Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылғы Канаданың Квебек провинциясы, Асбестос қаласындағы кеншілер арасындағы еңбек дауы.
1949 labour dispute among miners in Asbestos, Quebec, Canada
1949 жылғы Асбестос ереуілі, Канаданың Квебек провинциясы, Асбестос қаласының маңындағы асбест кеншілерінің төрт айлық еңбек дауы болды. Бұл оқиға Квебек тарихындағы «Тыныш революцияға» (Quiet Revolution) жол ашқан маңызды бұрылыс ретінде танылады. Сондай-ақ, ол Жан Маршан, Жерар Пеллетье және Пьер Трюдоның саяси мансабын бастауға ықпал етті.
The Asbestos strike of 1949, based in and around the town of Asbestos, Quebec, Canada, was a four month labour dispute by asbestos miners. It has traditionally been portrayed as a turning point in Quebec history that helped lead to the Quiet Revolution. It also helped launch the careers of Jean Marchand, Gérard Pelletier, and Pierre Trudeau.
Оқиғалар
1949 жылғы 14 ақпанда түн ортасында кеншілер Шығыс қалашықтарындағы төрт асбест кен орнында, Асбест, Квебек және Тетфорд кен орындарының жанында жұмыстан бас тартты. Бұл кен орындары американдық немесе ағылшын-канадтық компанияларға тиесілі болғанымен, жұмысшылардың басым көпшілігі франкофондар еді. Ең ірі компания – американдық Johns Manville фирмасы. Кәсіподақтың бірнеше талабы болды: диірменнің ішінде және сыртында асбест шаңын жою; жалпы жалақыны сағат сайын он бес центке арттыру; түнгі жұмыс үшін сағат сайын бес центтік қосымша төлем; кәсіподақ басқаратын әлеуметтік қамсыздандыру қоры; Rand формуласын енгізу; және жексенбі және мереке күндері жұмыс істегендерге "екі есе" жалақы төлеу. Бұл талаптар сол кездегі Квебек үшін радикалды болып саналды және компания иелері оларды қабылдамады. 1949 жылғы 13 ақпанда жұмысшылар ереуілге шығуға дауыс берді. Ұлттық тау-кен өнеркәсібі қызметкерлерінің федерациясы және Канада католик еңбек федерациясы жұмысшыларды өкілдік етті. Жан Маршан соңғысының бас хатшысы болды және оны көбінесе ереуілдің де-факто басшысы деп есептейді. Ереуіл заңсыз болды. Квебек премьер-министрі Морис Дюплесси социализмнің барлық түрлеріне деген қарсылығынан туындаған себептермен компаниялардың жағын ұстады. Облыстық үкімет шахталарды қорғау үшін полиция жасағын жіберді. Дюплессидің "Ұлттық одақ" партиясы ұзақ жылдар бойы католик шіркеуімен тығыз байланыста болды, бірақ шіркеудің бір бөлігі жұмысшыларды қолдауға көшті. Квебек халқы мен БАҚ ереуілшілерге көңіл бөлісті. Le Devoir газетінің бас тілшісі Жерар Пеллетье жұмысшылардың мүддесін терең түсінген болатын. Пьер Эллиот Трюдо да ереуілді жақсы көзқараспен жариялады. Ереуіл басталғалы алты апта өткен соң Johns Manville шахталарды ашық ұстау үшін ереуіл бұзушыларды жалдады. Қоғамда жікке бөлініс туды, өйткені кейбір жұмысшылар пикет желісін кесіп өтті. Ереуіл күшті қарсылыққа ұшырады, 5000-ге жуық ереуілшілер "скрабтардың" мүлкін жойып, оларды күшпен қорқытты. Ереуіл бұзушыларды қорғау үшін қосымша полиция күштері жіберілді. Ереуілші кеншілер мен полиция пикет желісінде қақтығысты, жүздеген кеншілер қамауға алынды. Оқиғалардың кейбіреулері: 14 наурызда динамит жарылысы Johns Manville Corporation компаниясының канадалық еншілес фирмасына апаратын теміржолдың бір бөлігін қиратты. 16 наурызда ереуілшілер компанияның джипін құлатып, жолаушыны жарақаттады. Ереуілшілер Канада кәсіподақтары мен Квебек католик шіркеуінің бір бөлігінен қолдау алды. Католик шіркеуі, сол уақытқа дейін Дюплессидің "Ұлттық одақ" үкіметін қолдаған, ереуілге елеулі әсер етті. Кейбір дін қызметкерлері компанияларды қолдады, бірақ көпшілігі ереуілшілердің жағында болды. 5 наурызда архиепископ Жозеф Шарбоно ереуілшілерге көмектесу үшін барлық католиктерді қайырымдылық жасауға шақырып, кәсіподаққа бағытталған сөз сөйледі. Премьер-министр Дюплесси архиепископты ереуілді ынталандырғаны үшін Ванкуверге ауыстыруды талап етті. Бірақ шіркеу бұл ұсынысты қабылдамады. Шарбоно қызметінен кетіп, Британдық Колумбиядағы Виктория қаласындағы аурухананың дін қызметкері болды. 