Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шабуыл тобы және «Жұлдызды соғыстар» әскерлері

Кіріспе

Жұлдызды соғыстар теңіз жаяу әскерлері, Бірінші дүниежүзілік соғыстың неміс шабуыл тобы

Штурмтроппендер (Sturmtruppen немесе Stoßtruppen) – неміс армиясының арнайы жаяу әскерлері. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында Стоструппен ("шабуыл әскерлері" немесе "итеру әскерлері") жау траншеяларына шабуыл жасаудың немістердің жетілдірілген әдісінің бөлігі ретінде енгізіп-шығару тактикасын қолдануға оқытылды. Бұл, пруссиялықтар алғаш рет дамытқан, соғыс тактикасының одан әрі жетілдірілген түрі болды және немістердің шабуыл тактикасының негізін құрады. Бұл әскерлер Stoßtruppen (сөзбе-сөз: "үрмелеу әскерлері") деп аталды, ал термин ағылшын тілінде "шабуыл әскерлері" деп аударылды. Осы тактиканы алғаш рет француз армиясының капитаны 1915 жылы ұсынды. Лаффарг сол жылы жауынгерлік тәжірибесіне негізделген "Оқпан соғысындағы шабуыл" атты памфлет жариялады. Ол шабуылдың бірінші толқынының жеңу қиын қорғанысты анықтауға, бірақ оларға шабуыл жасамауға кеңес берді, ал келесі толқындар осы міндетті орындауға тиіс болды. Француздар оның памфлетін "ақпарат ретінде" жариялады, бірақ оны іске асырмады. Британ империясының әскерлері памфлетті аудармады, бірақ британ армиясы Лаффаргтың ұсыныстарын біртіндеп бейресми түрде қабылдады, оттық күшті нығайтуға жалғастырды. 1916 жылы АҚШ-тың жаяу әскер журналы оның аудармасын жариялады. Немістер 1916 жылы Лаффаргтың памфлетінің көшірмелерін қолға түсірді, оны аударып, бөлімшелерге таратты, бірақ осы кезде олардың өздерінің, одан да жетілдірілген енгізіп-шығару тактикасы болды, Лаффаргтың памфлеті жарияланғаннан екі ай бұрын. Неміс және француз тактикасының арасындағы айырмашылық – Лаффаргтың көп шығынға ұшыраса да, жаяу әскердің толқындарын пайдалануды ұсынғаны болды. Әскерлер отты қозғалысты жеңілдету құралы ретінде қарастыруға оқытылды. Қозғалыс – отқа шақыру. Н. Р. Макмахон шабуылда біріктірілген қаруды қолдануды ұсынды, әсіресе жеңіл пулеметтерді (бір батальонға алты жеңіл және екі ауыр пулемет) және орталықтандырылған атыс бақылау және тактикалық басқару жүйесін (неміс тілінде Auftragstaktik деп аталады). 1909 жылы ұсынылған бұл әдістер алты жылдан кейін немістер қолданған Стострупп тактикасына өте ұқсас болды. 1917 жылдың ақпанында британ армиясы осы тақырыпта "SS 143 нұсқаулығын" шығарды. Британдықтар 1916 жылғы ротаның орнына взводты негізгі тактикалық бөлім етті. Взвод төрт бөлімнен тұрды: Льюис пулеметі, мылтық гранатасы, граната және мылтық. Жаңа ұйым взводқа Сомма шайқасының басынан бері жеткілікті мөлшерде жеткен траншеялық шайқас жабдықтарын тиімді пайдалануға мүмкіндік берді. Олар сондай-ақ, күрделі артиллериялық жарықпен байқау және дыбыспен өлшеу арқылы қамтамасыз етілді, бұл неміс армиясы жетілдіре алмаған, оның орнына әрқашан да дәл өлшеу құрылғыларымен жабдықталған дыбыс әдісіне сүйенді.

