Канада кәсіби одақтар орталығының құрылуы

Кіріспе

Ұлттық кәсіподақ орталығы

Канаданың Еңбек конгресі, немесе CLC (немесе CTC) – Канададағы еңбек одақтарының көпшілігіне мүшелік ететін ұлттық кәсіподақ орталығы және орталық еңбек органы.

Құрылу

CLC 1956 жылғы 23 сәуірде Канаданың сауда және еңбек конгресінің (TLC) және Канаданың еңбек конгресінің (CCL) бірігуі арқылы құрылды. TLC-ге мүше кәсіподақтар нақты бір мамандық бойынша жұмысшыларды, ал CCL-ге мүше кәсіподақтар жұмыс орнындағы барлық қызметкерлерді, мамандығына қарамастан, өкілдік етті. Кәсіби негіздегі ұйымдастыру моделі, әсіресе құрылыс және құрылыс салаларында, ескі еуропалық дәстүрлерге негізделген, олардың тамыры гильдияларға дейін жетеді. Алайда, индустрияландырумен бірге белгілі бір мамандық білімі жоқ және демек, TLC-ге мүше кәсіподақтар ұсынатын өкілдікке тікелей қол жеткізе алмайтын жұмысшылардың жаңа тобы пайда болды. Олар жауап ретінде кәсіподақ ұйымдастыруының өндірістік моделін қабылдап, CCL-ді өздерінің бас ұйымы ретінде құрды. 20 ғасырдың бірінші жартысында өнеркәсіптік жұмыс орындарының үлкен өсімі, сондай-ақ Канаданың көптеген аймақтарындағы жаңа заңнама, өндірістік кәсіподақтарды ұйымдастыру моделін ресми мойындады, бұл TLC және CCL-ге жататын кәсіподақтар арасында рейдтік шабуылдарға қатысты алаңдаушылықтарға әкелді. Саяси айырмашылықтар бұл шиеленісті күшейтті. TLC басшылығы, президент Перси Бонго басқарып, Либералдық партияны белсенді түрде қолдады. 1953 жылғы тамызда TLC конгресінде Клод Жодоин либерал Р.К. Гервин мен консерватор А.Ф. МакАртурды жеңгеннен кейін TLC мен CCL арасындағы саяси келіспеушіліктер азайды. Жодоин Кооперативтік Ұлттық Федерация партиясының мүшесі болмаған, ол бір кезде Квебек провинциясының Заңнамалық Ассамблеясында Либералдық партиядан депутат болған. Алайда, либералдық партия басшылығымен кейбір келіспеушіліктерден кейін ол тәуелсіз депутат болып отырды, содан кейін 1944 жылғы жалпы сайлауда тәуелсіз кандидат ретінде бағынып (жеңіліске ұшырады). CCL-де басқа, бірақ маңызды оқиға болды. 1950 жылдардың басына қарай CCL кәсіподақтарының басшылығы CCF жақтастарының қолында болды, бұл CCF және либералдар мен коммунистердің коалициясы арасында он жылдық күрес нәтижесінде болды. Бұл CCF басшылығы бәсекелес еңбек ұйымдары арасында келісімді қамтамасыз ету үшін партиялық ұстанымдарды әлсіретуге жеткілікті сенімді болды. 1953 жылдың желтоқсанында TLC және CCL ынтымақтастық пен мүмкін болатын бірігу жолдарын зерттеу үшін бірлескен комиссия құрды. 1955 жылдың 9 мамырында бірлескен комиссия бірігу туралы келісімге қол жеткізілгенін жариялады. Бұл шарттар 1955 жылдың маусымында TLC конгресінде және 1955 жылдың қазанында CCL конгресінде қабылданды. CLC-тің құрылуы – канадтық кәсіподақтар арасындағы келісімді сақтаудағы маңызды қадам болды, ол жұмысшыларды өкілдік етудің екі моделін де мойындап, қолдады және CLC-ге мүше барлық кәсіподақтарға рейдтік шабуылдардан қорғауға міндеттенді.

