Манникс архиепископы: Австралиядағы ирландтық қауымның көшбасшысы және саяси күрескер.

Кіріспе

Ирландияда туған, Мельбурн архиепископы, католик дінінің өкілі, американдық автор.

Діни қызмет

1 шілдеде 1912 жылы Манникс Фарсалияның титулды епископы және Мейнут колледжі шіркеуіндегі архиепископ Каррдың көмекшісі болып киеленді. Манникспен оның тағайындалуы туралы ақылдаспады. Билли Хьюздің Австралия Еңбек партиясы үкіметі соғысқа шақыруды енгізуге тырысқанда, Манникс оған қарсы науқан жүргізіп, жеңіске жеткізді. Ол 1917 жылғы референдум туралы да жиі сөз сөйледі, ол да сәтсіз аяқталды. Бұл науқанға Джон Реннің Ричмонд жарыс жолында шамамен 100 000 адамдық көпшілік алдында сөйлеген сөзі де кірді. Бірақ RMS Baltic Корк портына келгенге аздай қалғанда, британ әскерилері тоқтатты және кемеге өтті, Манниксті тұтқынға алып, тікелей Англияға жіберді. Соғыс аяқталғаннан кейін Манникс Австралиядағы ирланд қауымының мойындалған көшбасшысы болды, католиктер оны қадір тұтты, бірақ басқалар, соның ішінде федералды және Викториядағы биліктегілер оны жек көріп, жақтырмады. Ол Версаль келісіміне қарсы сөйледі, оның жаңа ғана аяқталған соғыстан да ауыр соғысқа әкелетінін айтты. Ұзақ жылдар бойы ол оқшауланып, лауазымына сәйкес қатысуға тиіс ресми шараларға шақырылмады. Манникс ирландтықтарға көмек қорын құрды, ол британдықтар ұстаған немесе атып өлтіргендердің отбасыларына қаржылық қолдау көрсетті. 1920 жылы ол Австралиядан Рим мен АҚШ-қа сапарлағанда, британ үкіметі оған Ирландияға немесе көптеген ирландтар тұратын британдық қалаларға баруға рұқсат бермеді, нәтижесінде ол Пензанста ұзақ уақыт болды. Сондай-ақ, оның Австралияға оралуына кедергі келтіруге бағытталған, бірақ сәтті болмаған күшті әрекет болды. Манникс көптеген жақтастарын таң қалдырды, өйткені ол бұл заң жобасын тоталитаризм деп санады, оның пікірінше, ол коммунизмнен де нашар: оның әсері референдумдағы тар жеңіске шешуші болуы мүмкін. Бұл одақ Еңбек партиясының жетекшісі Х.В. Эваттпен қысқа ғана уақытқа созылды. 1954 жылы Еңбек партиясы коммунизм мен «суық соғысқа» қатысты көзқарастары бойынша тағы да бөлінді. Сантамарияның жақтастары партиядан қуылды және Демократиялық Еңбек партиясын (ДЛП) құрды. Манникс ДЛП-ны жасырын түрде қолдады және көптеген дін қызметкерлері мен діни ұйымдардың оған ашық жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Бұл саяси іске араласуға Сидней архиепископы кардинал сэр Норман Гилрой қарсы болды, ол Жаңа Оңтүстік Уэльстің католик премьер-министрі Джозеф Кахиллмен бірге сол штаттың Еңбек партиясын біріктіру үшін жұмыс істеді, сондай-ақ Ватикан 1957 жылы қозғалыстың саясатқа араласпауы керек деп шешті. Ол ұзақ жылдар бойы ирланд көшбасшысы Эмон де Валерастаң достығын сақтап, екеуі 98 жасқа толғанда хат алмасуын жалғастырды. 1960 жылы Калвелл Еңбек партиясының жетекшісі болды және Мензис үкіметін жеңу үшін Еңбек пен ДЛП арасындағы келісімге қол жеткізу үшін Манникстің қолдауын іздеді. ДЛП-дегі кейбір тұлғалар бұл идеяны қолдады, бірақ Манникс Сантамарияны осындай ұсыныстарға қарсы тұруында қолдады. Келіссөздер сәтсіз аяқталды және Мензис 1961 жылы қайта сайланды. Манникс пен Калвелл мүлдем жақындаспады. 1960 жылдарға қарай Мельбурндағы ирланд қауымының ерекшелігі жойылып, ирланд католиктерінен итальяндық, хорват, поляк, мальтий және басқа да соғыстан кейінгі иммигрант католиктердің саны артып кетті. 1954 жылы 90 жасқа толған Манникс белсенді және толық билікте болды, бірақ ол енді қала саясатының басты тұлғасы емес еді. Ол 1963 жылы 7 қарашада 99 жасында кенеттен қайтыс болды, ал архиепископ оның 100 жылдық мерейтойын тойлауға дайындалып жатқанда. Ол Мельбурн қаласындағы Сент-Патрик соборының жер астына жерленді.