Stormtroopers (Sturmtruppen or Stoßtruppen) were specialist infantry soldiers of the German Army. In the last years of World War I, Stoßtruppen ("shock troopers" or "shove troopers") were trained to use infiltration tactics – part of the Germans' improved method of attack on enemy trenches. further evolved war tactics originally developed by the Prussians, to form the basis of German infiltration tactics. The troops involved were identified as Stoßtruppen (literally: "thrust troops"), and the term was translated as "storm troops" in English. Allied versions of infiltration tactics were first formally proposed by French Army captain In 1915, Laffargue published a pamphlet, "The attack in trench warfare", based upon his experiences in combat that same year. He advocated that the first wave of an attack identify hard to defeat defenses but not attack them; subsequent waves would do this. The French published his pamphlet "for information", but did not implement it. The British Empire armies did not translate the pamphlet, and the British Army continued to emphasise fire power, although Laffargue's proposals were gradually adopted informally. The U. S. Infantry Journal published a translation in 1916. The Germans captured copies of Laffargue's pamphlet in 1916, translating and issuing it to units, but by this point they already had their own, more sophisticated infiltration tactics, over two months before Laffargue's pamphlet was published. The distinction between the German and French tactics was that Laffargue recommended using waves of infantry to attack despite the high casualties that would ensue. Soldiers were trained to consider fire as a means to facilitate movement in progress. Movement would be a call for fire. N. R. McMahon advocated using combined arms in the attack, particularly light machine guns (some six light and two heavy MGs per battalion) using a decentralised fire control and tactical command system (known as Auftragstaktik in German). These methods, suggested in 1909, bore a strong resemblance to the Stoßtrupptaktik used by the Germans six years later. In February 1917, the British Army issued "Manual SS 143" on the subject. The British made the platoon the basic tactical unit rather than the company as in 1916. The platoon was made up of four sections, Lewis Gun, rifle grenade, grenade, and rifle. The new organisation allowed the platoon to make best use of the trench fighting equipment that had arrived in adequate quantities since the beginning of the Battle of the Somme. They were also supported by sophisticated artillery flash spotting and sound ranging, something the German Army never perfected, instead relying on the aural method with ever more accurate measuring devices.

3-ші және 46-шы шабуыл роталары

Үш жаяу әскер батальоны, неміс 703-ші жаяу әскер батальоны, бірнеше пулемет, ат әскері және артиллерия бөлімшелері, 3-ші шабуыл ротасы және 46-шы шабуыл ротасы Синай және Палестина науқаны барысында Мысыр экспедициялық күштеріне қарсы шабуыл жасады. Бірінші Амман шайқасында, 1918 жылдың наурыз айының соңында Амманға жасалған бірінші Трансжордандық шабуыл кезінде шабуылдаушылар Иордан өзеніне кері шегінді.

24-ші шабуыл ротасы

3-ші батальонның 145-ші жаяу әскер полкі (24-ші жаяу әскер дивизиясы) және 8-ші және 9-шы ат әскер полктері (3-ші ат әскер дивизиясы)мен бірге 24-ші шабуыл ротасы 1918 жылдың сәуір айының соңында Шунет-Нимрин және Ес-Солтқа жасалған екінші Трансиордания шабуылы кезінде Мысыр экспедициялық күштерін Ес-Солттан кері итерді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың Таяу Шығыс майданында, әсіресе Синай және Палестина кампаниясында Османдықтар осы шабуыл батальонын пайдаланды, ол Йылдырым әскер тобының құрамына кірді. Олар батыс майданының соңғы тактикаларын және артиллерия мен пулеметтердің шоғырланған атысымен жақын арадағы шайқасқа арналған жабдықтарды қолданды. Осы бөлімнің ерекше әрекеті 1917 жылдың 1 желтоқсанында Эль-Бурж шайқасында болды, онда олар 3-ші Австралия жеңіл ат әскерінің екі эскадрильясын биіктіктегі қорғаныс позицияларынан ығыстырды, бірақ британдық күштер келген кезде тоқтатылып, оқшауланды.