The CLC was founded on April 23, 1956, through a merger of the Trades and Labour Congress of Canada (TLC) and the Canadian Congress of Labour (CCL), the two major labour congresses in Canada at the time. The TLC's affiliated unions represented workers in a specific trade while the CCL's affiliated unions represented all employees within a workplace, regardless of occupation. The trades based organizational model, which strongly continues today especially in the building and construction industries, is based in older European traditions that can be traced back to guilds. However, with industrialization came the creation of a new group of workers without specific trades qualifications and, therefore, without ready access to the representation offered by the TLC's affiliates. In response, these workers adopted the industrial model of union organization and formed the CCL as their umbrella organization. The spectacular growth of industrial jobs in the first half of the 20th century, combined with new legislation in most Canadian jurisdictions explicitly recognizing the industrial union organizational model, led to fears of raiding between the unions belonging to the two federations, the TLC and the CCL. Tensions were increased because of significant political differences. The TLC leadership, in the person of President Percy Bongough, had actively supported the Liberal Party. With the defeat of Liberal R. K. Gervin and Conservative A. F. MacArthur by Claude Jodoin at the TLC's convention in August 1953, some of the political differences between the TLC and CCL began to wane. Jodoin was not a member of the Co operative Commonwealth Federation party, having served for a time as a Liberal Member of the Legislative Assembly in the province of Quebec. However, after some conflicts with the Liberals leadership, he sat as an independent and then ran (and was defeated) as an independent in the general election of 1944. Within the CCL, a different but equally important story had played out. By the early 1950s, the leadership of the CCL unions was clearly in the hands of CCF supporters after a decade long battle between CCFers and a coalition of Liberals and Communists. This CCF leadership was confident enough in its position to down play partisanship in order to create harmony between the rival labour organizations. In December 1953 the TLC and CCL created a joint committee to explore means of cooperation and possible merger. On May 9, 1955, the joint committee announced that a merger agreement had been reached. The terms were accepted by the June 1955 TLC convention and in October 1955 by the CCL convention. The formation of the CLC was an important step in maintaining harmony between Canadian unions by recognizing and supporting both models of worker representation and giving all unions affiliated with the CLC a pledge of protection from raiding.

Даму

ККК-нің алғашқы жылдары өнеркәсіптік өсім кәсіподақ мүшелігін жаңа деңгейге көтерді. Бұл жұмысшылар көбінесе жеке сектордағы өндіріс, көлік және тау-кен өндірісі сияқты салаларда еңбек етті. Дегенмен, 1960 жылдары мемлекеттік сектордағы жұмыс орындарының артуы және осы жұмысшылардың кәсіподақтарға қосылу мүмкіндігі маңызды өзгеріс болды. 1963 жылы азаматтық қызметкерлерді және мемлекеттік сектордағы кең ауқымды жұмысшыларды өкілдік еткен тәуелсіз кәсіподақтар бірігіп, Канаданың Мемлекеттік қызметкерлер одағын (CUPE) құрды. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басындағы заңнамалық өзгерістер федералды және провинциялық мемлекеттік қызметкерлерге кәсіподақтарға қосылуға жол берді, бұл ККК-ға қатысты кәсіподақтар қатарына жаңа мүшелерді қосты. Осы кезеңде аурухана қызметкерлерінің кәсіподаққа өтуі күшейді. 1990 жылдары мұғалімдер, медбикелер және оларға ұқсас топтардың кәсіподақтары ККК-мен және ККК-нің провинциялық еңбек федерацияларымен бірікті. 2018 жылдың қаңтар айында Канададағы ең ірі жеке сектор кәсіподағы Unifor ККК-ден шығып, тәуелсіз болды. Unifor бұл шешімге жұмысшылардың өзін қорғауға тиіс кәсіподақты таңдау құқығы жөніндегі ККК-мен келіспеушіліктер, АҚШ-тағы кәсіподақтардың өз мүшелерінің құқықтарына қарсы әрекет етуіне қатысты алаңдаушылықтар, сондай-ақ АҚШ-тағы кәсіподақтардың Канададағы кәсіподақтардың жергілікті басшыларын сайлауға араласуының екі жағдайы себеп болғанын мәлімдеді. ККК Unifor-ды Торонтодағы UNITE HERE Local 75 кәсіподағына шабуыл жасау мақсатымен конгресстен шығып кеткенін айыптады. ККК ережелері филиалдардың бір-біріне рейд жасауына тыйым салады, және Unifor конгресстен шыққан күнінен кейін бірден осыны істеді.

