақ кейін ол жол машиналарын жасау бизнесі, «тур» жарыстарына қатысу және Сильверстоун мен Ле-Мандағы спорттық автомобильдер жарыстарына байланысты, жобаны табысты ету үшін жеткілікті уақыт бере алмайтынын түсінді. Брок пен Holden Dealer Team толық зауыттық мақұлдаумен және көмекпен 1980 жылдан 1987 жылға дейін қолданыстағы CAMS C тобының ережелеріне сәйкес Commodores машиналарына бірқатар жоғары өнімді модификациялар енгізді. Олардың кейбіреулері жарыс машиналарынан бір қадам ғана алшақтатылған HDT «гомологациялық арнайы үлгілері» болды. Осы кезеңде Брок жеті жылдың ішінде алты рет Батерст 1000 жарысын жеңіп, 1978 жылдан 1980 жылға дейін (Джим Ричардспен) және 1982 жылдан 1984 жылға дейін (Ларри Перкинс пен Джон Харвимен) екі рет тізбектеп жеңіске жетті, соның ішінде 1979 жылғы жарыста алты айналымдық рекордтық жеңіске қол жеткізді. Брок әрқашан Holden машинасымен байланысты болғанымен, «тур» жарыстарында басқа маркалармен де қысқа ғана қарым-қатынаста болды. 1987 жылы Holden командасынан бөлінгеннен кейін ол 1988 жылы BMW M3 машинасымен жарысты, бұл жылға BMW Australia-ның ресми командасы болды (BMW машинасымен оның жалғыз жеңісі 1988 жылғы Pepsi 250 жарысында Оран Паркте болды), ал 1989 және 1990 жылдары Ford Sierra RS500 машинасымен жарысты. Турбоқозғалтқышты Sierra машиналары сол кездегі A тобының ең үздік машиналары болғандықтан, бұл жарыс алаңының алдына оралудың логикалық қадамы саналды. 1988 жылы Брок сондай-ақ V8 Ford XF Falcon машинасымен Calder Park Thunderdome трассасында AUSCAR сериясында жарысты, бірақ Джим Ричардс, Аллан Грис және Брэд Джонс сияқты «тур» жарыс қарсыластарынан айырмашылығы, Броктың суперспидвей жарыстарына қатысуы қысқа болды. Екі Sierra машинасының күтіміне кеткен шығындардың артуына және Ұлыбританияда орналасқан Энди Роуздың командаға техникалық қолдауының тоқтауына байланысты (Роуз Toyota командасы үшін жарысуға көшкендіктен), Брок 1991 жылы Holden машинасына оралды, бұрынғы HDT серігі Перкинспен (ол 1985 жылдың ортасында HDT командасынан кеткен) бірге VN SS Group A Commodores машиналарын жүргізді. Перкинс Инжинирингпен серіктестік бір жыл ғана сақталды, бірақ Брок Commodores машиналарын жүргізуді ATCC жарыстарында жалғастырды. 1994 жылы ол Volvo 850 машинасымен Eastern Creek трассасында өткен 12 сағаттық жарысқа қатысып, тағы бір рет Holdenнен алшақтады. Ол сондай-ақ 1996 жылы Volvo Dealer Racing командасы үшін Австралияның супертур жарыс чемпионатында жарысқа қатысып, чемпионатты 6-шы орында аяқтады, ал Брисбендегі Lakeside трассасында өткен 7-ші кезеңде екінші орын алды.

Brock had a brief foray into Open wheel racing when he raced a Ford powered Birrana 273 to 8th place in the 1973 Australian Formula 2 Championship. Although he had some minor, non championship wins in the car, his best placing in the national championship series was second behind series champion Leo Geoghegan in Round 2 or Oran Park in Sydney. Brock's HDT boss Harry Firth later told that he let Brock race the Birrana to get formula racing "out of his system". Later in early 1984, Brock tested a Ralt RT4 with a view to possibly driving one in the 1984 Australian Drivers' Championship and the end of year Australian Grand Prix (which at the time were run to Formula Mondial rules), and put in some competitive lap times at Calder Park. However, he later decided that with the road car business, touring car commitments and the planned Sports Car races at Silverstone and Le Mans, he simply could not devote enough time to the project to make it worth doing. Brock and the Holden Dealer Team worked in partnership, with full factory approval and assistance, to produce a number of high performance modifications to the Commodores under existing CAMS Group C regulations from 1980 to 1987. Some of these were HDT "homologation specials", one step away from race cars. It was around this time that Brock began his run of six Bathurst 1000 wins in seven years with a pair of hat trick wins from 1978 to 1980 (with Jim Richards) and 1982 to '84 (with Larry Perkins and John Harvey), including his record breaking six lap victory in the 1979 event. While Brock was always typecast in a Holden, he did have 'brief flirtations' with other makes in touring car racing. After his 1987 Holden split, he campaigned a BMW M3 in 1988, becoming the official BMW Australia backed team for the year (his only win in the BMW would be in the 1988 Pepsi 250 at Oran Park), before driving a Ford Sierra RS500 in 1989 and 1990. As the turbo charged Sierras were the Group A cars to have at the time it was seen as a logical move to return to the front end of the field. During 1988 Brock also campaigned a V8 Ford XF Falcon in the Calder Park Thunderdome based AUSCAR series, though unlike touring car rivals such as Jim Richards, Allan Grice and Brad Jones, Brock's foray into Superspeedway racing was brief. With the increasing costs of running two Sierras, and with the teams technical support from the UK based Andy Rouse also stopping thanks to Rouse moving to drive for Toyota, Brock returned to driving a Holden in 1991, teaming with former HDT co driver Perkins (who had left the HDT in mid 1985) to run a pair of VN SS Group A Commodores. The association with Perkins Engineering only lasted for one year, though Brock continued to run the ATCC driving in Commodores. A further flirtation away from Holden was in 1994 when he raced a Volvo 850 in the one off Eastern Creek 12 Hour. He also competed for the same Volvo Dealer Racing team in the Australian Super Touring Championship in 1996, finishing 6th in the championship with a best finish of second in Round 7 at Lakeside in Brisbane.