On 1 July 1912, Mannix was consecrated titular Bishop of Pharsalia and coadjutor bishop to Archbishop Carr of Melbourne at Maynooth College Chapel. Mannix was not consulted about his appointment. When the Australian Labor Party government of Billy Hughes tried to introduce conscription for the war, Mannix campaigned against it and it was defeated. He spoke out more frequently about the 1917 referendum, which was also defeated. This campaign included a speech before a huge crowd of perhaps 100,000 at the Richmond Racecourse, which was provided by John Wren. However shortly before the RMS Baltic was due to arrive in Cork Harbour, it was stopped and boarded by British military, who arrested Mannix and transferred him directly to England. By the end of the war, Mannix was the recognised leader of the Irish community in Australia, idolised by Catholics but detested by others, including those in power federally and in Victoria. He had spoken against the Treaty of Versailles, saying it would lead to a greater war than the one just ended. For many years he was ostracised and not invited to the official functions his position would have entitled him to attend. Mannix formed the Irish Relief Fund, which provided financial support for the families of those shot or imprisoned by the British. When he left Australia in 1920, to visit Rome and the United States, the British government refused him permission to visit Ireland or British cities with large Irish populations, which resulted in an extended stay in Penzance. There was also a serious, though unsuccessful, move to prevent him from returning to Australia. Mannix surprised many of his supporters by opposing this, on the grounds that the bill was totalitarianism, which in his view was worse than communism: his may have been a decisive influence in the referendum's narrow defeat. This alliance with the Labor leader, H. V. Evatt, was short lived. The Labor Party split again in 1954 over attitudes to Communism and the Cold War. Santamaria's supporters were expelled and formed the Democratic Labor Party (DLP). Mannix covertly supported the DLP and allowed many priests and religious to work openly for it. This involvement in politics was opposed by Cardinal Sir Norman Gilroy, Archbishop of Sydney, who worked with the Catholic Premier of New South Wales, Joseph Cahill, to hold together the Labor Party in that state, and also by the Vatican which, in 1957, ruled that the Movement should not interfere in politics. He continued his friendship with long time Irish leader, Éamon de Valera, with the two men continuing their correspondence when Mannix was aged 98 years. In 1960 Calwell became Labor leader and sought Mannix's support to bring about a reconciliation between Labor and the DLP, essential if the Menzies government was to be defeated. Some figures in the DLP supported this idea, but Mannix supported Santamaria in his resistance to such suggestions. The negotiations fell through and Menzies was re elected in 1961. Mannix and Calwell became permanently estranged. By the 1960s the distinct identity of the Irish community in Melbourne was fading, and Irish Catholics were increasingly outnumbered by Italian, Croatian, Polish, Maltese and other postwar immigrant Catholic communities. Mannix, who turned 90 in 1954, remained active and in full authority, but he was no longer a central figure in the city's politics. He died suddenly on 7 November 1963, aged 99, while the archdiocese was preparing to celebrate his 100th birthday. He was buried in the crypt of St Patrick's Cathedral, Melbourne.

Маникс құрған

Corpus Christi College, Австралиядағы ең көне сақталған діни семинария, 1922 жылғы Рождество күні Мэнникс құрған. Мэнникс Мейнут семинариясы үлгісіндегі ұлттық семинария құруды жоспарлаған, бірақ Австралия үшін аймақтық семинариялардың пайдасына Ватикан шешім қабылдаған соң, Манилидегі Әулие Патрик семинариясын реформалау жоспарларынан бас тартуға мәжбүр болды. Таравара аббаттығы, Яра Глен, 1954 жылы Мэнникстің епископтығы кезінде архиепископтық көмекпен құрылды.