5 мамырда ереуілшілер Асбест кен орнын және қалаға кіретін және шығатын барлық жолдарды жауып, кен орнын жабуға тырысты. Полиция бөгеттерді бұзуға тырысқандары сәтсіз аяқталды. Полиция ереуілшілерге оқ атуға уәде бергеннен кейін ереуілшілер шегінді. Келесі күні тәртіпсіздік туралы заң оқылды және ереуілшілерді жаппай қамаулау басталды, соның ішінде шіркеуге шабуыл жасалды. Қамауға алынған ереуілшілер ұрып-сапаланды, ал олардың басшылары ауыр түрде жарақат алды. Қамаудан кейін кәсіподақтар келісімге келуге шешім қабылдады және компаниямен келіссөздер басталды. Квебек қаласының архиепискобы Морис Рой делдалдық қызмет көрсетті. Маусым айында жұмысшылар аз жеңіспен жұмысқа оралуға келісті. Дау аяқталғаннан кейін кеншілердің жалақысы аздап көтерілді, бірақ көптегендері жұмысын қайта таппады.
At midnight on February 14, 1949, miners walked off the job at four asbestos mines in the Eastern Townships, near Asbestos, Quebec and Thetford Mines. Though these mines were owned by either American or English Canadian companies, almost all the workers were francophones. The largest company was the American Johns Manville firm. The union had several demands. These included the elimination of asbestos dust inside and outside of the mill; a fifteen cent an hour general wage increase; a five cent an hour increase for night work; a social security fund to be administered by the union; the implementation of the Rand Formula; and "double time" payment for work on Sundays and holidays. These demands were radical in Quebec at the time, and the owners rejected them. On February 13, 1949, the workers voted to strike. The National Federation of Mining Industry Employees and the Canadian Catholic Federation of Labour represented the workers. Jean Marchand was the general secretary of the latter and is often seen as the de facto leader of the strike. The strike was illegal. Quebec Premier Maurice Duplessis sided strongly with the companies, largely due to his hostility to all forms of socialism. The provincial government sent squads of police to protect the mines. Duplessis' Union Nationale party had long been closely allied with the Catholic Church, but parts of the church would move to support the workers. The population and media of Quebec were sympathetic to the strikers. The lead reporter for Le Devoir was Gérard Pelletier, who was deeply sympathetic to the cause of the workers. Pierre Elliott Trudeau also covered the strike in a sympathetic manner. Six weeks into the strike, Johns Manville hired strikebreakers to keep the mines open. The community was deeply divided as some of the workers crossed the picket lines. The strike turned violent as the 5000 strikers attacked, destroying the property of the "scabs" and intimidating them through force. More police were sent to protect the strikebreakers. The striking miners and police fought on the picket line and hundreds of miners were arrested. Some of the incidents included: On March 14, a dynamite explosion destroyed part of a railroad track that led into the Johns Manville Corporation Canadian subsidiary property. On March 16, strikers overturned a company jeep, injuring a passenger. Strikers had the support of Canadian unions and some of the Catholic Church in Quebec. The Catholic Church, which had until that time been largely supportive of the Union Nationale government of Duplessis, profoundly affected the strike. Some priests backed the companies, but most sided with the strikers. On March 5, Archbishop Joseph Charbonneau delivered a fiercely pro union speech asking