Халықаралық жарыстар

Броктың алғашқы халықаралық жарысы 1971 жылы Гарри Ферттің Макао Гран-придегі Гвиа туристік автомобиль жарысына HDT-ны енгізу туралы соңғы шешімімен басталды. Команданың ескі LC Torana GTR XU 1 машинасының тізгінін ұстаған Брок, 1971 жылғы Еуропалық туристік автомобиль чемпионы Дитер Глемсерден кейін екінші орынға табан тіреп, жеңіліске ұшырады. Броктың "Auto Action" бағаншасында айтуынша, Глемсер толыққанды жұмыс істейтін Ford Capri 2600 машинасымен жарысқан. Фордтың қарсыласы Аллан Моффат та GTHO Falcon-мен жолға шықты, бірақ бүкіл жарыс бойында дөңгелек проблемаларымен күресіп, Торанадан әр айналымда 20 секундқа қалып қойды. Брок Макаода техникалық тексерудің дерлік болмағанын айтты, ал Ферт Глемсердің Capri және үшінші орын алған гонконгтық жүргізуші Альберт Пунның Alfa Romeo GTA машиналарын "өте қайратты" деп сипаттады, себебі олар өндірістік стандарттарға сәйкес келмеген. Алан Джонс және Ларри Перкинс сияқты басқа австралиялық жүргізушілерден айырмашылығы, Брок Австралиядан тыс жерде кәсіби жарыс мансабын іздемеді. Ол жеке командалармен үш рет Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысты, алғаш рет 1976 жылы Team Brock BMW 3.0CSL машинасымен, ол 1975 жылдың соңында Оңтүстік Африкада сатып алынып, Мельбурнға жеткізілді, онда толығымен бөлшектелді және қайта құрастырылды. Оның серігі бұрынғы австралиялық және Ұлыбританияда тұратын Брайан Мьюр болды, бірақ BMW 17 сағатқа жеткен соң бас тығыны жарылды. Содан кейін ол 1981 жылғы жарысқа бұрынғы HDT командаласы Колин Бонд және Батерст серігі Джим Ричардспен бірге Porsche Cars Australia #74 Porsche 924 Carrera GTR машинасымен оралды, бірақ команда жаттығулар жасағанмен, жарысқа қатысуға рұхсат берілмеді. 1983 жылы Кальдер Паркте өткен Австралия Гран-при кезінде спорттық автомобильдер жарысының және 1976 жылғы Hardie Ferodo 1000 жеңімпазы Джон Фицпатрик Брокты сынап, Австралияда жеңіске жеткен соң, "үлкендермен" шетелде өзін сынап көруге шақырды, яғни Ле-Манға баруға. Миллионер бизнесмен және жарыскер Боб Джейн өзінің Bob Jane T Marts арқылы демеушілікке қатысқаннан кейін, 1984 жылы Джон Фицпатрик Расингтен жалға алынған Porsche 956B машинасымен жарысу туралы келісімге қол жеткізілді. Бұл автомобиль 956 шасси нөмірі 956 102, бұрын J. David және Skoal Bandit түстерінде болған. HDT-ның тұрақты серігі Ларри Перкинспен бірге Брок Сильверстоундағы 1000 км жарыста 21-орынды иеленді, содан кейін бұзылған артқы серпімділік жүйесін жөндеу үшін уақыт өткізді. Екеуі Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысты. Перкинс машинаны 3:35.340 уақытпен 15-орынға біліктілікке ие етті, бұл Боб Вуллектің полды жеңіп алған Lancia LC2 машинасынан 18.29 секундқа баяу болды (Брок Перкинстен 2 секундқа баяу болды, бірақ оның уақыты жарыс шиналарында тіркелді, ал Перкинске біліктілік жиынтығы берілді). Перкинстің ыстық жағдайда жақсы бастағаннан кейін, Австралия командасы жарыстың бір кезеңінде 5-орынға дейін көтерілді, бірақ Перкинс 145-айналымда Esses аймағында уақытты өтеуге тырысқанда апатқа ұшырап, жарыстан шықты, соның ішінде Брок машинада болғанда дөңгелек жоғалды және Мюльсан түзу сызығындағы қиылыста Porsche-тің айналуына себеп болған артқы бұрандасы бұзылды. Команданың жарысқа шабуылы және 1983 жылғы жеңімпаз Верн Шуппан, 1980 жылғы Формула 1 әлем чемпионы Алан Джонс және Аллан Гристің басқа австралиялықтардың тағдыры Питер Маккей / Барри Найсмиттың "Ле-Ман: Австралиялық шабуыл" кітабында кеңінен жазылған. 1984 жылы Еуропада Брок Перкинспен серіктестікте екінші рөлде болды, бұл оған ерекше жағдай болды. 1974 жылдан 1977 жылға дейін Ларри Перкинс F1-де 11 рет жарысқа қатысты және екі Дүниежүзілік төзімділік чемпионатының жарыстарын қамтыған көптеген еуропалық автокөлік прессасы үшін бұрынғы F1 жүргізушісі Ларри "Ларрикинс" Перкинс жұлдызды жүргізуші болды, ал Брокты седандық автомобильдердің жүргізушісі ретінде қарады. Перкинстің айтуынша, "Ле-Мандағы Porsche жаттығуы керемет болды, бірақ ПБ (Брок) "Еуропалық БАҚ-пен" күресті, өйткені ешкім оның кім екенін білмеді!" Брок сонымен қатар британдық жүргізуші Джерри Маршаллмен Vauxhall Magnum-ды 1977 жылы Спа 24 сағаттық жарыста күтпеген екінші орынға жеткізді. Ол 1979 жылы Репконың Австралияда өткен сынақ жарысында 6 цилиндрлі Holden VB Commodore-де, ко-жүргізушілері Ноэл Ричардс пен Мэтью Филиппен бірге HDT үшін жеңіске жетіп, көптеген адамдарды таң қалдырды. Таң қалдырды, себебі көптеген автокөлік прессасы Брокты жарыс жолындағы жүргізуші деп санайтын және 1970 жылдардың басында Дилер командасымен ралли және ралликростағы мол тәжірибесін ұмытқан сияқты. Баспасөз оның жарысқа қатысуын Холден мен жарысты ұйымдастырушылардың жарысқа қызығушылық туғызу үшін жасаған жарнамалық трюгі ретінде қарады. Repco - бұл Австралияны сағат тілімен айналып өтетін ұзақ қашықтыққа созылатын ралли, онда жарыс жолынан мүлдем өзгеше топырақ жолдары бар. Round Australia Trial 1995 жылы қайта жаңғыртылды (Броктың көп жылдық демеушісі Mobil демеушілік етті), Брок қайтадан Holden үшін жарысқа қатысты, Holden Racing Team дайындаған VR Commodore машинасымен. Брок жарыста 3-орынды иеленді, жеңіске жеткен серігі (бұрынғы Австралиялық ралли чемпионы) Эд Ордзински болды.