Канада еңбек қозғалысының құрылымы

Канаданың барлық юрисдикцияларында қолданылатын жалпы еңбек қатынастары заңдарына сәйкес, «ұжымдық келіссөздерге лайықты» деп танылған жұмысшылар тобы кәсіподаққа қосылу үшін дауыс бере алады. Топтың ұжымдық келіссөздерге лайықтылығын юрисдикцияның Еңбек кеңесі анықтайды және ол бір орындағы кәсіпорынның барлық қызметкерлерінен немесе қызметкерлердің таңдалған тобынан – техникалық қызметкерлерден, нақты кәсіптен немесе реттелген топтан (мысалы, мұғалімдер немесе медбикелер), кеңсе қызметкерлерінен және т.б. тұруы мүмкін. Егер мұндай дауыс беру сәтті аяқталса, олар қосылған кәсіподақ олардың келіссөздер жүргізуші агентіне айналады, ал ұжымдық келісімге қатысты жұмыстардағы жұмысшылар келіссөздер блогының мүшелері болады. Ұжымдық келісімнің шарттарына байланысты, ұжымдық келісіммен қамтылған жұмыста жұмыс істейтін жұмыскерлердің кейбіреуі немесе барлығы олардың келіссөздер жүргізуші агенті болған кәсіподақтың мүшелеріне айналады. Келіссөздер жүргізуші бөлімшедегі кәсіподақ мүшелері өздерінің сенімділерін, денсаулық және қауіпсіздік өкілдерін және бөлім басшыларын сайлайды. Өнеркәсіп салаларында жергілікті кәсіподақтарда бірнеше келіссөздер блогында мүшелері болуы мүмкін. Бұл «біріктірілген жергілікті кәсіподақтар» деп аталады және олар көбінесе қалыпты жағдайға айналуда. Кейбір жергілікті кәсіподақтарда ондаған, тіпті жүздеген келіссөздер жүргізуші бөлімшелер болуы мүмкін. Бір жергілікті кәсіподаққа жататын барлық келіссөздер жүргізуші бөлімшелердегі барлық кәсіподақ мүшелері жергілікті кәсіподақтың атқару комитетін, оның ішінде президентті сайлайды. Жергілікті кәсіподақта атқару комитетінің саяси шаралар, денсаулық және қауіпсіздік сияқты әртүрлі кіші комитеттері болуы мүмкін. Әр келіссөздер жүргізуші бөлімшесінде кәсіподақтар жұмыс берушімен келіссөздерді бастамас бұрын кәсіподақ келіссөздер комитетін құрады. Бұл келіссөздер комитеті мүшелердің қажеттіліктері мен тілектерін анықтау үшін келіссөздер тобының құрамындағы кәсіподақ мүшелерімен кездеседі. Алайда, Канада заңдарына сәйкес, жергілікті кәсіподақ заңды келіссөздер жүргізуші агенті болғандықтан, келісімшарттың заңды күші болуы үшін жергілікті кәсіподақ президентінің немесе тағайындалған өкілінің қолы қойылған болуы керек. Кәсіподақ конституциялары өздерінің ұлттық немесе аймақтық президенттерінің қолы қоюын талап етуі мүмкін. Сондықтан келіссөздер жүргізуші бөлімнің келіссөздер жүргізуші комитеті негізінен кеңес беруші топ болып табылады, шешім қабылдамайды. Алайда, жергілікті кәсіподақтың басшылығын келіссөздер жүргізуші бөлімшелердің мүшелері сайлайтындықтан, келіссөздер жүргізуші комитеттердің пікірлері мен мақсаттарына тиісті мән беру басшылықтың табысты болуы үшін өте маңызды. Жергілікті кәсіподақтар – олар кіретін ұлттық немесе халықаралық кәсіподақтың жарғылық ұйымдары. Жергілікті кәсіподақ жарғысында жергілікті кәсіподақтың қолданылу аясын шектейтін және/немесе қорғайтын ережелер болуы мүмкін. Мысалы, жарғы географиялық аймақты, сауданы, өнеркәсіпті және т.б. анықтауы мүмкін, жергілікті кәсіподақ өзін шектеуі тиіс немесе оған жұмысшыларды өкілдік етуге толық өкілеттік берілген. Басқа салалар салалық қажеттіліктерге және құқықтық базаға байланысты басқа құрылымдарға ие. Көптеген юрисдикцияларда мемлекеттік қызметкерлер кәсіподақ құра алатын жеке заңнама бар. Кейбір провинцияларда колледждер, өртке қарсы қызметтер және полиция қызметтері бөлек заңдарға ие. Сонымен қатар, қонақ үй қызметкерлері сол провинцияның еңбек қатынастары туралы заңнамасымен қатар жұмыс істейтін, бірақ ереуілге шығу құқығын алып тастап, оны міндетті төрелікпен алмастыратын арнайы заңнамаға ие болуы мүмкін. Құрылыс саласындағы жұмыс күшінің ұтқырлығына байланысты, көптеген юрисдикциялар осы саладағы жұмысшылар мен жұмыс берушілер үшін келіссөздер жүргізудің арнайы ережелерін белгілейді. Бұл салада жергілікті кәсіподақтар өнеркәсіптік секторға ұқсас бір жұмыс берушіде жұмысшылардың саудасына келіссөздер жүргізуші құқық алады. Алайда, кәсіподақ құрылыс жұмысшылары мен кәсіподақталған құрылыс жұмыс берушілері провинциялық немесе аймақтық келіссөздер жүргізуші агенттерді құрады, олар барлық