all Catholics to donate to help the strikers. Premier Duplessis asked the church to transfer the archbishop to Vancouver because of his encouragement of the strike. The church refused, signaling a dramatic change in Quebec society. Charbonneau did resign and became the chaplain at a hospital in Victoria, British Columbia. On May 5, the strikers launched an effort to shut down the mine in Asbestos by barricading the mine and every road into and out of town. Police attempts to force their way through the barricades failed. The strikers backed down when the police pledged to open fire on the strikers. The next day, the riot act was read and mass arrests of the strikers had begun, including a raid on the church. The arrested strikers were beaten and their leaders severely battered. After the arrests, the unions decided that they must compromise, and began negotiations with the company. Archbishop Maurice Roy, of Quebec City, served as mediator. In June, the workers agreed to return to work with few gains. When the dispute ended, miners received a small pay increase, but many never regained their jobs.
Маңыздылығы
Квебек және Канада тарихындағы ең зорлықты және ащы еңбек дауларының бірі болған бұл ереуіл Квебек қоғамында үлкен дүрбелең тудырды. Ереуілге негізінен жұмысшы одағының өкілі Жан Маршан жетекшілік етті. Журналист Жерар Пеллетье және болашақ Канада премьер-министрі Пьер Эллиот Трюдо, сол кезде журналист болған ол да маңызды рөл атқарды. Маршан, Пеллетье және Трюдо кейіннен көрнекті канадалық саясаткерлерге айналып, саяси мансаптарында «Les Trois Colombes» (Үш дана) деп белгілі болды. Олар Квебек федерализмінің бағытын бір буынға анықтады. Трюдо «Асбест ереуілі» атты кітапты шығарды, онда ереуіл қазіргі Квебектің бастауы ретінде көрсетілді, бұл «жаңа дәуірдің басталғанын зорлықпен жариялау» деп сипатталды. Кейбір тарихшылар ереуілшілер жақсы жағдайларды ғана іздегенін және қоғамдағы өзгерістердің нәтижесінде болған жағдайдың күтпеген салдары екенін айтады. Ереуілдің көп бөлігінде халықтың пікірі ереуілшілерді толығымен қолдады. Бұл қолдау, моральдық құндылығынан өзге, ақшалай көмек және азық-түлікпен қамтамасыз ету арқылы да көрінді. Мұндай қолдау болмағанда, ереуіл тез жеңіліске ұшырар еді. 2004 жылы автор-тарихшы Эстер Делиль мен Пьер К. Малуфтың «Le Quatuor d'Asbestos» атты француз тіліндегі кітабы жарық көрді.
One of the most violent and bitter labour disputes in Quebec and Canadian history, the strike led to great upheaval in Quebec society. The strike was in large part led by Jean Marchand, a labour unionist. Journalist Gérard Pelletier and future Canadian Prime Minister Pierre Elliott Trudeau, then a journalist, also played significant roles. Marchand, Pelletier and Trudeau would eventually become prominent Canadian politicians and were known later in their political careers as Les Trois Colombes (the Three Wise Men). They would largely establish the direction of Quebec federalism for a generation. Trudeau edited a book, The Asbestos Strike, that presented the strike as the origin of modern Quebec, portraying it as "a violent announcement that a new era had begun." Some historians argue that the strikers were simply pursuing better conditions and that the resulting change in society was an unintended byproduct. Popular opinion for most of the strike was broadly supportive of the striking workers. This support, beyond its moral value, manifested itself through monetary support and the supply of provisions. It is likely that the strike would have quickly failed had it not been for the establishment of this kind of support. In 2004, a French language book about the strike by author historian Esther Delisle and Pierre K. Malouf was published under the title Le Quatuor d'Asbestos.