Brock's first international race came in 1971 when Harry Firth made a late decision to enter the HDT in the Guia touring car Race at the Macau Grand Prix. Driving one of the team's old Series Production LC Torana GTR XU 1s, Brock finished second behind 1971 European Touring Car Champion Dieter Glemser, who according to Brock in his regular "Auto Action" column, drove a full works Ford Capri 2600. Ford rival Allan Moffat also raced in his GTHO Falcon, but struggled throughout the meeting with tyre troubles and wasn't a factor in the race being some 20 seconds per lap slower than the Torana. Brock claimed that scrutineering was almost non existent at Macau, while Firth would describe Glemser's Capri and the Alfa Romeo GTA of third placed Hong Kong driver Albert Poon as "pretty damned rude" for not being strictly production cars as they were supposed to be. Unlike several other Australian drivers, including Alan Jones and Larry Perkins, Brock did not seek a full time racing career outside Australia. He did attempt the 24 Hours of Le Mans three times in privateer vehicles, firstly in 1976 in the Team Brock BMW 3.0CSL which was bought in South Africa in late 1975 and shipped to Melbourne, where it was completely stripped and rebuilt. His co driver was former Aussie and UK resident Brian Muir with the BMW lasting 17 hours before a head gasket blew. He then returned for the 1981 race teamed with former HDT teammate Colin Bond and Bathurst co driver Jim Richards in the Porsche Cars Australia #74 Porsche 924 Carrera GTR but while the team practiced, they were only named as a reserve, not participating in the race itself. While at the 1983 Australian Grand Prix meeting at Calder Park, sports car racer and 1976 Hardie Ferodo 1000 winner John Fitzpatrick challenged Brock, that having won everything there was to win in Australia he should try his hand overseas with the 'big boys', meaning Le Mans. After millionaire businessman and racer Bob Jane got involved with sponsorship through his Bob Jane T Marts, a deal was completed to race a Porsche 956B rented from John Fitzpatrick Racing in 1984. This car was a well worn 956, chassis number 956 102 previously seen in J. David and Skoal Bandit colours. With regular HDT co driver Larry Perkins, Brock finished 21st at the 1000 km of Silverstone after spending time in the pits fixing a broken rear suspension. The pair then drove in the 24 Hours of Le Mans. Perkins qualified the car 15th with a time of 3:35.340 which was 18.29 seconds slower than the pole winning works Lancia LC2 of Bob Wollek (Brock was 2 seconds slower than Perkins, though his times were set on race tyres while Perkins was given a set of qualifiers). After a good start by Perkins in the hot conditions, Team Australia were running as high as 5th at one stage of the race before retiring after Perkins crashed in the Esses on lap 145 while trying to make up for lost time, which included a lost wheel while Brock was in the car, and a broken rear bolt which caused Perkins to almost spin the Porsche at close to while racing flat out through the kink on the famous Mulsanne Straight. The Team Australia assault on the race, and the fortunes of the other Aussies including 1983 winner Vern Schuppan, F1 season of 1980 Formula One World Champion Alan Jones and Allan Grice, was covered extensively in the Peter Mckay/Barry Naismith book "LeMans The Australian Assault". While in Europe in 1984, Brock was in the unusual situation (for him) of being the second billing in his driver pairing with Perkins. From 1974 until 1977 Larry Perkins had made 11 starts in F1 and, to the large number of European motoring press covering the two World Endurance Championship races, ex F1 driver Larry 'Larrikins' Perkins was the star driver with Brock seen as nothing more than a saloon car driver. According to Perkins, "The Porsche exercise at Le Mans was great although PB (Brock) struggled with the 'Euro media' because no one knew who he was!" Brock also drove a Vauxhall Magnum with British driver Gerry Marshall to a surprise second place in the 1977 Spa 24 Hours. He also shocked many when he won the 1979 Repco Round Australia Trial driving for the HDT in a 6cyl Holden VB Commodore along with co drivers Noel Richards and Matthew Philip. The shock came as many in the motoring press regarded Brock as a circuit racer and seemed forgot about his extensive Rally and Rallycross experience with the Dealer Team in the early 1970s. The press saw his inclusion merely as a publicity stunt by Holden and the race organisers in order to generate interest in the race. The Repco was a long distance endurance rally that drove clockwise around Australia featuring some dirt road sections completely different to the circuit racing where he made his name. The Round Australia Trial was revived in 1995 (sponsored by Brock's long time backer Mobil) with Brock again racing for Holden in a Holden Racing Team prepared VR Commodore. Brock finished 3rd in the trial which was won by teammate (and former Australian Rally Champion) Ed Ordynski.