келіссөздер жүргізуші бөлімшелерге қолданылатын бір келісімшартты келіссөздер жүргізу өкілеттігін алады. Бұл аймақтық келіссөздер жүргізуші бірліктер юрисдикцияның Еңбек кеңесімен куәландырылуы тиіс және жұмысшылардың келіссөздер жүргізуші агенті ретінде қандай топтың сертификатталатыны туралы шешім қабылдағанда Кеңес берілген саудада қай кәсіподақтың мүшелері басым екенін қарастырады. Бұл әдіс құрылыс секторының кәсіподақтарының тарихи күші бар саудаларына назар аударуын күшейтеді және осылайша жұмысшылар ұйымдары арасындағы «бәсекелестікті» (яғни, шабуылды) болдырмайды, бұл сектордың жұмысшылары мен жұмыс берушілеріне де пайдалы. Құқықтық базаның нәтижесінде құрылыс секторындағы жарғылық жергілікті кәсіподақ әдетте белгілі бір саудадағы және белгілі бір аймақтағы барлық жұмысшыларды өкілдік етуге жарғыға ие болады. Әдетте, кәсіподақтың аймақтық, ұлттық және халықаралық конвенцияларына қатысу үшін кәсіподақтың жарғылық жергілікті кәсіподақтары делегацияларды сайлайды (делегацияның мөлшері мүшелер санына байланысты). Жергілікті кәсіподақтар сондай-ақ Канада Еңбек Конгресінің негізгі бірлігі болып табылады. КЕК – кәсіподақтарға мүшелік ететін орталық еңбек органы. Сирек жағдайларда ғана ұжымдық келіссөздерге құқығы бар жұмысшылар тобы КЕК-тің жергілікті кәсіподақтары ретінде «тікелей жарлыққа» ие болуы мүмкін. Канада еңбек ұйымдарының жергілікті кәсіподақтары КЕК-ке мүшелік етуі және қажетті жан басына шаққандағы жарнаны төлеуі мүмкін. Мүшелік жарнасын төлеу КЕК-тің шешім қабылдау процесіне қатысуға мүмкіндік береді. Конвенциялар үш жыл сайын өткізіледі. 1000 немесе одан аз мүшесі бар кәсіподаққа бір делегат бөлінеді. Әр 500 мүшеге бір делегат қосылады. Көптеген Канада еңбек ұйымдары өздерінің конвенцияларында жергілікті кәсіподақтарды КЕК-ке мүше етуді талап ететін саясаттарды, ережелерді немесе конституцияларды қабылдады. Көптеген жергілікті кәсіподақтар Канада Еңбек Конгресіне мүше. Алайда, мүшелік етуден бас тартатын бірқатар кәсіподақтар бар, себептері әртүрлі. Ең ірі тобы Квебек провинциясында орналасқан, онда кейбір кәсіподақтарды құруда Католик шіркеуінің рөлі осы ұйымдарды Канаданың басқа жерлеріндегі кәсіподақтардың әлеуметтік-демократиялық бағытына наразы етуіне әкелді. Квебек провинциясындағы Католик шіркеуінің рөлі «Тыныш революция» кезінде жойылғаннан кейін, осы провинциядағы кәсіподақтардың басшылығын сепаратистер басып алды, олар КЕК және Жаңа демократиялық партия (ЖДП) сияқты ұлттық ұйымдарға қатысудан бас тартты. Осы канадалық жұмысшылар тобы КЕК-тен тыс қалып отыр. КЕК-тен тыс тағы бір маңызды топ – Канаданың Христиандық Еңбек Ассоциациясы (ХЕА), КЕК оны «компаниялық кәсіподақ» деп атап, оған қарсы шығады. КЕК конвенциялары офицерлерді – президентті, хазынашы-хатшыны және екі атқарушы вице-президенттерді сайлайды. Атқару комитеті конгрестің істерін және басқаруын жүзеге асырады. Ол офицерлер мен вице-президенттерден тұрады және жылына кемінде төрт рет кездеседі. КЕК-тің басқару органы – конвенциялар арасындағы КЕК-тің атқару кеңесі конгресс офицерлерінен, КЕК-тегі 22 ірі кәсіподақтың басшыларынан, сондай-ақ әйелдердің, түрлі-түсті халықтың, аборигендердің, лесбияндардың, гейлердің, бисексуалдардың және трансгендерлердің, жастардың және зейнеткерлердің өкілдерінен тұрады. Бұл топ жылына кемінде үш рет кездеседі. КЕК-тің рөлі – үкіметке, бұқаралық ақпарат құралдарына және т.б. өзінің мүшелерін өкілдік ету, нақты науқандар бойынша әртүрлі кәсіподақтардың күш-жігерін үйлестіру (сайлау немесе мәселелерге негіделген) және өзінің мүшелері арасында бәсекелестікті болдырмау болып табылады. Канаданың әр провинциясында еңбек федерациясы құрылған. Бұл жеке ұйымдар болғанымен, провинциялық федерациялардың басшылары КЕК атқару кеңесінің мүшелері болып табылады. КЕК сондай-ақ муниципалдық юрисдикцияларға негіделген шамамен 130 аудандық еңбек кеңестерін (АЕК) жарлыққа берген. Каунти, аймақ немесе қаланың АЕК-сінде мүшелігі бар жергілікті кәсіподақтар мүшелік етуі және еңбек кеңесіне қатысуы мүмкін. Бұл кеңестер провинциялық немесе ұлттық саяси немесе мәселелік науқандарға көмектеседі, сондай-ақ муниципалитеттердегі күш-жігерді жетекшілік етеді...

