Аускар: Австралиядағы американдық стильдегі автожарыс жарысы

Кіріспе

AUSCAR (Австралиялық автокөлік жарыстары) — Австралияда американдық үлгідегі суперспидвей жарыстарын өткізген Боб Джейнге тиесілі автожарыс санкциялаушы ұйым. AUSCAR-дың алғашқы орны Мельбурндағы 1,801 км (1,119 миль) ұзындығындағы, тік тіктеп орнатылған (24°) Calder Park Thunderdome суперспидвеі болды, бірақ уақыт өте келе серияға Джейнге тиесілі 1/2 миль (805 метр) Speedway Super Bowl да қосылды. Бұл трасса Аделаида халықаралық жарыс жолының шығыс жағында орналасқан және 1990 жылы алғаш рет AUSCAR жарыстарын қабылдады (Super Bowl Австралиядағы жалғыз басқа асфальтталған овалды трасса еді, бұрыштарында тек 7° көлбеулік болғандықтан, ол негізінен дәстүрлі тегіс трасса болып саналды), сондай-ақ Surfers Paradise көше трассасы және ақырында бірнеше австралиялық жол жарыс трассалары, оның ішінде Calder Park-тің жол трассасы және Сиднейдегі Oran Park Raceway, онда жарыстар трассаның қысқа нұсқасында шамдарда өткізілді. 1990 жылдардың басында Джейн мен Channel 7 телеарнасы Сиднейдегі Паррамата спидвеінің айналасында орналасқан Гранвилл көрме алаңындағы ат шабуылдары трассасын 1/2 мильдік асфальтталған, тіктеп орнатылған трассаға айналдыру жоспарларын жариялады, бірақ бұл жоспар іске аспады. Австралия трассаларында жарысу үшін төрт түрлі жарыс машинасы жасалды:

NASCAR: американдық жарыс машиналарын импорттау және жергілікті түрде әзірлеу арқылы жасалған нұсқалары. Қозғалтқыштары 6,0 л V8 болды.
AUSCAR: төмендетілген деңгейдегі машиналар, өндіріс спецификациясына жақын және бақылау жол шиналарымен жабдықталған. Бұл санатқа Holden Commodore және Ford Falcon кірді. 1990/91 жылдардан кейін қозғалтқыштар 5,0 л V8-ке дейін шектелді.
Formula Falcon: бір маусым ғана сақталды және Sportsman санатына қосылды, Ford Falcon-ды пайдаланды.
Sportsman: тағы да төмендетілген деңгей, сатып алуға немесе жасауға арзан және ескі машиналар, сондай-ақ кейбір бұрынғы AUSCAR машиналары. AUSCAR сияқты, бұл санатқа Commodore және Falcon кірді. Қозғалтқыш шектеулері Holden-дерді 4,2 л 253 V8, ал Ford-тарды 5,0 л 302 V8 күйделген қозғалтқыштарын пайдалануға мәжбүр етті. Басқа санаттар да танымал болды, мысалы, HQs, 3,3 л Holden қызыл қозғалтқышымен жұмыс істейтін Holden HQ Kingswood негізінде құрылған салыстырмалы түрде арзан санат (HQs австралиялық машиналар болғандықтан, AUSCAR сияқты овал трассаларда сағат тілі бойынша жүрді). Тағы бір санат американдық топырақ трассасы санатындағы "Legends" (көрінісі жағынан ұқсас, бірақ Aussie Racing Cars-ке қатысы жоқ) негізінде құрылды, бірақ ол трасса жарыстарынан жоғалып кетті. Formula Vee сияқты ашық дөңгелекті машиналар да NASCAR / AUSCAR жарыстарына қолдау ретінде Thunderdome-де жарысты, сондай-ақ 1990 жылы бірнеше кездесуде Dirt track racing Grand Nationals жарысы өтті.