Зейнетақы қызметі

1991 жылдан кейін Перкинс Инжинирингпен біріккеннен соң, Брок 1992 және 1993 жылдары жеке қаржыландырылатын Advantage Racing Commodores көліктерінде жарысын жалғастырды, ал 1994 жылы зауыттық Holden Racing Team құрамына қосылды. Брок 1997 жылғы Австралияның жарыс машиналарын өткізу маусымынан кейін толық уақытты жүргізушіліктен кетті. «Зейнеткерлікке» ресми түрде шыққаннан кейін ол Батерстке екі рет оралды. 2002 жылы ол команданың бас жүргізушісі Крейг Бэрдпен бірге команданың Commodore VX көлігінде 23-орынды иеленді. Брок қозғалтқыш температурасының мәселелеріне байланысты 25 айналымнан кейін жарыстан шықты. 2004 жылы ол Холден Racing Team-іне Батерст 1000 жарысына оралды, онда Джейсон Платомен бірге Commodore VY көлігінде жарысты. Платоның Джон Клеландтың Brad Jones Racing Falcon көлігімен Caltex Chase-тен шығар кезде болған ауыр апатқа қатысуынан кейін, екеуі де жарысты аяқтауға үлкермеді. Клеланд Commodore көлігін (шинасы жарылып, пит-стопқа бет алған) 29-айналымда орап өтетін кезде апат болды. Соқтығысу салдарынан Falcon көлігі аударылып, HRT көлігіне зақым келді, нәтижесінде Брок соңғы Батерст жарысында жүргізуге мүмкіндік алмай қалды, өйткені Плато көлікті бастап, апаттан кейін бірнеше айналымнан соң Брокқа беруі керек еді. Брок сонымен қатар Garry Rogers Motorsport (GRM) үшін Holden Monaro 427C көлігін жүргізді, 2003 жылы Мельбурнда өткен Австралия Гран-приінің қолдау жарыстарында төрт жарыстан төртіншісінде жеңіске жетті. Бұл оның 2003 жылы Bathurst 24 сағаттық жарыста GRM Monaro көлігінде Грег Мерфи, Джейсон Брайт және Тодд Келлимен бірге жеңіске жеткеніне әкелді, ол 5.7L Gen III емес, 7.0L 427 cui V8 қозғалтқышымен жабдықталған (дау-дамай өндірістік Monaro CV8 моделінен өзгеше қозғалтқыш өлшеміне рұқсат берілмегендіктен туындады. Үш мәрте Nations Cup чемпионы Джим Ричардс Monaro көлігін 2002 жылы Батерст 24 сағаттық жарыста алғаш рет пайда болған кезде «Жақсы V8 Supercar» деп атады). 2002 жылы ол V8 Supercar Commodore көлігінде Rod Nash Racing командасының демеушісі ретінде жоғары деңгейдегі жарыс машиналарын өткізуге оралды және сол жылы команда «Team Brock» деп аталып, жарнамалық мақсатта жарысқа қатысты. «Team Brock» бренді 2003 жылы Пол Уил Расингпен қайта жаңартылды, бірақ бұл жолы Броктың рөлі жүргізуші емес, кеңесші болды. Өзінің атымен аталатын команданы басқарудағы бақылаудың жетіспеуіне наразы болған Брок және команда маусым соңында тарасты. Ол кейде Targa Tasmania сияқты хобби деңгейіндегі автоспорттық іс-шараларға қатысты, ол жүргізген Monaro көліктерін Holden Special Vehicles компаниясы жасаған. Оның камерадағы тартымды бейнесі және егде жастағы австралиялықтарға таныс болуы Mobil (соның ішінде 2000 жылғы АҚШ теледидарлық жарнамасы) және Bridgestone шиналарын сатуға көмектесті, өйткені Energy Polariser дауының көп бөлігі ұмытылған еді.