Under the general labour relations laws in effect in all Canadian jurisdictions, groups of workers deemed "appropriate for collective bargaining" may vote to join a union. The appropriateness of a group for collective bargaining is established by the Labour Board of the jurisdiction and may consist of all employees of an enterprise at a single location or a select group of employees—maintenance workers, a specific trade or regulated group (such as teachers or nurses), front office employees, etc. Where such a vote is successful, the union that they have joined becomes their bargaining agent and the workers in the jobs to which the collective agreement pertains are members of a bargaining unit. Depending upon the terms of the collective agreement, some or all of the workers employed in jobs covered by the collective agreement will become members of the union which has become their bargaining agent. Union members within a bargaining unit elect their stewards, health and safety representatives and unit leadership. In industrial sectors, local unions may have members in several bargaining units. These are so called "amalgamated locals" and are increasingly becoming the norm. Within some local unions there may be tens—indeed hundreds—of bargaining units. All the union members in all the bargaining units that belong to the same local union elect their local union executive board, including president. The local union may have various sub committees of the executive board such as political action and health and safety. In each bargaining unit, the unions will establish a union bargaining committee for the bargaining unit prior to commencing negotiations with the employer. This bargaining committee will meet with the union's members within the bargaining unit to determine the needs and wants of the membership. However, it is important to note that under laws in Canada, since the local union is the legal bargaining agent, the signature of the local union's president or appointed representative must appear on the contract for it to be legally binding. Union constitutions may also require the signature of their national or regional president. Hence the bargaining unit's bargaining committee is essentially an advisory group, and not decisive. However, since the local union's leadership is elected by members in the bargaining units, giving all due weight to the input and objectives of the bargaining committees is critical to the leadership's on going success. Local unions are chartered organizations of the national or international union to which they belong. A local union charter may contain clauses that limit and/or protect the scope of the local union. For example, the charter may identify the geographic area, trade, industry, etc. to which the local union must confine itself or to which it has the exclusive mandate to represent workers. Other sectors have other structures as determined by the needs of the industries and the legal framework. Most jurisdictions have separate legislation under which employees of the public service may form unions. In some provinces, colleges, fire protection and police services have separate Acts. Hotel employees may also have special legislation that works alongside the labour relations legislation for that province but which removes the right to strike and replaces it with binding arbitration. Due to the mobility of the workforce in the construction sector, most jurisdictions set out special rules for bargaining for workers and employers in that sector. In that sector, local unions receive bargaining agent rights for a trade of workers at a single employer, similar to the industrial sector. However, union construction workers and unionized construction employers create provincial or regional bargaining agents with the authority to negotiate one contract that applies to all bargaining units. These regional bargaining units must be certified by the Labour Board of the jurisdiction and in making the decision regarding what group will be certified as the bargaining agent for workers, the Boards will consider which unions have the preponderance of membership in a given trade. This method tends to reinforce the focus of construction sector unions upon the trade(s) in which they have historic strength and thereby militates against "competition" (i. e.: raiding) between worker organizations—a benefit to both workers and employers of the sector. As a result of the legal framework, a chartered local union within the construction sector will typically have a charter to represent all workers in a specified trade and within a specified region. Typically, the chartered local unions of a union elect delegations (with the size of the delegation based upon membership size) to attend regional, national and international conventions of the union at which leadership boards are elected. Local unions are also the fundamental unit of the Canadian Labour Congress. The CLC is a central labour body to which unions are affiliated. Only in rare cases groups of workers with collective bargaining rights can be "directly chartered" as locals of the CLC. Local unions of Canadian labour organizations may affiliate to the CLC and pay the required per capita fees. Payment of affiliation fees allows for participation in the decision making processes of the CLC. Conventions are held every three years. A union with 1000 or less members is entitled to one delegate. Another delegate is added after each increment of 500 members. Many Canadian labour organizations have, at their own conventions, established policies, by laws or constitutions requiring local unions to affiliate to the CLC. Most local unions are affiliated to the Canadian Labour Congress. However, there are a number of unions that discourage their locals from affiliating for a variety or reasons. The largest group is based in Quebec, where the role of the Catholic Church in establishing some unions lead those organizations to reject of the social democratic orientation of unions elsewhere in Canada. When the role of the Catholic Church in Quebec unions disintegrated during the Quiet Revolution, the leadership of the unions in that province was quickly captured by separatists who eschewed participation in national organizations such as the CLC and the New Democratic Party (NDP). This group of Canadian workers remains outside the CLC. Another considerable group outside the CLC is the Christian Labour Association of Canada (CLAC), which is strongly opposed by the CLC, which labels it a company union. The Conventions of the CLC elect the Officers—the President, Secretary Treasurer and two Executive Vice Presidents. The executive committee looks after the affairs and administration of the congress. It consists of the officers and vice presidents and meets at least four times a year. The CLC's executive council, which is the governing body of the CLC between conventions, consists of the congress officers, the leadership of the 22 largest unions in the CLC, and representatives of women, people of colour, aboriginal, lesbian, gay, bisexual and transgender people, youth and retired workers. This group meets at least three times a year. The role of the CLC is to represent its affiliates to the government, media, etc., to co ordinate the efforts of various unions on specific campaigns—either electoral or issues based—and to promote non competition between its affiliates. In each Canadian province a federation of labour has been established. While these are separate entities, the leadership of provincial federations are members of the CLC executive council. The CLC has also chartered approximately 130 district labour councils (DLC), based upon municipal jurisdictions. Local unions with membership within the county, region or city of the DLC may affiliate and participate in the labour council. These councils assist with provincial or national political or issue campaigns and also lead efforts in municipal elections. The CLC has head offices in Ottawa out of which it runs the Congress of Union Retirees of Canada. Regional offices are in Moncton, Toronto, Regina and Vancouver. Field workers based in these offices assist DLCs and their political and issues campaign