AUSCAR санаты

AUSCAR сонымен қатар 1986 жылдан бастап 2001 жылға дейін жалғасқан Австралия NASCAR автокөлік жарыстары сериясымен қатар жарысқан екінші деңгейдегі жарыстар санаты үшін қолданылған атау болды. Автомобильдер NASCAR сияқты таза кеңейтілген рамаға емес, австралиялық Holden Commodore және Ford Falcon жол автомобильдерінің шассилеріне орнатылған. Нәтижесінде, AUSCAR автомобильдері оң рульді және сопақша трассаларда сағат тілі бойынша жүреді, NASCAR көліктері керісінше – сол рульді және сағат тіліне қарсы жүреді. Бұл теория бойынша, жүргізуші сыртқы қабырғалардан ең алыс нүктеде орналасқан. AUSCAR автомобильдері 5.0 литрлік Holden және Ford V8 қозғалтқыштарымен жұмыс істеуге шектелген, бірақ бастапқыда Ford XF Falcons 5.8 литрлік 351 Cleveland V8 қозғалтқыштарын қолданды (жолға шыққан XF үлгілерінде V8 болмаған, өйткені Ford Australia 1983 жылы қозғалтқыштың өндірісін тоқтатқан), бірақ кейінгі Falcons (1991 жылы EB үлгісі Ford V8 қозғалтқышын австралиялық нарыққа 8 жылдан кейін қайта енгізді) 5.0 литрлік V8 қозғалтқыштарын қолданды. Commodore командалары да 4.9 литрлік Holden V8 қозғалтқышын қолдануға мүмкіндік алды, бірақ 4.9 литрлік қозғалтқышты пайдалану автомобильдің жалпы салмағын азайта алмады. Сондықтан көптеген Holden бәсекелестері 5.0 литрлік қозғалтқыштарды қолданды. 5.0 литрлік AUSCAR қозғалтқыштары қатаң бақылауда болды және NASCAR-да қолданылатын үлкен және жетілдірілген 366 куб дюймдік (6.0 литрлік) қозғалтқыштармен салыстырғанда дамытылды. NASCAR қозғалтқыштары сияқты, AUSCAR-дағы қозғалтқыштар карбюратормен жабдықталған, ал Holden және Ford автомобильдеріндегідей жанармай инжекторлары болмады. AUSCAR автомобильдері NASCAR-да қолданылатын жылтыр жарыс шиналарынан айырмашылығы, Goodyear Eagle бақылау жол шинасын қолданды, ол тар болды. AUSCAR автомобильдерінің артықшылығы, олардың салмағы NASCAR автомобильдеріне қарағанда жеңіл болды. Салмағы аз болғанымен, кішірек және аз қуатты қозғалтқыштарды және жол шиналарын пайдалану нәтижесінде, AUSCAR автомобильдері Thunderdome трассасында NASCAR автомобильдерінен шамамен 100 км/сағ немесе айналымда шамамен төрт секундқа баяу болды. Тони Кавич 1988 жылы алғашқы AUSCAR чемпионатын жеңіп алды. Алайда, ерлер басым автокөлік жарыстары үшін күтпеген жағдай, Thunderdome-дегі алғашқы AUSCAR жарысы (ол трассаны эксклюзивті түрде пайдаланудың алғашқы жарысы болды), AUSCAR 200 деп аталды, 18 жастағы Мельбурн қаласында тұратын әйел жүргізуші Терри Сойер жеңіп алды. Ол Holden VK Commodore-ді жүргізді. Сойер өзінің Commodore-ін желкеннің алдыңғы қатарында біліктілікке ие болды және күні бойы алдыңғы қатарда немесе жақын қатарда жүріп, Ким Джейннен (Калдер иегері Боб Джейннің немере інісі), Макс де Джерсиден, Фил Броктан және Грэм Смиттен жеңіп алды. Алғашқы бес орында VK немесе VL Commodore машиналарын жүргізушілер тұрды. Грег Ист, сондай-ақ VK Commodore-ді айдап, AUSCAR 200 жарысында 33,2 секундтық уақытпен және орташа жылдамдығы 121,34 миль/сағ болды. Сойер бұл санаттың алғашқы жылдарында өте бәсекеге қабілетті болып қала берді, бірақ алғашқы күндері Джим Ричардс басымдық танытты. Алайда, Албери панельді дүкенінің иесі және E/A тобының жүргізушісі Брэд Джонс серияның танымалдылығының шыңында бес рет қатарынан жеңіп, әр түрлі модельдегі Commodores-те жеңіске жетті. Басқа да танымал жүргізушілер: Грег Ист, Стив Харрингтон, Марк Ситон, Маршалл Дж. Брюер, Грег Хансфорд, Терри Уайхун, Гарри Роджерс, Рассел Ингалл, Джон Фолкнер, Стивен Ричардс (ингаляциялық чемпион Джимнің ұлы), Тони Кавич, Натан Прети және оның қарындасы Николь, Джейсон Уайли, Эдди Абельнесия және Ли Уоткинс, ол Falcon-ды жүргізіп чемпионатты жеңген жалғыз жүргізуші болды. Тіпті австралиялық туристік автомобильдердің аңызы Питер Брок 1988 жылы XF Falcon-ды жүргізу арқылы AUSCAR-ды қысқа уақытқа сынап көрді (Holden-нен 1987 жылы бөлінгеннен кейін). Брок өзінің алғашқы жарысы 1988 жылғы Goodyear AUSCAR 200 үшін 3-ші орынды иеленді және радиатордың жарылуынан кейін зейнеткерлікке шықты. Брок кейіннен жоғары жылдамдықтағы сопақша трассаларда жарысқа шығуға ыңғайсыз екенін және оның бұл санаттағы уақыты бірнеше кездесуге ғана созылғанын мойындады. Алайда ол 1995 жылы Кальдер Парктегі қысқа (жол) трассада өткен VR Commodore машинасын жүргізу үшін оралды. 1997 жылы V8 Supercars ретінде қайта іске қосылған Австралияның туристік автомобиль чемпионатының қайтадан танымалдылығына, сондай-ақ қаржылық қиындықтарға және басқа да проблемаларға байланысты, мысалы, Боб Джейннің Австралияның автоспорт конфедерациясымен (CAMS) ұзақ уақыт бойы болған "жанжалдары", CAMS өз мүшелеріне серияда бәсекелесуге тыйым салды, осылайша сериядан бірқатар жетекші жүргізушілерді айырды, AUSCAR тынышпен жабылды және жүргізушілер басқа ұлттық жарыс серияларына тарады. Кейбір автомобильдер 1999 жылдан бастап Future Tourers сериясында жарысу үшін қайта жабдықталды, ал Future Tourers сериясында бәсекелеспеген AUSCAR автомобильдері қалпына келтірілді және қазір Stock Cars Australia жарысында бәсекелес болып табылады, мысалы, #6 Ford Falcon және #22 Holden Commodore.

