Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эксперименталды протоколдар отбасы
Family of experimental protocols
Интернет ағыны протоколы (ST) – 1979 жылы IEN 119 Интернет эксперименттік жазбасында алғаш рет анықталған, ал кейіннен RFC 1190 (ST II) және RFC 1819 (ST2+) құжаттарында маңызды өзгерістер енгізілген эксперименталды протоколдар отбасы. Протокол Интернет протоколы тақырыбындағы нұсқалау өрісінде 5-ші нұсқаны пайдаланады, бірақ ол ешқашан IPv5 деп аталған емес. Сондықтан, IPv4-тің ізбасары IPv6 деп аталды, бұл қолданылып жатқан нақты протокол туралы кез келген шатасуды болдырмау үшін жасалды.
The Internet Stream Protocol (ST) is a family of experimental protocols first defined in Internet Experiment Note IEN 119 in 1979, and later substantially revised in RFC 1190 (ST II) and RFC 1819 (ST2+). The protocol uses the version number 5 in the version field of the Internet Protocol header, but was never known as IPv5. The successor to IPv4 was thus named IPv6 to eliminate any possible confusion about the actual protocol in use.
Тарих
Интернет-ағымы протоколы отбасы ешқашан жалпы қолдануға енгізілген емес, бірақ ST-де қолжетімді көптеген түсініктер кейінірек асинхронды беріліс режимі протоколдарымен ұқсас және көп протоколдык маркерлер ауысуында (MPLS) кездеседі. Олар IP арқылы дауыс беруді де болжады. ST желілік дауыс протоколының тасымалдау протоколы ретінде пайда болды, бұл пакеттелген байланыс желілері арқылы адам сөзін жеткізуге арналған алғашқы компьютерлік желілік протокол. Оны алғаш рет 1973 жылдың желтоқсанында Ақпараттық ғылымдар институтының (ISI) интернет зерттеушісі Дэнни Коэн, ARPA-ның Желілік қауіпсіз байланыс (NSC) жобасының аясында жүзеге асырды. Алғаш рет 1979 жылы сипатталған ST, IPv4-ке қосылымға бағытталған толықтыру ретінде көрінеді, ол бірдей деңгейде жұмыс істейді, бірақ IP-датаграммалары үшін қолданылатыннан өзгеше тақырып форматын пайдаланады. IEN 119 стандартына сәйкес, оның түсініктерін Дэнни Коэн, Эстиль Ховерстен және Джеймс В. Форги жасаған. Протокол пакеттелген дауыс (IP арқылы дауыс беруде қолданылатын), үн шығару (үнсіз кезеңдер арасындағы үздіріссіз сөйлеу сегменті) және пакеттік қызметтер үшін кешігу мен жоғалту деңгейіне қойылатын талаптарды енгізуімен ерекшеленеді. Ол Voice Funnel ішінде жүзеге асырылды. Оның екінші нұсқасы, ST II немесе ST2 деп әртүрлі аталады, 1987 жылы Клаудио Тополчич және басқалармен дайындалды және 1990 жылы нақтыланды, ал 1995 жылы RFC 1819 ретінде жарияланды. ST2 өзінің пакеттерін Интернет протоколының 5-ші нұсқасымен ажыратады, бірақ ол ешқашан IPv5 деп аталған жоқ.
The Internet Stream Protocol family was never introduced for public use, but many of the concepts available in ST are similar to later Asynchronous Transfer Mode protocols and can be found in Multiprotocol Label Switching (MPLS). They also presaged voice over IP. ST arose as the transport protocol of the Network Voice Protocol, a pioneering computer network protocol for transporting human speech over packetized communications networks, first implemented in December 1973 by Internet researcher Danny Cohen of the Information Sciences Institute (ISI) as part of ARPA's Network Secure Communications (NSC) project. First specified in 1979, ST was envisioned as a connection oriented complement to IPv4, operating on the same level, but using a different header format from that used for IP datagrams. According to IEN 119, its concepts were formulated by Danny Cohen, Estil Hoversten, and James W. Forgie. The protocol was notable for introducing the concepts of packetized voice (as used by voice over IP), a talkspurt (a continuous segment of speech between silent intervals), and specified delay and drop rate requirements for packet services. It was implemented in the Voice Funnel. Its second version, known variously as ST II or ST2, was drafted by Claudio Topolcic and others in 1987 and specified in 1990. and published in 1995 as RFC 1819. ST2 distinguishes its own packets with an Internet Protocol version number 5, although it was never known as IPv5.