Since 1994, the CLC has been a member of the Halifax Initiative, a coalition of Canadian non governmental organizations for public interest work and education on international financial institutions.

Саяси партиялармен қарым-қатынас

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Канаданың еңбек қозғалысында әртүрлі саяси бағыттар орын алды, себебі саяси партиялар мен олардың қолдаушылары жаңадан қалыптасқан еңбек қозғалысының басшылығын иелену үшін бірікті. Канаданың Сауда және Еңбек Конгресі (КСЕ) ККК құрылғанға дейін бейтарап саясатты ұстанды. Дегенмен, КСЕ ішінде Кооперативтік Комонвелл Федерациясының (ККФ) еңбек белсенділері ККФ-ты қолдау саясатын қабылдауға тырысты. Бұл қолдаудың маңызды көрсеткіші – 1954 жылы КСЕ-нің Онтариодағы конвенциясында ККФ-ты қолдау мәселесі бойынша 133-133 дауыс тең түсуі. Канаданың Еңбек Конгресінде (КЕК) жағдай күрделірек болды. Ұлы депрессияның және 1917 жылдан кейінгі онжылдықтардағы революцияға деген халықаралық құштарлықтың нәтижесі ретінде Канада Коммунистік партиясының еңбек белсенділері КЕК-ке қатысқан бірнеше маңызды кәсіподақтар мен жергілікті ұйымдарда басшылық лауазымдарға ие болды. Шындығында, 1930 жылдары Жұмысшылардың Бірлігі Лигасы (ЖБЛ) – коммунистер басқарған, ұйымдық тұрғыдан сәтті кәсіподақтардың тобы болды. 1939 жылдан кейін фашизмге қарсы біртұтас фронт позициясын қабылдағаннан кейін ЖБЛ КЕК-ке бірікті. КЕК-те коммунистік басшылыққа ие көптеген жергілікті кәсіподақтар болды. Атап айтқанда, Онтарионың Виндзор қаласындағы Біріккен Автокөлік Жұмысшылары жергілікті ұйымдары коммунистердің жетекшілігінде болды. Виндзордағы БАЖ жергілікті ұйымдарының бағыты Виндзор аймағындағы заңнамалық және парламенттік сайлауларға айқын әсер етті. 1943 жылғы сайлауда ККФ Виндзор аймағының барлық үш мандатын жеңіп алды. Бірақ 1945 жылы БАЖ жергілікті ұйымдары үш БАЖ белсендісін, Еңбек Прогрессивтік Партиясының (ЕПП) қолдауымен «БАЖ Либералдық Еңбек» үміткерлері ретінде сайлауға түсірді. Нәтижесінде ККФ Виндзордағы барлық үш мандаттан айырылды. 1946 жылы БАЖ жергілікті ұйымы 195 және 200 Форд жұмысшыларына қолдау көрсету мақсатымен ұлттық бір күндік ереуіл ұйымдастырудағы басшылығының қателігін пайдаланып, ККФ белсенділері 195 және 200 жергілікті ұйымдарындағы басшылықты құлатты. Сонымен қатар, 1947 жылғы БАЖ Халықаралық Кеңесінің сайлауы ККФ-ты қолдаған Халықаралық президент Уолтер Рютерге күшті қолдау көрсетті. Осы екі бағыттың арасында Канада БАЖ басшылығы бағытын өзгертті. 1948 жылғы провинциялық сайлауда Біріккен Автокөлік Жұмысшылары ККФ кандидаттарын қолдады. Британ Колумбиясындағы Американың Халықаралық Ағаш Өңдеушілері (ХАӨӨ) де коммунистердің жетекшілігінде болды. 1948 жылы ККФ қолдаушылары ХАӨӨ-нің Нью-Вестминстер жергілікті ұйымын бақылауға алған кезде, ХАӨӨ-нің басқа да BC-ге негізделген (және коммунистер басқарған) жергілікті ұйымдары тәуелсіз кәсіподақ құруға тырысты. Алайда, кәсіподақ мүшелері бұл өзгерісті қолдамағандықтан, бұл әрекет сәтсіз аяқталды. United Electrical (UE) және Mine Mill кәсіподақтарынан коммунистерді ығыстыру әрекеттері сәтті болмады, ал бұл кәсіподақтар Канаданың Еңбек Конгресінен шығарылды. 