After 1991 when teamed with Perkins Engineering, Brock continued to race in his own privately supported Advantage Racing Commodores in 1992 and 1993, before joining the factory Holden Racing Team in 1994. Brock retired from full time driving following the 1997 Australian Touring Car season. After his nominal 'retirement' he made two returns to Bathurst. In 2002 he paired with Team Brock lead driver Craig Baird to a 23rd place finish in the teams Commodore VX, Brock finished 25 laps down due to engine temperature problems. He then returned to the Holden Racing team for the 2004 Bathurst 1000, teaming with Jason Plato in a Commodore VY. The pair failed to finish after Plato was involved in a spectacular accident coming out of Caltex Chase with the Brad Jones Racing Falcon of John Cleland while Cleland was lapping the Commodore (which was limping to the pits with a blown tyre) on lap 29. The clash caused the Falcon to roll and enough damage to the HRT car to be out on the spot with Brock failing to get a drive in his last Bathurst race after Plato had started the car and was due to hand over to Brock a few laps after the crash. Brock also drove a Holden Monaro 427C for Garry Rogers Motorsport (GRM), winning four from four races in what was thought to be a one off appearance in the support races for the 2003 Australian Grand Prix in Melbourne. This led to him driving a 2nd Monaro built and run by GRM in the Australian Nations Cup Championship, a GT type championship for highly modified and exotic road cars in 2003 before setting up his own team for himself and stepson James in 2004 (with Monaros supplied by GRM). He achieved a tenth Bathurst endurance win in 2003 at the Bathurst 24 Hour, when he won, with Greg Murphy, Jason Bright and Todd Kelly in his GRM Monaro, controversially powered by a 7.0L 427 cui V8 engine rather than the 5.7L Gen III as used by the production Monaro CV8 (the controversy came from no other car in Nations Cup being able to run a different size engine from the production model it was based on. Triple Nations Cup champion Jim Richards labelled the Monaro as a "Better V8 Supercar" when it first appeared at the 2002 Bathurst 24 Hour). In 2002, he returned to top level touring car racing as a team patron with Rod Nash Racing in V8 Supercar Commodore and drove in that year's Bathurst 1000 with the team was renamed 'Team Brock' as a branding exercise. The 'Team Brock' branding exercise was revived for 2003 this time with Paul Weel Racing but this time Brock's role was as a mentor rather than a driver. Frustrated with the lack of control he held over a team bearing his name, Brock and the team parted company at the end of the season. He occasionally competed in various enthusiast level motorsport events such as the Targa Tasmania with the Monaros he drove actually constructed by Holden Special Vehicles. His smooth on camera persona and familiarity to older Australians continued to sell products, including Mobil (including a 2000 United States television commercial) and Bridgestone tyres, as the controversy of the Energy Polariser had been largely forgotten.

Көлік қауіпсіздігі жөніндегі науқан

Брок Виктория билігімен бірлесіп, мас күйде көлік жүргізуге қарсы науқанды жандандырды. Осы байланыстың ең айқын белгісі – Викториядағы қандағы алкогольдің 0,05% лимітімен байланысты 05 нөмірі бар жарыс машинасы, ол 1970-ші жылдардың ортасынан бері тұрақты түрде қолданылып келді. Ол жарысқа қатысқан барлық көліктері, автоспорттың қай бөліміне жатса да, осы нөмірді таңбалады, тіпті соңғы демі тыныс алмай қалған көлігі де осы нөмірмен болған.

БАҚ-тағы жұмыс

Жарыс трассасындағы ерекше табыстарының арқасында Брок көптеген медиалық міндеттемелерді орындағандықтан, Австралиядағы ең танымал жарыс жүргізушісіне айналды. Жарыстардан тыс уақытында ол Жаңа Зеландия телеарналарында жүргізуші ретінде жиі пайда болатын, TV3 арнасының "Полиция тоқтауы" (1996–1998) және TVNZ арнасының "Love That Car" (2000) сияқты автошоуларды жүргізді. Австралияда Брок "Police Stop" бағдарламасына ұқсас "Police Camera Action" бағдарламасын жүргізді, ол Seven Network арнасында (1996–98) көрсетілді. Брок туралы бірнеше DVD деректі фильмдер түсірілді: "Аңыз" (1997; 2004 жылы жаңартылды), "Питер Брок – тоғыз дүркін чемпион", "Holden Австралияны алғашқы болып шарлады" (Repco Trial VB Commodore), "HDT арнайы көліктерінің 25 жылдығы. Коллекционерлік басылым" (2006) және "Таудағы 35 жыл" (2005). 2007 жылдың басында ол "Король тауы" атты жарыс фильмінде де түсуге тиіс болған.