AUSCAR was also the name used for the second tier racing category that raced alongside the Australian NASCAR stock car racing series, starting in 1986 and continuing until 2001. The cars were not pure space frame chassis like NASCAR, but were built on Australian Holden Commodore and Ford Falcon road car chassis. As a result, AUSCARs are right hand drive and race clockwise on oval tracks, compared to the left hand drive, anticlockwise NASCAR vehicles the theory being that the driver is located at the furthest point possible from the outside retaining walls. AUSCARs were also restricted to running 5.0 litre Holden and Ford V8 engines, though initially the Ford XF Falcons used the 5.8L 351 Cleveland V8 engines (despite the road going XFs not carrying the V8 as Ford Australia had stopped production of the engine in 1983), but subsequent Falcons (from the EB model which in 1991 re introduced the Ford V8 to the Australian market for the first time in 8 years) would run the 5.0L V8. Commodore teams were also free to use the Group A size 4.9L Holden V8 engine, though unlike in Group A racing using the 4.9L engine did not come with an overall weight reduction for the car. As such most Holden competitors used the 5.0L engines. The 5.0L AUSCAR engines were strictly controlled and developed around compared to the of the larger and more highly developed, 366 cubic inch (6.0L) engines used in NASCAR, and as a result AUSCARs were slower than their American counterparts (at the Thunderdome, NASCAR stock cars were capable of around while AUSCARs had a top speed of approximately ). Like the NASCAR engines, the engines used in AUSCAR were carbureted rather than having fuel injection like the road going V8s used by Holden and Ford. AUSCARs also used a Goodyear Eagle control road tyre that was narrow unlike the slick racing tyres used in NASCAR. One thing in AUSCARs' favour was that they only weighed in at compared to the NASCAR stock cars. Although they weighed less, as a result of using smaller, less powerful engines and the road tyre, AUSCARs were generally around , or around four seconds per lap, slower than the NASCAR stock cars around the Thunderdome. Tony Kavich won the first ever AUSCAR championship in 1988. However, in a shock to the male dominated motor racing establishment, the first ever AUSCAR race at the Thunderdome (which was also the first race to exclusively use the track), the aptly named AUSCAR 200, was won by 18 year old Melbourne based female driver Terri Sawyer driving a Holden VK Commodore. Sawyer had qualified her Commodore on the front row of the grid and ran at or near the front all day to win from Kim Jane (the nephew of Calder owner Bob Jane), Max de Jersey, Phil Brock and Graham Smith. The top five positions all going to those driving either a VK or VL Commodore. Greg East, also driving a VK Commodore, sat on pole for the AUSCAR 200 with a time of 33.2 seconds for an average speed of 121.34 mp/h. While Sawyer would remain very competitive in the early years of the category, the early days were dominated by Jim Richards. Though it was Albury panel shop owner and Group E/Group A driver Brad Jones who would come to dominate the category, winning five consecutive titles during the peak of the series popularity, all in various model Commodores. Other notable drivers include: Greg East, Steve Harrington, Mark Seaton, Marshall J. Brewer, Gregg Hansford, Terry Wyhoon, Garry Rogers, Russell Ingall, John Faulkner, Steven Richards (the son of inaugural champion Jim), Tony Kavich, Nathan Pretty and his sister Nicole, Jason Whylie, Eddie Abelnecia and Leigh Watkins who was the only driver to win the championship driving a Falcon. Even Australian touring car legend Peter Brock briefly tried AUSCAR in 1988 driving an XF Falcon (after his 1987 split with Holden). Brock qualified 3rd for his first race, the 1988 Goodyear AUSCAR 200 and actually led for a number of laps until a split radiator saw him spin into retirement. To his credit, Brock later admitted that he wasn't comfortable racing on the high speed ovals and his time in the category only lasted a couple of meetings. He did return however for his testimonial race meeting held on the Calder Park short (road) circuit in 1995 driving a VR Commodore. Due to the returning popularity of the Australian Touring Car Championship, relaunched as V8 Supercars in 1997, as well as financial difficulties and other problems such as Bob Jane's long running "feud" with the Confederation of Australian Motor Sport (CAMS), which saw CAMS ban its members from competing in the series, robbing it of a number of leading drivers, AUSCAR was quietly shut down and the drivers dispersed into other national racing series. Several cars were converted to Future Tourers to race in that series from 1999 onwards, some AUSCARs that did not compete in Future Tourers were restored and now compete in Stock Cars Australia competition, such examples being the #6 Ford Falcon and the #22 Holden Commodore.