Джордж Невилл Уотсон: Англиялық математик және оның еңбектері
G. N. Watson
Джордж Невилл Уотсон (1886-1965) – ағылшын математигі, арнайы функциялар теориясында күрделі анализді қолданған. «Уотсон леммасы» және «Уиттакер-Уотсон» еңбегімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын математигі (1886–1965)
English mathematician (1886–1965)
Джордж Невилл Уотсон (31 қаңтар 1886 – 2 ақпан 1965) – ерекше функциялар теориясына күрделі талдауды қолданған ағылшын математигі. Ол 1915 жылы Е. Т. Уиттакердің «Заманауи талдау курсы» (1902) кітабының екінші басылымына бірлесіп жұмыс істеп, классикалық «Уиттакер мен Уотсон» еңбегін жасады. 1918 жылы Ватсон леммасы деп белгілі маңызды теореманы дәлелдеді, ол экспоненциалдық интегралдардың асимптотикалық қасиеттерін зерттеуде көптеген қолданысқа ие.
George Neville Watson (31 January 1886 – 2 February 1965) was an English mathematician, who applied complex analysis to the theory of special functions. His collaboration on the 1915 second edition of E. T. Whittaker's A Course of Modern Analysis (1902) produced the classic "Whittaker and Watson" text. In 1918 he proved a significant result known as Watson's lemma, that has many applications in the theory on the asymptotic behaviour of exponential integrals.
Өмір
Ол Девон қаласындағы Батыс Хо! жерінде Джордж Уотсонның ұлы, мектеп мұғалімі және генеалог, және оның әйелі Мэри Джастина Гриффит отбасында дүниеге келді. Ол Лондондағы Сент-Полс мектебінде Ф. С. Маколейдің шәкірті болып білім алды. Содан кейін Кембридждегі Тринити колледжінде математиканы оқыды. Ол жерде ол Е. Т. Уиттакермен танысты, бірақ олардың араласуы екі жыл ғана болды. 1914 жылдан 1918 жылға дейін Лондон университетінің колледжінде математикадан дәріс берді. 1918 жылы ол Бермингем университетінде таза математика профессоры болды, профессор Р. С. Хиттің орнын басып, 1951 жылға дейін осы лауазымда қалды. 1919 жылы Бермингем университетінен құрметті ғылым магистрі дәрежесін алды. 1933-1935 жылдары Лондон математикалық қоғамының президенті болды. 1965 жылдың 2 ақпанында Леамингтон Спа қаласында қайтыс болды.
He was born in Westward Ho! in Devon the son of George Wentworth Watson, a schoolmaster and genealogist, and his wife, Mary Justina Griffith. He was educated at St Paul's School in London, as a pupil of F. S. Macaulay. He then studied Mathematics at Trinity College, Cambridge. There he encountered E. T. Whittaker, though their overlap was only two years. From 1914 to 1918 he lectured in Mathematics at University College, London. He became Professor of Pure Mathematics at the University of Birmingham in 1918, replacing Prof R S Heath, and remained in this role until 1951. He was awarded an honorary MSc Pure Science in 1919 by Birmingham University. He was President of the London Mathematical Society 1933/35. He died at Leamington Spa on 2 February 1965.
Шығармалары
Оның Бессел функцияларының теориясы туралы трактаты (1922) да классикалық туынды болды, әсіресе Бессел функцияларының асимптотикалық кеңеюлеріне қатысты. Одан кейін ол көп жылдар бойы Раманужанның модульдік теңдеулер, мак-тета функциялары және q қатарлары саласындағы формулаларын зерттеді, сондай-ақ біраз уақыт Раманужанның жоғалған жазба кітабын сақтап, жұмыс істеді. 1920 жылдардың соңында Г.Н. Уотсон мен Б.М. Уилсон Раманужанның жазба кітаптарын редакциялау жұмысын бастады. Олардың басты назарында бірінші кітаптың қайта қаралып, кеңейтілген нұсқасы болған екінші кітап тұрды. Уилсонға 2–14 тараулар, ал Уотсонға 15–21 тараулар берілді. Уилсон 1935 жылға дейін осы жұмыстың үстінде болды, содан кейін 38 жасында жұқпалы аурудан қайтыс болды. Уотсон кітаптарға шабыттанған 30-дан астам мақала жазды, бірақ 1930 жылдардың соңында оның қызығушылығы азайған сияқты. Рамануджан барлық математикалық әріптестерінен гөрі көбірек модульдік теңдеулерді ашты. Уотсон Раманужанның көптеген модульдік теңдеулерін дәлелдеді. Брюс Берндт Уотсон мен Уилсон бастаған жобаны аяқтады. Берндттің "Раманужанның жазбалары, 3-бөлім" (1998) кітабының көп бөлігі Уотсонның бұрынғы еңбектеріне негізделген. Уотсонның қызығушылығы квинтикалық теңдеудің шешілетін жағдайларын қамтыды. Ол Уотсонның бес еселік көбейту тождестігін енгізді.
His Treatise on the theory of Bessel functions (1922) also became a classic, in particular in regard to the asymptotic expansions of Bessel functions. He subsequently spent many years on Ramanujan's formulae in the area of modular equations, mock theta functions and q series, and for some time looked after Ramanujan's lost notebook. Sometime in the late 1920s, G. N. Watson and B. M. Wilson began the task of editing Ramanujan's notebooks. The second notebook, being a revised, enlarged edition of the first, was their primary focus. Wilson was assigned Chapters 2–14, and Watson was to examine Chapters 15–21. Wilson devoted his efforts to this task until 1935, when he died from an infection at the early age of 38. Watson wrote over 30 papers inspired by the notebooks before his interest evidently waned in the late 1930s. Ramanujan discovered many more modular equations than all of his mathematical predecessors combined. Watson provided proofs for most of Ramanujan's modular equations. Bruce C. Berndt completed the project begun by Watson and Wilson. Much of Berndt's book Ramanujan's Notebooks, Part 3 (1998) is based upon the prior work of Watson. Watson's interests included solvable cases of the quintic equation. He introduced Watson's quintuple product identity.