Питер Брок қоры

Ол толы жарыс жолында "Питер Брок қоры" құрылатынын жариялады, бұл корпоративтік демеушілер мен халықтан түсетін қайырымдылықтар есебінен қаржыланатын қайырымдастық ұйым. Оның мақсаты – Австралиядағы мүңкісіз жастар мен қиын жағдайға түскен басқа да адамдарға көмек көрсету. 2021 жылға дейін Қор жұмысын жалғастырып келеді және көптеген іс-шаралар мен адамдарды қаржыландырды.

Қоғамдастық

6 және 8 цилиндрлі Holden Torana көліктерінің Holden Dealer Team командасының бас жүргізушісі ретінде, кейін V8 Commodore көліктерінде Брок – автокөлік спортынан асып, Австралия мен Жаңа Зеландияның ең танымал жарыс жүргізушілерінің біріне айналды, оны Формула-1 әлем чемпиондары Джек Брэбхам, Алан Джонс және Денни Хулммен бірдей құрметпен еске алады. 1986 жылы Брок Мельбурндағы фестиваль комитеті тарапынан "Мумба патшасы" деп жарияланды. Оның беделі "Энергиялық поляризатор" жарнамасына қатысты даулар мен бұрынғы әйелі тарапынан жасалған отбасылық зорлық-зомбылық айыптамалары салдарынан төмендеді, соның нәтижесінде оны Австралия Мотор спортының Даңқ залына енгізбеу туралы талаптар туды.

Қарым-қатынастар

Брок 1967 жылы Хизер Расселлге үйленді. Екі жылдан кейін олар ажырасты. Бірнеше жыл өткен соң, Брок 1973 жылғы «Мисс Австралия» сайысының жеңімпазы және «Седьмой арнаның» ауа райы жаңалықтарын оқыған Мишель Даунспен танысты. Олар 1974 жылдың сәуір айында үйленді, бірақ бір жылдан кейін ажырасты. 2006 жылы Даунс Броктың бірнеше рет оған зорлық көрсеткенін және аборт жасауға мәжбүрлегенін мәлімдеді. Содан кейін Брок өзінің мотор спорты командасының мүшесінің әйелі Беверли "Бев" Макинтошпен қарым-қатынасқа түсті. Ол 2004 жылы өзі туралы көптеген авторлардың дұрыс емес пікірлерін анықтағаннан кейін, өзінің кітабын жазды. Ол адамгершілік жағын көрсеткісі келіп, басқаларды да өз мақсаттарына жетуге шақыруды көздеді. "Тіпті Аллан Моффаттың өзі бұл жарайды дейді, бірақ біз сияқты қарапайым адамдар қиналамыз", - деді ол. Брок 2005 жылдың мамырында 28 жыл бірге болған Бевтен ажырасты. Александра 2006 жылдың 28 маусымында, Брок қайтыс болғаннан екі ай бұрын, олардың немересі Оливерді дүниеге әкелді. Бевтің сөзіне қарағанда, Брок толыққанды адал болмаған. Ол кітабында 1990 жылдардың басында "көптеген хатшылармен" болған қарым-қатынасынан шаршағанын айтты. Бевтен ажырасқаннан кейін Питер Джули Бамфордпен қарым-қатынас бастады, ол оны бұрынғы серіктесі Бев арқылы 20 жыл бұрын танысқан еді. Кейіннен Бамфордтың күйеуі Рон МакКарди, ол бір кезде Броктың жақын досы болған, Питер Брок қорының кеңсесінің сыртында кездейсоқ кездескен кезде Брокқа шабуыл жасады.

Өмір салты

Брок өмірінің басында қиын жағдайларда өмір сүрген, 1984 жылғы Ле-Ман әрекеті сәтсіз аяқталып, оны физикалық және эмоционалдық тұрғыдан шаршатқаннан кейін өмір салтын көп өзгертті. Ле-Маннан оралғаннан кейін Брок Мельбурн қаласындағы хиропрактик Эрик Даукермен кеңесуді бастады. Ол алкоголь мен темекіні тастап, вегетариан болды, 5 жыл өткен соң веганға айналды. Соңында ол қайтадан вегетариандыққа қайтып келді.

Мүліктік

Брок үш өсиетнама қалдырып, күрделі мүліктің иесі болды. Оның отбасы мүшелері арасындағы сот дауы үш жылдан асып, ұзаққа созылды.