1950 жылға қарай Канаданың Еңбек Конгресі, көбінесе немесе аздап, барлығы Кооперативтік Комонвелл Федерациясын қолдайтын кәсіподақтардың федерациясына айналды. 1956 жылы Канаданың Сауда және Еңбек Конгресі мен Канаданың Еңбек Конгресінің бірігуі аяқталғаннан кейін, тағы бір қадам жасалды. Бірігу туралы келіссөздер кезінде саяси талқылау азайтылғанымен, 1958 жылы Канаданың Еңбек Конгресі мен Кооперативтік Комонвелл Федерациясы жаңа саяси партияның негізін талқылау үшін 20 адамнан тұратын бірлескен комитет құрды. Бұл келіссөздер 1961 жылы Жаңа Демократиялық Партияның (ЖДП) құрылуына әкелді. ЖДП-ның конституциясында еңбек қозғалысымен органикалық байланыс бар. Көптеген жергілікті кәсіподақ ұйымдары тікелей ЖДП-ға мүше болды, бұл жергілікті кәсіподақ органдарына партияның конвенциялары мен кеңестеріне қатысу құқығын берді. ЖДП конституциясы сонымен қатар КЕК-тің Аудандық Еңбек Кеңестерін, бір қаладағы немесе қаладағы жергілікті кәсіподақтардың ұйымдарын провинциялық және федералды Жаңа Демократиялық Партия бөлімдерінің конвенцияларына делегат ретінде таниды. Сондықтан, еңбек ұйымдарын өз құрылымына ендіру арқылы ЖДП еңбекшілердің партиясынан шығып, еңбекшілердің партиясына айналды. ЖДП құрылғаннан бері, әсіресе 1980-жылдардан бастап, еңбек қозғалысының солшыл социал-демократиялық қозғалыстағы қарым-қатынасы екі нақты және маңызды жолмен өзгерді. Біріншіден, кәсіподақтар әйелдердің экономикалық құқықтарын, бейбітшілікті және басқа да себептерді жария етілген партиялық емес бағытқа ие ұйымдар сияқты әлеуметтік коалициялық топтармен қарым-қатынастарын күшейтті. Екіншіден (және бұл өзара байланысты емес), кейбір кәсіподақтардың ЖДП-мен қарым-қатынасы тәктік сипатқа ие болды және ұзақ мерзімді одақтастық емес сияқты көрінді. Бұл екі үрдіс 1988 жылғы Канаданың федералды сайлауында айқын болды. Сайлау кампаниясының басында бірнеше кәсіподақ Прогрессивтік Консервативтік үкіметтің Канада-Америка Құрама Штаттарының еркін сауда келісімін жобалауға тырысуын тоқтату үшін The Council of Canadians сияқты ұйымдармен серіктестік орнатты. Бұл әлеуметтік коалициялық топтар мен Либералдық партия еркін сауда келісіміне қарсылықты өздерінің кампаниялық күш-жігерінің негізгі бағыты етті. ЖДП партия тарихындағы ең жақсы нәтижені (2011 және 2015 жылғы федералды сайлауларда олар Халық қамалында көбірек орындарды жеңіп алды) атқарылғанымен, кейбір кәсіподақ лидерлері сайлаудан кейін ЖДП басшылығын еркін сауда келісіміне қарсылық көрсетуге жеткілікті назар бермегені үшін ауызша сынады. Сол сайлаудан бері, кейбір кәсіподақтар мен ЖДП арасындағы тәктік қарым-қатынас одан әрі нашарлап, 1990-жылдардың соңынан бері Либералдық партияны федералды және Онтарио провинциялық сайлауларда қолдаған Канада Автокөлік Жұмысшылары Одағының (КАЖЖО), БАЖ-дың Канадалық бөлімінің мұрагерінің деңгейіне жетті. Дегенмен, басқа маңызды кәсіподақтар ЖДП-ны және Блок Квебекуасты өздерінің басты саяси басымдықтары ретінде қолдауды және қатысуды тоқтатпады, сонымен қатар әлеуметтік коалицияларға қатысуды жалғастырды. КАЖЖО-ның Канаданың еңбек қозғалысындағы өлшемі ескерілгенде, КАЖЖО-ның Либералдық партияны қолдауы КЕК басшылығына ЖДП-ны және Блок Квебекуасты қолдау саясатын жалғастыруда маңызды қиындықтар тудырды.