Мұра

Оның жетістіктеріне құрмет көрсетіп және австралиялық автоспортқа қосқан үлесін мойындау мақсатында, Bathurst 1000 жеңімпазының кубогы енді оның атын иеленді. Питер Брок кубогы алғаш рет 2006 жылғы Supercheap Auto Bathurst 1000 жарысына енгізілді. Жарысты Крейг Лоундес және Джейми Уинкап Ford BA Falcon көлігімен жеңіп алды. Лоундес бұрыннан бері Броктың шәкірті ретінде танымал болған және 1996 жылы Брокпен бір командада ойнаған. Лоундес пен Уинкап үш рет қатарынан Bathurst 1000 жарысын жеңіп, Броктың екі рет көрсеткен нәтижесіне теңесті. Оның ең танымал автожарыс жетістіктеріне куә болған Маунт Панорама тауының жанында, Батерсттегі Ұлттық автожарыс мұражайының қасында ескерткіш мүсін орнатылды. 2008 жылы ашылған мүсінде Брок 1984 жылы Батерстте жеңіске жеткен Holden VK Commodore көлігімен бейнеленген. Сиднейдегі екі көшеге Питер Брок Драйв деп ат қойылды: Оран Парк жарыс жолының орнына салынған тұрғын үйлердің бөлігі ретінде Оран Паркте және Сидней автоспорт паркіне жақын Шығыс Крикте. 1997 жылы Маунт Панорама жарыс жолының ең жоғары нүктесіндегі Skyline бөлігі оның құрметіне Броктың Skyline деп қайта аталды. 2016 жылдың қазан айында Network Ten телеарнасында "Брок" атты екі бөлімді телесериал көрсетілді, онда Мэтью Ле Невес бас рөлді ойнады. Дегенмен, телесериал оның өмірін жөнге келтіріп, сенсациялық еткені үшін сынға ұшырады.

Толық Sandown шыдамдылық нәтижелері

Брок Батерстте болғандай, Сандаун төзімділік жарысында мансабында рекордтық тоғыз рет жеңіске жетті, оның ішінде 1975 жылдан 1981 жылға дейін қатарынан жеті рет жеңіп алды. Сондай-ақ ол 1990 жылы (2-орын) және 1996 жылы (3-орын) жүлделі орындарда болды.

As he did at Bathurst, Brock won the Sandown Endurance race a record nine times during his career, including seven wins in a row from 1975 to 1981. He also finished on the podium in 1990 (2nd) and 1996 (3rd). Year Team Co drivers Car Class Laps 1970 Holden Dealer Team Holden LC Torana GTR XU 1 C 125 4th 2nd 1971 Holden Dealer Team Holden LC Torana GTR XU 1 C 122 6th 4th 1972 Holden Dealer Team Holden LJ Torana GTR XU 1 C 100 DNF DNF 1973 Holden Dealer Team Holden LJ Torana GTR XU 1 D 130 1st 1st 1974 Holden Dealer Team Holden LH Torana SL/R 5000 D 120 10th 3rd 1975 Gown Hindhaugh Holden LH Torana SL/R 5000 L34 A 130 1st 1st 1976 Team Brock Holden LH Torana SL/R 5000 L34 D 130 1st 1st 1977 Bill Patterson Racing Holden LX Torana SS A9X Hatchback A 129 1st 1st 1978 Holden Dealer Team Holden LX Torana SS A9X Hatchback 6000cc 129 1st 1st 1979 Holden Dealer Team Holden LX Torana SS A9X Hatchback A 129 1st 1st 1980 Marlboro Holden Dealer Team Holden VC Commodore A 109 1st 1st 1981 Marlboro Holden Dealer Team Holden VC Commodore A 119 1st 1st 1982 Marlboro Holden Dealer Team Holden VH Commodore SS D NA DNF DNF 1983 Marlboro Holden Dealer Team John Harvey Holden VH Commodore SS Over 3000cc 127 DSQ DSQ Holden VH Commodore SS 22 DNF DNF 1984 Marlboro Holden Dealer Team Larry Perkins Holden VK Commodore Over 3000cc 129 1st 1st 1985 Mobil Holden Dealer Team David Oxton Holden VK Commodore A 41 DNF DNF 1986 Mobil Holden Dealer Team Allan Moffat Holden VK Commodore SS Group A B 128 4th 4th 1987 HDT Racing P/L David Parsons Holden VL Commodore SS Group A A 113 DNF DNF 1988 Mobil 1 Racing Jim Richards Neil Crompton BMW M3 B 122 7th 1st Neil Crompton David Parsons BMW M3 58 DNF DNF 1989 Mobil 1 Racing Brad Jones Mark Larkham Ford Sierra RS500 A 155 7th 7th Paul Radisich Ford Sierra RS500 61 DNF DNF 1990 Mobil 1 Racing Charlie O'Brien Ford Sierra RS500 Div.1 161 2nd 2nd Andrew Miedecke David Parsons Ford Sierra RS500 151 4th 4th 1991 Mobil 1 Racing Andrew Miedecke Tomas Mezera Holden VN Commodore SS Group A SV A 133 DNF DNF Larry Perkins Tomas Mezera Holden VN Commodore SS Group A SV 103 DNF DNF 1992 Mobil 1 Racing Troy Dunstan Holden VN Commodore SS Group A SV 3A 110 10th 5th 1993 Mobil 1 Racing Charlie O'Brien Holden VP Commodore V8 133 DNF DNF 1994 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VP Commodore V8 161 6th 6th 1995 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VR Commodore 67 DNF DNF 1996 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VR Commodore 161 3rd 3rd 1997 Holden Racing Team Mark Skaife Holden VS Commodore 150 12th 12th 2004 Holden Racing Team Jason Plato Holden VY Commodore 156 14th 14th

Жыл Команда Серіктес автокөліктер Класс Айналым саны
1970 Holden Dealer Team Holden LC Torana GTR XU 1 C 125 4-орын 2-орын
1971 Holden Dealer Team Holden LC Torana GTR XU 1 C 122 6-орын 4-орын
1972 Holden Dealer Team Holden LJ Torana GTR XU 1 C 100 Аяқталмады Аяқталмады
1973 Holden Dealer Team Holden LJ Torana GTR XU 1 D 130 1-орын 1-орын
1974 Holden Dealer Team Holden LH Torana SL/R 5000 D 120 10-орын 3-орын
1975 Gown Hindhaugh Holden LH Torana SL/R 5000 L34 A 130 1-орын 1-орын
1976 Team Brock Holden LH Torana SL/R 5000 L34 D 130 1-орын 1-орын
1977 Bill Patterson Racing Holden LX Torana SS A9X Hatchback A 129 1-орын 1-орын
1978 Holden Dealer Team Holden LX Torana SS A9X Hatchback 6000cc 129 1-орын 1-орын
1979 Holden Dealer Team Holden LX Torana SS A9X Hatchback A 129 1-орын 1-орын
1980 Marlboro Holden Dealer Team Holden VC Commodore A 109 1-орын 1-орын
1981 Marlboro Holden Dealer Team Holden VC Commodore A 119 1-орын 1-орын
1982 Marlboro Holden Dealer Team Holden VH Commodore SS D NA Аяқталмады Аяқталмады
1983 Marlboro Holden Dealer Team John Harvey Holden VH Commodore SS Over 3000cc 127 Дисквалификация Дисквалификация
Holden VH Commodore SS 22 Аяқталмады Аяқталмады
1984 Marlboro Holden Dealer Team Larry Perkins Holden VK Commodore Over 3000cc 129 1-орын 1-орын
1985 Mobil Holden Dealer Team David Oxton Holden VK Commodore A 41 Аяқталмады Аяқталмады
1986 Mobil Holden Dealer Team Allan Moffat Holden VK Commodore SS Group A B 128 4-орын 4-орын
1987 HDT Racing P/L David Parsons Holden VL Commodore SS Group A A 113 Аяқталмады Аяқталмады
1988 Mobil 1 Racing Jim Richards Neil Crompton BMW M3 B 122 7-орын 1-орын
Neil Crompton David Parsons BMW M3 58 Аяқталмады Аяқталмады
1989 Mobil 1 Racing Brad Jones Mark Larkham Ford Sierra RS500 A 155 7-орын 7-орын
Paul Radisich Ford Sierra RS500 61 Аяқталмады Аяқталмады
1990 Mobil 1 Racing Charlie O'Brien Ford Sierra RS500 Div.1 161 2-орын 2-орын
Andrew Miedecke David Parsons Ford Sierra RS500 151 4-орын 4-орын
1991 Mobil 1 Racing Andrew Miedecke Tomas Mezera Holden VN Commodore SS Group A SV A 133 Аяқталмады Аяқталмады
Larry Perkins Tomas Mezera Holden VN Commodore SS Group A SV 103 Аяқталмады Аяқталмады
1992 Mobil 1 Racing Troy Dunstan Holden VN Commodore SS Group A SV 3A 110 10-орын 5-орын
1993 Mobil 1 Racing Charlie O'Brien Holden VP Commodore V8 133 Аяқталмады Аяқталмады
1994 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VP Commodore V8 161 6-орын 6-орын
1995 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VR Commodore 67 Аяқталмады Аяқталмады
1996 Holden Racing Team Tomas Mezera Holden VR Commodore 161 3-орын 3-орын
1997 Holden Racing Team Mark Skaife Holden VS Commodore 150 12-орын 12-орын
2004 Holden Racing Team Jason Plato Holden VY Commodore 156 14-орын 14-орын

Ле-Манның толық 24 сағаттық жарысының нәтижелері

Жыл Команда Пилоттар Автомобиль Классы Айналымдар 1976 Team Brock Брайан Мюр Жан Клод Аубриет BMW 3.5CSL Gr.5 156 Сайыстан шықты Сайыстан шықты 1981 Porsche Cars Australia Колин Бонд Джим Ричардс Porsche 924 Carrera GTR GT 0 Стартқа шықпады Стартқа шықпады 1984 Team Australia John Fitzpatrick Racing Ларри Перкинс Porsche 956B C1 145 Сайыстан шықты Сайыстан шықты

Толық Spa 24 сағаттық нәтижелері

Жыл Командасы Пилоттар Көлік класы Айналымдар 1977 Дилер Командасы Vauxhall Джерри Маршалл Vauxhall Firenza Magnum 2300 2500 276 2-орын 1-орын 1986 Mobil Holden Дилер Командасы Аллан Моффат Джон Харви Holden VK Commodore SS Group A Div. 3 412 22-орын 11-орын 1987 HDT Racing P/L Дэвид Парсонс Невилл Крайтон Holden VL Commodore SS Group A Div. 3 206 Аяқталмады Аяқталмады