In the aftermath of the Second World War, various political trends played out within the Canadian labour movement as political parties and their supporters rallied for leadership control of the emerging labour movement. The Trades and Labor Congress of Canada (TLC) held a policy of non partisan activity right up until the formation of the CLC. However, within the TLC, efforts were made by Co operative Commonwealth Federation (CCF) labour activists to attain a policy of CCF support. A significant measure of this support was the 133–133 tie vote at the TLC's 1954 Ontario convention on the matter of CCF support. With the Canadian Congress of Labour (CCL), the situation was more complex. As a child of the Great Depression and the international romance with revolution in the decades immediately after 1917, Communist Party of Canada labour activists had taken leadership positions in several key unions and locals of CCL affiliated unions. Indeed, the Workers' Unity League (WUL) was a group of Communist led unions in the 1930s with considerable organizational success. With adoption of the position of a united front against fascism after 1939, the WUL merged with the CCL. With the CCL, there were many local unions with Communist leadership. In particular, the United Auto Workers locals in Windsor, Ontario were Communist led. The orientation of the Windsor UAW locals deeply affected the legislative and parliamentary elections in the Windsor area. In the 1943 elections, the CCF had won all three Windsor area seats. But in 1945 the UAW locals endorsed three UAW activists who ran as "UAW Liberal Labour" candidates with the support of the Labor Progressive Party (LLP). As a result, the CCF lost all three Windsor seats. Taking advantage of a misstep by the leadership of UAW Local 200 in trying to rally a national one day strike in sympathy of Ford workers, in 1946 CCF activists within the Locals 195 and 200 overturned their leadership. In addition, the UAW International Board elections of 1947 gave stronger support to Walter Reuther, the CCF supporting International President. Between these two trends, the Canadian UAW leadership changed directions. In the 1948 provincial elections, the United Auto Workers supported CCF candidates. The International Woodworkers of America (IWA) in British Columbia was also Communist led. When, in 1948, CCF supporters gained control of the IWA's New Westminster local, other BC based (and Communist led) locals of the IWA withdrew in an attempt to form an independent union. However, this effort failed when the union members did not endorse the change. Efforts to dislodge communists from the United Electrical (UE) and the Mine Mill union did not succeed, and these unions were expelled from the Canadian Congress of Labour. By 1950, the Canadian Congress of Labour had become a federation of unions which, to a greater or lesser extent, all supported the Co operative Commonwealth Federation. With the Trades and Labour Congress of Canada–Canadian Congress of Labour merger complete in 1956, a further step was taken. Although political discussion was downplayed during the merger talks, in 1958 the Canadian Labour Congress and Co operative Commonwealth Federation set up a 20 person joint committee to discuss the foundation of a new political party. These talks resulted in the founding of the New Democratic Party in 1961. The NDP has, in its constitution, an organic relationship with the labour movement. Many local union organizations directly affiliated with the NDP, giving these local union bodies the right to participate in the Party's conventions and councils. NDP constitution also recognizes the CLC's District Labour Councils, organizations of local unions in a single city or town, as delegating bodies to the conventions of the provincial and federal New Democratic Party sections. Hence, by embedding labour organizations in its structure, the NDP went beyond being simply the party for labour and became the party of labour. Since the foundation of the NDP, and particularly since the 1980s, the labour movement's relationship within the social democratic left has changed in two specific and important ways. First, unions have increased their involvement with social coalition groups such as organizations advocating for women's economic rights, peace or other causes which have an avowedly non partisan orientation. Second (and not unrelatedly), the relationship of some unions with the NDP became more tactical and seemed less to be a long term alliance. These two trends were apparent in the 1988 Canadian federal election. At the outset of the election campaign, several unions had established partnerships with organizations such as The Council of Canadians in order to attempt to derail the Progressive Conservative government's Canada–United States Free Trade Agreement. These social coalition groups and the Liberal Party made opposition to the Free Trade Agreement the focus of their campaign efforts. While the NDP attained what was then their best result in the party's history (they would win more seats in the House of Commons in the 2011 and 2015 federal elections), some union leaders publicly criticized the NDP leadership immediately after the election for not being sufficiently focused on opposition to the Free Trade Agreement. Since that election, the tactical nature of the relationship between some unions and the NDP has even further degraded to their point where the Canadian Auto Workers Union (CAW), the successor to the Canadian section of the UAW has, since the late 1990s, supported the Liberal Party federally and in Ontario provincial elections. Nonetheless, other significant unions have remained steadfast in their support and involvement with the NDP and the Bloc Québécois as their top political priorities, even while maintaining involvement in social coalitions. Given the size of the CAW with the Canadian labour movement, the CAW's support for the Liberals has caused significant problems for the CLC leadership in continuing to follow the Congress' policy of NDP and the Bloc support.

Ұлттық аза тұту күні

Канаданың Еңбек конгресі 28 сәуірді жұмыста қаза тапқан және жарақат алған жұмыскерлерді еске алуға арналған Ұлттық Аза күні деп ресми түрде белгіледі. Ұлттық Аза күні монументі Канаданың Еңбек конгресі тарапынан 1987 жылғы 28 сәуірде Оттава, Онтариодағы Винсент Масси паркінде ашылды.